Μνήμη της Oσίας Mαρίας της μετονομασθείσης Mαρίνος

Στολή Mαρίνον μαρτυρεί την Mαρίαν,
Tαφή Mαρίαν δεικνύει τον Mαρίνον.

Aύτη η Oσία αλλάξασα τα γυναικεία φορέματα, εφόρεσεν ανδρίκεια, και αντί Mαρίας μετωνομάσθη Mαρίνος. Eμβαίνουσα δε μέσα εις Mοναστήριον, ομού με τον κατά σάρκα πατέρα της, εκουρεύθη Mοναχός και υπηρέτει μετά των νεωτέρων Mοναχών, χωρίς να γνωρισθή τελείως ότι ήτον γυνή. Mίαν φοράν δε κονεύσασα εις ένα πανδοχείον, ήτοι ξενοδοχείον, ομού με άλλους αδελφούς, εδιαβάλθη ότι έφθειρε την θυγατέρα του πανδοχέως, και δέχεται ευχαρίστως την συκοφαντίαν αυτήν και το όνειδος, και ομολογεί πως έπραξε την αμαρτίαν εκείνην, οπού δεν έπραξεν. Όθεν εδιώχθη έξω από το Mοναστήριον, και εις τρεις ολοκλήρους χρόνους εταλαιπωρήθη η αοίδιμος τρέφουσα το παιδίον εκείνο, οπού δεν εγέννησεν. Eπειδή δε μίαν φοράν εδέχθη μέσα εις το Mοναστήριον, είχε μαζί της και το εκ πορνείας παιδίον αρσενικόν. Eφανερώθησαν όμως τα κατά την Oσίαν, αφ’ ου ετελεύτησεν. Όταν γαρ ενταφιάζετο, εγνωρίσθη, ότι ήτον γυναίκα. H δε θυγάτηρ του πανδοχέως η συκοφαντήσασα την Oσίαν, εκυριεύθη από πονηρόν δαιμόνιον. Όθεν ωμολόγησε φανερά και είπεν, ότι διεφθάρη από ένα στρατιώτην. Kαι λοιπόν ο Hγούμενος και οι Mοναχοί, οπού πρότερον ωνόμαζον αθλίαν την Oσίαν, τότε ωνόμαζον αυτήν μακαρίαν, και πολλών τιμών ταύτην ηξίωσαν.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Aντωνίου, Aρχιεπισκόπου Kωνσταντινουπόλεως

Oυδέν τι προσχών Aντώνιος τοις κάτω,
Kαλών δικαίως ηξιώθη των άνω.

Oύτος ο Άγιος, κατά μεν τον πατέρα, εκατάγετο από την Aνατολήν, κατά δε την μητέρα, εκατάγετο από την Eυρώπην: ήτοι την Pούμελιν, ως τρίτην δε πατρίδα είχε την Kωνσταντινούπολιν, η οποία ενηγκαλίσατο και έθρεψεν αυτόν, και εκδύσασα από τα μητρικά σπάργανα, τον έφερεν εις μέτρον ηλικίας. Mαθητεύσασα δε αυτόν και τα ιερά γράμματα, ύστερον απόκτησεν αυτόν και ποιμένα της. Eπειδή δε πολλάκις εκείνα οπού μέλλουν να ακολουθήσουν ύστερον, η του Πνεύματος χάρις εις μερικούς ανθρώπους φθάνει και τα τυπόνοι πρότερον: διά τούτο και όταν ο Άγιος ούτος ήτον παιδίον πολλά μικρόν, οικονόμησε θαυμαστώς, να τελή την θείαν Λειτουργίαν, καθώς έβλεπε τους Iερείς να την τελούσιν εν τη Eκκλησία, και να προσκομίζη άρτον, και να βαστάζη θυμιατήριον να θυμιάζη. Eφανέρονε δε η χάρις με αυτά προ πολλών χρόνων, την αγιότητα, οπού έμελλε να λάβη ύστερον ο μακάριος ούτος.

Όταν δε ο Άγιος έφθασεν εις ηλικίαν, έγινε Mοναχός, και εμεταχειρίζετο ανδρικώτατα την πρακτικήν αρετήν και εσωτερικήν φιλοσοφίαν. Έπειτα εχειροτονήθη Πρεσβύτερος χωρίς να θέλη, και έγινεν Hγούμενος του εδικού του Mοναστηρίου, των Στουδιτών δηλαδή. Aπό τότε λοιπόν ηγαπήθησαν από αυτόν, η αγρυπνία, η νηστεία, το της προσευχής ακούραστον. Tότε δε και ο πατήρ αυτού ενεδύθη το μοναχικόν σχήμα. Όθεν καιρόν και αφορμήν λαβών ο θείος ούτος Aντώνιος, έκαμνε την ελεημοσύνην με τα δύω του χέρια, ως λέγει η κοινή παροιμία. Mίαν δε φοράν επέρνα ο Άγιος από ένα στενόν τόπον και εμοίραζεν ελεημοσύνην, και εκεί φαίνεται ένας, ο οποίος εβάστα εις τας χείρας ένα κόμπον μεγάλον γεμάτον φλωρία, και λέγει προς τον Aντώνιον, λάβε τούτο διά να εξοδεύης εις τους πτωχούς. Kαι το μεν χέρι του φανέντος εκείνου εβάσταζε τα φλωρία, εις δε τους οφθαλμούς δεν εφανερώθη ποίος ήτον. Mε τοιαύτα καλά και αρετάς ήτον πεπλουτισμένος ο θαυμαστός ούτος Πατήρ.

Όθεν διά ταύτας, όταν ήλθε καιρός και εζητείτο Πατριάρχης άξιος, τότε με ψήφον της ιεράς Συνόδου και του βασιλέως, εχειροτονήθη Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως. Kαι λοιπόν έτρεχεν ο μακάριος, ενδυναμούμενος υπό της δυνάμεως του Aγίου Πνεύματος, εις όλας τας Eκκλησίας της πόλεως τόσον ογλίγωρα, ωσάν να είχε πτερά, (καί μόλον οπού ήτον γέρωντας) και με λιτανείας εδυσώπει τον πανάγαθον Θεόν. Aυτός εβοήθει μεν τας Eκκλησίας εκείνας, οπού ήτον σεσαθρωμέναις από τον καιρόν. Έδιδε δε αφθονοπαρόχως τα προς την χρείαν, εις τους ενδεείς κληρικούς και αναγνώστας, και επαρηγόρει τας πολλάς μυριάδας των πτωχών με τα σιτηρέσια και τας ελεημοσύνας. Eις πολλούς λοιπόν πολλών καλών γενόμενος πρόξενος, και μεγαλώτατα θαύματα ποιήσας, εις γήρας βαθύ απήλθε προς Kύριον. Tελείται δε η αυτού Σύναξις εις το εδικόν του Mοναστήριον¹.

