Χαράλαμπος Μπακιρτζής, Διευθυντής του Ιδρύματος Αναστάσιος Γ. Λεβέντης, ιερός ναός Αγίου Παντελεήμονος, Λευκωσία, 6 Αυγούστου 2021

Τα Ιδρύματα Α. Γ. Λεβέντη και Αναστάσιος Γ. Λεβέντης αποχαιρετούν σήμερα με αισθήματα βαθύτατης θλίψης τον αλησμόνητο συνεργάτη και φίλο Άντη Πενταγίτη και εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους στην κυρία Αυγή Πενταγίτη και τα παιδιά τους.Ο Άντης Πενταγίτης γεννήθηκε πριν 83 χρόνια, το 1938, στου Μόρφου, όπου φοίτησε στο Αρρεναγωγείο, στην Ελληνική Σχολή, στο Διδασκαλικό Κολλέγιο και τη Γεωργική Σχολή Μόρφου, που είχε ιδρυθεί για την επιμόρφωση των γεωργών σε γεωργικά θέματα.

Ξεκίνησε την υπηρεσία του στο Τμήμα Γεωργίας στη δεκαετία του 1950. Οι γεωπόνοι τότε με επιστημονικές γνώσεις ήταν ελάχιστοι και οι ανάγκες μεγάλες. Ο Άντης φοίτησε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, και το Τμήμα Γεωργίας εκτιμώντας την  επιμέλεια και την εργατικότητά του τον έστειλε για μετεκπαίδευση με υποτροφία στο Μονπελιέ της Γαλλίας και αργότερα στην Ιταλία. Σπούδασε επίσης Αγροτική Μηχανολογία για δύο χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Τουσόν. Ωθούμενος από βαθύ αίσθημα ευθύνης, αλλά και φιλοπατρίας και νοσταλγίας, θα έλεγα, δεν δέχθηκε προτάσεις να παραμείνει στις ΗΠΑ και επέστρεψε στη γενέθλιο γη για να εργαστεί στο Τμήμα Γεωργίας, στην Ανάπτυξη Υδάτων, ένα πρωτοπόρο την εποχή εκείνη Τμήμα με ξακουστό έργο το φράγμα του Μόρφου (1962) και την προστασία των υπογείων υδάτων.

Απόφοιτος της Γεωργικής Σχολής Μόρφου και εργαζόμενος από τα 18 του χρόνια στην Κεντρική Πειραματική Έπαυλιν Μόρφου είχε διδαχθεί ότι η δουλειά του γεωπόνου είναι έξω στο αγρόκτημα και όχι μέσα στο γραφείο και ότι η διαφώτιση και καθοδήγηση των γεωργών μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια χωρίς την ανάπτυξη σχέσεων φιλίας και εμπιστοσύνης μαζί τους.  Στην αρχή ασχολήθηκε με τη λαχανοπαραγωγή, και αργότερα,  μετά την Ανεξαρτησία (1960), ο Άντης έζησε την τεράστια ανάπτυξη στην πεδιάδα του Μόρφου με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών και την εκπαίδευση των γεωργών στις νέες τεχνολογίες, που παρείχε  το  Κέντρο Γεωργικής Εκπαίδευσης. Η Κυβερνητική Έπαυλις Μόρφου είχε μετατραπεί σε τεράστιο φυτώριο. –  Είναι αυτά τα χρόνια, το 1965, που παντρεύτηκε στου Μόρφου την Αυγή, το γένος Ιακωβίδη.

Δεν είναι περίεργο ότι λόγω των γνώσεων, των εμπειριών, των ικανοτήτων, της υπευθυνότητας και του ευγενικού χαρακτήρα του, ο Άντης εκλήθη από τον Αναστάσιο και τον Χρίστο Λεβέντη, οι οποίοι διέποντο από τα ίδια φιλοπρόοδα αισθήματα,  να αναλάβει την ανάπτυξη φυτειών της οικογενείας Λεβέντη στη Νιγηρία και να διδάξει στους εντοπίους σύγχρονες τεχνολογίες γεωργικής παραγωγής. Δεν άργησε η εκτίμηση στο πρόσωπό του και η εμπιστοσύνη στην εργασία του να μετατραπεί σε σχέση αδιάρρηκτης φιλίας με τα μέλη της οικογένειας Λεβέντη.

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 ήλθε στην Στράκκα, όπου παρέμεινε έως την αφυπηρέτησή του, εργαζόμενος με προσήλωση στο καθήκον στην ανάπτυξη του αγροκτήματος και περήφανος για την καλλιέργεια των εσπεριδοειδών και της ελιάς με πρωτοποριακές μεθόδους και την παραγωγή εκλεκτού ελαιολάδου.

Εγνώρισα τον Πενταγίτη στην Στράκκα: προσηνής, μειλίχιος, αθόρυβα εργατικός, ένας ευγενής άνθρωπος. Στο γραφείο του έβρισκα εκείνη την οσμή καλλιεργημένης γης, της κυπριακής γης, την οποία δια βίου θεράπευσε και η οποία σήμερα, εν αγάπη Θεού σε δέχεται.  

