Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΟΡΤΗΣ (ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
9: 1-7

Ἀδελφοί, εἶχεν ἡ πρώτη σκηνὴ δικαιώματα λατρείας τό τε ῞Αγιον κοσμικόν. Σκηνὴ γὰρ κατεσκευάσθη ἡ πρώτῃ ἐν ᾗ ἥ τε λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ πρόθεσις τῶν ἄρτων, ἥτις λέγεται ῞Αγια. Μετὰ δὲ τὸ δεύτερον καταπέτασμα σκηνὴ ἡ λεγομένη ῞Αγια ῾Αγίων, χρυσοῦν ἔχουσα θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης περικεκαλυμμένην πάντοθεν χρυσίῳ, ἐν ᾗ στάμνος χρυσῆ ἔχουσα τὸ μάννα καὶ ἡ ῥάβδος ᾿Ααρὼν ἡ βλαστήσασα καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης, ὑπεράνω· δὲ αὐτῆς Χερουβὶμ δόξης κατασκιάζοντα τὸ ἱλαστήριον· περὶ ὧν οὐκ ἔστι νῦν λέγειν κατὰ μέρος. Τούτων δὲ οὕτω κατεσκευασμένων εἰς μὲν τὴν πρώτην σκηνὴν διὰ παντὸς εἰσίασιν οἱ ἱερεῖς τὰς λατρείας ἐπιτελοῦντες, εἰς δὲ τὴν δευτέραν ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ μόνος ὁ ἀρχιερεύς, οὐ χωρὶς αἵματος, ὃ προσφέρει ὑπὲρ ἑαυτοῦ καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΕΟΡΤΗΣ (ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
10:38-42, 11:27-28

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς κώμην τινά· γυνὴ δέ τις ὀνόματι Μάρθα ὑπεδέξατο αὐτόν. Καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαριάμ, [ἣ] καὶ παρακαθεσθεῖσα πρὸς τοὺς πόδας τοῦ κυρίου ἤκουεν τὸν λόγον αὐτοῦ. Ἡ δὲ Μάρθα περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν· ἐπιστᾶσα δὲ εἶπεν, Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπεν διακονεῖν; εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα μοι συναντιλάβηται. Ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ κύριος, Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ θορυβάζῃ περὶ πολλά,ἑνὸς δέ ἐστιν χρεία· Μαριὰμ γὰρ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται αὐτῆς. ᾽Εγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις φωνὴν γυνὴ ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ, Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας. Αὐτὸς δὲ εἶπεν, Μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Παρέμβαση ἀπό π. Ἀναστάσιο Τραϊφόρο,
ἐφημέριο Ἱ.Ν. Ἁγίου Ἀθανασίου Μαρκοπούλου Ὠρωποῦ

Ἅγιοι Πατέρες καλησπέρα σας,

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καλησπέρα σας,

Μέ παρεκάλεσε ὁ π. Ἰωάννης Φωτόπουλος νά πῶ δυό πράματα, αὐτά πού εἴχαμε ζήσει ἐπισκεπτόμενοι τόν ἅγιο Παΐσιο τακτικά ὡς μαθητές τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς στό Ἅγιο Ὄρος.

Ἐνῶ μᾶς τά ΄λεγε ἐντυπωσιαζόμασταν. Ὅλα αὐτά πού ἔχει γράψει, τά ἀκούγαμε ἀπό τά χείλη τοῦ ἁγίου καί τά ἐντυπώναμε. Μᾶς ἔλεγε πολλές φορές ¨μήν τά λέτε αὐτά στόν κόσμο, γιατί δέν καταλαβαίνει καί πολύ¨. Ἐμεῖς ἀπό ἐνθουσιασμό τά λέγαμε στίς διακοπές μας, ὅταν βγαίναμε κτλ. σέ ὁρισμένους ἀνθρώπους πού πίστευαν, διότι ὁ ἅγιος δέν ἤθελε νά λέμε τέτοια πράματα, ἱερά, σέ ἀνθρώπους πού δέν πιστεύουν, γιατί τά κοροϊδεύουν.

Ὅμως συνέβη τό ἑξῆς γεγονός: Ἕνα καλοκαίρι πού ἐπέστρεψα ἀπό τίς διακοπές μου λέω στόν ἅγιο:  ξέρεις, πάτερ Παΐσιε, εἶπα ὅλα αὐτά πού μᾶς εἴπατε σέ ὁρισμένους ἀνθρώπους καί μετά ἀπό λίγες μέρες ξαναπέρασα ἀπό ΄κεῖ καί μοῦ εἶπαν  ¨τί εἶναι αὐτά πού μᾶς εἶπες; μᾶς ἔπιασε φόβος γιά ὅλα αὐτά πού λέει ὁ ἅγιος Παΐσιος.¨ (Καί μοῦ λέει ὁ ἅγιος) «Πώ πώ τί μοῦ λές ρέ παιδί μου τώρα, τί εἶναι αὐτά πού μοῦ λές; φόβος; ὄχι. Νά λές στούς ἀνθρώπους νά ἐργάζονται πνευματικά.

Γιατί τώρα εἶναι ἰδιαίτερα ἀνάγκη ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή νά ἐργαστοῦμε ὅλοι μας πνευματικά, ὥστε νἀ ἔρθει ὁ Χριστός μέσα μας. Νά ἐξομολογοῦνται οἱ ἄνθρωποι, νά προσεύχονται, νά ἐκκλησιάζονται, νά κοινωνοῦν καί ὅταν τά κάνουν ὅλα αὐτά, τότε θά ἔρθει ὁ Χριστός μέσα μας, καί τότε καί ὁ ἀντίχριστος νά ἔρθει, δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνει τίποτε. Νά μή φοβοῦνται, γιατί ὁ φόβος εἶναι ὅπλο τοῦ διαβόλου καί προσπαθεῖ ἔτσι νά ὑποτάξει ὅλους τούς ἀνθρώπους μέσα ἀπ΄ αὐτήν τή φοβία καί νά ὑποταχθοῦν στό σφράγισμα. Ὅταν λοιπόν ἔχουμε πνευματική πρόοδο μή φοβόμαστε οὔτε τόν ἀντίχριστο. Δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνει τίποτε.»

Αὐτό τό ἔλεγε ὁ γέροντας μέ πολλή πίστη καί μέ μία ἔκφραση, ἡ ὁποία φανέρωνε τή βεβαιότητα τήν ὁποία θά πρέπει νά ἔχουμε ὅλοι μας. Ὅτι δηλ. ἄν μᾶς πιάσει ἕνας πανικός,  τότε θά λυγίσουμε καί δέν θά μποροῦμε νά ἀντισταθοῦμε. Ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ὅταν ἔχουμε τήν ἁπλότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τότε θά ποῦμε ¨ἔχει ὁ Θεός¨. Διότι αὐτό τό ΄χουμε ξεχάσει λίγο πολύ. Ἐνῶ παλιά οἱ ἄνθρωποι ἔλεγαν καθημερινά ¨ἔχει ὁ Θεός¨. Καί πραγματικά ἔχει ὁ Θεός. Τώρα σ΄αὐτό βάλαμε τόν ἑαυτό μας. Κι΄ ὅταν βάζουμε τόν ἑαυτό μας, νά μεριμνοῦμε, νά ἀγωνιᾶμε, νά φοβόμαστε, μά τί θά κάνουμε, τί θά φᾶμε, τί θά πιοῦμε,  τά παιδιά μας τί θά κάνουν, τά ἐγγόνια μας, τότε ἔχουμε ἐμεῖς καί δέν ἔχει ὁ Θεός. Γι΄ αὐτό λοιπόν, σ΄ αὐτό ἀκριβῶς ἐπέμενε ὁ ἅγιος Παΐσιος.

Ὅμως ἐπειδή ἦρθαν τίς μέρες αὐτές κάποια φυλλάδια στά χέρια μου πού κατηγοροῦν τόν ἅγιο Παΐσιο καί λένε ὅτι εἶναι πλανεμένος ἤ μάγος καί ὅτι δέν ἔχουν ἰσχύ ὅλα αὐτά πού λέει καί ὅτι ὅλα αὐτά πού λέει τά ΄χει ἀντιγράψει ἀπό κάποια προτεστάντισσα, στενοχωρήθηκα ὄντως πάρα πολύ καί λέω ¨δέν εἶναι δυνατόν ἄνθρωποι ἐκκλησιαστικοί, ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας νά λένε αὐτά τά πράματα. Εἶναι μεγάλη πλάνη καί μεγάλος πειρασμός καί ἐπειδή μπορεῖ νά τά ἀκούσετε καί σεῖς, καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά νά λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος δέν συμφωνεῖ μέ τόν ἅγιο Παΐσιο καί ὅτι δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅλα αὐτά τοῦ ἁγίου Παϊσίου, γιατί εἶναι πλανεμένα. Ὅμως ἀπ΄ τά ἴδια τά φυλλάδια πού ἔπεσαν στά χέρια μου καί πού μιλᾶνε γιά τόν ἅγιο Πορφύριο, λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε ὅτι ὁ καλύτερος τρόπος, γιά τήν ὥρα τοῦ ἀντιχρίστου, εἶναι νά διώξουμε ἀπό μέσα μας τόν ἀντίχριστο καί νά βάλουμε μέσα μας τόν Χριστό. Τό ἴδιο πού λέει καί ὁ ἅγιος Παΐσιος.

Ὑπάρχει διαφωνία μεταξύ τῶν ἁγίων; Τά ἴδια πράματα λένε. Πῶς λοιπόν ἐμεῖς προσπαθοῦμε νά πολεμήσουμε αὐτήν τήν ἁγιότητα τῶν ἁγίων καί νά πιάσουμε τά λόγια τους, νά ¨τά τραβᾶμε ἀπό τά μαλλιά¨γιά νά βγάλουμε τό δικό μας συμπέρασμα; Γι΄ αὐτό λέει ὁ ἅγιος Πορφύριος καί συνεχίζει: ¨Τότε λοιπόν, ὅταν βάλουμε τόν Χριστό μέσα μας, ἄν μᾶς καλέσουν καί στό μαρτύριο ἀκόμα, θά πᾶμε. Καί θά μοιάζουμε μέ ἐκείνους τούς μάρτυρες πού τούς ὁδηγοῦσαν ἀναγκαστικά στό μαρτύριο καί θαυματουργοῦσαν. Καί ἔτσι ὁ Πανάγαθος Θεός θά μᾶς δώσει τή δύναμη αὐτή νά ἀνταπεξέλθουμε ἀπ΄ ὅλον αὐτόν τόν πειρασμό. Διότι πραγματικά τά πράματα θά εἶναι πολύ δύσκολα γι΄ αὐτούς πού εἶναι χλιαροί, ἔτσι κι ἔτσι. Καί δέν ξέρουμε, ἄν ἐκείνη τήν ὥρα τή δύσκολη, ἄν θά σταθοῦμε ὄρθιοι.¨

Γι αὐτό λοιπόν τό πρῶτο μέλημά μας τό λένε καί δύο ἅγιοι, εἶναι νά κάνουμε πνευματική ἐργασία γιά νά ΄ρθει ὁ Χριστός μέσα μας καί τότε, ἐπαναλαμβάνω, μή φοβόμαστε οὔτε τόν ἀντίχριστο, διότι θά μποροῦμε νά ποῦμε ΟΧΙ.  Ἀλλιῶς δέν μποροῦμε νά ἀντισταθοῦμε. Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔκανε μεγάλο ἀγώνα ἐπί ὑπουργοῦ Κουτσόγιωργα γιά τίς νέες ταυτότητες ὅπου εἶχαν μέσα τή μορφή τοῦ διαβόλου, μέ τρία κέρατα καί πάνω το 666. Μᾶς τό ἔδειχνε αὐτό, εἶχε βρεῖ μιά ταυτότητα νέα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἔβαζε τή νέα ταυτότητα σέ μιά μικρή ἀπόσταση ἀπό τήν ἐπιφάνεια ἑνός γάλακτος ἐβαπορέ, καί ἔβλεπες ξεκάθαρα μέσα τή μορφή τοῦ διαβόλου. Ὅμως μέσα ἀπ΄ τόν ἀγώνα του ἀντιπροσωπεία τῆς Ἱ. Συνόδου τότε, ἐπί Ἀρχ/που Σεραφείμ, ἐπισκέφθηκε τόν κ. ὑπουργό καί ἀπέσυρε αὐτές τίς ταυτότητες. Τό ἴδιο ἐλπίζουμε νά γίνει καί στίς μέρες μας μέ τήν διαμαρτυρία τῆς Ἱ.Συνόδου, νά ἀποσύρει ἡ Κυβέρνηση τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες ἤ νά δώσει τήν προαιρετική ἐπιλογή γιά τούς Ἕλληνες πολῖτες.

Ἕνα ἄλλο γεγονός πού μᾶς θλίβει εἶναι αὐτό πού εἶπα νωρίτερα γιά τήν κατηγορία στούς ἁγίους ὅτι διαφωνοῦν μεταξύ τους. Κι΄ ἐνῶ ξέρουμε πολύ καλά, οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν συνειδητά μέσα στήν Ἐκκλησία κι΄ ὅπως λένε καί οἱ ἴδιοι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, ὅτι δέν μιλοῦν οἱ ἴδιοι οἱ ἅγιοι, ἀλλά μέσῳ αὐτῶν μιλᾶ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Γι΄ αὐτό, ὅσοι συκοφαντοῦν τούς ἁγίους πέφτουν στή βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κι΄ αὐτά σᾶς τά λέμε γιατί θά τ΄ἀκούσετε κι΄ ἐσεῖς, νά μήν ἐπηρεασθεῖτε, νά μή δώσετε καμμία σημασία ἀκόμη κι΄ ἄν τά λένε καί ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς.

Ἔτσι λοιπόν τά πνευματικά παιδιά τοῦ ἁγίου Πορφυρίου λένε, ὅτι ὁ ἅγιος στίς τελευταῖες μέρες, προτοῦ φύγει, τούς μάζεψε ὅλους μαζί καί τούς εἶπε στά Καυσοκαλύβια, στό κελί του:  θά σᾶς πῶ μία προφητεία, ἄν καί δέν μοῦ ἀρέσει νά λέω προφητεῖες. Καί εἶπε ἀποκαλυπτικά γεγονότα πού θά συμβοῦν στήν πατρίδα μας, στήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα. Νά λοιπόν πού καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶπε προφητεῖες γιά τά μέλλοντα. Πῶς λοιπόν δέν μιλάει; Μιλᾶ, ἀλλά μέ ἄλλο τρόπο.

Ἔτσι λοιπόν πάλι τά πνευματικά παιδιά τοῦ ἁγίου Πορφυρίου , ὁ π. Ἀκἀκιος καί ὁ π. Γεώργιος λένε ὅτι ὅλα αὐτά πού μᾶς εἶπε, σήμερα πού ζοῦμε, τά βλέπουμε νά γίνονται στήν Ἑλλάδα μέ κάθε λεπτομέρεια, ὅπως μᾶς τά εἶπε. Νά λοιπόν ὅτι καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος μιλᾶ γιά τά μέλλοντα μέ τόν δικό του τρόπο και δεν ὑπάρχει οὐδεμία ἀντίρρηση καί ἀντίθεση μέ τόν ἅγιο Παΐσιο.

Καί ἐπαναλαμβάνω καί λέω, τό Πανάγιο Πνεῦμα, ὁ Πανάγαθος Θεός, ὅπως γνωρίζουμε ὅλοι, δίνει στόν κάθε ἅγιο μέ τόν δικό του τρόπο νά ἐκφρασθεῖ, καί αὐτά εἶναι τά χαρίσματα πού δίνει τό Πανάγιο Πνεῦμα στούς ἀνθρώπους. Καί ‘μεῖς λοιπόν οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦμε νά κρίνουμε τούς ἁγίους, ἀλλά νά θαυμάζουμε τήν ποικιλία τῶν χαρισμάτων καί τήν ὀμορφιά τῶν χαρισμάτων τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος λέει ξεκάθαρα, ὅτι ¨ἐγώ δέν συμφωνῶ μέ τόν ἅγιο Παΐσιο καί ὅτι ἄν ἔρθει ὁ ἀντίχριστος καί μέ σφραγίσει δέν φοβᾶμαι¨.