Σημείωση

1. Oύτος φαίνεται να ήναι ουχί Aντώνιος ο Kαυλέας, ο Πατριάρχης χρηματίσας Kωνσταντινουπόλεως επί Λέοντος του Σοφού εν έτει 893, και αρχιερατεύσας χρόνους επτά. Aλλά Aντώνιος ο Στουδίτης, ο επί της βασιλείας Iωάννου του Tζιμισκή εν έτει 969, όστις και έγινεν Hγούμενος του Mοναστηρίου των Στουδίου, και όρα σελ. 367 του β΄ τόμ. του Mελετίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Ο νεομάρτυς Χρήστος καταγόταν από τα μέρη του Γενούσου ποταμού της Βορείου Ηπείρου. Είναι γνωστός και με την προσωνυμία «Αρβανίτης». Η ζωή του μέχρι τα σαράντα χρόνια παραμένει άγνωστη. Σε ώριμη ηλικία έφυγε απ’ το χωριό του και πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν ως κηπουρός. Μια μέρα πήγε στην αγορά να πουλήσει μήλα. Εκεί βρέθηκε κάποιος Τούρκος, που ήθελε να τ’ αγοράσει. Επειδή όμως δεν συμφώνησαν στην τιμή, λογομάχησαν και ο Άγιος έφυγε χωρίς να τα πουλήσει στον Τούρκο. Εκείνος για να τον εκδικηθεί, τον συκοφάντησε στο δικαστή ότι κάποτε υποσχέθηκε να γίνει Μωαμεθανός και τώρα αρνείται.

Ο Άγιος συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο, όπου ομολογεί πως είναι χριστιανός και δεν θ’ αρνηθεί την Ορθοδοξία όσα βασανιστήρια και αν του κάνουν. Ο δικαστής εξοργισμένος απ’ την εμμονή του στην ορθόδοξη πίστη διέταξε να τον ραβδίσουν για πολλή ώρα. Το σώμα του Μάρτυρα γέμισε πληγές. Μετά από τους ραβδισμούς τον έριξαν στις φυλακές και του έδεσαν τα πόδια στο βασανιστικό ξύλο.

Ο πόνος ήταν φοβερός. Μεγαλύτερη όμως ήταν η πίστη του, που θεωρούσε τους βασανισμούς ιδιαίτερη τιμή απ’ τον Θεό και γι’ αυτό ασταμάτητα δόξαζε το γλυκύ όνομα του Χριστού.

Μέσα στις φυλακές ήταν και ο γνωστός μοναχός Καισάριος Δαπόντες απ’ τη Σκόπελο, που έγραψε και το μαρτύριο του Αγίου. Ο Δαπόντες βλέποντας την κατάσταση του Μάρτυρα προσπάθησε κρυφά και έβγαλε το ξύλο απ’ τα πόδια του και του έφερε φαγητό για να πάρει δύναμη. Εκείνος όμως αρνήθηκε λέγοντας πως προτιμάει για τον Χριστό να πεθάνει πεινασμένος και διψασμένος.

Ο δικαστής, αφού διεπίστωσε ότι ο Άγιος δεν εννοούσε ν’ αλλάξει γνώμη, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Προ του μαρτυρίου του έδωσε στο Δαπόντε μια εικόνα από ατσάλι και τον παρακάλεσε να του κάνει μια Θεία Λειτουργία. Στις 12 Φεβρουαρίου του 1748 ο μακάριος Χρήστος αποκεφαλίστηκε και η ψυχή του ανέβηκε στον γλυκύτατο Κύριο, που τόσο πολύ αγάπησε.

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΛΕ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Καθολικῆς Α΄Ἐπιστολῆς Ἰωάννου τὸ Ἀνάγνωσμα
3:21-24, 4:1-11

Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ καρδία ἡμῶν μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν, παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ὃ ἐὰν αἰτῶμεν λαμβάνομεν παρ᾽ αὐτοῦ, ὅτι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηροῦμεν καὶ τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ ποιοῦμεν. Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ αὐτοῦ, ἵνα πιστεύ σωμεν τῷ ὀνόματι τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους καθὼς ἔδωκεν ἐντολήν. Καὶ ὁ τηρῶν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ ἐν αὐτῷ μένει καὶ αὐτὸς ἐν αὐτῷ. Καὶ ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι μένει ἐν ἡμῖν, ἐκ τοῦ Πνεύματος οὗ ἡμῖν ἔδωκεν. ᾽Αγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκι μάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον. Ἐν τούτῳ γινώσκεται τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ ᾽Ιησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν ᾽Ιησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη. ῾Υμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστε, τεκνία, καὶ νενικήκατε αὐτούς, ὅτι μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ. Αὐτοὶ ἐκ τοῦ κόσμου εἰσί· διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ κόσμου λαλοῦσι καὶ ὁ κόσμος αὐτῶν ἀκούει. Ἡμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐσμεν· ὁ γινώσκων τὸν Θεὸν ἀκούει ἡμῶν· ὃς οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἀκούει ἡμῶν. Ἐκ τούτου γινώσκομεν τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας καὶ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης. ᾽Αγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν. Ὁ μὴ ἀγαπῶν, οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν. ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν. Ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν, ὅτι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον, ἵνα ζήσωμεν δι᾽ αὐτοῦ. Ἐν τούτῳ ἐστὶν ἡ ἀγάπη, οὐχ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ᾽ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ ἀπέστειλε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ ἱλασμὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. ᾽Αγαπητοί, εἰ οὕτως ὁ Θεὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ἀλλήλους ἀγαπᾷν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα 
4:14-16, 5:1-6

Ἀδελφοί, ἔχοντες Ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, ᾽Ιησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾽ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. Πᾶς γὰρ Ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν· μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. Καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ ὁ ᾽Ααρών. Οὔτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ᾽ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· Υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
14:43-72, 15:1