Θα μας λείπεις, αλησμόνητε φίλε Άντη Πενταγίτη, θα μας λείπεις όταν βρέχει παρηγοριά στην Στράκκα, θα μας λείπεις και όταν δεν βρέχει.

Τήν Παραμονήν τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, 14ην /27ην Αὐγούστου 2021, ἔλαβε χώραν ἡ τελετή τῶν Ἐγκωμίων τῆς Θεοτόκου-Ἐπιταφίου εἰς τόν ἐν Γεθσημανῇ ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως. Μετά τό Ἐξαποστειλάριον καί πρό τῶν Αἴνων τῆς τελετῆς ταύτης ἐξεφώνησε τό κήρυγμα τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου ὁ Γραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Ἱεροδιάκονος Συμεών ὡς ἕπεται:

ΚΗΡΥΓΜΑ 

“Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,

Ἐκλαμπρότατε κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Εὐλαβές ἱερατεῖον,

Εὐσεβεῖς προσκυνηταί,

Ὄντες εὐλογημένοι ἀπό τό Θεό νά εἴμαστε μέλη  τοῦ σώματος τῆς  Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γνωρίζουμε ὅτι ὅλες οἱ προσευχές, ὅλες οἱ ἀκολουθίες τῶν ἡμερῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κύκλου, ἰδίᾳ τῶν Παρακλήσεων τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ἔχουν ἱκετευτική ἤ τιμητική ἀναφορά στό ἄχραντο πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἀειπαρθένου Μαρίας. Ὅλες οἱ ᾠδές τῶν κανόνων τῶν ἐκκλησιαστικῶν βιβλίων, Παρακλητικῆς, Μηναίων, Τριῳδίου, Πεντηκοσταρίου, καταλήγουν ἀπαραιτήτως στό Θεοτοκίο, τό τροπάριο, τό ἀφιερωμένο στή Θεοτόκο. Στά τροπάρια αὐτά, ἰδίᾳ τῆς Θ΄ ὠδῆς, πού εἶναι ἀποκλειστικῶς ἀφιερωμένη στή Θεοτόκο, ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ, μακαρίζει καί μεγαλύνει Μαριάμ τήν ἁγνή, τήν πάναγνο κόρη τῆς Ναζαρέτ, ἡ ὁποία γιά τήν ἁγνότητα καί τήν ὑπερβάλλουσα καθαρότητα τῆς ζωῆς της, ἐπελέγη καί προορίστηκε ἀπό τό Θεό νά γίνει τό δοχεῖο τῆς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου συλλήψεως, σαρκώσεως καί Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου Του.

Τό ὑπερφυές μυστήριο τοῦτο ἡ Ἐκκλησία ὑπομιμνήσκει, ὑπενθυμίζει στούς πιστούς της σέ ἄριστο καί εὐμνημόνευτο ποιητικό λόγο τῶν ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων της ψάλλουσα στίς Καταβασίες : «ρήσεις  προφητῶν καί αἰνίγματα τήν σάρκωσιν ὑπέφηναν τήν ἐκ Παρθένου Σου Χριστέ» καί σέ μεγαλειῶδες Βυζαντινό μέλος: «ἄνωθεν οἱ προφῆται σέ προκατήγγειλαν». Πολυάριθμες εἶναι οἱ εἰκόνες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πού συμβολίζουν τή Θεοτόκο ἐν σχέσει μέ τό μυστήριο, τό ὁποῖο ὁ Θεός Πατήρ εὐδόκησε νά συντελεσθεῖ δι’ αὐτῆς. Ἡ φλεγομένη καί μή καιομένη βάτος τοῦ Σινᾶ, «ἡ ἀβρόχοις ποσί διάβασις» τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης ἀπό τόν «πεζοπεντοπορήσαντα» Ἰσραηλίτη λαό, ἡ κλῖμαξ τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, εἶναι ἐλάχιστες ἀπό τίς πολλές εἰκόνες, πού προεικονίζουν τό γεγονός, τό ὁποῖο  ψάλλει ἡ Ἐκκλησία, «ὁ τόκος σου ἄφθορος ἐδείχθη, Θεός ἐκ λαγόνων σου προῆλθε» καί τίς προβάλλει, γιά νά γίνουν κτῆμα καί βίωμα τῶν πιστῶν μελῶν της.