Ὅμως ἀνάλογα μέ τό τί ζητοῦν νά ἑρμηνεύσουν (ἑρμηνεύουν) λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος λέει, «ἄν ἔρθει ὁ ἀντίχριστος καί ¨μέ τό ζόρυ¨ μέ σφραγίσει τότε δέν φοβᾶμαι». Μέ τό ζόρυ! Αὐτό ἔχει μεγάλη σημασία. Δηλαδή ὅπως ἔπιαναν τούς μάρτυρες καί μέ τό ζόρυ τούς ὁδηγοῦσαν στό μαρτύριο, τότε ναί δέν φοβᾶμαι. Γιατί θά εἶναι ὁ Χριστός πού θά τόν κανονίσει. Ἄλλη ἔννοια ἔχει μέ τό ζόρυ κι΄ ἄλλο ὅτι ἐγώ παραδίδομαι στό σύστημα νά ἀκολουθήσω τόν ἀντίχριστο. Τεράστια ἐκ διαμέτρου διαφορά.

Καί ἐπίσης ὁ ἅγιος Πορφύριος λέει ὅτι ¨θά πρέπει ὁ πιστός νά πλησιάσει τόν Χριστό μας μέσα ἀπό τήν ἀγάπη Του, μέσα ἀπό τή φιλανθρωπία Του¨. Καί ὁ ἅγιος Παΐσιος τό ἴδιο λέει. Ὅταν τόν πλησίασαν ἐπισκέπτες καί τόν ρώτησαν μέ ἀγωνία πότε θά ἔρθει ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐκεῖνος ἔλεγε ὅτι θά πρέπει νά ζητοῦμε νά ἔρθει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ. Βλέπετε οἱ Ἄγιοι πῶς ἑρμηνεύουν ὅλα τά μέλλοντα τεκταινόμενα καί ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ στάση μας, ἡ στάση τῆς προσευχῆς.

Καί λέει πάλι ὁ ἅγιος Πορφύριος σέ ἕνα πνευματικό του παιδί καί πού ὄντως τοῦ ἀποκαλύπτει τά μέλλοντα (ὅταν τόν ρώτησε) ¨Πῶς θά ἀντιδράσουμε γέροντα; Τί νά κάνουμε;¨ τοῦ λέει λοιπόν ὁ ἅγιος Πορφύριος «τίποτε. Θά προσεύχεστε νά δώσει ὁ Θεός τή λύση».

Τί σημαίνει αὐτό; Μέσα ἀπό τήν προσευχή ὁ Θεός ἐνεργεῖ την παρουσία Του. Καί γι΄ αὐτό λοιπόν δίνει την κατάλληλη λύση στόν καθένα, ἀλλά καί μ΄αὐτό φανερώνει ὁ ἅγιος νά μήν ἀνησυχοῦμε,  μή μᾶς πιάνει φόβος, μή μᾶς πιάνει ἀγωνία. Νά, εἶναι ἁπλό τό πράγμα. Εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ; Εἴμαστε. Βαπτισμένοι στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί μυρωμένοι. Ἄν, ὑποθέτουμε, παρουσιασθεῖ ἐδῶ ὁ διάβολος, καί ἐδῶ ὁ Χριστός, μέ πολλή ἁπλότητα τί θά κάνουμε; Θά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό. Πολύ ἁπλά. Ἔτσι θά ΄ναι καί τότε. Ἄν εἴμαστε οὐσιαστικά συνειδητά χριστιανοί. Ἄν ἔχουμε ὅμως μέσα μας μπλεξίματα πνευματικά καί ἄλλες ἀμφιβολίες, τότε θά παρασυρθοῦμε. Αὐτό λέει ὁ ἅγιος Πορφύριος.

Ἑπομένως νά βεβαιωθοῦμε μέσα μας ὅτι οἱ ἅγιοί μας εἶναι ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ. Γιατί θά δυσκολευτοῦμε σ΄αὐτά τά χρόνια. Θά δοκιμαστοῦμε, ὅταν δέν θά ΄χουμε νά ταΐσουε τά παιδιά μας καί τά μέλη τῆς οἰκογενείας μας. Τότε θά ὑπάρχει μεγάλη ἀναστάτωση. Ἀλλά μέ τήν προσευχή, τό «ἔχει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ γέροντάς μας π. Σαράντης Σαράντος ὅτι θά βρίσκουμε τό πρωΐ ἕνα ζεστό ὡραῖο φαγητό ἔξω ἀπό τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μας, πού αὐτό θά φανερώνει τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Καί ὁ π. Ἀμβρόσιος ὁ Λάζαρης ἔλεγε μή φοβᾶστε τίς ἡμέρες τοῦ ἀντιχρίστου. Θά μᾶς φυλάξει ὁ Θεός. Ἐσεῖς θά τρῶτε ἕνα ψίχουλο ἀντίδωρο καί θά πίνετε λίγο ἁγιασμό καί θά ζεῖτε· καί ἐκεῖνοι, ἐννοεῖ τούς σφραγισμένους, θά τά τρῶνε ὅλα καί θά πεθαίνουν.

Καί ἕνας ἄλλος ἅγιος στή Μάνη πρίν 200 χρόνια ἔλεγε: «ὅταν θά ἔρθει ὁ ἀντίχριστος, ὁ κόσμος θά εἶναι πεινασμένος καί θά κρατᾶ στό χέρι του (ὁ ἀντίχριστος) μία φρατζόλα ψωμί, σηκώνοντάς την ψηλά καί θά λέει στό πεινασμένο πλῆθος ¨ἐλᾶτε κοντά μου νά σᾶς χορτάσω ψωμί¨. Ἐκεῖνοι τότε θά τρέξουν κοντά του νά χορτάσουν καί θά δοῦν ξαφνικά ὅτι ἡ φρατζόλα αὐτή θά εἶναι μιά μεγάλη κεραμίδα πού θά τή σπάσει πάνω στά κεφάλια τους».

Ψέμα στό ψέμα καί ἐξαθλίωση, ὅμως τό ἀρνίον θά νικήσει, ὅπως ἀναφέρεται στήν Ἀποκάλυψη. Ὁ Χριστός μας δηλαδή. Καί αὐτή εἶναι ἡ ἐλπίδα μας, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία βγάζει ἔξω τόν φόβο.

Γι΄ αὐτό καί ὁ ἅγιος Πορφύριος καί ὁ ἅγιος Παΐσιος γιά ὅλα τά θέματα αὐτά καί ἐγώ προσωπικά τόν εἶχα ρωτήσει τόν ἅγιο Παΐσιο, τήν ἐποχή ἐκείνη τί θά κάνουμε μέ ὅλα αὐτά; Καί μοῦ ἔλεγε νά περιμένουμε καί τό τί θά πεῖ ἠ ἐπίσημη Ἐκκλησία. Καί αὐτό εἶναι γνώρισμα ὅλων τῶν ἁγίων, ὥστε νά εἴμαστε ἐνωμένοι καί ἔτσι μέσα ἀπό τόν ἀγώνα  τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί θά ἔχουμε περιφρούρηση ἀπό τούς πειρασμούς ἀλλά καί ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θά εἶναι πλούσια γιά τόν καθένα μας. Ἀμήν. Γένοιτο!

Νά ΄στε καλά, εὐχαριστῶ πολύ!

Πηγή: https://www.orthros.eu/

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΕ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
1: 1-10

Παῦλος καὶ Σιλουανὸς καὶ Τιμόθεος τῇ Ἐκκλησίᾳ Θεσσαλονικέων ἐν Θεῷ Πατρὶ ἡμῶν καὶ Κυρίῳ ᾽Ιησοῦ Χριστῷ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ. Εὐχαριστεῖν ὀφείλομεν τῷ Θεῷ πάντοτε περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί, καθὼς ἄξιόν ἐστιν, ὅτι ὑπεραυξάνει ἡ πίστις ὑμῶν καὶ πλεονάζει ἡ ἀγάπη ἑνὸς ἑκάστου πάντων ὑμῶν εἰς ἀλλήλους, ὥστε ἡμᾶς αὐτοὺς ἐν ὑμῖν ἐγκαυχᾶσθαι ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ τῆς ὑπομονῆς ὑμῶν καὶ πίστεως ἐν πᾶσιν τοῖς διωγμοῖς ὑμῶν καὶ ταῖς θλίψεσιν αἷς ἀνέχεσθε, ἔνδειγμα τῆς δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸ καταξιωθῆναι ὑμᾶς τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὑπὲρ ἧς καὶ πάσχετε, εἴπερ δίκαιον παρὰ θεῷ ἀνταποδοῦναι τοῖς θλίβουσιν ὑμᾶς θλῖψιν καὶ ὑμῖν τοῖς θλιβομένοις ἄνεσιν μεθ᾽ ἡμῶν ἐν τῇ ἀποκαλύψει τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ ἀπ᾽ οὐρανοῦ μετ᾽ ἀγγέλων δυνάμεως αὐτοῦ ἐν πυρὶ φλογός, διδόντος ἐκδίκησιν τοῖς μὴ εἰδόσι Θεὸν καὶ τοῖς μὴ ὑπακούουσι τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, οἵτινες δίκην τίσουσιν ὄλεθρον αἰώνιον ἀπὸ προσώπου τοῦ Κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὅταν ἔλθῃ ἐνδοξασθῆναι ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ καὶ θαυμασθῆναι ἐν πᾶσι τοῖς πιστεύσασιν, ὅτι ἐπιστεύθη τὸ μαρτύριον ἡμῶν ἐφ᾽ ὑμᾶς, ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΣΩΖΟΜΕΝΟΥ ΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΟΡΦΟΥ)
Πρὸς Κορινθίους Β’ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
4: 6-15

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. ῎Εχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ ᾿Ιησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. Ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, «Ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα», καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ ᾿Ιησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. Τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΔΕΥΤΕΡΑ Ι΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
17: 20-25

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπερωτηθεὶς ὁ Ἰησοῦς ὑπὸ τῶν Φαρισαίων πότε ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀπεκρίθη αὐτοῖς καὶ εἶπεν· Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως, οὐδὲ ἐροῦσιν ἰδοὺ ὧδε ἤ ἰδοὺ ἐκεῖ· ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν. Εἶπε δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς· Ἐλεύσονται ἡμέραι ὅτε ἐπιθυμήσετε μίαν τῶν ἡμερῶν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἰδεῖν, καὶ οὐκ ὄψεσθε. καὶ ἐροῦσιν ὑμῖν· ἰδοὺ ὧδε, ἰδοὺ ἐκεῖ· μὴ ἀπέλθητε μηδὲ διώξητε. ὥσπερ γὰρ ἡ ἀστραπὴ ἀστράπτουσα ἐκ τῆς ὑπ’ οὐρανὸν λάμπει, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ ἡμέρᾳ αὐτοῦ. πρῶτον δὲ δεῖ αὐτὸν πολλὰ παθεῖν καὶ ἀποδοκιμασθῆναι ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΣΩΖΟΜΕΝΟΥ ΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΟΡΦΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
4:23 – 5:13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. καὶ ἀπῆλθεν ἡ ἀκοὴ αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Συρίαν· καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις νόσοις καὶ βασάνοις συνεχομένους καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοὶ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας καὶ Δεκαπόλεως καὶ Ἱεροσολύμων καὶ Ἰουδαίας καὶ πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Ἰδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος· καὶ καθίσαντος αὐτοῦ προσῆλθαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ ἐδίδασκεν αὐτοὺς λέγων· Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσιν τὴν γῆν. μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται. μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν καθ’ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ· χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς· οὕτω γὰρ ἐδίωξαν τοὺς προφήτας τοὺς πρὸ ὑμῶν. Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ ἐν Ἀμαρουσίῳ καί Ροδοπόλει ἀσκήσας (1891-†1967) 

 Σέ κάθε ἐποχή, ἐπειδή «ὁ Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13, 8),  ὁ Κύριος ἀναδεικνύει Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ζοῦν καί κινοῦνται ἀνάμεσά μας, παρηγορώντας τόν λαό Του καί στηρίζοντας μέ τίς εὐχές τους τήν οἰκουμένη.

Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος, «πλήρης χάριτος καί ἀληθείας» (Ἰω. 1, 14-15) ἦταν καί ὁ Ἱερομόναχος Ἀθανάσιος Χαμακιώτης, ὁ Γέροντας τῆς Νερατζιωτίσσης (1891-1967). Ἄνθρωπος μέ σπάνια πνευματικά χαρίσματα. Πλημμυρισμένος ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο. Στολισμένος μέ ὅλες τίς ἅγιες ἀρετές. Πρᾶος, ταπεινός, σεμνός, εἰρηνικός, ὑπομονετικός. Γνήσιος ποιμένας καί Πνευματικός πατέρας. Ἀληθινός ἀγωνιστής μέ πανθομολογουμένη ἁγία βιωτή.

Γεννήθηκε τό 1891 σ’ ἕνα μικρό χωριό τῆς ἐπαρχίας Καλαβρύτων, τήν Τουρλάδα. Γόνος πτωχῆς ἀλλ’ εὐσεβοῦς πολυτέκνου οἰκογενείας, ἀπό μικρός ἀγάπησε τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του. Τοῦ ἄρεσε ἀπό τήν παιδική του ἡλικία νά ἐπισκέπτεται τά διάσπαρτα ἐξωκκλήσια τοῦ χωριοῦ του, ν’ ἀνάβει τά καντήλια καί νά προσεύχεται. Οἱ συγχωριανοί του τοῦ ἔλεγαν πώς θά γίνει παπάς καί συνεβούλευαν τά παιδιά τους νά μοιάσουν στόν Γιῶργο, μετέπειτα Ἱερομόναχο Ἀθανάσιο.

Στίς 20 Ἰουλίου τοῦ 1906 ἄφησε τό χωριό του καί μέ τήν συγκατάθεση τῶν γονιῶν του ἀφιερώθηκε στό φημισμένο Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Λαύρας. Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1913 ἐκάρη Μοναχός λαμβάνοντας τό ὄνομα Ἀθανάσιος. Οἱ μοναχικές ὑποσχέσεις, πού ἔδωσε κατά τήν κατανυκτική στιγμή τῆς κουρᾶς του, γιά ὑπακοή, παρθενία καί ἀκτημοσύνη συνοδεύονταν καί ἀπό τήν σταθερή ἀπόφασή του, νά σηκώσει μέ προθυμία τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἀγάπη Του καί τήν διακονία τῶν ἀνθρώπων. Τό 1916 ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας Τιμόθεος, τόν χειροτόνησε διάκονο καί τήν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τό 1926, σέ ἡλικία 30 ἐτῶν, τόν χειροτόνησε πρεσβύτερο. Χωρίς νά μειώσει καθόλου τόν πνευματικό του ἀγῶνα, γιά δέκα ὁλόκληρα χρόνια ἐπιτελεῖ τά ἱερατικά του καθήκοντα, προσφέροντας παράλληλα καί τίς ὑπηρεσίες του ὡς ἡγουμενοσυμβούλου τῆς Μονῆς.

Στίς 18 Ἰανουαρίου τοῦ 1930 χειροθετεῖται Πνευματικός, λαμβάνοντας καί τό καθιερωμένο «Ἐνταλτήριον Γράμμα». Ὡς ἐξομολόγος ἦταν ταυτόχρονα καί παιδαγωγός, φωτισμένος ἀπό τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Δεχόταν τούς πιστούς μέ καλοσύνη, ἀγάπη καί ἠρεμία. Τούς ἄκουγε μέ προσοχή καί τούς ἐνθάρρυνε νά ἀποκαλύψουν ὅλα ὅσα τούς βάρυναν. Τούς νουθετοῦσε μέ ὑπομονή καί τούς στήριζε στόν πνευματικό τους ἀγῶνα. Ποτέ δέν ἐπικαλέσθηκε τήν κούρασή του, τό προχωρημένο τῆς ὥρας ἤ τό πλῆθος ἐκείνων πού ἀνέμεναν τήν σειρά τους νά ἐξομολογηθοῦν. «Συνδύαζε ὁ Γέροντας τό γλυκύ μέ τό αὐστηρό, τό ταπεινό μέ τό ἡγεμονικό, τό μοναχικό μέ τό κοινωνικό, τήν ἁπλότητα μέ τήν σοφία. Κοντά του ἔνιωθες ἄνετα, ἀλλά συγχρόνως ἡ παρουσία του ἦταν μιά ζῶσα ἐπιταγή νά ἀνέβεις ψηλά, προκειμένου νά τόν συναντήσεις. Ὑπῆρξε ὁ αὐστηρός εἰς τόν ἑαυτό του ἱερομόναχος πού συνάμα λειτουργοῦσε ὡς στοργικός πατέρας». Ἀνάμεσα στούς ἐξομολογουμένους περιλαμβάνονταν σημαντικές προσωπικότητες τῶν γραμμάτων, τῆς πολιτικῆς, τοῦ Ἱεροῦ κλήρου, καθώς καί φημισμένοι Γέροντες, ὅπως οἱ Φιλόθεος Ζερβάκος, Ἀμφιλόχιος Μακρῆς κ.ἄ, ἀλλά καί κάποιοι Μητροπολίτες.