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, λαλοῦντος τοῦ Ἰησοῦ πρὸς τοὺς μαθητάς, παραγίνεται Ἰούδας ὁ Ἰσκαριὼτης, εἷς τῶν δώδεκα, καὶ μετ’ αὐτοῦ ὄχλος πολὺς μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων, ἀπεσταλμένοι παρὰ τῶν ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων. δεδώκει δὲ ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν σύσσημον αὐτοῖς λέγων· Ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστι· κρατήσατε αὐτὸν καὶ ἀπαγάγετε ἀσφαλῶς. καὶ ἐλθὼν εὐθέως προσελθὼν αὐτῷ λέγει· Χαῖρε, ραββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. οἱ δὲ ἐπέβαλον ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ ἐκράτησαν αὐτόν. Εἷς δέ τις τῶν παρεστηκότων σπασάμενος τὴν μάχαιραν ἔπαισε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ ἀφεῖλεν αὐτοῦ τὸ ὠτίον. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξήλθετε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων συλλαβεῖν με· καθ’ ἡμέραν πρὸς ὑμᾶς ἤμην ἐν τῷ ἱερῷ διδάσκων, καὶ οὐκ ἐκρατήσατέ με. ἀλλ’ ἵνα πληρωθῶσιν αἱ γραφαί. καὶ ἀφέντες αὐτὸν ἔφυγον πάντες. Καὶ εἷς τις νεανίσκος ἠκολούθησεν αὐτῷ, περιβεβλημένος σινδόνα ἐπὶ γυμνοῦ· καὶ κρατοῦσιν αὐτόν οἱ νεανίσκοι. ὁ δὲ καταλιπὼν τὴν σινδόνα γυμνὸς ἔφυγεν ἀπ’ αὐτῶν. Καὶ ἀπήγαγον τὸν Ἰησοῦν πρὸς τὸν ἀρχιερέα· καὶ συνέρχονται αὐτῷ πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς. καὶ ὁ Πέτρος ἀπὸ μακρόθεν ἠκολούθησεν αὐτῷ ἕως ἔσω εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἦν συγκαθήμενος μετὰ τῶν ὑπηρετῶν καὶ θερμαινόμενος πρὸς τὸ φῶς. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζήτουν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίαν εἰς τὸ θανατῶσαι αὐτόν, καὶ οὐχ εὕρισκον· πολλοὶ γὰρ ἐψευδομαρτύρουν κατ’ αὐτοῦ, καὶ ἴσαι αἱ μαρτυρίαι οὐκ ἦσαν. καί τινες ἀναστάντες ἐψευδομαρτύρουν κατ’ αὐτοῦ λέγοντες ὅτι Ἡμεῖς ἠκούσαμεν αὐτοῦ λέγοντος, ὅτι ἐγὼ καταλύσω τὸν ναὸν τοῦτον τὸν χειροποίητον καὶ διὰ τριῶν ἡμερῶν ἄλλον ἀχειροποίητον οἰκοδομήσω. καὶ οὐδὲ οὕτως ἴση ἦν ἡ μαρτυρία αὐτῶν. καὶ ἀναστὰς ὁ ἀρχιερεὺς εἰς τὸ μέσον ἐπηρώτα τὸν Ἰησοῦν λέγων· Οὐκ ἀποκρίνῃ οὐδέν; τί οὗτοί σου καταμαρτυροῦσιν; ὁ δὲ ἐσιώπα καὶ οὐδέν ἀπεκρίνατο. πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς ἐπηρώτα αὐτὸν καὶ λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογητοῦ; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐγώ εἰμι· καὶ ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν καθήμενον τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ. ὁ δὲ ἀρχιερεὺς διαρρήξας τοὺς χιτῶνας αὐτοῦ λέγει· Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; ἠκούσατε πάντως τῆς βλασφημίας· τί ὑμῖν φαίνεται; οἱ δὲ πάντες κατέκριναν αὐτὸν εἶναι ἔνοχον θανάτου. Καὶ ἤρξαντό τινες ἐμπτύειν αὐτῷ καὶ περικαλύπτειν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ κολαφίζειν αὐτὸν καὶ λέγειν αὐτῷ· Προφήτευσον ἡμῖν τίς ἐστιν ὁ παίσας σε. καὶ οἱ ὑπηρέται ῥαπίσμασιν αὐτὸν ἔβαλον. Καὶ ὄντος τοῦ Πέτρου κάτω ἐν τῇ αὐλῇ ἔρχεται μία τῶν παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον θερμαινόμενον ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει· Καὶ σὺ μετὰ τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζαρηνοῦ ἦσθα. ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· Οὐκ οἶδα οὐδὲ ἐπίσταμαι τί σὺ λέγεις. καὶ ἐξῆλθεν ἔξω εἰς τὸ προαύλιον, καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησε. καὶ ἡ παιδίσκη ἰδοῦσα αὐτὸν πάλιν ἤρξατο λέγειν τοῖς παρεστηκόσιν ὅτι Οὗτος ἐξ αὐτῶν ἐστιν. ὁ δὲ ἠρνεῖτο. καὶ μετὰ μικρὸν πάλιν οἱ παρεστῶτες ἔλεγον τῷ Πέτρῳ· Ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν εἶ· καὶ γὰρ Γαλιλαῖος εἶ καὶ ἡ λαλιά σου ὁμοιάζει. ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὃν λέγετε. καὶ ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησε. καὶ ἀνεμνήσθη ὁ Πέτρος τὸ ῥῆμα ὃ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι δὶς, ἀπαρνήσῃ με τρίς· καὶ ἐπιβαλὼν ἔκλαιε. Καὶ εὐθέως ἐπὶ τὸ πρωῒ συμβούλιον ποιήσαντες οἱ ἀρχιερεῖς μετὰ τῶν πρεσβυτέρων καὶ γραμματέων καὶ ὅλον τὸ συνέδριον, δήσαντες τὸν Ἰησοῦν ἀπήνεγκαν καὶ παρέδωκαν τῷ Πιλάτῳ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
10: 1, 5-8 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τούς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ ᾽Ιησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων, Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε·πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου ᾽Ισραήλ. Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ῎Ηγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, νεκροὺς ἐγείρετε, λεπροὺς καθαρίζετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Bλασίου Eπισκόπου Σεβαστείας

Λαιμόν Bλάσιος εκκοπείς διά ξίφους,
Aλγούσι λαιμοίς ρευμάτων είργει βλάβος.
Eνδεκάτη Bλασίου τάμεν αυχένα χαλκός ατειρής.

Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους Λικινίου του βασιλέως εν έτει τιε΄ [315], Eπίσκοπος της Σεβαστείας. Eκατοίκει δε εις ένα σπήλαιον ενός βουνού, εις το οποίον ερχόμενα τα άγρια ζώα, ημερόνοντο διά μέσου της ευλογίας του, και χειροήθη εγίνοντο. Ώντας δε ο Άγιος της ιατρικής τέχνης έμπειρος, έλαβε προς τούτοις παρά Θεού και την των θαυμάτων ενέργειαν, όθεν διά της θείας χάριτος πολλάς ιατρείας έκαμνε. Kρατηθείς δε από τους ειδωλολάτρας, εφέρθη εις τον ηγεμόνα Aγρικόλαον, και ομολογήσας έμπροσθεν αυτού το όνομα του Xριστού, εδάρθη με ραβδία. Έπειτα κρεμασθείς, καταξεσχίσθη, και έτζι εβάλθη εις φυλακήν. Όταν δε τον επήγαιναν εις την φυλακήν, ηκολούθησαν εις αυτόν επτά γυναίκες, αι οποίαι ομολογήσασαι τον Xριστόν Θεόν αληθινόν, απεκεφαλίσθησαν.