Ἡ φιλάνθρωπος αὐτή ἡ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία μας, πού  προαναγγέλλεται παραβολικῶς καί αἰνιγματωδῶς στήν Παλαιά Διαθήκη, ἀποκαλύπτεται ἐκτυπώτερον καί ἐμφανέστερον στούς χρόνους τῆς Καινῆς,  «ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου» ( Γαλ. 4, 4). Τότε ἡ Μαριάμ τῆς Ναζαρέτ δέχεται ἐπίσκεψη καί προσκαλεῖται ἀπό τό Θεό νά γίνει συνεργός τῆς εὐδοκίας Του νά σώσει τόν ἄνθρωπο. Προσφωνεῖται διά στόματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ: «κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ» (Λουκ.1, 28), μέ χαιρετισμό πού οὐδείς θνητός ἤκουσε ποτέ καί τῆς ἀποκαλύπτεται ὅτι ἐκ Πνεύματος Ἁγίου θά συλλάβει καί θά γεννήσει ὡς ἄνθρωπο τό Μονογενῆ Υἱό τοῦ Θεοῦ. Ἅμα δέ τῇ συγκαταθέσει αὐτῆς διά τοῦ: «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου» (Λουκ. 1, 38), «ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται»,  ὁ πρίν ἄσαρκος Λόγος τοῦ Θεοῦ σαρκοῦται, δανείζεται σάρκα ἀπό τή σάρκα της, σωματοῦται καί ἐκείνη ἀναδεικνύεται Θεοτόκος. Κατοικεῖ ἐντός της σωματικῶς Ἐκεῖνος, γιά τόν ὁποῖο ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν λέγει ὅτι: «ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς Θεότητος σωματικῶς» (Κολ. 2, 9). 

Τό μυστήριο τοῦτο δέν «καλύπτεται ὑπό τόν μόδιον», ἀλλά «τίθεται ἐπί τήν λυχνίαν», γιά νά φωτίζει τόν κόσμο. Ὅταν «ἡ Παρθένος ἔχουσα θεοδόχον τήν μήτραν, ἐπορεύθη εἰς τήν  Ὀρεινήν μετά σπουδῆς» (Λουκ.1, 39), τότε ἡ συγγενής της Ἐλισάβετ «ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου καί ἀνεφώνησε, εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου καί «πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με;» (Λουκ.1, 42-43).   Ἡ Ἐλισάβετ δέχεται Θεοῦ πληροφορία ὅτι ἡ Μαριάμ φέρει στά σπλάγχνα της τό Θεό Λόγο σεσαρκωμένο, ὅτι εἶναι δοχεῖο τοῦ Ἀστέκτου, χωρίο τοῦ Ἀχωρήτου, ὅτι Ἐκεῖνος πού βαστάζει στά σπλάγχνα της εἶναι ὁ βαστάζων τά πάντα. Πληροφορία περί τούτου ἔχει καί τό κυοφορούμενο ἀπό αὐτή ἔμβρυο Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, γι’ αὐτό «καί σκιρτᾷ  ἐν ἀγαλλιάσει εἰς τήν κοιλίαν τῆς μητρός του» (Λουκ. 1, 41). Στό  γεγονός τοῦτο ἔχουμε συνάντηση καί ἀσπασμό τῶν μητέρων, «ἠσπάσαντο ἀλλήλας αἱ μητέρες» -ψάλλει ἡ ὑμνολογία- καί συνάντηση τοῦ τιμίου Προδρόμου μετά τοῦ Κυρίου, «τοῦ ἀστέρος μετά τοῦ ἡλίου», ἀμφοτέρων κυοφορουμένων καί προφητεία τῆς Θεοτόκου ὅτι «ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσι με πᾶσαι  αἱ γενεαί» (Λουκ.1, 48).

Στήν πρόρρηση αὐτή τῆς Θεοτόκου στηρίζεται ὅλη ἡ τιμή καί ἡ εὐλάβεια πού τῆς ἀποδίδει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μέ τούς ὕμνους καί τίς Ὁμιλίες τῶν Πατέρων στίς ἑορτές της, τοῦ Γενεθλίου, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καί τῆς Κοιμήσεως.

Τήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, τήν ὁποία ἑορτάζει προεορτίως σήμερα ἡ Σιωνῖτις Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν στή μοναδική αὐτή ἀνά τόν κόσμο Ἐπιτάφιο τελετή, προεξαρχούσης τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, ἡ Ἐκκλησία δέν θεωρεῖ  θάνατο, γι’ αὐτό καί τή χαρακτηρίζει «ἀθάνατο», ψάλλουσα: «τῇ ἀθανάτῳ σου Κοιμήσει οὐρανοί ἐπαγάλλονται καί ἀγγέλων γέγηθε τά στρατεύματα καί νεφέλαι τούς ἀποστόλους αἰθερίους διήρπαζον καί ὁμοχώρους παρέστησαν τῷ ἀχράντῳ σου σώματι». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει ὅτι «ἑορτάζομεν ἁγίαν κοίμησιν ἤ μεταβίωσιν». (Ὁμιλία ΛΖ, PG 151, 461 A’). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός στό « Α΄ Ἐγκώμιόν του εἰς τήν Κοίμησιν», ( Ἔκδοσις Εὐαγοῦς Ἱδρύματος «Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος», Ἄθῆναι 1979),  λέγει ὅτι «ἡ πηγή τῆς ζωῆς πρός τήν ζωήν διά μέσου θανάτου ἄγεται (σ. 128) καί χαρακτηρίζει τήν κοίμηση «ὡς καλλίστην ἐκδημίαν, ἡ ὁποία τήν πρός Θεόν ἐνδημίαν χαρίζεται» (σ.130) καί ὅτι «τῆς Θεοτόκου μεθισταμένης, ἀδιάλυτον τό σῶμα πεφύλακται» (σ.130) καί ὅτι «ὁ ταύτης δι’ ἄφατον εὐσπλαγχνίαν υἱός γενέσθαι καταδεξάμενος Δεσποτικαῖς παλάμαις τῇ παναγίᾳ ταύτῃ καί θειοτάτῃ καί οἷα μητρί λειτουργῶν τήν ἱεράν ψυχήν ὑποδέχεται» (σσ. 111-112).