Ἔπειτα ἀπό εἴκοσι πέντε χρόνια διακονίας στή Μονή τῆς  μετανοίας του, στήν Ἁγία Λαύρα, ἀναγκάζεται γιά λόγους ὑγείας (προσεβλήθη ἀπό πλευρίτιδα) νά ἔλθει στήν Ἀθήνα, ἀναζητώντας καλύτερο κλίμα. Γιά μερικούς μῆνες προσφέρει τίς ὑπηρεσίες του στό Ναό  τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος, μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, στόν Βύρωνα. Ἐδῶ γνωρίζεται μέ τόν Γέροντα Ἱερώνυμο, μέ τόν ὁποῖο συνδέεται πνευματικά. Τό Φεβρουάριο τοῦ 1933, τοποθετεῖται στό Βιλλιαρί, κοντά στήν Μάνδρα Ἀττικῆς στόν Ἱερό Ναό Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ὅπου ὑπηρετεῖ γιά τρία χρόνια.  Ἔχοντας πιά θεραπευθεῖ ἀπό τήν βρογχοπνευμονία, ἐπιδόθηκε μέ ἔνθεο ζῆλο στά λειτουργικά, κηρυκτικά καί ἐξομολογητικά του καθήκοντα. Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1936, ὁ τότε Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Ἰάκωβος τόν τοποθετεῖ ὡς ἐφημέριο στό μικρό ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας Νερατζιωτίσσης τοῦ Ἀμαρουσίου, χτισμένο στά τέλη τοῦ 16ου αἰῶνος, τό ὁποῖο ἀνήκει στό Ταμεῖο Ἀσφαλίσεως Κληρικῶν Ἑλλάδος. Ἐκεῖ ὑπηρετεῖ  ἐπί εἴκοσι ἑπτά συνεχῆ ἔτη.

Mέ τήν τοποθέτησή του στή Νερατζιώτισσα ἀρχίζει ἡ πιό δημιουργική περίοδος τῆς ζωῆς τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου. Τελοῦσε μέ εὐλάβεια ὅλες τίς Ἀκολουθίες καί πολύ συχνά τήν Θεία Λειτουργία. Δέν παρέλειπε νά προσεύχεται ἐκτενῶς καί στό κελί του, ἕνα μικρό χῶρο δίπλα στό Παρεκκλήσιο. Νά μελετᾶ τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Πατέρες. Νά νηστεύει καί νά ἀγρυπνεῖ. Νά φροντίζει μέ τήν βοήθεια τῶν πιστῶν γιά τήν εὐπρέπεια τοῦ Ναοῦ καί τοῦ περιβάλλοντος χώρου. Ἰδιαίτερη ἐπιμέλεια ἔδειχνε γιά τή σωστή προετοιμασία τῆς πανηγύρεως, ἡ ὁποία ἐτελεῖτο κάθε χρόνο στίς 8 Σεπτεμβρίου, μνήμη τοῦ Γενεθλίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, στό ὁποῖο εἶναι ἀφιερωμένη ἡ Νερατζιώτισσα.

Βίωνε «ψυχῇ τε καί καρδίᾳ» καί μετέδιδε στούς πιστούς τά βιώματά του, τόσο κατά τίς μυσταγωγικές Ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης  Ἑβδομάδος, ὅσο καί κατά τήν νύκτα τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως. Ἐπίκεντρο τῆς ζωῆς του εἶναι τώρα ἡ Θεία Λειτουργία. Αὐτή  «ὑπῆρξεν ἡ σκέψις του, ἡ ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς του, τό εἶναι του, ὑπῆρξε τό πᾶν δι΄αὐτόν… Μεταρσιώνετο κυριολεκτικά ὅταν λειτουργοῦσε». Προηγουμένως ἔκανε τήν ἀπαιτούμενη προετοιμασία μέ μελέτη, νηστεία καί προσευχή. Στήν Προσκομιδή διάβαζε ἀμέτρητα ὀνόματα ζώντων καί τεθνεώτων. Τελοῦσε τήν Θεία Λειτουργία κατανυκτικά, σύντομα, χωρίς ὅμως νά παραλείπεται τίποτα. Ὁ ἵδιος γεμάτος ἱεροπρέπεια, εὐλάβεια καί φόβο Θεοῦ, μέ ταπεινό βλέμμα ἔδινε σέ ὅλα τόν τόνο, ἐνῶ ἡ φωνή του «φαινόταν ἡ πιό ὡραία τοῦ κόσμου…γιατί ἦταν ἡ φωνή πού ἔβγαινε ἀπό καρδιά πού ἀγαποῦσε πολύ  τόν  Χριστό».

Ἔχοντας ἐμπνεύσει στούς ἐκκλησιαζομένους τήν τάξη, τήν εὐπρέπεια καί τήν εὐλαβική συμμετοχή, τούς δίδασκε ὅτι δέν πρέπει ποτέ νά χάνει κανείς τή Θεία Λειτουργία «γιά ἐκδρομή, ταξίδι, ἐργασία, μαθήματα κ.λπ. Δέν τό δεχόταν μέ τίποτα καί ἦταν ἀπόλυτος». Ὡς ἔμπειρος πνευματικός, ἀληθινός ποιμένας λογικῶν προβάτων, τά ὁδηγοῦσε στή γνήσια θεογνωσία, τήν στενή καί τεθλιμμένη πύλη, τήν ὁδό πού ὁδηγεῖ στήν μετάνοια καί σωτηρία. Πρώτιστο μέλημα τῆς ποιμαντικῆς του ἀποστολῆς θεωροῦσε τό νά πλησιάζει, νά στηρίζει καί νά φέρνει στό δρόμο τοῦ Θεοῦ ὅσους εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία ἤ τούς ταλαιπωροῦσε ἡ ἀμφιβολία τῆς πίστεως, ἡ ἄρνηση, ἡ αἵρεση, ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἁμαρτία. Νοιάζονταν γιά ὅλους αὐτούς ἀλλά καί γιά ἐκείνους πού ἐκκλησιάζονταν τακτικά καί ἐξομολογοῦνταν στό πετραχήλι του. Ὁ λόγος του ἦταν ἀπαύγασμα τῆς ἀρετῆς του καί ἐπιδροῦσε ἄμεσα στούς ἀκροατές. Ἤξεραν ὅλοι ὅτι ἐφάρμοζε στήν ζωή του τό «ὁ ποιήσας καί διδάξας». Ἔτσι, ἄν τούς μιλοῦσε γιά ἐλεημοσύνη, γνώριζαν πόσο αὐτός πρῶτος ἐλεοῦσε. Ἄν τούς ἔλεγε γιά μετάνοια, κανείς δέν ἀμφέβαλε ὅτι ὁ ἴδιος ἀγωνιζόταν διά βίου νά ζεῖ ἐν μετανοίᾳ. Ἄν τούς παρότρυνε νά νηστεύουν, νά προσεύχονται, νά κοινωνοῦν, τόν ἔβλεπαν καί κατανοοῦσαν ὅτι ὁ ἴδιος πρῶτος μετέχει σ’αὐτά.

Πλήν τῶν ἄλλων ἀρετῶν του, ὑπῆρξε ἄνθρωπος προσευχῆς. Χωρίς αὐτή δέν θά μποροῦσε νά εἶναι ὑπόδειγμα βίου καί ἱερουργός τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Εἶχε διαρκῶς στά χείλη καί τήν καρδιά  του εἴτε τήν μονολόγιστη εὐχή τοῦ Ἰησοῦ εἴτε τό «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου δόξα σοι».  Αὐτό δίδασκε νά κάνουν καί τά πνευματικά του τέκνα λέγοντας ὅτι ἡ προσευχή εἶναι το καταφύγιο τοῦ χριστιανοῦ. Τόνιζε ὅτι προϋπόθεση γιά νά εἰσακούονται οἱ προσευχές μας εἶναι ἡ ταπείνωση, ἡ μεγίστη τῶν ἀρετῶν, ἡ βάση καί τό κορύφωμά τους. Ὑπῆρξε, ὅμως, καί ἄνθρωπος τῶν καλῶν ἔργων. Ἐνδιαφερόταν ζωηρά καί ἔμπρακτα γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν βιοτικῶν προβλημάτων κάθε προσώπου πού τόν πλησίαζε, σε ἐποχή πού ὑπῆρχαν πολλές δυσκολίες καί προβλήματα. Μεριμνοῦσε ἰδιαίτερα μέ διάκριση γιά τούς νέους καί τίς νέες, βοηθώντας τους νά βροῦν ἐργασία, νά μάθουν μιά τέχνη, νά σπουδάσουν. Δέν ὑπολόγιζε τόν ἑαυτό του, προκειμένου νά φανεῖ χρήσιμος στούς ἄλλους.  Τό κύριο γνώρισμα τῆς ἀσκητικῆς του ζωῆς ἦταν ἡ λιτότητα. Οὐδέποτε στή ζωή του ἐπεθύμησε ἤ ἐπεδίωξε νά ἀποκτήσει τίποτα, πέρα ἀπό τά ἀπολύτως στοιχειώδη. Συχνά προσευχόταν «Κύριε, ἀπάλλαξέ με ἀπό τήν ὄρεξιν τοῦ πλουτισμοῦ. Ἀποδίωξε ἀπ’ ἐμοῦ τήν φλογεράν δίψαν τῆς φιλαργυρίας». Ἔτσι, ἐνῶ κοιμᾶμαι φτωχός, ὅπως ἔλεγε, ξυπνῶ πλούσιος.

Ἡ ἁγάπη πρός τό ποίμνιό του δέν εἶχε ὅρια, ἀλλά πάντοτε μέ μεγάλη διακριτικότητα. Ἤθελε νά εἶναι βέβαιος ὅτι βοηθοῦσε τούς ἔχοντες πραγματική ἀνάγκη. Ὅμως, ὄχι σπάνια «ἡ καλοσύνη του ὑπερίσχυε τῆς λογικῆς» καί μερικοί ἐπιτήδειοι κατάφερναν νά ἐκμεταλλεύονται τήν ἄδολη ἀγάπη του. Ἐπεστράτευε ὅσους ἀπό τά πνευματικά του τέκνα μποροῦσαν νά βοηθήσουν μέ ποικίλους τρόπους. Νά προσφέρουν χρήματα ἤ τρόφιμα ἤ ὅ,τι ἄλλο μποροῦσαν, νά τά μεταφέρουν στούς ἐμπερίστατους, νά ἐπισκέπτονται ἀρρώστους ἤ φυλακισμένους, νά ἀνακαλύπτουν ἐγκαταλελειμμένους γέροντες φτωχούς. Τό καθῆκον τῆς φιλοξενίας δίδασκε ὄχι μόνο μέ τό παράδειγμα, ἀλλά  καί μέ τήν νουθεσία σέ ὅλα τά πνευματικά του παιδιά, ἐνῶ μία ἀπό τίς τελευταῖες ὑποθῆκες του πρός τίς μοναχές τοῦ Ἡσυχαστηρίου πού ἵδρυσε ἦταν ἡ ἄσκηση τῆς φιλοξενίας. 

Σέ ἡλικία 65 ἐτῶν, τό 1956, θέλησε νά ἱκανοποιήσει μία παλαιά ἐπιθυμία του. Παρεκάλεσε τόν φίλο του Ἀρχιμανδρίτη π. Φιλόθεο Ζερβάκο, ἡγούμενο τῆς Μονῆς Λογγοβάρδας Πάρου, νά τελέσει τήν κουρά του σέ μεγαλόσχημο μοναχό. Ἡ Ἀκολουθία ἐτελέσθη στόν Ἱερό Ναό τῆς Παναγίας Νερατζιωτίσσης καί ὁ π. Ἀθανάσιος «χάρηκε ἀφάνταστα γιά τήν μοναχική αὐτή ἀναβάθμιση».

Ἡ μετά τό 1958 γρήγορη ἀνοικοδόμηση τῆς περιοχῆς ἀνάγκασε τόν Γέροντα νά ἀναζητήσει νέο τόπο ἡσυχίας. Ὕστερα ἀπό ἀναζήτηση ὀκτώ ἐτῶν καί ἐμφάνιση τοῦ Ἁγίου ἀρχιδιακόνου Λαυρεντίου, ἀγόρασαν ἀπό ὁμάδα παλαιοημερολογιτῶν μικρό Ναό μέ δύο κελιά στήν Ροδόπολη Σταμάτας καί τό 1961 νομότυπα συνέστησε Ἡσυχαστήριο, στό ὁποῖο ἐγκατέστησε στήν συνέχεια τήν πρώτη ἡγουμένη Μακρίνα μέ τήν συνοδεία της. Ἀμέσως ἄρχισε ἡ ἀνοικοδόμηση νέου Ναοῦ, τοῦ Καθολικοῦ, πρός τιμήν τῆς Παναγίας Φανερωμένης.

Τό Σεπτέμβριο τοῦ 1963, ὁ Γέροντας ἔχοντας βρεῖ κατάλληλο  ἀντικαταστάτη ἐφημέριο τελεῖ τήν τελευταία του Θεία Λειτουργία στή Νερατζιώτισσα καί ἀποχαιρετᾶ  μέ δάκρυα τό ἀγαπημένο του ποίμνιο.   Ἔτσι ξεκινᾶ τό τελευταῖο ἡσυχαστικό στάδιο τῆς ἐπιγείου  ζωῆς του, στό Ἡσυχαστήριο. Ἀπό τά τέλη τοῦ 1966 ὁ π. Ἀθανάσιος ἄρχισε νά ἔχει θεῖα μηνύματα ὅτι ἐγγίζει τό ἐπίγειο τέλος του. Ὄντας ἤδη 86 ἐτῶν, οἱ σωματικές του δυνάμεις ἄρχισαν νά τόν ἐγκαταλείπουν. Ὑπέφερε πολλά χρόνια ἀπό διάφορες ἀσθένειες, οὐδέποτε ὅμως παραπονιόταν.

Στίς ἀρχές Μαῒου 1967, ἔχοντας μέ τό προορατικό του χάρισμα τήν πληροφορία ὅτι τό τέλος ἐγγίζει, ζήτησε νά δεῖ «πρῶτα τόν Πνευματικό καί μετά τόν γιατρό». Στίς 22 Μαῒου 1967, ἔχοντας προσβληθεῖ ἀπό τήν νόσο τοῦ Πάρκινσον καί οὐρολοίμωξη, εἰσάγεται στόν «Εὐαγγελισμό». Τό νέο μαθαίνεται γρήγορα καί πολλοί τόν ἐπισκέπτονται ζητώντας τήν εὐλογία του. Τούς δέχεται ὅλους, τούς νουθετεῖ καί τούς εὐλογεῖ. Ὑπόσχεται στίς μοναχές του πώς, ἄν βρεῖ παρρησία στό Θεό, «θά πρεσβεύει πολύ γιά τό μοναστηράκι καί δέν θά τούς λείψει τίποτα».

Τά ξημερώματα τῆς 17ης Αὐγούστου 1967, παρέδωσε τήν Ἁγία ψυχή του ἀπό πνευμονικό οἴδημα. Τό σκήνωμά του ἐξετέθη σέ λαϊκό προσκύνημα στό Ἡσυχαστήριο τῆς Παναγίας Φανερωμένης στή Ροδόπολη. Τό βράδυ τῆς 18ης  Αὐγούστου, ἐτελέσθη Ἀγρυπνία καί ἐν συνεχείᾳ ἐψάλη ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία, στήν ὁποία προέστησαν οἱ Μητροπολίτες Ἀττικῆς Ἰάκωβος, Πειραιῶς Χρυσόστομος καί Ὕδρας Ἱερόθεος, μέ τήν συμμετοχή δεκάδων πρεσβυτέρων καί διακόνων καθώς  καί πλήθους πιστῶν. Τό σκήνωμά του «ζεστό καί εὔκαμπτο»  μετά ἀπό τόσες ὧρες, ἐναποτέθηκε στόν τάφο δίπλα στό Καθολικό τοῦ Ἡσυχαστηρίου.