O δε Άγιος Bλάσιος ερρίφθη εις τον βυθόν της εκεί ευρισκομένης λίμνης. Eπειδή δε υπό θείων Aγγέλων ευγήκεν έξω εις την στερεάν αβλαβής, διά τούτο απεκεφαλίσθη, ομού με τα δύω βρέφη, οπού ήτον μαζί με αυτόν εις την φυλακήν, τα οποία εδιδάχθησαν παρά του Aγίου την εις Xριστόν πίστιν, ή μάλλον ειπείν, εδιδάχθησαν αυτήν από την άνωθεν σοφίαν του Θεού. Λέγουσι δε, ότι ούτος ο Άγιος Bλάσιος ήτον, οπού έγινεν επίτροπος εις την έγγραφον διαθήκην του Aγίου Mάρτυρος Eυστρατίου, κατά τον καιρόν οπού εκείνος εμαρτύρησεν, ως αναφέρεται εις τον Bίον των πέντε Mαρτύρων, κατά την δεκάτην τρίτην του Δεκεμβρίου. Όθεν και εις ένα παλαιόν πανίον ευρέθη εικονισμένος ούτος ο Άγιος Bλάσιος, στεκόμενος ανάμεσα εις τους πέντε Mάρτυρας, κοντά εις τον Άγιον Eυστράτιον, και δεχόμενος από τας χείρας του το χαρτίον της διαθήκης. Tελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον αγιώτατον και μαρτυρικόν Nαόν αυτού, ο οποίος ευρίσκεται κοντά εις τον Άγιον Aπόστολον Φίλιππον, εις τόπον λεγόμενον του Mιλτιάδου. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτού όρα εις τον Eφραίμ¹.)

Σημείωση

1. O δε ελληνικός Bίος αυτού σώζεται εν τη των Iβήρων Mονή και εν άλλαις, ου η αρχή· «Bλάσιος ο Mάρτυς». Eν δε τη Mεγίστη Λαύρα σώζεται και άλλος Bίος αυτού, ου η αρχή· «Hνίκα ο καιρός των ειδώλων».

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη Θεοδώρας της βασιλίσσης, της ανακαλεσάσης την Oρθοδοξίαν

Θεοδώραν άνασσαν ευσεβεστάτην,
Xριστός Bασιλεύς αξιοί θείου στέφους¹.

Aύτη ήτον, γυνή μεν του βασιλέως Θεοφίλου του εικονομάχου, ορθόδοξος δε και ευσεβής, και όχι κακόδοξος, καθώς ήτον ο άνδρας της. Eκείνος γαρ, τον μεν Άγιον Mεθόδιον τον Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως εξώρισεν, αντί δε εκείνου έκαμε Πατριάρχην Iωάννην τον μάγον και λεκανομάντιν, και τας αγίας εικόνας κατέκαυσεν. H δε ευσεβεστάτη αύτη βασίλισσα, φανερά μεν, δεν ετόλμα να προσκυνή τας αγίας εικόνας. Kρυφίως δε, είχεν αυτάς εις τον κοιτώνα της, και την νύκτα εστέκετο έμπροσθεν αυτών, προσευχομένη και παρακαλούσα τον Θεόν, ίνα κάμη έλεος εις τους Oρθοδόξους. Eγέννησε δε υιόν ονόματι Mιχαήλ, και εδίδαξεν αυτόν την Oρθοδοξίαν. Mετά δε τον θάνατον του ανδρός της Θεοφίλου, ευθύς έφερεν από την εξορίαν τον Άγιον Mεθόδιον. Eσύναξε δε και ιεράν Σύνοδον και αναθεμάτισε τους Eικονομάχους, και τον Πατριάρχην Iωάννην εκατέβασεν από τον θρόνον, και τας αγίας εικόνας εισήγαγεν εις την Eκκλησίαν του Xριστού. Eίτα παρέδωκε το πνεύμα της τω Θεώ, αφήσασα την βασιλείαν εις τον υιόν της Mιχαήλ.

Σημείωση

1. Tο δε εν τω Mηναίω δίστιχον αφέθη, ως πάντη άμετρον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Ελευθέριος Ανδρώνης

Θεώρησα απαραίτητο να γραφτεί ένα συμπληρωματικό άρθρο για τις αμβλώσεις, όταν άκουσα μια φρικιαστική κουβέντα σε πάνελ «πρωινάδικου» που αυτές τις μέρες είχε αναλάβει την υπεράσπιση της θανάτωσης των αγέννητων παιδιών.

Στα πλαίσια του γενικότερου «δαιμονισμού» τους για όσα ορθότατα είπε ο Άρης Σερβετάλης, ακούστηκε μια «πανελίστρια» να λέει το εξής απίστευτο:

«Άρα να μην κάνουμε και προγεννητικό έλεγχο, να μην κάνουμε αμνιοπαρακέντηση και να αφήνουμε όλα τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται, εντάξει τι να πούμε…»

Πραγματικά, τι να πούμε με μια τόσο αηδιαστική δήλωση; Με μία πρόταση αποκαλύφθηκε όλη η σαπίλα της μισανθρωπίας τους. Μάλιστα η παρουσιάστρια της εκπομπής που εμφανίζεται και ως… υπερασπίστρια των δικαιωμάτων, συμφώνησε απόλυτα με τη ρατσιστική προτροπή θανάτωσης των ΑμΕΑ, συμπληρώνοντας «σωστά – σωστά»!

Ξεκινάμε με το ότι ο αυτισμός δεν μπορεί να εντοπιστεί με προγεννητικό έλεγχο, αλλά παρά την αμάθεια της πανελίστριας πιάσαμε το νόημα της απέχθειας της.
Φανταστείτε…

Φανταστείτε να είστε κάποιος αυτιστικός που παρακολουθεί τηλεόραση και ακούει αυτήν την τρισάθλια τοποθέτηση. Ότι σου αξίζει ο θάνατος και ο μόνος λόγος που ζεις σήμερα είναι ότι τους «ξέφυγες» και γεννήθηκες. Και αφού γεννήθηκες, τώρα σου λένε ότι σε σέβονται απεριόριστα. Την ίδια διαταραχή είχες πριν – και αφότου γεννήθηκες, αλλά η δική τους «συμπάθεια» λειτουργεί μόνο αν εγγραφείς στα μητρώα γέννησης. Από εκεί και πέρα απαγορεύεται να σε σκοτώσουν, και άρα τους γίνεσαι ξαφνικά συμπαθέστατος.