Ἀκολουθοῦντες καί τόν Ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας στό «Ἐγκώμιόν του πρός τήν ἁγίαν Μαρίαν τήν Θεοτόκον» στήν Γ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τῆς Ἐφέσου κατά τοῦ Νεστορίου, ἄς ἀναφωνήσουμε μετ’ αὐτοῦ λέγοντος: «Χαίροις, Μαρία Θεοτόκε Παρθενομήτωρ, Φωτοφόρε, Χαίροις Μαρία τό κειμήλιον τῆς οἰκουμένης, περιστερά ἡ ἀμίαντος, λαμπάς ἡ ἄσβεστος, ἐκ σοῦ γάρ ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης γεγέννηται, χαίροις Μαρία τό χωρίον τοῦ Ἀχωρήτου, ἡ τόν Μονογενῆ Θεόν Λόγον χωρήσασα. Χαίροις Μαρία, δι’ ἥν προφῆται κελαδοῦσι, ποιμένες δοξολογοῦσι, ἄγγελοι χορεύουσι, Ἄρχάγγελοι σκιρτῶσι, μάγοι προσκυνοῦσι, δι’ ἥν Ἰωάννης ἔτι ὤν ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρός αὐτοῦ ἐσκίρτησε, Χαίροις Μαρία Θεοτόκε δι’ ἧς προῆλθε τό φῶς τό ἀληθινόν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ λέγων ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις, “ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου” ( PG 77, 1032 – 1033).

Στό ἐγκώμιό μας πρός τήν Ὑπεραγία Δέσποινα Θεοτόκο, τήν ὑμνουμένη ἀπό τή στρατευομένη καί τή θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, τήν  τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν παρισταμένη ἐκ δεξιῶν τοῦ Σωτῆρος καί ἔχουσα μητρική παρρησία, ἄς προσάψουμε θερμή τήν ἱκεσία μας νά ἀπομακρύνει τό λοιμώδη ἰό τοῦ Covid, πού μαστίζει καί ἀποδεκατίζει τήν ἀνθρωπότητα, νά  ἀποσβέσει τά πυρά τῶν πυρκαϊῶν, πού κατακαίουν καί ἀπανθρακώνουν τήν κτίση τοῦ Θεοῦ, κατοικίας καί  ἀνθρώπους, νά ἔλθει ἀρωγός σ’ αὐτούς πού ἔμειναν χωρίς τά στοιχειώδη ἀπαραίτητα τῆς ζωῆς, νά εἰρηνεύσει καί προστατεύσει τή Μέση Ἀνατολή καί τήν Ἁγία Γῆ, νά θεραπεύσει τούς ἀσθενοῦντας  Ἀγιοταφίτας καί νά ἐνισχύσει τούς ὑγιεῖς στό ἔργο τους τῆς μαρτυρίας , συνδιαλλαγῆς, εἰρήνης, ἀγάπης εἰς τήν διαφύλαξιν τῶν Ἁγίων Τόπων, νά παράσχει παραμυθία σέ κάθε πάσχουσα καί δοκιμαζομένη ψυχή καί νά προφυλάξει τό γένος ἡμῶν ἀπό πάσης ἐπιβουλῆς ἐχθρικῆς ἀλλοτρίας. Γένοιτο”.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου, 5 Αυγούστου 2021

Με αφορμή σημερινό δημοσίευμα στην εφημερίδα «Πολίτης» (5.8.2021), με τίτλο «Μίσθωσε και ιδιώτες φύλακες η μητρόπολη κατά τη διαδικασία προσαγωγής του Μόρφου Νεόφυτου στο Δικαστήριο», το οποίο  μάλιστα αναπαράγεται από ιστοσελίδες θεωρούμε καλόπιστα ότι το δημοσίευμα θα μπορούσε να θεωρηθεί προϊόν παραπληροφόρησης του συντάκτη και προς αποκατάσταση της αλήθειας, ενημερώνουμε τους αναγνώστες του κειμένου αυτού ότι η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου ουδέποτε μίσθωσε ιδιωτικούς φύλακες για προστασία του Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου!  Ως εκ τούτου διαψεύδουμε κατηγορηματικά το δημοσίευμα αυτό και ευελπιστούμε ότι η εφημερίδα «Πολίτης» θα προχωρήσει το συντομότερο σε επανόρθωση.

Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος παρουσιάστηκε σήμερα 4 Αυγούστου, 2021 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας μαζί με τον συνήγορό του  κ. Νίκο Κληρίδη, που εξήγησε ότι με βάση το κατηγορητήριο, ο Μητροπολίτης εξήγειρε πολίτες στο να συγκεντρωθούν παράνομα στη Θεία Λειτουργία των Θεοφανείων, στις 6 Ιανουαρίου, 2021 στην Ευρύχου, κάτι που δεν ισχύει όπως δήλωσε ο κ. Κληρίδης, διότι ο Μητροπολίτης εξετέλεσε τα θρησκευτικά του καθήκοντα, βάσει των δικαιωμάτων του, τα οποία προστατεύονται από το Σύνταγμα. «Ο Μητροπολίτης είναι ιεράρχης και βάσει των θρησκευτικών του καθηκόντων καλεί τους πιστούς είτε να εκκλησιαστούν είτε να προσέλθουν όσοι θέλουν, δεν εξανάγκασε κανένα, σε διάφορες τελετές που έχουν σχέση με τη θρησκεία μας» δήλωσε ο κ. Κληρίδης και συνεχίζοντας ανέφερε ότι κατά τη σημερινή διαδικασία  δεν επετράπη στον κατηγορούμενο να παραστεί στην αίθουσα του δικαστηρίου, χαρακτηρίζοντάς το θλιβερό συμβάν, αφού δεν του είχε δοθεί το δικαίωμα να απαντήσει στις κατηγορίες. Η δίκη αναβλήθηκε για τις 24 Σεπτεμβρίου, 2021 με κατάθεση εγγύησης 5000 ευρώ από τον κατηγορούμενο. 

Την Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2021 και ώρα 6.30 μ.μ., ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος θα προστεί του πανηγυρικού Εσπερινού της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον ιερό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην κοινότητα Ακακίου και ανήμερα της εορτής την Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2021 και ώρα 7.00 π.μ., θα προστεί της Θείας Λειτουργίας. Ο Πανιερώτατος, κατά τη μετάβασή του στον ως άνω ιερό ναό θα προσκομίσει για προσκύνηση και ενίσχυση τω πιστών την ιερή εικόνα του Χρυσοσώτηρος της Μόρφου. Ο Χρυσοσώτηρας της Μόρφου θα παραμείνει στον ιερό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ακακίου για προσκύνημα μέχρι την Κυριακή 8 Αυγούστου 2021.

Ανακοινώνεται στους ευσεβείς πιστούς , ότι την ερχόμενη Πέμπτη 5 Αυγούστου το βράδυ , θα τελεστεί στον Ιερό Ναό Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνος Περιστερώνας ιερή αγρυπνία, για την Εορτή της Ενδόξου Μεταμορφώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δίνοντας έτσι και στους εργαζόμενους την ευκαιρία να παρευρεθούν.

Η Αγρυπνία θα αρχίσει στις 8:00 μ.μ και θα ολοκληρωθεί γύρω στις 1:00 π.μ

Κατά την διάρκεια της Αγρυπνίας θα τεθούν για προσκύνηση εκτός από την Εικόνα της Μεταμορφώσεως και τα ιερά Λείψανα του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού για πνευματική ενίσχυση και ευλογία των πιστών στις δύσκολες αυτές μέρες που διανύει η ανθρωπότητα.

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου πληροφορεῖ τὸ κοινὸ ὅτι τὰ Γραφεῖα τῆς Μητροπόλεως στὴν Εὐρύχου  θὰ εἶναι κλειστά ἀπὸ τὴν 1η μέχρι καὶ τὴν 22α Αὐγούστου 2021, λόγῳ θερινῶν διακοπῶν τοῦ προσωπικοῦ.  Γιὰ τὴν ἔκδοση Ἀδειῶν Γάμου καὶ Πιστοποιητικῶν, θὰ γίνει ἐξυπηρέτηση μόνο στὸ Γραφεῖο τῆς Μητροπόλεως στὴν Εὐρύχου τὴ 2α, τὴν 9η καὶ τὴ 16η Αὐγούστου 2021 ἀπὸ τὶς  8:30 π.μ. μέχρι 1:00 μ.μ.

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Τῇ λα´ τοῦ μηνὸς Ἰουλίου

Ἀκολουθία προεόρτιος τῆς προελεύσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ,

ποίημα Γεωργίου, ἐπισκόπου Νικομηδείας,

τὸ πρῶτον ἐνταῦθα ἐκδιδομένη ἐκ τοῦ κώδικος

Σιναϊτικοῦ ἑλληνικοῦ 632 (11ου αἰ.), φφ. 199v-202v.

Κοντάκιον.  Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ἐπεφάνη σήμερον, Σταυρὸς ὁ μέγας, καὶ φωτὸς ἐπλήρωσε, πᾶσαν τὴν κτίσιν ἀστραπαῖς, τοῦ ἐν αὐτῷ τανυθέντος Χριστοῦ· ὃν προσκυνοῦντες, πιστῶς ἀσπασώμεθα.

Στιχηρὰ προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν.

Ἔλαμψε λαμπρότητι, θαυμάτων ὑπὲρ τὸν ἥλιον, ὁ τρισόλβιος τύπος Σταυροῦ, δι’ ὧν κατελάμπρυνε, τῇ αὐτοῦ προόδῳ, τὴν σύμπασαν κτίσιν, σκότος ἐλαύνων τῶν παθῶν, τῶν νοσημάτων λύων κατήφειαν, καθαίρων ἁμαρτήματα, τὴν εὐρωστίαν δωρούμενος, καὶ πιστοῖς παρεχόμενος, σωτηρίαν αἰώνιον.