Στίς 23 Ὀκτωβρίου 2014, 47 χρόνια μετά τήν ὁσιακή κοίμησή του, ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Κύριλλος τέλεσε τή Θεία Λειτουργία στό Καθολικό τοῦ Ἡσυχαστηρίου, συμπαραστατούμενος ἀπό τόν Σεβ. Μητροπολίτη Ἀργολίδος κ. Νεκτάριο καί τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Ἐπιδαύρου κ. Καλλίνικο. Μετά τήν Θεία Λειτουργία ἔγινε ἡ ἀνακομιδή τῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου Γέροντος. Μέ πολύ συγκίνηση ὁ Σεβασμιώτατος κ. Κύριλλος πῆρε στά χέρια του τήν τιμία κάρα καί εὐλόγησε τούς παρισταμένους. Τά ἱερά λείψανα ἑτοιμάστηκαν ἀπό τούς Πατέρες καί μετεφέρθησαν στό Καθολικό καί ἐν συνεχείᾳ στό κελί τοῦ Γέροντα. Ὕστερα ἀπό λίγες ὧρες ἔγινε αἰσθητή ἡ παρουσία του. Μιά γλυκειά εὐωδία πλυμμύρισε τό κελί του καί ὅλο τό χῶρο τοῦ Ἡσυχαστηρίου. Αὐτή ἡ ἔντονη εὐωδία ἐξακολουθεῖ νά ἐμφανίζεται ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν  μέχρι σήμερα, ὅπως πολλοί κληρικοί καί λαϊκοί βεβαιώνουν. Δέν ἀπομένει πλέον παρά ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξή του.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ, μέ ἀφορμή τά πενήντα χρόνια ἀπό τήν ὁσιακή κοίμηση τοῡ Γέροντος τῆς Νερατζιωτίσσης, ἀφιέρωσε εὐλαβικά τό ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ τσέπης 2017,  στόν Ἱερομόναχο Ἀθανάσιο Χαμακιώτη, μέ τήν εὐχή ὁ ἅγιος Γέροντας νά πρεσβεύει καί νά μεσιτεύει στόν Κύριό μας καί στήν Παναγία Μητέρα Του γιά τό Ἡσυχαστήριο, τόν κλῆρο καί τόν λαό τῆς Μητροπόλεώς μας.

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπό τήν προεδρία τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κυρίου Βαρθολομαίου, κατά τήν Συνεδρία τῆς 16ης Νοεμβρίου 2023, ἀποφάσισε τήν κατάταξη ἐν τῷ Ἁγιολογίῳ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Ἱερομονάχου Ἀθανασίου (Χαμακιώτου), ἱδρυτοῦ τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγίας Φανερωμένης Ροδοπόλεως Ἀττικῆς καί ἐφημερίου ἐπί πολλά ἔτη τοῦ ἱστορικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Παναγίας Νεραντζιωτίσσης Ἀμαρουσίου.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολίς μας ἀγάλλεται καί χαίρει εἰς τήν ἀκοήν τῆς ἀνωτέρω Ἀποφάσεως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης αὐτοῦ ὁρίστηκε τήν 17ην  Αὐγούστου ἑκάστου ἔτους, ἡμέρα τῆς ὁσιακῆς του κοιμήσεως, καί τήν 23ην Ὀκτωβρίου, ἡμέρα τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων.

Πηγή: Ἱερά Μητρόπολις Κηφισίας, Ἀμαρουσίου,  Ὠρωποῦ καὶ  Μαραθῶνος  https://www.imkifissias.gr/

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΔ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
2: 14-22

Ἀδελφοί, Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας· τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ, τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασιν καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν αὑτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ. Καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ εἰρήνην τοῖς ἐγγύς· ὅτι δι᾽ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν Πατέρα. Ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ ἐστὲ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ, ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
12: 16-21

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· . Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΔ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
11: 1-6

Ἀδελφοί, ὄφελον ἀνείχεσθέ μου μικρόν τῇ ἀφροσύνῃ· ἀλλὰ καὶ ἀνέχεσθέ μου. Ζηλῶ γὰρ ὑμᾶς Θεοῦ ζήλῳ· ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρὶ, παρθένον ἁγνὴν παραστῆσαι τῷ Χριστῷ· φοβοῦμαι δὲ μή πως, ὡς ὁ ὄφις ἐξηπάτησεν Εὕαν ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτοῦ, οὕτω φθαρῇ τὰ νοήματα ὑμῶν ἀπὸ τῆς ἁπλότητος τῆς τῆς εἰς τὸν Χριστόν. Εἰ μὲν γὰρ ὁ ἐρχόμενος ἄλλον ᾽Ιησοῦν κηρύσσει, ὃν οὐκ ἐκηρύξαμεν, ἢ πνεῦμα ἕτερον λαμβάνετε ὃ οὐκ ἐλάβετε, ἢ εὐαγγέλιον ἕτερον ὃ οὐκ ἐδέξασθε, καλῶς ἠνείχεσθε. Λογίζομαι γὰρ μηδὲν ὑστερηκέναι τῶν ὑπὲρ λίαν Ἀποστόλων· εἰ δὲ καὶ ἰδιώτης τῷ λόγῳ, ἀλλ᾽ οὐ τῇ γνώσει· ἀλλ᾽ ἐν παντὶ φανερωθέντες ἐν πᾶσιν εἰς ὑμᾶς.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ)
Πρὸς Τιμόθεον Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
2: 1-10

Τέκνον Τιμόθεε, ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἃ ἤκουσας παρ᾿ ἐμοῦ διὰ πολλῶν μαρτύρων, ταῦτα παράθου πιστοῖς ἀνθρώποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔσονται καὶ ἑτέρους διδάξαι. Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ. Ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ. Τὸν κοπιῶντα γεωργὸν δεῖ πρῶτον τῶν καρπῶν μεταλαμβάνειν. Νόει ὃ λέγω· δῴη γάρ σοι ὁ Κύριος σύνεσιν ἐν πᾶσι. Μνημόνευε ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν, ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου, ἐν ᾧ κακοπαθῶ μέχρι δεσμῶν ὡς κακοῦργος· ἀλλ᾿ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται. Διὰ τοῦτο πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς, ἵνα καὶ αὐτοὶ σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ Θ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
9: 57-62

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, πορευομένου τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῇ ὁδῷ εἶπέ τις πρὸς αὐτόν· Ἀκολουθήσω σοι ὅπου ἐὰν ἀπέρχῃ, Κύριε. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσι καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ. εἶπε δὲ πρὸς ἕτερον· Ἀκολούθει μοι. ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι ἀπελθόντι πρῶτον θάψαι τὸν πατέρα μου. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς· σὺ δὲ ἀπελθὼν διάγγελλε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Εἶπε δὲ καὶ ἕτερος· Ἀκολουθήσω σοι, Κύριε· πρῶτον δὲ ἐπίτρεψόν μοι ἀποτάξασθαι τοῖς εἰς τὸν οἶκόν μου. εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΕΟΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ)
Πρὸς Κορινθίους Α’ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
12: 7-11

Ἀδελφοί, ἑκάστῳ δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος πρὸς τὸ συμφέρον. Ὧ μὲν γὰρ διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας, ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως κατὰ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα, ἑτέρῳ δὲ πίστις ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι, ἄλλῳ δὲ χαρίσματα ἰαμάτων ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι, ἄλλῳ δὲ ἐνεργήματα δυνάμεων, ἄλλῳ δὲ προφητεία, ἄλλῳ δὲ διακρίσεις πνευμάτων, ἑτέρῳ δὲ γένη γλωσσῶν, ἄλλῳ δὲ ἑρμηνεία γλωσσῶν· πάντα δὲ ταῦτα ἐνεργεῖ τὸ ἓν καὶ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα, διαιροῦν ἰδίᾳ ἑκάστῳ καθὼς βούλεται.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Θ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
16:15-18, 17:1-4

Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους· Ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ὁ δὲ Θεὸς γινώσκει τὰς καρδίας ὑμῶν· ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται ἕως Ἰωάννου· ἀπὸ τότε ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εὐαγγελίζεται καὶ πᾶς εἰς αὐτὴν βιάζεται. εὐκοπώτερον δέ ἐστι τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν παρελθεῖν ἢ τοῦ νόμου μίαν κεραίαν πεσεῖν. Πᾶς ὁ ἀπολύων τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμῶν ἑτέραν μοιχεύει, καὶ πᾶς ὁ ἀπολελυμένην ἀπὸ ἀνδρὸς γαμῶν μοιχεύει. Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· οὐαὶ δὲ δι’ οὗ ἔρχεται. λυσιτελεῖ αὐτῷ εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ ἔρριπται εἰς τὴν θάλασσαν, ἢ ἵνα σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων. προσέχετε ἑαυτοῖς. ἐὰν ἁμάρτῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ἐπιτίμησον αὐτῷ· καὶ ἐὰν μετανοήσῃ, ἄφες αὐτῷ· καὶ ἐὰν ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἁμάρτῃ εἰς σὲ καὶ ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἐπιστρέψῃ πρὸς σὲ λέγων, μετανοῶ, ἀφήσεις αὐτῷ.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Εξ αφορμής αναφοράς του Σεβ. Λεμεσού στα περί προφητειών των ημέρων μας

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Δεν είναι φρόνιμο να σχολιάσουμε τα λεγόμενα του Σεβ. Λεμεσού, από τη σχετική ομιλία του στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στα πλαίσια των Δημητρίων, τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε τα των επισκέψεών του με τον Κύπριο Ιεράρχη που αναφέρει, ούτε και αν ο Ιεράρχης στον οποίον αναφέρεται  είδε και κατ’ ιδίαν τον Άγιο ή αν επισκέφθηκε και άλλες φορές τον Άγιο Παΐσιο μόνος του, κάτι που είναι πολύ πιθανό.

Ούτε θα ήταν φρόνιμο να αναφερθώ στα λεγόμενα του Ιεράρχη στον οποίο αναφέρεται ο Σεβ. Λεμεσού, καθότι δεν έχω ακούσει τις ομιλίες του αυτές.  Οι τίτλοι των ομιλιών του που κάποτε βλέπω στο διαδίκτυο δεν αρκούν.  Να αναφέρω επίσης ότι σε ερμηνευτικές προσεγγίσεις που αφορούν τέτοια θέματα, πρέπει να είναι κανείς πολύ φειδωλός;  Ο Ιεράρχης αυτός το γνωρίζει καλύτερα από μένα. 

Εκείνο που λυπεί ιδιαίτερα στο δημοσίευμα τούτο, είναι ο χαρακτηρισμός, ‘’όλα είναι ψέματα’’, ο οποίος θέτει σε άλλη βάση τον σχολιασμό του.  Άλλο είναι να πει κανείς έχει λάθος και άλλο ότι όλα είναι ψέματα.  Αυτό κατ’ ουσία  δεν χαρακτηρίζει μόνο τα λεγόμενα αλλά και τον Ιεράρχη αυτόν.

Πρόσφατα σε άρθρο στις 26/10/20023, στην ιστοσελίδα sigmalive.com, το οποίο τιτλοφορείτο ‘’Λεμεσού : «Ο Παΐσιος δεν είπε ποτέ αυτά που λέει αδελφός…Ψέματα όλα», ανεφέροντο μεταξύ άλλων τα εξής :   «…ακούω και εγώ πολλά και διάφορα που είπε ο Πάτερ Παΐσιος και πολλοί που τον είδαν και τους είπε.  Σας ομολογώ ότι δεν είπε τίποτα απ’ όλα αυτά που λένε.  Το λέω με πάσα ευθύνη και ειλικρίνεια.  Με όλη τη δύναμη της ειλικρίνειας από την αρχιερατική μου υπόσταση.  Εγώ έζησα 16 χρόνια με τον Γέροντα αυτόν.  Με έναν συγκεκριμένο αδελφό ο οποίος λέει κάθε λίγο ‘μου είπε ο γέρο Παΐσιος…μου είπε…’ δεν του είπε ποτέ αυτά τα πράγματα.  Ήμουν μαζί του όταν τον είδε.  Εγώ τον πήγα εκεί. Ήμουν πάντα παρών.  Δεν είπε τίποτα απ’ όλα αυτά ο Γέρων Παΐσιος.  Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είπε’’.

Δεν θα σχολιάσουμε λοιπόν την ομιλία αυτή του Σεβ. Λεμεσού, αλλά θα λάβουμε αφορμή από αυτή, για να σχολιάσουμε ένα πολύ σοβαρό θέμα, το οποίο έχει λάβει μεγάλη εκτροπή και έχει καταντήσει διαδικτυακό παίγνιο. 

Όλοι γνωρίζουμε την ακατάσχετη ‘’προφητολογία’’ κάποιων στο διαδίκτυο.  Και δεν εννοώ μόνο αυτών που προβαίνουν σε ερμηνευτικές προσεγγίσεις, που συχνά αντικρούονται μεταξύ τους, προκαλώντας σύγχυση και σκανδαλισμό, αλλά αυτών που παρουσιάζουν τα λεγόμενά τους ως ‘’προφητείες’’.

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, γινόμαστε μάρτυρες των λεγομένων ‘’προφητειών’’ του γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού.  Το διαδίκτυο κατακλύζεται από τις λεγόμενες ‘’προφητείες’’ του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού και κανείς δεν ομιλεί. 

Από το έτος 1980, η φοιτητική μας νεότητα, σημαδεύτηκε από τον φόβο, εξ αιτίας των ‘’προλεγομένων’’ του γέροντος αυτού για μεγάλα δεινά στην Κύπρο. Το ‘’φύγετε από την Κύπρο να γλυτώσετε’’, δεν το ακούσαμε μόνο μια φορά. 

Φίλος διηγείτο αυτό που συμβούλεψε φοιτητή ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, όταν του ανέφερε ότι είχε σκοπό να επισκεφθεί τον π. Ιωσήφ.  Η απάντησή του ήταν, ‘’μην πας παιδί μου σ’ αυτόν, αυτός όλο λέει πως θα γίνουν και τίποτα δεν γίνεται’’. 

Αυτό το ζήσαμε για πολλά χρόνια. Οι «ακοές πολέμων» (1981, 1985, 1993, 1998) από τον π. Ιωσήφ Βατοπαιδινό, που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν, ακόμα προκαλούν λύπη και πρέπει να προβληματίζουν. Σχετικό  φυλλάδιο κυκλοφόρησε το έτος 1985 με επίτιτλο Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. 

Όταν ήταν Ηγούμενος του Τιμίου Σταυρού της Μίνθης, ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός στην Μητροπολιτική περιφέρεια Πάφου, τρομοκρατούσε τον κόσμο με τις καλούμενες «προφητείες» του, περί πολέμου με ημερολογιακή τοποθέτηση στις 7 Ιουλίου 1999.  Ακολούθως επειδή ο πόλεμος δεν πραγματοποιήθηκε, η ημερομηνία μετετέθη στις 14 Αυγούστου 1999 και όταν και πάλι δεν πραγματοποιήθηκε η ημερομηνία «μετακύλησε» στις 8 Σεπτεμβρίου 1999, για να διαψευστεί και πάλι. 

Μάλιστα  Κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου, έδωσε τότε συνέντευξή σε ιδιωτικό ραδιοσταθμό της Πάφου, αναφορικά με το σάλο που δημιουργήθηκε, κυρίως στο μαθητόκοσμο από τις περί πολέμων ακοές, του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού.    

Τελικώς τα λεχθέντα από τον γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό  αποδείχθηκαν «είδωλα λογισμών πλανωμένων», κατά τη φράση του Αγίου Διαδόχου Φωτικής. 

Bίντεο αναρτημένο στο διαδίκτυο, που τιτλοφορείται «Ο πόλεμος είναι κοντά – Ιωσήφ Βατοπαιδινός» (από εκπομπή του Τηλεοπτικού Σταθμού ο Λόγος, κατά το έτος 1998, στο Πρόγραμμα  – Ορθοδοξία και Ορθοπραξία, με τον θεολόγο κ. Νικολαΐδη),  που δικαιολογημένα προστέθηκε από τον αναρτήσαντα, τίτλος προβολής, που αναγγέλλει ότι «ο πόλεμος θα ξεκινήσει από την Κύπρο», αναφέρεται σ’ αυτόν τον πόλεμο.