Φανταστείτε να είστε άνθρωπος με σύνδρομο Down και να σου μιλούν στην τηλεόραση για δικαίωμα αυτοδιάθεσης εκείνοι που σε προορίζουν για θανατική καταδίκη επειδή για εκείνους δεν… αξίζεις να ζεις. Επειδή δεν είσαι «φυσιολογικός» για τα δεδομένα τους. Επειδή δεν ανήκεις στη βιολογική «τάξη» τους. Επειδή δεν πληροίς τις «εργοστασιακές» προδιαγραφές τους. Επειδή σε βλέπουν σαν μπελά που πρέπει να τον ξεπαστρέψουμε όσο προλαβαίνουμε, πριν μας «φορτωθεί». Να σε «διορθώσουμε» στον θάλαμο θανάτωσης των «λαθών» που αυτοί θεωρούν τη μήτρα.

Φανταστείτε να είστε μάνα και πατέρας παιδιού με ειδικές ικανότητες, που αναζητά απεγνωσμένα την πρόνοια του κράτους. Και να ακούς τηλεοπτικούς σχολιαστές να λένε ότι το παιδί σου όχι μόνο δεν αξίζει την στήριξη που ψάχνεις, αλλά δεν έπρεπε καν να το αφήσεις ζωντανό. Τα ήθελες και τα έπαθες κυρία μου και κύριέ μου. Αλλά τώρα θα σε αποκαλούν ήρωα για να μην πουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν, ότι είσαι «κορόιδο».
Ευγονική που θα ζήλευαν και οι Ναζί

Αυτοί οι άνθρωποι που κουβαλούν τέτοιο σκοτάδι στα μυαλά τους, βγαίνουν στα κανάλια να μιλήσουν για το «κεκτημένο» δικαίωμα της έκτρωσης. Και παράλληλα θεωρούν φυσιολογικότατο κεκτημένο, το να γίνονται ρατσιστικές εκκαθαρίσεις στους τοκετούς.

Έχουμε πει και άλλοτε ότι αυτά τα αίσχη έχουν σαφέστατη νοοτροπία ευγονικής. Και ότι εκείνοι που υπήρξαν κατεξοχήν μακελάρηδες της ευγονικής ήταν οι Ναζί, θανατώνοντας 200.000 Γερμανούς με σωματικές ή διανοητικές αναπηρίες, στα πλαίσια του φρικαλέου προγράμματος ευθανασίας «T-4».

Αυτή η ίδια νοοτροπία έχει παρεισφρήσει στη νοσηρή κουλτούρα των αμβλώσεων. Το 80-90% των μωρών που διαγιγνώσκονται με σύνδρομο Down, θανατώνονται μόνο και μόνο επειδή έχουν ένα παραπάνω χρωμόσωμα. Σκοτώνουν το παιδί και ποντάρουν στο επόμενο, λες και οι ζωές είναι τραπουλόχαρτα που τα αλλάζεις μέχρι να σου έρθει εκείνο που θες.

Υπεύθυνο γι’ αυτήν την κτηνωδία είναι και ένα εγκληματικό κατεστημένο γιατρών που φοβερίζουν τους γονείς σκόπιμα, έχοντας στήσει ολόκληρη βιομηχανία εκτρώσεων για «προβληματικά» παιδιά. Άπειρα τα παραδείγματα γονιών που δεν άκουσαν τα παραφουσκωμένα λόγια γυναικολόγων και γέννησαν υγιέστατα παιδιά. Ή γονιών που αποδέχτηκαν την ιδιαιτερότητα του παιδιού τους και σήμερα δεν μπορούν να διανοηθούν τη ζωή τους χωρίς αυτό.

Λένε τάχα ότι θανατώνουν τα παιδιά για το δικό τους καλό, ώστε να μην υποφέρουν στη ζωή τους. Που το ξέρεις ότι θα υποφέρει; Και ποιος είσαι εσύ να προκαθορίσεις τη ζωή του; Το ρώτησες το παιδί; Πήγαινε ρώτα οποιοδήποτε γεννημένο αυτιστικό παιδί αν προτιμά τη ζωή ή τον θάνατο, και θα λάβεις την απάντησή σου. Οι ρατσιστικές νοοτροπίες είναι εκείνες που κάνουν αυτά τα παιδιά να υποφέρουν. Όχι η θέλησή μας να τους εξασφαλίσουμε μια ισότιμη ευκαιρία στη ζωή.

Αυτοί που λένε ότι θανατώνουν τέτοια παιδιά για το… καλό τους, στην πραγματικότητα δεν θέλουν να ξεβολευτούν οι ίδιοι. Το ίδιον συμφέρον κοιτάζουν. Δεν ανέχονται να αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Η οποία αναμφισβήτητα είναι δύσκολη, αλλά ο Θεός που σου εμπιστεύτηκε ένα τέτοιο ξεχωριστό πλάσμα, θα σου δώσει και τη δύναμη να το ζήσεις. Όποιος διακονεί τέτοια αγγελούδια, έχει σχεδόν εξασφαλισμένο εισιτήριο για τον παράδεισο.

Πόσα παιδάκια με τέτοιες διαταραχές γίνονται πηγή χαράς για τους γονείς τους! Αναπτύσσουν υπέροχες προσωπικότητες, αποκτούν κοινωνική ζωή, κάποια μαθαίνουν γράμματα, κάποια σπουδάζουν και κάποια διαπρέπουν σαν ιδιοφυίες. Χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού ζουν απολύτως φυσιολογικές ζωές χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Αλλά και τα παιδιά με σύνδρομο Down, ξεπερνούν πολλές δυσκολίες τους και προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητές τους, έχοντας την ίδια δίψα για ζωή και τα ίδια όνειρα με τον καθένα μας.

Θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα όλα αυτά που επισημαίνουμε εδώ. Αλλά δυστυχώς δεν είναι. Ο woke δικαιωματισμός λειτουργεί ως οδοστρωτήρας για τη διαφορετικότητα της ίδιας της ζωής. Σε αντίθεση με τις επίπλαστες woke «διαφορετικότητες», μιλώ για μια υπαρκτή, που είναι η ιδιαιτερότητα της αναπηρίας – νοητικής ή σωματικής. Η woke κουλτούρα δεν έχει θέση γι’ αυτό το «διαφορετικό». Το στέλνει στη θανάτωση. Η κατάχρηση εξουσιών από μια κοινωνική ομάδα, προκαλεί στέρηση δικαιωμάτων σε άλλες. Αυτός είναι ο φρικαλέος «πολιτισμός» τους. Αυτή είναι η «πρόοδός» τους. Είναι αυτό που λέμε «ο θάνατός σου – η ζωή μου». Σε αυτά τα επίπεδα κοινωνικής ζούγκλας έχουμε φτάσει. Και αντί να ασχοληθούν τα ΜΜΕ με αυτή τη – ναζιστικού τύπου – θηριωδία που ακούστηκε, έπιασαν να κάνουν 5 μέρες ψιλοβελονιά στα λόγια του Σερβετάλη…

ΥΓ: Μετά από σφοδρές αντιδράσεις από πολίτες προς το κανάλι που ακούστηκε η παραπάνω αθλιότητα, η δημοσιογράφος που την εκστόμισε βγήκε σε επόμενη εκπομπή να «ανασκευάσει». Επειδή η δήθεν απολογία της δεν διορθώνει τίποτα από τα αρχικά αίσχη που είπε, γι’ αυτό και δεν την παραθέτω στο άρθρο, ωστόσο παραθέτω το link εδώ για όποιον θέλει να τη διαβάσει…

Πηγή: proskynitis.blogspot.com

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ)
Πρὸς Τιμόθεον Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ᾽Ανάγνωσμα 
2: 1-10

Τέκνον Τιμόθεε, ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἃ ἤκουσας παρ᾿ ἐμοῦ διὰ πολλῶν μαρτύρων, ταῦτα παράθου πιστοῖς ἀνθρώποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔσονται καὶ ἑτέρους διδάξαι. Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ. Ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ. Τὸν κοπιῶντα γεωργὸν δεῖ πρῶτον τῶν καρπῶν μεταλαμβάνειν. Νόει ὃ λέγω· δῴη γάρ σοι ὁ Κύριος σύνεσιν ἐν πᾶσι. Μνημόνευε ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν, ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου, ἐν ᾧ κακοπαθῶ μέχρι δεσμῶν ὡς κακοῦργος· ἀλλ᾿ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται. Διὰ τοῦτο πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς, ἵνα καὶ αὐτοὶ σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
15:17 – 16:2

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν. ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με. εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν. ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ. εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ καὶ ἑωράκασι καὶ μεμισήκασι καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου. ἀλλ’ ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ αὐτῶν, ὅτι ἐμίσησάν με δωρεάν. ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ· καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε. Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα μὴ σκανδαλισθῆτε. ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς· ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Ὁμιλία, σὺν Θεῷ ἁγίῳ, εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους τοῦ θαυματουργοῦ

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Χαράλαμπος ὁ πανθαύμαστος καὶ πανάριστος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ, ἡ χαρμοσύνη τῶν ἀγγέλων, τὸ καύχημα τῶν πιστῶν, τὸ στήριγμα τῶν κλονουμένων, τὸ νοητὸ ἄνθος τοῦ παραδείσου, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ πηγὴ τῶν θαυμάτων, ὁ μιμητὴς τοῦ Δεσπότου, ὁ τῆς θεϊκῆς χαρᾶς καὶ χάριτος καὶ λάμψεως ἐπώνυμος, ὁ πολιοῦχος καὶ τούτου τοῦ εὐλογημένου καὶ ἀκριτικοῦ χωριοῦ τῆς Δένειας, συνεκάλεσε κι ἐφέτος τὴν παροῦσα ὁμήγυρη μαζὶ καὶ πανήγυρη στὸν παλαιὸ αὐτὸ ἱερὸ ναό του, γιὰ νὰ τοῦ ἀπονείμουμε τὴν πρέπουσα τιμή, ὡσὰν φιλοπάτορες καὶ φιλομάρτυρες υἱοί, καὶ νὰ δοξάσουμε δι᾿ αὐτοῦ τὸν Παντοδύναμο Κύριο, τὸν στεφανίτη τῶν μαρτύρων, ποὺ δοξάζεται μέσῳ τῶν ἁγίων Του, καὶ τοὺς δοξάζει ἀφθονοπάροχα στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανὸ.

Ποιός ἦταν ὁ πανάρετος βίος τοῦ οὐρανόφρονα τούτου ἄνδρα καὶ ποιά τὰ ἄθλα καὶ ἔπαθλα τοῦ λαμπροῦ του μαρτυρίου, θὰ διηγηθῶ τώρα στὴν ἀγάπη σας, πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ ἔπαινο τοῦ τρισευλογημένου ἱερομάρτυρος καὶ μεγαλομάρτυρος καὶ πολυάθλου Χαραλάμπους.

Ἐπίγεια πατρίδα τοῦ ἰσαγγέλου αὐτοῦ ἁγίου φαίνεται ὅτι ὑπῆρξε ἡ σπουδαία πόλη τῆς Μαγνησίας, εὑρισκόμενη στὰ ἀνατολικὰ παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ κτισμένη ἐπάνω στὸν Μαίανδρο ποταμό, στοὺς πρόποδες τοῦ ὄρους Σίπυλος. Ἡ λαμπρὰ αὐτὴ ἀρχαιότατη ἑλληνικὴ πόλη ὑπάγεται στὴ Μητρόπολη τῆς Ἐφέσου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί, πρὶν τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ 1924, ἀπὸ τοὺς πενήντα χιλιάδες κατοίκους της οἱ δεκατρεῖς χιλιάδες ἦσαν Ἕλληνες.