Ἔφανον τοῖς πέρασιν, αἱ ἀστραπαὶ τῆς δυνάμεως, παραδόξως τοῦ θείου Σταυροῦ, τὸ σκότος διώκουσαι, τῆς πολυθεΐας, καὶ θεογνωσίας ἐξανατέλλουσαι τὸ φῶς, ἀθανασίας σέλας πυρσεύουσαι, ζωῆς αὐγὰς προχέουσαι, πᾶσιν εἰρήνην βραβεύουσαι, εὐλογίαν παρέχουσαι, καὶ χαρὰν καταγγέλλουσαι.

Ἔδωκας τῇ πόλει σου, τεῖχος Χριστὲ καὶ ὀχύρωμα, τοῦ Σταυροῦ σου τὸ τρόπαιον, Ἐκκλησίας στήριγμα, σθένος ἱερεῦσι, οἰκίαις σφραγίδα, λαοῖς φρουρὸν καὶ βοηθόν, τοῖς Βασιλεῦσιν ὅπλον ἀήττητον, τοῖς πλέουσι κυβέρνησιν, ὁδοιποροῦσιν εὐθύτητα, θλιβομένοις ἀνάψυξιν, καὶ ζωὴν τοῖς ὑμνοῦσί σε.

Εἰς τὸν Ὄρθρον.

Κανὼν Προεόρτιος, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·

«Σταυρῷ γεγηθώς, ἐξᾴδω θεῖον μέλος», ἐν δὲ τοῖς θεοτοκίοις· «Γεωργίου».

ᾨδὴ α´. Ἦχος δ´. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.

Σταυροῦ προσκυνήσιμος, ἡμέρα πάρεστι σήμερον, ἐν ᾗ ἁγιάζονται, ψυχαὶ καὶ σώματα, καὶ σφραγίζονται, οἰκίαι καὶ καρδίαι, τῶν πιστῶν στηρίζονται· δεῦτε συνδράμωμεν.

Τὸ Ξύλον τὸ πάντιμον, τιμῆς ἁπάσης τὸ πρόξενον, τιμήσωμεν σήμερον, καὶ μακαρίσωμεν· ἁγιάζει γάρ, τοὺς πίστει προσιόντας, ἐλαύνει νοσήματα, διώκει δαίμονας.

Ὑψώσωμεν Κύριον, καὶ τὸ αὐτοῦ προσκυνήσωμεν, θεῖον ὑποπόδιον, δι’ οὗ ὑψώθημεν, πρὸς οὐράνια, καὶ τῆς χαμαιζηλίας, τὰς φρένας ἐπάρωμεν, τοῦτον δεχόμενοι.

Θεοτοκίον

Γνωστὸν τὸ τῆς βρώσεως, ξύλον ἐκέκλητο πρότερον, ἐν ᾧ κατεκρίθημεν, καλοῦ τε καὶ πονηροῦ· ὁ Σταυρὸς δὲ νῦν, τοῦ σοῦ Υἱοῦ Παρθένε, δι’ οὗ ἐζωώθημεν, ξύλον ὁρᾶται ζωῆς.

ᾨδὴ γ΄. Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους, Θεοτόκε.

Ῥάβδῳ δυναστείας σου τῆς θείας, ἐῤῥύσω τὸν πάλαι Ἰσραήλ, Σταυρῷ δὲ τῷ τιμίῳ σου, λαὸν τὸν νέον ἔσωσας, ὃν ἁγιάζει σήμερον, ἐν τούτῳ Σῶτερ καυχώμενοι.

Ὡς θεῖον κειμήλιον καὶ πλοῦτον, ζωῆς τὸν σωτήριον Σταυρόν, ἐν οἴκοις εἰσδεξώμεθα, ψυχαῖς εἰσοικισώμεθα, σημειωθῶμεν σώμασιν, καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν Πνεύματι.

Γνωστὸν τὸ σὸν ἔλεος γενέσθω, διὰ τοῦ τιμίου Σου Σταυροῦ, ἐν ἡμῖν τοῖς γινώσκουσιν, Θεόν σε καὶ Δεσπότην Χριστέ, καὶ τὴν αὐτοῦ ἐν Πνεύματι, νῦν προπομπὴν ἑορτάζουσιν.

Θεοτοκίον

Ἐκ σοῦ τῆς Ἁγνῆς Χριστὸς βλαστήσας, ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, γλεῦκος ζωῆς ἀνέβλυσεν, ἐφηπλωμένος Ξύλῳ Σταυροῦ, καὶ ἀμβροσίας ἔδειξε, μετόχους τοὺς σὲ γεραίροντας.

ᾨδὴ δ΄. Τὴν ἀνεξιχνίαστον.

Ἐπὶ τὴν οὐράνιον τρίβον ἡμᾶς, πλέοντας τοῦ βίου τὴν θάλασσαν, ἴθυνον Σῶτερ, τῷ ἰστίῳ τοῦ Σταυροῦ, αὔραις ταῖς τοῦ Πνεύματος, τοὺς αὐτὸν τιμῶντας ὡς ξύλον ζωῆς.