Στο βίντεο αυτό λοιπόν, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής : «…τώρα όμως θα πω και τούτο, να έχει θάρρος ο λαός μας, διότι θα δεχθούμε πληγή από τους Τούρκους λυσσαλέα.  Μην τρομάξουμε, είναι μέσα στα Θεία σχέδια, θα γίνει κι αυτό

Ερώτηση – Θα είναι όμως σύντομα αυτό;

Γέροντας  Ιωσήφ Βατοπαιδινός  –  Σύντομα, σύντομα πολύ σύντομα… »

Ίσως προβληθεί ως αντεπιχείρημα, ότι και ο Άγιος Παΐσιος μίλησε για καταστροφή της Κύπρου, όμως θα πρέπει να σημειώσουμε τη μεγίστη διαφορά, ότι ο Άγιος Παΐσιος μίλησε για καταστροφή της Κύπρου, 12 ημέρες πριν την καταστροφή της Κύπρου το 1974 όπως αναφέρει σχετική καταγεγραμμένη μαρτυρία.

Περιερχόμενος το διαδίκτυο και ιδιαίτερα τα ‘’φίλα’’ ιστολόγια, συνάντησα αρκετά φαιδρά για τον π.  Ιωσήφ Βατοπαιδινό όπως, ‘’ο μεγαλύτερος Άγιος των τελευταίων 500 χρόνων’’, ‘’μεγαλύτερος και από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη’’, ‘’ισάξιος με τον Προφήτη Ιεζεκιήλ’’ κλπ.  Σε αυτά δεν πρέπει να τεθεί κάποιος φραγμός; 

Ο Άγιος Παΐσιος στο πλήθος των προσκυνητών που επισκέπτονταν το Κελλίον της Παναγούδας, το Κελλίον της καταφυγής στους πονεμένους, κάποιες φορές αναγκάζετο, όπως ο ίδιος έλεγε με πολύ πόνο, να ομιλήσει γι’ αυτά εξ αιτίας των «φοβοσυμβουλών» που κυκλοφορούσαν.  «Αναγκάζομαι να μιλήσω», έλεγε όταν μιλούσε γι’ αυτά τα θέματα. 

Γνωρίζαμε όλοι ότι άλλα έλεγε ο Άγιος και άλλα ο π. Ιωσήφ.  Ο Άγιος  Παΐσιος στην κατάλληλη στιγμή μας ανέπαυσε με  λόγους παρηγοριάς και ελπίδας, τα «ευαίσθητα» εκείνα χρόνια, με τις νωπές πληγές της βάρβαρης Τουρκικής εισβολής.

Το διαδίκτυο κατακλύζεται από τις λεγόμενες ‘’προφητείες’’ του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού και κανείς δεν ομιλεί.  Ας μιλήσει λοιπόν κάποιος γι’ αυτό, σίγουρα θα γίνει αφορμή ανασκευής και για τα όσα κακόδοξα δίδαξε με πρώτιστη τη βλασφημία ότι ο νους είναι υπεράνω της Θείας Χάριτος, αλλά και το μη εφάμαρτο της άμβλωσης πριν τον τρίτο μήνα της κύησης. 

Πηγή: Τας Θύρας Τας Θύρας

***

Ο Λεμεσού ως επίσημος εκπρόσωπος τύπου του Αγ. Γέροντα Παισίου ως πληρεξούσιος του κι αντ΄αυτού, ως ο έχων τα αποκλειστικά πνευματικά του δικαιώματα και Ελισσαίος που παρέλαβε την πνευματική του μηλωτή. Τοποτηρητής και βικάριος Παισίου!

Πηγή: dimpenews.com

Ο Λεμεσού ως επίσημος εκπρόσωπος τύπου του Αγ. Γέροντα Παισίου ως πληρεξούσιος του κι αντ΄αυτού, ως ο έχων τα αποκλειστικά πνευματικά του δικαιώματα, πνευματική του διαθήκη και Ελισσαίος που παρέλαβε την πνευματική του μηλωτή. Τοποτηρητής και βικάριος Παισίου!

Εσείς το ξέρατε ότι ο Λεμεσού είναι ο επίσημος εκπρόσωπος τύπου του Αγ. Γέροντα Παισίου εγώ ομολογώ ότι δεν το ήξερα..Ο Λεμεσού λοιπόν ούτε λίγο ούτε πολύ εμφανίστηκε τελευταία σε μια κληρικολαική συντροφομάζωξη στο Μπραχάμι στον Άγιο Δημήτριο Αθηνών ως ο πληρεξούσιος του Παισίου, ο αντ΄αυτού του Παίσιου, ως ο έχων τα αποκλειστικά πνευματικά του δικαιώματα και παρουσιάστηκε ως άλλος Ελισσαίος που παρέλαβε την πνευματική του μηλωτή. Αυτός και μόνο αυτός ως βικάριος του Παισίου ο απόλυτος ερμηνευτής και επεξηγητής του. Λοιδόρησε μάλιστα και στιγμάτισε άλλον ”άνθρωπο” που δεν τον ονομάτισε ότι διαστρεβλώνει τα λόγια του Παισίου και παραπληροφορεί και αποπροσανατολίζει τον κόσμο. Ποιός τον έθεσε τοποτηρητή του Παισίου ουδείς γνωρίζει..

Μόνο ο Λεμεσού έχει αποκλειστικότητες επί του Παισίου. Εδώ παρέλασε από το φιλόξενο κελί του την Παναγούδα η μισή Ελλάδα και η άλλη μισή έχει γράψει βιβλία συν τα βιβλία που εκδίδει η μονή της αναπαύσεως του η Σουρωτή που πολλές φορές είναι και αλληλοαναιρούμενα μεταξύ τους όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις περιστάσεις εκεί αυτός τα έβαλε με τον ”έναν άνθρωπο” που όμως για λόγους επίσης που αυτός γνωρίζει δεν τον ονομάτισε αλλά θέλησε να τον φωτογραφήσει..Αλλά τι έγινε του κάηκε το φιλμ και δεν έδωσε εικόνα;

O ρόλος του Ιεροεξεταστή δεν είναι ο ιδεώδης για έναν αξιωματούχο της Ορθοδοξίας..

Είπε «…ακούω και εγώ πολλά και διάφορα που είπε ο Πάτερ Παΐσιος και πολλοί που τον είδαν και τους είπε.. και τους είπε… και τους είπε. Σας ομολογώ ότι δεν είπε τίποτα απ’ όλα αυτά που λένε. ( ξέρει αυτός τι είπε στον καθένα από τους χιλιάδες που μιλούν εν ονόματι του Παισίου;) Το λέω με πάσα ευθύνη και ειλικρίνεια. ( πως το λέει με πάσα ειλικρίνεια όταν δεν ήταν παρών στις αμέτρητες απειράριθμες συναντήσεις και κατ΄ιδίαν που είχε ο Παίσιος με τους πιστούς; Aφού δεν ήταν αυτήκοος μάρτυρας) Με όλη τη δύναμη της ειλικρίνειας από την αρχιερατική μου υπόσταση.( και επικαλείται και την αρχιερατική του τιμή που επέχει θέση όρκου) Εγώ έζησα 16 χρόνια με τον Γέροντα αυτόν. Με έναν συγκεκριμένο αδελφό ο οποίος λέει κάθε λίγο ‘μου είπε ο γέρο Παΐσιος… μου είπε…’ δεν του είπε ποτέ αυτά τα πράγματα. Ήμουν μαζί του όταν τον είδε. Εγώ τον πήγα εκεί. Τον είδε 3 ή 4 φορές. (Πως ξέρει αυτός αν δεν τον είδε άλλες τόσες. Μπορεί αν διαψεύσει τον έναν μπορεί να διαψεύσει και τους χιλιάδες που τον είδαν και μεταφέρουν τα αυτά; ) Ήμουν πάντα παρών. ( γιατί ήταν πάντα παρών για να μπορεί στο μέλλον να παίξει το ρόλο του αυτόκλητου εγγυητή της συνομιλίας  Δεν είπε τίποτα απ’ όλα αυτά ο Γέρων Παΐσιος. Αυτά που κυκλοφορούν στα youtube και σε όλα αυτά τα βλέπω και’ γω, μου τα δείχνουν. Ψέματα όλα. Πλάνες. Δεν είπε τίποτα απ’ όλα αυτά». Δεν διαψεύδει έναν αλλά τη μισή Ελλάδα. Δεν συκοφαντεί έναν αλλά τη μισή Ελλάδα από στρατηγούς ως απλούς ανθρώπους…Αν λοιπόν ψεύδεται ως προς τη μισή Ελλάδα γιατί αληθεύουν τα λεγόμενα του ως προς τον έναν;

Ο Μητροπολίτης εξήγησε ότι οι άνθρωποι μπορεί να προβάλλουν τέτοιες “προφητείες” για διάφορούς λόγους. Μερικοί το κάνουν για να δημιουργήσουν οπαδούς, ενώ άλλοι ενδέχεται να το πράττουν εξαιτίας προσωπικών αρρωστημένων κινήτρων. ( κι από που προκύπτει ότι αυτός έχει το υγειές κίνητρο και οι άλλοι είναι σάπιοι; Ποιός επαίρεται ως ο Τελώνης; ) Κάποιοι μπορεί να το κάνουν απλώς επειδή τους αρέσει να το κάνουν, αλλά ουσιαστικά, σύμφωνα με τον Μητροπολίτη, ο Άγιος Παΐσιος δεν είχε ποτέ εκφράσει τέτοιες προφητείες. Υπογράμμισε, δε, ότι ο Άγιος Παΐσιος δεν ήταν τρομοκράτης και ότι οι δηλώσεις που του αποδίδονται δεν έχουν βάση στην πραγματικότητα. ”δεν ήταν τρομοκράτης ο άγιος Παίσιος”

Ο Άγιος Παίσιος οφείλει την ανγνωρισίμοτητα του σε όλο τον Ελλληνισμό σε όλο τον αραβικό και σλάβικο κόσμο όπου υπάρχει Ορθοδοξία λόγω αυτών των λεγομένων του που ως χαρισματούχος εξέφρασε.

Ο Λεμεσού με την τοποθέτηση του δεν στρέφεται κατά ενός ”ανθρώπου” ή ενός ”αδελφού” όπως λέει αλλά κατ’ ουσίαν κατά της Ορθοδοξίας ολάκερης που πίστεψε τα προφητικά του Παίσιου λόγια και ουσιαστικά είναι η συνείδηση του λαού που τον εδραίωσε ως προφήτη του Γένους και Άγιο. Πολύ περισσότερο στρέφεται κατά του ιδίου του Παισίου αφού αποπειράται να τον απομυθοποιήσει επιχειρεί την απομάγευση των προρρήσεων του προσπαθεί απεγνωσμένα να τον αποκόψει τώρα εκ του ασφαλούς και μετά της κοιμήσεως του από το κυρίως του χάρισμα το προφητικό. Αποφλοιώνει το έργο του Αγ Παισίου και ουσιαστικά ναρκοθετεί το προφητικό λόγο στη διαχρονική του έκφραση..

Δεν ήταν τρομοκράτης ο Παίσιος .. δηλ. οι προφήτες που προέβλεψαν τις καταστροφές τις Ιερουσαλήμ και τα δεινοπαθήματα του λαού τα έσχατα και ο Άη Γιάννης ο Θεολόγος ο της τρομερής Αποκάλυψης είναι τρομοκράτες; .

Η αλήθεια πάντα είναι σοκαριστική….. γιατί είναι αποκαλυπτική

«Το μοναστήρι που εκεί έζησε και πέθανε.. οι αδελφές εκεί είναι πολύ ισορροπημένες έχουν μια πολύ ωραία τοποθέτηση κι αυτές πλανήθηκαν και όλα τα παιδιά του πλανήθηκαν;» είπε.

Κανείς δεν είναι αντ΄αυτού του Παίσιου…

Σε ερώτηση

-Πολύ λόγος γίνεται για τα έσχατα για ταυτότητες και δημιουργούν μια ανησυχία με προφητολογία κι λόγια αγίων…για τον Αντίχριστο

-ότι μας πει η Εκκλησία θα κάνουμε..

η Εκκλησία και ιστορικά δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε παρεκκλίνει από την αλήθεια και την διέσωσε το ένστικτο του λαού και ορισμένες μορφές της. Επί Ενωτικής Φεράρας Φλωρεντίας, επί Εικονομαχίας, επί Γρηγορίου Θεολόγου κι Αρειανισμού, επί Μέγα Αθανασίου, Μονοθελητισμού και Αγ Μαξίμου του Ομολογητή κλπ

”δεν έχουμε λόγο να ανησυχήσουμε όσο μένουμε την εκκλησία ν’ ανησυχήσουμε αν μας καλέσουν να φύγουμε από την εκκλησία τι να φοβηθούμε εμείς από ότι συμβαίνει γύρω μας εμείς παραμένουμε στην Εκκλησία …δει τα πάντα γενέσθε οράτε μη θροείσθε”

”δεν έχουμε λόγο να ανησυχήσουμε όσο μένουμε την εκκλησία ν’ ανησυχήσουμε αν μας καλέσουν να φύγουμε από την εκκλησία” Ήρθε η ώρα και παρήλθε που μας κάλεσαν να φύγουμε από την Εκκλησία και ήταν Πάσχα και ήταν Ανάσταση και ήταν Μ Παρασκευή και ήταν Μεγάλη Βδομάδα και φύγαμε γιατί το απαίτησε ως και η ίδια η Εκκλησία ..επί πανδημίας.

”τι να φοβηθούμε εμείς από ότι συμβαίνει γύρω μας’‘ Και όμως ο φόβος άπλωσε σαν πανούκλα στις ψυχές από τον τρόμο που ενέσπειραν πολιτεία και εκκλησία για τον ιό σφράγισαν το ναό και μην τον είδατε τον Παναή.. και όπου φύγει φύγει να σωθούν μακριά από την Εκκλησία..τα μυστήρια τη θ λειτουργία. Ο Λεμεσού ψεύδεται ασύστολα ο λαός δεν έχει κοντή μνήμη και κρίνει... Η Εκκλησία η ίδια δια των ταγών της δεν έδωσε τον αγών αλλά ενέδωσε… εκτός φωτεινών εξαιρέσεων. Φυσικά και ο Παίσιος δεν ήταν τρομοκράτης το ποιοί αληθινά τρομοκράτησαν τον κόσμο το ζήσαμε…. ..

Είπε για τους καιρούς μην ανησυχείτε κι επανέλαβε δις το ”δει τα πάντα γενέσθε οράτε μη θροείσθε” υπάρχει όμως και το ”γρηγορείτε ίνα μην εισέλθετε εις πειρασμόν” το πνεύμα ζωοποιεί το γράμμα σκοτώνει. Τα αποσπασματικά τσιτάτα κατ΄επιλογήν δεν αποδίδουν το πνεύμα..

Δεν είναι ταπεινό να ταπεινώνουμε το λαό.. Ότι είναι αδαής και κλεφτοκοτάς…ότι ψεύδεται συλήβδην δεν είναι καλό να μειώνουμε στα μάτια του λαού τ’ αναστήματα και τα στηρίγματα που του έδωσε ο Κύριος

Στην Ορθοδοξία τα πιο μεγάλα τούνελ είναι αυτά της προσευχής..

Ένας πνευματικός δεν επικοινωνεί μόνο δια ζώσης με τα πνευματικοπαίδια του αλλά και εξ αποστάσεως αυτή είναι η δύναμη της προσευχής αυτή είναι η ισχύς του πνεύματος και της Εκκλησίας..Το ότι γνώρισε τον Παίσιο και ότι μόνο όσοι τον γνώρισαν δια ζώσης έχουν λόγο περί του Παισίου κι αυτό άτοπο είναι.. Υπάρχουν τόσοι τρόποι πνευματικοί για να επικοινωνήσει κάποιος με κάποιον εντός της περιοχής του Πνεύματος στην Εκκλησία. αυτή είναι η δύναμη της η μυστικότητα της…

Και το Χριστό πολλοί τον γνώρισαν λίγοι των αναγνώρισαν και πολύ λιγότεροι τον κατάλαβαν. Και τον Χριστό ως λαοπλάνο και πλανεμένο τον σταύρωσαν ως ψευδοπροφήτη ως και σήμερα τον επιτιμούν οι εχθροί του..

Ιστορικά οι ψευδοπροφήτες ήταν αυτοί που ήταν οι καθησυχαστικοί γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με την εξουσία.. Οι αληθινοί προφήτες προέβλεπαν πολέμους και καταστροφές…γι αυτό και διώκονταν έως θανάτου. Οι ψευδοπροφήτες ήταν οι δημαγωγοί λαϊκιστές…

Κάποιοι θέλουν για ευνόητους λόγους να μονοπωλήσουν το φαινόμενο Αγ Παίσιος για να διαχειριστούν καταστάσεις σε οριακές εποχές κι αυτό που αποπειρώνται είναι η λογοκρισία και το φίμωμα όσων δεν συνάδουν με τις δικές τους κατευθύνσεις βάλλοντας κατά της αξιοπιστίας τους…

Είναι κατάντημα να γίνεται Παισιομαχία εντός Ορθοδοξίας. Υπήρχαν Παισιομάχοι εκτός αλλά και εντός;

Τα γεγονότα ανά την υφήλιο τα παρακολουθεί ο Αθανάσιος ή έχει στρέψει την πνευματική του διόπτρα ως πνευματικός sniper σ΄ένα μόνο άνθρωπο.