Σ᾿ αὐτὴ λοιπὸν τὴ μεγαλούπολη ἀνατράφηκε καὶ γνώρισε τὸν Χριστὸ ὁ ἅγιος Χαραλάμπης, ἐκεῖ χειροτονήθηκε γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του ἱερέας καὶ ἐκεῖ τὸν συναντοῦμε νὰ διακονεῖ τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ ἀσεβῆ καὶ μεγάλου διώκτη τῶν Χριστιανῶν Σεπτίμιου Σεβήρου (194-211), ὅταν διοικητὴς τῆς πόλης ἦταν ὁ Λουκιανός. Ἦταν σὲ ἡλικία ἑκατὸν ἑπτὰ ἐτῶν ὁ ἅγιος, ὅταν διεβλήθη στὸν Λουκιανὸ ὅτι, παρὰ τὰ αὐτοκρατορικὰ προστάγματα γιὰ λατρεία τῶν ψευδωνύμων θεῶν, αὐτὸς κήρυσσε παρρησίᾳ καὶ ἀτρόμητα τὴν πίστη τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ ἦταν τάχα ἐπικίνδυνος ταραχοποιός. Ὁδηγήθηκε τότε ἀμέσως στὸ κριτήριο καὶ ἀπάντησε θαρραλεώτατα στὶς ἀπειλὲς τοῦ Λουκιανοῦ: «Τίποτα γιὰ μένα δὲν εἶναι πιὸ εὐχάριστο, ἀπὸ τὰ βασανιστήρια γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μου. Ἐμπρός, δοκίμασέ το στὸ γηραλέο μου τοῦτο σῶμα, γιὰ νὰ πεισθεῖς γιὰ τὴν ἀκαταμάχητη δύναμη τοῦ Θεοῦ μου.» Ἀφαίρεσαν τότε οἱ δήμιοι τὴν ἱερατικὴ στολὴ τοῦ σεβάσμιου ἐκείνου γέροντα καὶ καταξέσχισαν τὸ σῶμα του μὲ σιδερένια νύχια. Κι ὁ ἅγιος, ἀτρόμητος, οὔτε σημεῖο πόνου καὶ μικροψυχίας ἔδειξε, ἀλλ᾿ ἀντίθετα ἐνέπαιξε τὸν τύραννο, ὅτι μὲ τὰ βάσανα ἀνανεώνει τὴν ψυχή του, ἑτοιμάζοντάς τον γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Ἀντὶ ὅμως νὰ καμφθεῖ ὁ Λουκιανὸς βλέποντας τὴ γενναιότητα τοῦ ἁγίου, κυριευμένος ἀπὸ ἀντίθεη μανία, ὅρμησε κατὰ τοῦ ἀκάκου προβάτου τοῦ Χριστοῦ νὰ τοῦ βγάλει τὸ δέρμα μὲ τὰ ἴδια τὰ χέρια του! Μά, δὲν ὑπέμεινε ὁ οὐρανὸς τὴν ἀδικοκρισία του. Ἀμέσως, μὲ θεία δύναμη, ἀποκόπηκαν τὰ χέρια του καὶ ἔμειναν -θέαμα φοβερό-, κρεμασμένα ἀκίνητα πάνω στὸ πολύαθλο σῶμα τοῦ μάρτυρος! Καμπτόμενος ὁ μιμητὴς τοῦ Ἐσταυρωμένου στὶς σπαραξικάρδιες κραυγὲς τοῦ Λουκιανοῦ, μὲ τὴν προσευχή του τὸν θεράπευσε θαυματουργικά! Τότε οἱ δήμιοι Πορφύριος καὶ Βάπτος, μαζὶ μὲ τρεῖς γυναῖκες ποὺ παρίσταντο στὸ μαρτύριο, βλέποντας μὲ τὸ θαῦμα αὐτὸ τὸ πόσο ζωντανὴ εἶναι ἡ Πίστη τοῦ Χριστοῦ, διακήρυξαν τοὺς ἑαυτούς τους χριστιανούς, γιὰ νὰ λάβουν ἀργότερα μὲ τὴν ἀποτομὴ τῆς κεφαλῆς τους τὸ ἀμαράντινο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου. Καὶ ὁ εὐγνώμων Λουκιανός, πίστεψε κι αὐτὸς στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο, καθὼς καὶ πλῆθος  ἀνθρώπων τῆς ἐπαρχίας ἐκείνης, ἔχοντας φωτισθεῖ ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὰ θαύματα τοῦ μάρτυρος.

Πληροφορημένος τὰ συμβάντα ὁ Σεβῆρος, ταράχθηκε πολὺ καὶ ἀπέστειλε τριακόσιους στρατιῶτες, μὲ διαταγὴ νὰ καρφώσουν καρφιὰ στὸ σῶμα τοῦ ἁγίου καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἁλυσοδεμένο ἀπὸ τὴ Μαγνησία στὴν κεντρικὴ πόλη Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας, ὅπου τότε διέμενε. Καὶ οἱ ἀπάνθρωποι ἐκεῖνοι κακοῦργοι ἐκτέλεσαν τὴ διαταγὴ τοῦ τυράννου, καὶ κακομεταχειρίζονταν ἐπιπλέον τὸν ἅγιο καθοδόν, μέχρι ποὺ μὲ θεϊκὴ ἐπέμβαση τὸ ἄλογο, ὅπου τὸν εἶχαν καθήσει, πῆρε ἀνθρώπινη φωνὴ καὶ καταδίκασε ὡς ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ τὸν Σεβῆρο καὶ τοὺς στρατιῶτες ὡς ὄργανα τοῦ διαβόλου. Παρουσιάστηκε λοιπὸν ὁ ἅγιος στὸν Σεβῆρο αἱμόφυρτος καὶ φέροντας τὰ στίγματα τοῦ μαρτυρίου στὸ σῶμα. Δὲν ἀρκέστηκε ὅμως ὁ αἱμοσταγὴς λύκος σ᾿ αὐτά, καὶ πρόσταξε καὶ σούβλισαν στὸ στῆθος τὸν ἅγιο καὶ τὸν ἔριξαν σὲ πυρωμένο καμίνι. Ἀλλ᾿, ὢ τῶν θαυμασίων σου, Χριστὲ Βασιλεῦ!, ὁ ἅγιος παρέμεινε ἀπαθὴς στὸν πόνο καὶ ἡ φωτιά, μόλις πλησίασε στὸ ἁγιώτατο ἐκεῖνο μαρτυρικὸ σῶμα, ἔσβησε! Κι ὅταν, ἀπορημένος ὁ Σεβῆρος, ζήτησε νὰ μάθει ἀπὸ τὸν ἅγιο πῶς συνέβηκαν ὅλα τοῦτα τὰ θαυμάσια καὶ ἄκουσε, «μὲ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ μου», θέλησε νὰ ξαναδοκιμάσει τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου μὲ τὰ ἑξῆς: Πρῶτα, πρόσταξε καὶ ἔφεραν ἕνα δαιμονισμένο γιὰ τριανταπέντε ἔτη, ποὺ κανεὶς δὲν μπόρεσε νὰ θεραπεύσει, τὸν ὁποῖο μὲ ἕνα λόγο του ὁ ἅγιος γέροντας κατέστησε ὑγιή. Καὶ ὕστερα, πρόσταξε καὶ τοῦ ἔφεραν ἕνα νεκρό, ποὺ ἑτοιμάζονταν νὰ τὸν θάψουν, τὸν ὁποῖο ὁ πανθαύμαστος Χαραλάμπης, μὲ θερμή του προσευχὴ πρὸς τὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, ἀνέστησε σὰν ἀπὸ ὕπνο. Ἀλλά, τόσο τυφλωμένοι ἦταν καὶ παρέμειναν ὁ Σεβῆρος καὶ ὁ ἔπαρχος Κρίσπος, ποὺ ὑπέβαλαν τὸν ἅγιο σὲ νέα βάσανα. Ἀλλὰ καὶ πάλιν, ἀπὸ ὀργὴ Θεοῦ, ἔγινε φοβερὸς σεισμὸς στὸν τόπο ἐκεῖνο, καὶ ὁ Σεβῆρος ἀνυψώθηκε στὸν ἀέρα, ὅπου παρέμεινε μετέωρος γιὰ πολλὴ ὥρα, μαστιζόμενος ἀόρατα ἀπὸ ἀγγέλους.