Γνώσεως τῆς κρείττονος διὰ Σταυροῦ, καὶ σωτηρίας ἐτύχομεν, τῆς ἀγνωσίας, λυτρωθέντες καὶ φθορᾶς, δι’ οὗ καὶ νῦν ῥυσθείημεν, νόσων, συμφορῶν, ἀναγκῶν καὶ παθῶν.

Θαύμασιν ἐφαίδρυνας σοῦ τὸν Σταυρόν, καὶ ταῖς ἐνεργείαις ἐδόξασας, τῶν ἰαμάτων. Καὶ νῦν, Σῶτερ, δι’ αὐτοῦ, ὡς ἀγαθὸς θαυμάστωσον, ἐπὶ τοὺς πιστοὺς τὰ ἐλέη σου.

Θεοτοκίον

Ὡς Θεοῦ λοχεύτρια ῥῦσαι ἡμᾶς, ῥάβδῳ πρεσβειῶν ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν, ἐγκαυχωμένους τῷ Σταυρῷ τοῦ σοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦτον Κόρη φύλακα, ἐπιγραφομένους σωτήριον.

ᾨδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.

Ὡς ὅπλον ἀήττητον, λαχόντες καὶ κραταίωμα, Χριστοῦ τὸν Σταυρὸν ἀεὶ πλουτοῦμεν, πόλεων τεῖχος, οἴκων ἑδραίωμα, σκέπην οἰκητόρων καὶ ἐχθρῶν, πάντων ἀμυντήριον, καὶ ζωῆς φυλακτήριον.

Συνήθως προέρχεται, Σταυρὸς ὁ πανσεβάσμιος, πόλιν καὶ λαὸν καθαγιάσαι, οἴκους φυλάξαι, νίκας βραβεῦσαι πιστοῖς, χάριν παρασχεῖν καὶ φωτισμόν· πάντες οὖν συνδράμωμεν, τοῦτον ὑποδεξόμενοι.

Ἐλύθη τὰ σύμβολα, ἐπαύθη τὰ αἰνίγματα, ἤνθησεν ἡ Χάρις ἐπεφάνη, τὸ φῶς ἐν κόσμῳ, διὰ τοῦ θείου Σταυροῦ, δέδοται χαρίσματα πιστοῖς, ἥπλωται τὰ θαύματα, καὶ πηγάζει τὰ κρείττονα.

Θεοτοκίον

Ῥυσθέντες χειρώσεως, τοῦ ᾅδου νῦν γεγόναμεν, μέτοχοι ζωῆς ἀκαταλύτου, Σταυρῷ καὶ πάθει, τοῦ σοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ, σέβοντες Μητέρα σε ζωῆς, οἱ τὴν θείαν πρόοδον, τοῦ Σταυροῦ ἑορτάζοντες.

ᾨδὴ Ϛ ΄. Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντιμον.

Ἐπαύθη πλάνη παγέντος Σταυροῦ, ἐλύθη λύπη ἔχθρα ἀνῄρηται· προερχομένου δὲ νῦν, κτίσις κροτεῖ, κόσμος χαίρει χαρᾷ, στῖφος θρηνεῖ δαιμόνων, ἀγγέλων μέλπει πληθύς.

Ξενίζει φρένας καὶ νοῦν ἐξιστᾷ, τὸ ξένον τοῦ Σταυροῦ σου μυστήριον, ξύλον ὁρώμενον, φλέγει δαιμόνων τὰς φάλαγγας, καὶ παύει πάντα πόνον, Σῶτερ δυνάμει τῇ σῇ.

Ἀδὰμ τοῦ ᾅδου λελύτρωται, ἡ Εὔα τῆς ἀρᾶς ἠλευθέρωται, κόσμος πεφώτισται, ἀὴρ καὶ γῆ καθηγίασται, τῇ τοῦ Σταυροῦ δυνάμει, καὶ πάντα γέγηθε.

Θεοτοκίον

Γνωστοὶ Θεῷ γεγονότες ἐν σοί, ὑψοῦμεν τὸν Υἱόν σου καὶ Κύριον, καὶ προσκυνοῦμεν Ἁγνή, ὑποποδίῳ τῶν τούτου ποδῶν· ἅγιον γὰρ ὑπάρχει, ξύλον τοῦ θείου Σταυροῦ.

ᾨδὴ ζ΄. Οὐκ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει.

Ὡς ζωῆς ξύλῳ Σταυρῷ Χριστοῦ προσέλθωμεν, ἐπερειδόμενοι, καὶ ἀντεχόμενοι νῦν, ἀσφαλοῦς ὡς φύλακος, τούτου καὶ μέλποντες· παντευλόγητον, Ξύλον ἡμᾶς εὐλόγησον, ἁγιάζον καὶ φωτίζον.

Ἐκκλησίας συγκροτεῖ, πόλεις τειχίζεται, Σταυρὸς ὁ πάντιμος, χώρας τηρεῖ ἀβλαβεῖς, οἰκίας σφραγίζει δέ, κατατροπούμενος, σθένει Πνεύματος, ἐχθρὸν τὸν ὀλοθρεύοντα, καὶ φρουρεῖ τοὺς ἐνοικοῦντας.