Γιατί οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και καταιγιστικές κατά κυριολεξίαν και εν πολλοίς δικαιώνουν όσους μέμφεται.

Σήμερα είναι τόσο κραυγαλέες οι καταστάσεις που δεν χρειάζεται να προβλέπεις απλά να βλέπεις και ξέρεις που οδηγούν….

Είναι πολύ ελιτίστικο να ασχολείσαι με τα ”καθ΄ημάς” όταν χάνεται ο κόσμος……

Αἴτει Χριστόν, Παΐσιε θεοφόρε, εἰρήνην ἡμῖν δοῦναι καὶ σωτηρίαν

Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Ἰωακεὶμ Πρωτοσύγκελλος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου

Σήμερα, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ ἐπισκόπου μου, Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, ἐκπληρώνω τὴν ἀπὸ παλαιὰ ἐπιθυμία μου ἀλλὰ καὶ τὴν ὑπόσχεσή  μου σὲ διάφορους ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς καὶ πνευματικά μου τέκνα, ἀλλὰ καί, κατ᾽ ἐλάχιστο, τὴν μεγάλη μου ὀφειλὴ στὸν ἅγιο Γέροντα Παΐσιο, τὸν γνήσιο τοῦτο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ καὶ μεσίτη καὶ ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Κύριο, νὰ κοινοποιήσω τὰ ὅσα ἐφεξῆς ἀναφέρω.

            Τὰ ἐδῶ γραφόμενα ἀποτελοῦν τὶς μέχρι καὶ σήμερα ἔντονα ζῶσες ἀναμνήσεις τῶν συναντήσεών μου μὲ τὸν ὅσιο Γέροντα Παΐσιο, ποὺ ἀξιώθηκα νὰ ἔχω ὡς φοιτητὴς στὴν Ἀθῆνα, κατὰ τὴν περίοδο 1981-1985. Κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο ἐπισκέφθηκα, θυμᾶμαι, δέκα συνολικὰ φορὲς τὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ εἶχα τὴν εὐλογία καὶ κατὰ τὶς δέκα νὰ συναντήσω τὸν Γέροντα καὶ νὰ συνομιλήσω μαζί του. Ἐδῶ, ἐξομολογητικῶς καὶ χαριέντως, νὰ ἀναφέρω ὅτι εἶχα γράψει ἕνα ἁπλὸ ἀπολυτίκιο πρὸς τὸν ὅσιο Ἀρσένιο τὸν Καππαδόκη, τὸ ὁποῖο, κάθε φορὰ ποὺ βάδιζα πρὸς τὴν Παναγούδα ἐπανελάμβανα, ἐπικαλούμενος τὴν μεσιτεία τοῦ ὁσίου, νὰ φωτίσει τὸν Γέροντα νὰ μοῦ ἀνοίξει. Καί, οὐδέποτε διήμαρτον τῆς ἐλπίδος! Τὰ πλεῖστα λοιπὸν τῶν γραφομένων μου ἀποτελοῦν ἐνθυμήσεις, κράτησα ὅμως καὶ σημειώσεις, μάλιστα μετὰ ἀπὸ κάποια ἐκτενὴ συνάντηση μαζί του τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1984. Θὰ προσπαθήσω νὰ ἀποδώσω τοὺς θεόσοφους λόγους τοῦ Γέροντος ὅπως ἐλέχθησαν, ἐπικαλούμενος τὶς θεοπρόσδεκτες εὐχές του.

*   *   *

            Ἡ πρώτη ἐπίσκεψη στὸν Γέροντα πραγματοποιήθηκε τὴ Μεγάλη Τρίτη τοῦ 1981. Ἦταν τότε καὶ ἡ πρώτη μετάβασή μου στὸν ἁγιώνυμο Ἄθωνα μὲ μικρὴ ὁμάδα συμφοιτητῶν μου, γιὰ νὰ περάσουμε ἐκεῖ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ τὴν Ἀνάσταση. Θυμᾶμαι πὼς μαζί μου ἦταν καὶ οἱ Νεόφυτος Τσάππας (σήμ. ἀρχιμ. Νήφων Βατοπεδινός), Γεώργιος Χριστοδούλου (σήμ. ἀρχιμανδρίτης καὶ ἀρχιγραμματέας τῆς Σύνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου), Χρῆστος Παπαβασιλείου ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σέργιο Ἀμμοχώστου (θεολόγος). Οἱ ἴδιοι ἦταν παρόντες καὶ στὴν ἐφεξῆς δεύτερη συνάντησἠ μου μὲ τὸν Γέροντα (Νοέμβριος 1981).

            Φθάνοντας ἔξω ἀπὸ τὸ περιφραγμένο κελλὶ τοῦ Γέροντος, συναντήσαμε ἀπρόσμενα γνωστὸ θεολόγο ἀπὸ τὴν Κύπρο, ποὺ περίμενε πρὶν ἀπὸ μᾶς. «Τί γίνεται, Χ., πῶς βρίσκεσαι ἐδῶ;», ἐρωτήσαμε. «Μὲ ἔστειλε ὁ Πνευματικός μου, π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, νὰ συζητήσω μὲ τὸν Γέροντα κάτι σοβαρό, ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ», μᾶς ἀπάντησε. Μετὰ ἀπὸ λίγο, μᾶς ἄνοιξε ὁ Γέροντας.

            Εἶχα τόσα ἀκούσει στὴν Κύπρο γι᾽ αὐτόν, πού, νὰ εἰπῶ τὴν ἀλήθεια, μὲ διακατεῖχε καὶ κάποιος φόβος, ὅτι δηλαδὴ θὰ συναντούσαμε ἕνα αὐστηρό, διορατικὸ Γέροντα, ποὺ θὰ ἀποκάλυπτε εὐθέως τὴ ζωή μας κ.λπ.! Ἔτσι, μᾶς ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση ἡ ἁπλότητα, ἡ προσήνεια, τὸ πηγαῖο χιοῦμορ, ἡ μεγάλη ὀξύνεια, ἡ ἐτοιμότητα λόγου, ἡ εὐφυΐα καὶ οἱ εὐφυολογίες τοῦ Γέροντος. Μά, προπάντων, ἡ μεγάλη του πηγαία καὶ ἔκδηλη ἀγάπη καὶ ἀγαπητικὴ προσέγγιση τοῦ ἄλλου. Πράγματα, τὰ ὁποῖα ἀσφαλῶς βιώναμε σὲ κάθε εὐλογημένη συνάντηση μαζί του.

            Δὲν εἶχε τότε ἄλλους, θυμᾶμαι, καὶ ὁ Γέροντας στὴν ἀρχὴ «περίλαβε» τὸν θεολόγο, ποὺ προαναφέραμε! Πρὶν δηλ. ἀρχίσουμε νὰ τοῦ ὁμιλοῦμε, ἀπευθύνθηκε αὐστηρὰ σ᾽ αὐτὸν καί, ναὶ μὲ ἀγάπη, ἀλλὰ τοῦ ἔκανε παρατηρήσεις (σημειῶστε, τὸν γνώριζε ἀπὸ χρόνια, ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, καὶ τὸν ἀγαποῦσε). «Τί εἶναι αὐτὰ τὰ πράγματα, βρὲ Χ.;», τοῦ εἶπε. «Τί εἶναι αὐτὲς οἱ ταμπέλλες, ποὺ ἀκούω ὅτι βάζεις γιὰ μένα ἐκεῖ κάτω στὴν Κύπρο καὶ μὲ διαφημίζεις»; Αὐτὰ εἶπε ὁ Γέροντας, διότι πράγματι ὁ Χ. διηγεῖτο ἀρκετὰ στὴν Κύπρο περὶ τοῦ Γέροντος, ἀσφαλῶς γιὰ ψυχικὴ τῶν ἄλλων ὠφέλεια, ἀλλὰ μετὰ αὐξάνονταν οἱ ἐπισκέπτες τοῦ Γέροντος κι αὐτὸς τὰ πληροφορήθηκε προφανῶς ἀπὸ ἄλλους Κυπρίους, καὶ δὲν τὸν ἀνέπαυε τοῦτο. Κι ἀμέσως μᾶς εἶπε νὰ πᾶμε πιὸ πέρα, σὲ κάτι κούτσουρα στὴν ἄκρη τῆς αὐλῆς του, γιὰ νὰ μὴν ἀκοῦμε τί ἔλεγε στὸν Χ. Τὸ μόνο ποὺ βλέπαμε ἀπὸ ἐκεῖ ἦταν ὅτι τοῦ μιλοῦσε ἔντονα ὁ Γέροντας, ἀσφαλῶς γιὰ τὸ καλό του! Βεβαίως, θὰ μίλησαν καὶ γιὰ τὸ θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶχε ἔρθει.

            Κατόπιν, ἔφυγε ὁ Χ. καὶ μᾶς κάλεσε κοντὰ ὁ Γέροντας. Ἡ ἀτμόσφαιρα ἄλλαξε ἀμέσως! Βέβαια, μᾶς ταπείνωσε κι ἐμᾶς ὁ Γέροντας μὲ τρόπο, ὡς ἑξῆς: Πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, ἦταν κοντά του ἕνα ἄλλο παιδὶ ἀπὸ τὴν Κύπρο, μὲ τὸν ὁποῖο γνωριζόμαστε καλὰ (ἤμασταν κάποτε μαζὶ στὰ κατηχητικὰ σχολεῖα), ἕνας πράγματι ἐξαίρετος ἁγνὸς νέος, μὲ ἦθος σπάνιο, ἀριστοῦχος στὸ σχολεῖο, φοιτητὴς τότε ἰατρικῆς, ὁ Χ. Π., καὶ τὸν ὁποῖο εἴδαμε, ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ τὸν Γέροντα. Ὁ Γέροντας δὲν ἤξερε ἀσφαλῶς πὼς γνωριζόμαστε, καὶ μᾶς εἶπε: «Ἐσεῖς, δὲν εἶστε τίποτα! Πρὶν λίγο, ἦταν ἐδῶ κάποιος πατριώτης σας. Αὐτὸς εἶναι καλὸ παιδί, μὲ ἰδανικά, μὲ ἀγάπη στὸν Χριστὸ καὶ στὴν πατρίδα, μὲ πόθο νὰ προσφέρει»!

            Θυμᾶμαι πὼς εἴχαμε πάρει στὸν Γέροντα γιὰ εὐλογία κάτι ψώνια (ἕνα καρβέλι, κάτι παξιμάδια καὶ λίγες ντομάτες, ἀπὸ ὄσο θυμᾶμαι) ἀπὸ ἕνα μαγαζὶ στὶς Καρυές. Ἀλλὰ αὐτὸς μᾶς κατσιάδασε: «Τί μοῦ τὰ φέρατε ὅλα αὐτά;» Ποῦ νὰ σκεφθοῦμε τότε ἐμεῖς τὰ παιδαρέλια, πὼς τοῦ χαλούσαμε τὸ ἀσκητικό του πρόγραμμα;       

            Κατόπιν μᾶς εἶπε διάφορα ψυχωφελῆ. Θυμᾶμαι, πού, κατὰ παρότρυνση τοῦ παπᾶ-Θανάση τοῦ Σιμωνοπετρίτη (τοῦ σημερινοῦ Ὑμνογράφου· εἴχαμε προηγουμένως περάσει ἀπὸ τὴν Σιμωνόπετρα), τὸν ἐρωτήσαμε ταπεινὰ γιὰ τοὺς λεγομένους «ἀόρατους ἀσκητὲς» τοῦ Ἁγίου Ὄρους (νομίζω κι ἂν εἶναι ἑπτὰ ἢ δώδεκα), καὶ μᾶς εἶπε ὅτι πράγματι ὑπάρχουν. Μᾶς περιέγραψε δὲ καὶ τὴ συνάντηση, ποὺ εἶχε μὲ ἕνα ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τὴν ἐντύπωση ποὺ τοῦ προξένησε, καὶ τὸ πῶς, μὲ τί κουρέλια ἦταν ντυμένος. Μᾶς εἶπε πὼς φοροῦσε κάτι σὰν σακούλλα, πιασμένη στὸν λαιμὸ μὲ μιὰ ραφίδα (σακκοράφι). Ἀργότερα ὁ Γέροντας δημοσίευσε τὸ γεγονὸς τῆς συνάντησής του αὐτῆς μὲ τὸν ἄγνωστο ἐκεῖνο ἀσκητὴ στὸ βιβλίο του Ἁγιορεῖτες Πατέρες καὶ Ἁγιορείτικα, (ἐκδ.) Ἱερὸ Ἡσυχαστήριο Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Θεσσαλονίκη 1993, σσ. 46-47.

            Ἕνας ἀπὸ τὰ παιδιὰ τῆς ὁμάδας μας, ἦταν ὁ Κύπριος Α., ποὺ κατόπιν ἔγινε καὶ μοναχός. Πολὺ ἐκδηλωτικὸς καὶ συναισθηματικὸς ὁ Α., ζήτησε κάποια εὐλογία ἀπὸ τὸν Γέροντα, καὶ αὐτὸς ἔδωσε σὲ ὅλους μας ἀπὸ ἕνα κομβοσχοινάκι, ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔπλεκε συνομιλώντας μὲ τοὺς ἐπισκέπτες του. Ὁ Α. ὅμως ἤθελε κι ἄλλη, σπουδαιότερη εὐλογία! Καί, βγάζει ὁ Γέροντας ἀπ᾽ τὴν τσέπη του ἕνα ἀπ᾽ αὐτὰ τὰ παλαιότερα ἀργυρὰ ρολόγια τσέπης, ποὺ κλείνουν μὲ καπάκι, καὶ τοῦ τὸ δίνει! Ἐνῶ ὅμως συνομιλούσαμε μὲ τὸν Γέροντα, ὁ Α., ἀφοῦ περιεργάστηκε τὸ ρολόι, πρόσεξε ὅτι δὲν δούλευε, ἦταν χαλασμένο! Καὶ τὸ εἶπε στὸν Γέροντα. Ὁπότε αὐτὸς τοῦ ἀπαντάει: «Βρὲ Α., τώρα εἶναι Μεγάλη Ἑβδομάδα, παιδί μου, εἶναι ἀργίες, καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν δουλεύει τὸ ρολόι»! Κι ὅταν κατόπιν ὁ Α. ἄρχισε νὰ ἐρωτᾶ τὸν Γέροντα γιὰ πράγματα ὑψηλά, πῶς ἔρχονται τὰ δάκρυα καὶ ἡ κατάνυξη, τοῦ ἀπάντησε προφυέστατα ὁ Γέροντας: «Ἄκου, βρὲ Α., ἂν θὲς κατάνυξη καὶ δάκρυα, εἶναι εὔκολο νὰ τὰ ἀποκτήσεις. Πᾶρε ἕνα σακκὶ κρεμμύδια, κι ἄρχισε νὰ τὰ καθαρίζεις, καὶ θὰ ἔρθουν καὶ τὰ δάκρυα!»… Σημειῶστε, μέχρι ποὺ νὰ κοιμηθεῖ ὁ Γέροντας καί, παρόλο ποὺ εἶχε γίνει μοναχὸς ὁ Α. καὶ ἄλλαξε ὄνομα, ὅταν ἐπισκεπτόταν τὸν Γέροντα, ὅπως πληροφορήθηκα, τὸν ἀποκαλοῦσε καὶ πάλιν, βρὲ Α.! Γράφω τέτοιες λεπτομέρειες, γιατὶ μέσῳ αὐτῶν διαφαίνεται καὶ ἡ διάκριση καὶ ποιμαντικὴ προσέγγιση τοῦ Γέροντα σὲ διαφόρους ἀνθρώπους, ποὺ τὸν πλησίαζαν καὶ ἔπρεπε νὰ βοηθήσει τὸν καθένα κατὰ τὴν περίπτωσή του.