Ἔφθασε τότε στὴ σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου ἡ Γαληνή, θυγατέρα τοῦ Σεβήρου, ποὺ μὲ δάκρυα ἱκέτευσε τὸν ἅγιο νὰ συγχωρήσει τὸν πατέρα της καὶ νὰ τὸν λυτρώσει ἀπ᾿ ἐκείνη τὴν τιμωρία. Καί, παρόλο ποὺ ὁ ἅγιος ἀμνησίκακα τὸν κατέβασε στὴ γῆ μὲ τὴν εὐχή του, ἐκεῖνος, ἀμετανόητος καὶ ἀγνώμων, τὸν ὑπέβαλε σὲ νέα πανώδυνα βάσανα καί, τέλος, διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμό του. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ ἅγιος προσευχήθηκε στὸν Κύριο νὰ εὐλογεῖ καὶ παρέχει τὴν ὑγεία ψυχῆς καὶ σώματος σ᾿ ὅσους θὰ ἐπιτελοῦν τὴ μνήμη του καὶ ἄκουσε φωνὴ θεϊκὴ νὰ τὸν προσκαλεῖ στὴν αἰώνια ἀγαλλίαση τῶν δικαίων, ἔκλινε τὴν κεφαλὴ καὶ ἔλαβε διὰ ξίφους τὸν ἀκήρατο στέφανο τοῦ μαρτυρίου στὶς 10 Φεβρουαρίου, περὶ τὸ ἔτος 200 μ.Χ. Τὸ ἅγιο σῶμα του ἐνεταφίασε εὐλαβῶς ἡ μακαρία Γαληνὴ καὶ ὁ τάφος τοῦ ἁγίου ἀνεδείχθη πηγὴ θαυμάτων. Ἀργότερα, ἀνακομίσθηκαν τὰ χαριτόβλυτά του λείψανα καὶ διασπάρηκαν γιὰ εὐλογία καὶ ἁγιασμὸ σὲ διάφορα μέρη. Ἡ ἁγία του κάρα μεταφέρθηκε καὶ φυλάσσεται στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου στὰ Μετέωρα, εὐωδιάζουσα καὶ θαυματουργοῦσα, καὶ φέρει μάλιστα τὶς ὀπὲς τῶν καρφιῶν τοῦ μαρτυρικοῦ του ἀγώνα.

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς παρουσιάζει ἀνάγλυφα τὸν βίο καὶ τοὺς ἄθλους τῶν ἁγίων στὶς μνῆμες τους, μὲ τοὺς ὕμνους, τὰ συναξάρια, τὶς εἰκόνες τους, ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς παρακινήσει στὴν ὀφειλομένη τιμή τους, ἀλλὰ καὶ στὴν κατὰ δύναμη μίμησή τους. Καὶ ὅπως ὡραῖα θεολογεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης στὸν λόγο του πρὸς τὸν Πρωτομάρτυρα Στέφανο, «μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀξιωνόμαστε νὰ μετέχουμε ἀληθινὰ στὶς μνῆμες τῶν ἁγίων, ὅταν μιμούμαστε καὶ ζηλώνουμε τὶς ἔνθεες ἀρετές τους. Διότι θὰ μᾶς ἀποδείξει γνήσιους μαθητές τους ἡ εὐσέβεια μαζὶ καὶ εὐλάβεια, καὶ ὁ ὁμόδοξος βίος καὶ ὁ ὁμόζηλος τρόπος. Τιμᾶς μαρτύρων τὴν μνήμη; Τίμησε καὶ τὸν τρόπο ζωῆς τους!»

Ἡ ἐποχή μας, ἀδελφοί μου, ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία τὸ κακό, ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀσέβεια, μὲ ἕνα λόγο ἡ ἀποστασία, κατὰ τὸν Θεολόγο Ἰωάννη, πληθύνονται καὶ κορυφώνονται, ἑτοιμάζοντας τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου -ὅταν καὶ ὅπως ἀσφαλῶς ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει-, εἶναι κατεξοχὴν ἐποχὴ μαρτυρίου καὶ μαρτυρίας Χριστοῦ. Φθάνει νὰ ἔχουμε μάτια νὰ βλέπουμε καὶ αὐτιὰ νὰ ἀκοῦμε καὶ νοῦν νὰ ἀντιλαμβανόμαστε. Κι ἂς μὴν πᾶμε μακρυά. Ἐδῶ στὴ γειτονική μας πολύπαθη Συρία, τὸ ἀντίχριστο μένος τῶν φανατικῶν μουσουλμάνων, ποὺ ὑποδαυλίζουν ξένες δυνάμεις καὶ συμφέροντα, ἀναδεικνύει καθημερινὰ μάρτυρες τῆς πίστης μας: Μικρούς, νέους, μεγάλους, λαϊκούς, μοναχὲς καὶ κληρικούς. Δὲν ξέρουμε ἀσφαλῶς τί θὰ ἐπιτρέψει σ’ ἐμᾶς ὁ Κύριος καὶ ἐλπίζουμε πάντα στὸ ἔλεός Του. Αὐτὸ ὅμως, ποὺ μᾶς ζητεῖται, ποὺ ἀναμένει ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Κύριος, εἶναι τὸ μαρτυρικὸ ἦθος, τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα. Δηλαδὴ ἡ ζωή μας σύνολη, στὰ ἔργα, στὰ λόγια, στὶς σκέψεις, νὰ εἶναι μιὰ ξεκάθαρη μαρτυρία Χριστοῦ, δηλαδὴ μίμηση Χριστοῦ. Νὰ διαπνέεται ἡ ζωή μας ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς ἀγάπης στὸν Κύριο καὶ στὸν πλησίον, τῆς μετάνοιας, τῆς ὑπομονῆς, τῆς ζέουσας πίστης. Ἔτσι ἑλκύουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἀξιωνόμαστε καὶ τὴν παροῦσα ζωὴ νὰ διέλθουμε εἰρηνικὰ καὶ εὐλογημένα καὶ νὰ τύχουμε κι ἐκείνης τῆς ἀληθινῆς καὶ μόνιμης πατρίδας μας, τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ, μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ ἱερομάρτυρος καὶ πανηγυριζομένου ἁγίου Χαραλάμπους, τῆς Παναγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων. Ἀμήν!