Ἱερεῖς καὶ βασιλεῖς, κριταὶ καὶ ἄρχοντες, νῦν συναγάλλονται, καὶ γένος ἅπαν βροτῶν, πανέορτον ἄγοντες χαρὰν εὐφρόσυνον, τῇ Προόδῳ σου, Σταυρὲ δι’ οὖ βραβεύεται, ἀγαθῶν ἅπασα δόσις.

Θεοτοκίον

Ἱερᾶς φυλῆς ἐβλάστησας βασίλειος, ῥίζα Θεόνυμφε, τὸν βασιλέα Χριστόν, ἀνίκμως ἀνθήσασα, πάντας ῥυσάμενον, τῆς χειρώσεως, τοῦ τυραννοῦντος αἵματι, καὶ Σταυρῷ αὐτοῦ τιμίῳ.

ᾨδὴ η΄. Παίδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμίνῳ.

Ὁ λόγος Σταυροῦ τοῦ σεβασμίου, τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστίν, ἐν τοῖς σῳζομένοις δέ, δύναμις Θεοῦ ἐστίν, δι’ οὗ ἡμεῖς σεσώσμεθα, ἐν ᾧ καυχώμεθα, παρ’ οὖ τὴν εὐλογίαν αἰτοῦμεν, καὶ τὴν σωτηρίαν, τρυγῶμεν εἰς αἰῶνας.

Νῦν ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως, ἐν κόσμῳ περιπατῆσαι ἐπειχθείημεν, λάμπουσαν θεώμενοι, τοῦ Σταυροῦ τὴν δύναμιν, τὸν ζόφον ἀπελαύνουσαν, τῆς ματαιότητος, τὸ κάλλος τῆς ἁγνείας ποθοῦσαν, καὶ τῆς εὐσεβείας, τὸ κλέος συγκροτοῦσαν.

Μέγας ὁ Σταυρὸς ταῖς ἐνεργείαις, ἐστὶν εἰ καὶ σμικρὸς τῇ λέξει δείκνυται· λάμπει γὰρ τοῖς θαύμασιν, φαίνει τοῖς χαρίσμασιν, ἀστράπτει ταῖς λαμπρότησι τῶν θεαυγῶν ἀρετῶν, πλουτεῖ τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν, καὶ καταφαιδρύνει ψυχὰς τῶν εὐσεβούντων.

Θεοτοκίον

Ὅτι προετύπου σου τὸν τόκον, ἡ ἄνυδρος πέτρα ὕδωρ ἔβλυσε, πρὶν ἣν Μωσῆς Θεόνυμφε, ῥάβδῳ δὶς ἐπάταξεν, ὅτε Σταυροῦ τὴν δύναμιν ὑπεζωγράφησεν· ἀσπόρως γὰρ καὶ σὺ συλλαμβάνεις, καὶ σεσαρκωμένον, Θεὸν ἀφθόρως τίκτεις.

ᾨδὴ θ΄. Ἅπας γηγενής.

Λάμπει ὁ Σταυρός, φαιδρὸς ὑπὲρ ἥλιον, θεουργικαῖς ἀστραπαῖς, λύει τὰ νοσήματα, ἐλαύνει πάθη, φωταγωγεῖ τὰς ψυχάς, καταλαμπρύνει σώματα, φλέγει τοὺς δαίμονας, Ἐκκλησίας φαιδρύνει τὸ πλήρωμα, καὶ φωτίζει τοὺς πίστει τιμῶντας αὐτόν.

Ὅλην τὴν αὐγήν, πλουτήσας τοῦ Πνεύματος, ὅλην τὴν κτίσιν πληροῖ· πᾶσαν ἡλικίαν γὰρ, πᾶσαν ἀξίαν, καὶ πᾶσαν φύσιν φρουρεῖ, Σταυρὸς ὁ τρισμακάριστος, ἀμάχῳ σθένει Χριστοῦ, πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν λυτρούμενος, ἐκ λιμοῦ καὶ λοιμοῦ καὶ σεισμοῦ καὶ φθορᾶς.

Σβέσον πῦρ παθῶν, στῆσον ῥοῦν κακώσεως, παῦσον ὀδύνας ψυχῶν, θραῦσον θράση βάρβαρα, βράβευσον νίκας τοῖς βασιλεῦσι Χριστέ, τὰς Ἐκκλησίας στήριξον, τὰς πόλεις τείχισον, πᾶσαν χώραν, τήρησον ἀλώβητον, τοῦ Σταυροῦ τῇ δυνάμει καὶ σῶσον ἡμᾶς.

Θεοτοκίον

Ὕψωσον λαόν, ὑψοῦντα τὸν Κύριον, ὃν ἐσωμάτωσας, μόνη Μητροπάρθενε, καὶ προσκυνοῦντα τῷ τῶν ποδῶν αὐτοῦ, ὑποποδίῳ σήμερον, καὶ τὴν ἑόρτιον, ἐκτελοῦντα, τοῦ Σταυροῦ πανήγυριν, καὶ πιστῶς ἐν ᾠδαῖς σε γεραίροντα.