            Φεύγοντας, μᾶς ἔδωσε πίσω ἐκεῖνα τὰ λίγα τρόφιμα ποὺ τοῦ εἴχαμε πάρει καὶ μαζὶ καὶ ἄλλες τσάντες μὲ φαγώσιμα, καὶ μᾶς εἶπε: «Ἐγώ, δὲν ἔχω ἀνάγκη ἀπ᾽ αὐτά. Ξέρετε τὸν πατριώτη σας, τὸν γέρο-Ἰωσὴφ στὴν Σκήτη τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος»;[1]  «Ὄχι, Γέροντα», ἀπαντήσαμε. «Εὐκαιρία νὰ τὸν γνωρίσετε. Σ᾽ αὐτὸν νὰ πᾶτε τὰ τρόφιμα αὐτά, γιατὶ αὐτὸς ἔχει πράγματι ἀνάγκη». Ἔτσι καὶ κάναμε. Πρὶν ἀναχωρήσουμε ὅμως, ὁ Γέροντας ἔκοψε ἕνα κομματάκι ἀπὸ τὸ καρβέλι ποὺ τοῦ πήγαμε καὶ σταύρωσε τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα μὲ τὸ τεμάχιο ἐκεῖνο τοῦ ψωμιοῦ. Μετὰ μᾶς ρώτησε:«Πρὸς τὰ ποῦ πέφτει ἡ Κύπρος»; Τοῦ δείξαμε, καὶ στράφηκε πρὸς τὴν Ἀνατολὴ καὶ σφράγισε καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖ μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ… Πήραμε τὴν εὐχὴ τοῦ Γέροντα καί, ἐρωτῶντας, ἀνακαλύψαμε τὴν… τρώγλη, ὅπου οἰκειοθελῶς ζοῦσε μόνος ὁ εὐλογημένος ἐκεῖνος μοναχός, ποὺ χάρηκε πράγματι μὲ τὴν ἐπίσκεψή μας. Καί, φαίνεται, ὁ Γέροντας Παΐσιος θὰ ἔστελνε κατὰ καιροὺς βοήθεια καὶ στὸν παπποῦ ἐκεῖνο, χωρὶς ὅμως νὰ τὸ γνωρίζει αὐτός. Γιατί, ὅταν ἐρωτήσαμε τὸν γέρο-᾽Ιωσὴφ ἂν γνώριζε τὸν Γέροντα Παΐσιο, ποὺ τοῦ ἔστελνε τὰ πράγματα, μᾶς εἶπε πὼς δὲν τὸν γνώριζε!

*   *   *

            Μία ὡραία σκηνή, ποὺ προοιμίασε τὴ δεύτερη ἐπίσκεψή μας στὸν Γέροντα (περίπου Νοέμβριο τοῦ 1981), καὶ ποὺ ἐπαναλήφθηκε ξανά, ἦταν ἡ ἑξῆς: Εἴχαμε φθάσει σὺν Θεῷ στὴν περιφραγμένη μὲ συρματόπλεγμα Παναγούδα. Ἐκεῖ στὴν ἐμπρόσθια εἴσοδο, τὸ σύνηθες σκηνικό: Κάποια πινακίδα, γραμμένη πρόχειρα ἀπὸ τὸν Γέροντα καὶ στερεωμένη στὴν καγκελλόπορτά του, ποὺ ἔλεγε (περίπου): «Ἐδῶ, δὲν ἦρθα νὰ κάνω τὸν δάσκαλο στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ νὰ ἀγωνισθῶ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μου. Ἀφῆστε τὰ ὀνόματά σας, νὰ τὰ μνημονεύω, γιατὶ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ ἐσεῖς καὶ ἐγὼ ὠφελούμαστε περισσότερο». Εἶχε δὲ πράγματι ἐκεῖ ἕνα-δύο γυάλλινα δοχεῖα, ἀπ᾽ αὐτὰ τοῦ γλυκοῦ, μὲ κομμάτια χαρτιοῦ καὶ μολυβάκια, σκεπασμένα γιὰ νὰ μὴ βρέχονται, ὅπου μποροῦσε κάποιος νὰ γράψει τὸ ὄνομά του κι ὅσων ἄλλων εἶχαν ἀνάγκη. Κι ὅταν τὸ βράδυ ἔφευγαν οἱ ἑκάτοτε ἐπισκέπτες του, ὁ Γέροντας τὰ ἔπαιρνε καὶ τὰ μνημόνευε. Ἐπίσης, ὑπῆρχαν δύο σχοινάκια, ποὺ κατέληγαν στὸ σιδερένιο κάγκελλο,  στὴν κύρια εἴσοδο στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα, καὶ ποὺ ξεκινοῦσαν ἀπὸ τὴν πρόσοψη τῆς καλύβας του. Τραβῶντας τὸ ἕνα ἀπ᾽ ἔξω, κτύπαγε κουδουνάκι, γιὰ νὰ ἀκούει ὁ Γέροντας ὅτι κάποιοι ἐπισκέπτες ἦσαν ἔξω, κι ἂν ἤθελε, νὰ τοὺς ἀνοίξει. Γιὰ νὰ μὴν ἀνεβοκατεβαίνει ὅμως συνεχῶς στὴν πόρτα νὰ ἀνοίγει (μὴ ξεχνᾶμε καὶ τὶς πολλὲς ἀσθένειες τοῦ Γέροντα), ὅταν ἤθελε νὰ ἀφήσει νὰ περάσουν μέσα ἐπισκέπτες, ἄφηνε τὸ κλειδὶ τῆς κλειδαριᾶς τῆς ἐξώπορτας νὰ κυλίσει κάτω, περασμένο ἀπὸ τὸ δεύτερο σχοινάκι, ποὺ ἀναφέραμε.

            Ἤμουνα τότε μὲ ἄλλα τρία-τέσσερα παιδιά, ποὺ ἀνέφερα προηγουμένως, καὶ κτυπούσαμε τὸ καμπανάκι μὲ ὑπομονὴ καὶ προσευχή. Σὲ λίγο, νἄσου ἡ σεπτὴ μορφὴ τοῦ Γέροντα. «Βρὲ παλλικάρια, ἄστε με νὰ κάνω κανένα κομποσχοίνι», μᾶς εἶπε ἀπὸ ἐπάνω. «Γέροντα, θέλουμε νὰ σὲ δοῦμε!», εἴπαμε κι ἐμεῖς. «Νά, δὲν μὲ βλέπετε;», ἀπάντησε. «Γέροντα, θέλουμε νὰ σὲ δοῦμε ἀπὸ κοντά!» «Κοντά σας εἶμαι!», ἀπαντάει. Καί, τὸ τελευταῖο ἀκαταμάχητο… ὅπλο μας: «Γέροντα, ἀπὸ τὴν Κύπρο εἴμαστε. Εἴμαστε καὶ πρόσφυγες!» Πράγματι, ἀπ᾽ ὅσο θυμᾶμαι, οἱ πλεῖστοι παρόντες ἤμασταν ἀπὸ τουρκοκρατούμενες σήμερα περιοχὲς τῆς Κύπρου. Μόλις τἄκουσε τοῦτα ὁ Γέροντας, ἀμέσως ἄφησε τὸ κλειδὶ νὰ κυλίσει κάτω ἀπ᾽ τὸ σχοινάκι ἐκεῖνο… Μπήκαμε μέσα, καὶ αὐτὴ τὴ φορά, ὅπως καὶ ἴσως μία ἄλλη ξανά, μᾶς ἔβαλε πρῶτα μέσα στὸ καλύβι, στὸν ναΐσκο του, νὰ προσκυνήσουμε. Μετά, ἄρχισε στρωτὲς μετάνοιες, καὶ «μετὰ φόβου καὶ τρόμου» ἐκδήλου μᾶς ἔφερε τεμάχιο ἱεροῦ λειψάνου τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκη, νὰ προσκυνήσουμε. Θυμᾶμαι τὴν ἔκφρασή του, ποὺ ἔφερε τὸ λείψανο καὶ σὰν νὰ ἔτρεμε ἀπὸ εὐλάβεια «ὡς ὁρῶν ἀοράτως» τὸν ποθούμενό του ἅγιο.

            Κατόπιν, μᾶς κέρασε λουκουμάκια καὶ νεράκι, ἔξω στὸ εὐλογημένο ἐκεῖνο ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι του, πάνω στὰ κούτσουρα… Καὶ μιλήσαμε, μᾶς εἶπε διάφορα ψυχωφελῆ. Μᾶς εἶπε καὶ γιὰ τοὺς Τούρκους, πὼς ἔχουν στὸ ζωνάρι τὰ κόλλυβα, καὶ πὼς θὰ φύγουνε ἀπὸ τὴν Κύπρο. Εἶναι τότε, ποὺ τὸν ρωτήσαμε τί θὰ γινόταν μὲ τὴν Κύπρο κι ἂν θὰ αἰχμαλωτιζόταν κάποτε ὁλάκερη ἀπὸ τοὺς Τούρκους, καθὼς γιὰ μᾶς τὰ πικρὰ γεγονότα καὶ οἱ τραυματικὲς ἐμπειρίες τοῦ πολέμου καὶ τῆς προσφυγιᾶς ἦταν ἀκόμη νωπά. Καὶ μᾶς ἀπάντησε: «Βρὲ παλλικάρια, μὴ φοβᾶστε! Ὁ Χριστὸς θὰ ἐλεήσει τὴν Κύπρο καὶ ἡ Κύπρος θὰ ἐλευθερωθεῖ, γιατὶ ἔχετε πολλοὺς ἁγίους θαμμένους στὸ νησί σας». Ἦταν ἰδιαίτερα εὐαίσθητος ὁ ὅσιος στὸ θέμα τῆς προσφυγιᾶς καὶ τῆς αἰχμαλωσίας μας στοὺς Τούρκους, κάτι ποὺ βίωσε κι ὁ ἴδιος ἀπὸ τὴ βρεφική του ἡλικία. Καὶ μᾶς ἔδινε θάρρος γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα, κάθε φορὰ σχεδὸν ποὺ τὸν ἐπισκεπτόμαστε ἐμεῖς οἱ Κύπριοι. Καί, μάλιστα, πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Καὶ θὰ ᾽ρθῶ κι ἐγώ, βρὲ παλλικάρια, στὴν Κύπρο. Θὰ ἔρθω μέσῳ Καππαδοκίας.» Κι ὁ Γέροντας δὲν ἔλεγε κουβέντες τοῦ ἀέρα, οὔτε καὶ ψευτοπαρηγοριές! Ἦταν, πιστεύω, μιὰ προφητικὴ πρόρρηση τοῦ Γέροντα, ποὺ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ διαχρονικὰ μὲ τὴν συναπελευθέρωση τῆς Κύπρου καὶ Μικρᾶς Ἀσίας μέσα ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ ξεκίνησαν καὶ θὰ ἐπεκταθοῦν.

            Ἐδῶ, θὰ ἀναφέρω καὶ τὰ ἑξῆς, πολὺ σημαντικὰ γιὰ τὴ στάση τοῦ Γέροντα ἀναφορικὰ μὲ κάποιες διαδόσεις ὁρισμένων περὶ τῆς ἐπερχομένης καταστροφῆς τῆς Κύπρου ἀπὸ τοὺς Τούρκους (ἔτος 1981 κ. ἑξ.), τὶς ὁποῖες «προφητεῖες», γιὰ νὰ ἀποκτήσουν κύρος, ἀπέδιδαν στὸν Γέροντα Παΐσιο. Ἐμεῖς, νεαρὰ τότε καὶ ἄβγαλτα παιδιά, ὅταν τὰ ἀκούσαμε, φοιτητὲς ἐκεῖ στὴν Ἀθῆνα, βεβαίως γεμίσαμε φόβο καὶ ἀνησυχία γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας. Καί, ὅταν πήγαμε στὸ Ὄρος, αὐτὴ τὴ φορὰ ποὺ περιγράφω, τόλμησα ἐγὼ καὶ ἐρώτησα σχετικὰ τὸν Γέροντα, «διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές». Ἀμάν! Δὲν ξαναεῖδα τόσο ταραγμένο καὶ λυπημένο τὸν Γέροντα. Καὶ ἀπ᾽ τὴ μιά, στενοχωρήθηκα ποὺ λυπήθηκε ὁ Γέροντας, ἀπ᾽ τὴν ἄλλη ὅμως ἀναπαύτηκα ποὺ μᾶς ξεκαθάρισε τὰ πράγματα. Ἔτσι, πολὺ πικραμμένος ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν κατάχρηση καὶ ἐκμετάλλευση τοῦ ὀνόματός του, μᾶς εἶπε ἐπὶ λέξει: «Ἐσεῖς οἱ Κύπριοι, βάζετε στὸ στόμα μου πράγματα, ποὺ δὲν εἶπα! Ὁρισμένοι δηλαδή, γιὰ νὰ παραστήσουν τοὺς ἑαυτούς τους ἥρωες, διαδίδουν ὅτι ἐγὼ λέγω αὐτὰ τὰ πράγματα. Αὐτοί, ἂν δὲν εἶναι γιὰ τὰ ἕξι μέτρα (σημ.: δηλ. γιὰ τὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα), εἶναι γιὰ τὰ σίδερα τῆς φυλακῆς»! Καὶ μᾶς εἶπε καὶ ἄλλα σχετικά, ξεκαθαρίζοντας καὶ ἀντιδιαστέλλοντας σαφῶς ἐπὶ τοῦ θέματος τὴ θέση του. Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, ἐπειδὴ οἱ ἀνωτέρω «προφητεῖες» συνεχίζονταν, ἐμπλέκοντας καὶ πάλιν τὸ πρόσωπο τοῦ ἁγίου Γέροντος Παϊσίου, ἀπέστειλε κατόπιν ἰδιόχειρη ἐπιστολὴ στὴν Κύπρο, σὲ γνωστὸ καὶ ἔμπιστό του θεολόγο, μὲ ἐντολὴ νὰ τὴ διαβάζει σὲ γνωστούς του πιστούς, γιὰ νὰ ξεκαθαρίζει ἀφενὸς τὴ θέση του, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ αἴρει τὶς φοβίες, ποὺ προξενοῦσαν οἱ διασπειρόμενες αὐτὲς «προφητεῖες». Θυμᾶμαι πολὺ καλά, ποὺ σὲ φιλικὸ σπίτι στὴ Λευκωσία, ὁ Χ. μοῦ διάβασε τὸ γράμμα ἐκεῖνο τοῦ Γέροντος Παϊσίου, καὶ μοῦ τὸ ἔδωσε καὶ τὸ εἶδα, καὶ μοῦ ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση τὸ ἄλγος τοῦ Γέροντος, γιὰ τὴ στυγνὴ ἐκμετάλλευση τοῦ ὀνόματός του.

            Τὸ θέμα τοῦτο, τῆς πολυποίκιλης δηλ. ἐκμετάλλευσης τῆς περιωπῆς τοῦ ὀνόματός του, ἀπασχολοῦσε φαίνεται μέχρι τέλους τὸν ἅγιο Γέροντα. Θυμᾶμαι πολὺ καλά, ὅταν ἤμουν στὸ Σταυροβούνι μοναχός, ὁ ἅγιος Γέροντάς μας Ἀθανάσιος εἶχε πρωτοεπισκεφθεῖ κατὰ τὸ 1990 τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὁπόταν κάποιος Κύπριος μοναχὸς τὸν πῆγε στὴν Παναγούδα καὶ συνομίλησαν μὲ τὸν Γέροντα Παΐσιο, ὅπως μᾶς ἀνέφερε ἐκ τῶν ὑστέρων. Θυμᾶμαι, πού, μεταξὺ ἄλλων, μᾶς ἀνέφερε ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος, ὅτι τοῦ εἶχε εἰπεῖ ὁ π. Παΐσιος: «Γέροντα, δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω τίποτα ἐλεύθερα, γιατὶ εὔκολα παρεξηγοῦμαι. Καὶ μετά, αὐτὰ ποὺ λέω τὰ κάνουν φλάμπουρο ὅπως τὰ θέλουν, καὶ πιάνουν καὶ λένε, ὁ π. Παΐσιος εἶπε ἔτσι καὶ ἔτσι, καὶ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομά μου, διαστρεβλώνοντας αὐτὰ ποὺ εἶπα».

*   *   *

            Σὲ μιὰ ἄλλη ἐπίσκεψη στὸν Γέροντα, νομίζω ἀπὸ τὶς πρῶτες, ἐκεῖ ἔξω στὸ ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι του καὶ κάπως παράμερα ἀπὸ ἄλλους, τὸν ρώτησα γιὰ τὸ θέμα, ποὺ μὲ ἀπασχολοῦσε τότε ἔντονα, κατὰ πόσον δηλαδὴ ἦταν ἐκ Θεοῦ καὶ θέλημα Θεοῦ ὁ πόθος μου νὰ μονάσω. Καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ ὡραιότατες, ἁπλὲς παραβολές, σὰν ἐκεῖνες ποὺ ἀπεύθυνε ὁ Κύριος στὸ Εὐαγγέλιο στοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του, γεμᾶτες ὅμως κρυμμένο βάθος καὶ νόημα. Ὅταν λοιπὸν τὸν ρώτησα, πῶς μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ, ἀναφορικὰ μὲ τὸν γάμο καὶ τὸν μοναχισμό, μοῦ ἀπάντησε: «Ὅπως, ὅταν δοῦμε ἕνα φυτό, ποὺ μόλις ἀρχίζει νὰ βλαστάει, νὰ ξεπετάγεται, νὰ βγάζει τὰ πρῶτα φυλλαράκια του, καταλαβαίνουμε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀγγουριὰ ἢ ντοματιὰ ἢ ὅ,τι ἄλλο, ἔτσι καὶ μὲ τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ. Αὐτό, ποὺ ἀρχίζει νὰ φουντώνει μέσα σου, εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ νὰ ἀκολουθήσεις στὴ ζωή σου. Ἀκόμη, σκέψου μιὰ νοητὴ ζυγαριά, καὶ βάλε στὸ ἕνα ζύγι τὸν γάμο καὶ στὸ ἄλλο τὸν μοναχισμό. Ἐκεῖ ποὺ θὰ ἰδεῖς νὰ βαρύνει ἡ καρδιά σου, νὰ γέρνει ἡ πλάστιγγα, ἔστω καὶ λίγο, αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ σένα».

*   *   *

            Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἑπόμενες ἐπισκέψεις μου, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1983, ἐπισκέφθηκα τὸν Γέροντα μὲ τὸν πατέρα μου. Ἦταν μία συνάντηση μὲ ἰδιαιτερότητα. Ὁ πατέρας μου πέρασε πολλὰ στὴ ζωή του, ὀρφάνεια ἀπὸ μικρός, ἀσθένειες, ποικίλες δοκιμασίες. Κατανυγμένος ἀπὸ τὸ περιβάλλον τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντος Παϊσίου, τοῦ ἀνέφερε περιληπτικὰ τὶς ταλαιπωρίες τῆς ζωῆς του, γιὰ νὰ πάρει παρηγοριά. Καί, πράγματι, τοῦ μίλησε ὡραιότατα, πολὺ χαριτωμένα ὁ Γέροντας. Θυμᾶμαι ποὺ τοῦ εἶπε: «Παιδί μου, κι ἐγὼ πέρασα πολλὰ στὴ ζωή μου. Μισὸ πνεύμονα ἔχω. Τὸ αἷμα μου εἶναι ξένο… (ἐννοοῦσε γιὰ τὴ μετάγγιση αἵματος κατὰ τὴν ἐγχείρηση τοῦ πνεύμονα, ὁπόταν κάποιες ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀδελφὲς τῆς Σουρωτῆς τοῦ εἶχαν δώσει αἷμα ποὺ χρειαζόταν)». Καὶ μᾶς ἀνέφερε καὶ γιὰ ἄλλες ἀσθένειες καὶ δοκιμασίες του. Καί κατέληξε μὲ τὰ ἑξῆς, ποὺ ταπεινὰ τὰ θεωρῶ ὡς μία σπουδαιότατη παρακαταθήκη του: «Καὶ ἐγὼ περιμένω μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό, ὄχι γιὰ τὴ λίγη προσευχή, γιὰ κανένα κομποσχοίνι ποὺ κάνω, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ καταθέτω στὸ ἄνω ταμιευτήριο, μὲ τὶς θλίψεις καὶ τὶς ἀρρώστειες τούτης τῆς ζωῆς. Κι ὅταν ἀνοίξουμε τὰ μάτια μας στὴν ἄλλη ζωή, καὶ ἰδοῦμε τί μᾶς ἑτοίμασε ὁ Θεὸς γιὰ τὶς ἀρρώστειες καὶ δοκιμασίες, ποὺ περάσαμε στὴ ζωή μας, ἂν εἶναι τρόπος θὰ εἰποῦμε: ‘‘Θεέ μου, γιατί δὲν μοῦ ἔδωσες κι ἄλλες θλίψεις;’’»!

            Θυμᾶμαι ἀκόμη, ποὺ τοῦ εἶπε ὁ πατέρας μου: «Γέροντα, θέλω νὰ εἶμαι καλός, σωστὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς μὲ δυσκολεύουν, μὲ ἐμποδίζουν συχνά». Καὶ ἀπάντησε ὁ Γέροντας: «Ἄκου, παιδί μου. Φαντάσου ἕνα καθρέφτη, ἐκτεθειμένο ἔξω στὸν ἀνοικτὸ καιρό. Βέβαια, θὰ γεμίσει σκόνες καὶ ἀκαθαρσίες. Ἀπὸ κάτω ὅμως ἀπὸ τὶς σκόνες, εἶναι καθαρὸ τὸ γυαλί. Ἔτσι κι ὁ καλὸς ἄνθρωπος, κι ἂν σκονιστεῖ ἀπὸ τὶς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς ἡ ψυχή του, μπορεῖ νὰ καθαρισθεῖ μὲ τὴ μετάνοια καὶ τὴν Ἐξομολόγηση, καὶ ἡ καρδιά του νὰ μένει καθαρή».

            Φεύγοντας δέ, μᾶς εἶπε κάτι, ποὺ δὲν ξέρω ἂν τὸ ἔπιασε ὁ πατέρας μου, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ εἶπε καὶ γιὰ μένα, ποὺ σκεφτόμουν ἤδη τὸν μοναχισμό, καὶ δὴ γιὰ τὸ Σταυροβούνι. Μᾶς εἶπε: «Καὶ μὴν ἀκοῦτε! Βάσεις δὲν εἶναι αὐτὲς τῶν Ἀμερικάνων καὶ τῶν Ἄγγλων. Βάσεις πραγματικὲς εἶναι τὸ Σταυροβούνι. Κι ἅμα γίνουν ἀκόμη μερικὲς βάσεις στὴν Κύπρο σὰν τὸ Σταυροβούνι, οἱ βάσεις τῶν ξένων δυνάμεων θὰ φύγουν»! Κάτι παρόμοιο εἶπε σὲ μιὰ ἄλλη περίπτωση καὶ στὸν ἅγιο Μόρφου, ὅπως αὐτὸς μὲ πληροφόρησε, δηλ. «κάνετε βάσεις πνευματικὲς στὴν Κύπρο, κι αὐτὲς οἱ βάσεις θὰ διώξουν τὶς ξένες βάσεις».

            Ἐδῶ, πρέπει νὰ πῶ τὸ πόσο ἀγαποῦσε καὶ ἐκτιμοῦσε τὴ Μονὴ Σταυροβουνίου ὁ Γέροντας Παΐσιος, καὶ ὅτι παρότρυνε κι ἄλλους φιλομόναχους Κύπριους νέους νὰ προτιμήσουν νὰ μονάσουν ἐκεῖ. Μάλιστα, ἐκτιμοῦσε καὶ εὐλαβεῖτο ἰδιαίτερα τὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντός μας Ἀθανασίου. Εἶπε σὲ κάποιο γνωστό μου εὐλαβῆ νέο, μετέπειτα κληρικό, πρὸ τοῦ 1980, καὶ ἄρα πολὺ πρὶν γνωρίσει ἀπὸ κοντά τὸν Γέροντά μας: «Στὴν Κύπρο ἕνας μόνο ἐργάζεται σωστά, ὁ πατὴρ Ἀθανάσιος στὸ Σταυροβούνι».

*   *   *

            Στὶς ἀρχὲς Φεβρουαρίου τοῦ 1984, μὲ τὴν ἀφορμὴ κουρᾶς σὲ μεγαλόσχημο γνωστοῦ μου Κυπρίου στὴν Μονὴ Διονυσίου, πῆγα καὶ στὸ Μπουραζέρι, ἀπ᾽ ὅπου, ἕνα χιονισμένο πρωινό, πῆρα τὸν δρόμο γιὰ τὴν Παναγούδα. Νέκρα βέβαια καὶ ἐρημιὰ ἀπὸ κόσμο, καὶ κρύο. Εἶχα ὅμως τότε μεγάλη ἀνάγκη, νὰ μιλήσω μὲ τὸν Γέροντα, ἕνεκα κάποιων πειρασμῶν, ποὺ διερχόμουνα. Χάριτι Θεοῦ, μοῦ ἄνοιξε καὶ μὲ ἔβαλε στὸ κελλάκι του μέσα, ὅπου ἄναβε καὶ τὸ τζάκι. Θὰ κάτσαμε τουλάχιστον καμμιὰ ὥρα. Δὲν εἶχε ἐξάλλου καὶ κανένα ἄλλο. Θὰ μοῦ μείνει ἀξέχαστη αὐτὴ ἡ συνάντηση. Εἶχα καὶ σ᾽ ἕνα χαρτάκι σημειώσει διάφορα θέματα, ποὺ τότε μὲ ἀπασχολοῦσαν, καὶ τὰ λέγαμε μὲ τὸν Γέροντα, ἐνῶ ἐκεῖνος ἔπλεκε ταυτόχρονα κομβοσχοίνι. Κράτησα εὐτυχῶς κατόπιν κάποιες σημειώσεις.

            Μοῦ τόνισε ἰδιαίτερα τὴ σημασία τῶν καλῶν λογισμῶν, καὶ πόσο μπορεῖ νὰ μᾶς βασανίσει κάποτε μιὰ κακή, ἐσφαλμένη ἰδέα. Τοῦ εἶπα ὅτι αἰσθανόμουν πὼς δὲν εἶχα ὀρθὴ αὐτογνωσία. Μοῦ ἀπάντησε: «Δὲν ἀφήνει ὁ Θεὸς νὰ δεῖς ἀκόμη τὸν ἑαυτό σου (ὅπως καὶ γενικὰ στοὺς ἀρχαρίους), γιατὶ θὰ ἀπελπιζόσουν. Ὅταν ὅμως προχωρήσει κάποιος καὶ ἔχει θεμέλιο, τότε τοῦ δίνει ὁ Θεὸς αὐτογνωσία, διότι τότε μπορεῖ νὰ κρατηθεῖ μπροστὰ στὴν ἀθλιότητα τοῦ ἑαυτοῦ του». Τὸν ρώτησα γιὰ τὶς ἀλλοιώσεις, τὶς μεταβολὲς δηλαδὴ ποὺ διερχόμαστε στὴν πνευματικὴ ζωή, καὶ μοῦ ἀπάντησε: «Ἡ νεανικὴ ἡλικία, ἡ πνευματικὴ δηλ. νεανικὴ ἡλικία, εἶναι ὅπως τὸν ἀνοιξιάτικο καιρό, εὐμετάβολη. Ὅσο ὅμως περνοῦν τὰ χρόνια, τόσο ἐπέρχεται καὶ ἡ σταθεροποίηση. Κάθε τοῦ χρόνου καὶ καλύτερα»!

            Γιὰ τὴν ἄσκηση στὴν προσευχὴ καὶ τὸν τρόπο, ποὺ ἔπρεπε νὰ προσεύχομαι, ποὺ τὸν ρώτησα τότε, μοῦ εἶπε: «Νὰ προσεύχεσαι ἁπλᾶ καὶ ταπεινὰ καὶ μὲ τὴν καρδιά σου καὶ ὅσο μπορεῖς. Νὰ ξεκουράζεσαι, καὶ μετὰ πάλιν προσευχή. Ὅπως», μοῦ εἶπε, «ὅταν προσεύχομαι καὶ μουδιάσει τὸ χέρι μου, θὰ σταματήσω μέχρι νὰ μοῦ περάσει, ἔτσι κι ἐσύ!» (Σημειῶστε, τότε πράγματι εἶχα ἕνα μούδιασμα στὸ χέρι μου, ποὺ μὲ ἐνοχλοῦσε!) Ὅσο γιὰ τὸν πρῶτο ζῆλο, τὴν πρώτη αἴσθηση τῆς Χάρης, ποὺ τότε εἶχε ὑποχωρήσει καὶ στενοχωριόμουνα, μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας: «Ὁ Χριστός μας σοῦ ἔδινε τότε δωρεὰν σοκολάτες. ῍Αν συνέχιζε, θὰ σὲ κακομάθαινε. Τώρα πρέπει νὰ ἐργαστεῖς, γιὰ νὰ πάρεις σοκολάτα. Ἐσὺ μόνος σου νὰ τὴν ἀγοράσεις»! (Σημειῶστε καὶ πάλιν, ὅτι τὸ παράδειγμα τοῦ Γέροντα μὲ τὴ σοκολάτα δὲν ἦταν τυχαῖο, ἐπειδὴ φαίνεται διεγνώρισε ὅτι μοῦ ἄρεσαν πολὺ οἱ σοκολάτες!) Ἀκόμη, τοῦ ἀνέφερα γιὰ τὸν πόθο καὶ σκοπό, ποὺ εἶχα, νὰ μονάσω στὸ Σταυροβούνι, καὶ μοῦ εἶπε: «Πήγαινε καὶ μεῖνε κανένα χρόνο στὸ Σταυροβούνι, καὶ βλέπουμε». Πράγματι, τὸν ἑπόμενο χρόνο κοινοβίασα στὸ Σταυροβούνι, καὶ μετὰ ἀπὸ ἕνα περίπου χρόνο, ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος μὲ ἔκειρε ρασοευχή!

            Ἀκόμη, μοῦ τόνισε γιὰ τὸν Γέροντα Ἀθανάσιο: «Νὰ ἔχεις πλήρη ἐμπιστοσύνη στὸν Γέροντα, διότι καὶ θεία Χάρη ἔχει καὶ ἐμπειρίες ἔχει». Κι ἀκόμη, μοῦ εἶπε, ἀπαντῶντας σὲ σχετικὲς ἐρωτήσεις μου: «Μυστικὰ καὶ προβλήματα, μόνο στὸν Πνευματικό σου. Κι ἂν ἀναπαύεσαι μὲ κάτι, ποὺ σοῦ λέει κάποιος ἄλλος, κι αὐτὸ νὰ τὸ πεῖς τοῦ Πνευματικοῦ σου. Καί, γιὰ συχνότερη προσέλευση στὴ θεία Κοινωνία, ἐφόσον σὲ στηρίζει, κι αὐτὸ νὰ γίνεται μὲ εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ σου». Στὸ τέλος, μοῦ εἶπε: «Μὴν στενοχωριέσαι. Ὅλοι οἱ πειρασμοὶ αὐτοὶ θὰ περάσουν»! Καί, μοῦ ἅρπαξε τὸ χαρτάκι, ὅπου εἶχα σημειωμένα τὰ θέματα ποὺ συζητήσαμε, καὶ τὸ ἔριξε στὴ φωτιὰ στὸ τζάκι! «Ἄντε, τώρα, νὰ πᾶς στὸ καλό!», μοῦ εἶπε, καὶ μοῦ ἔδωσε καὶ κάποια εὐλογία, καὶ ἀνεχώρησα.

            Τί νὰ σᾶς πῶ; Συγχωρέστε με, ποὺ τὸ γράφω, ἀλλὰ εἶχα μιὰ χαρὰ φεύγοντας… Οὔτε ἴχνος ἀπ᾽ ἐκεῖνο τὸ βάρος, ποὺ εἶχα πηγαίνοντας. Ἔνοιωθα ὅτι πετοῦσα, ἤμουν ἀνάλαφρος, σὰν νὰ εἶχα ἐξομολογηθεῖ.

            Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε!

            Δι᾽ εὐχῶν τοῦ ὁσίου Γέροντος Παϊσίου, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν!

            ἀρχιμ. Φώτιος Ἰωακεὶμ

            Ἐπισκοπεῖον Εὐρύχου, 16.11.2023

[1] Πρόκειται γιὰ ἕναν ἁπλούστατο μοναχὸ ἀπὸ τὸ Ριζοκάρπασο τῆς Κύπρου, ποὺ διῆλθε μόνος του ἑκουσίως χρόνια πολλά, σχεδὸν τυφλὸς καὶ ἀνήμπορος, σ᾽ ἕνα κελλάκι στὴν ὡς ἄνω Σκήτη, μὲ τελεία πτωχεία καὶ ἐγκατάλειψη ἀνθρώπινη, καὶ ἐκοιμήθη νομίζω σὲ ἡλικία 107 ἐτῶν. Ἔχουν γράψει γι᾽ αὐτὸν καὶ σὲ ἁγιορειτικὰ περιοδικά.