O Όσιος Πατήρ ημών Μάρης εν ειρήνη τελειούται

Πάσης αποστάς αγάπης κόσμου Μάρης,
Eις θείον ύψος ήκε θείας αγάπης.

Oύτος ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Μάρης, ακόμη εις τον κόσμον ευρισκόμενος νέος, ήτον ωραίος και καλόφωνος. Όθεν εστόλιζε τας εορτάς και πανηγύρεις του Xριστού και των Aγίων, με τα γλυκύτατα αυτού μέλη και άσματα. Hγάπα δε πάντοτε τον Θεόν, και τας εντολάς αυτού προθύμως ετελείονεν. Aλλά και το σώμα μεν αυτού εφύλαττε καθαρόν ο αοίδιμος, την δε ψυχήν του, ετήρει άμωμον και άσπιλον, και μόλον οπού ευρίσκετο ανάμεσα εις τας παγίδας των ηδονών, και συνανεστρέφετο με κοσμικούς ανθρώπους. Όταν δε ηθέλησε να αρνηθή τον κόσμον, επήγεν εις ένα χωρίον ονομαζόμενον Ομήρου, και εκεί κτίσας ένα κελλάκι μικρόν, εκλείσθη εις αυτό, και διεπέρασεν χρόνους τριανταεπτά. Και αγκαλά το κελλάκι του εδέχετο πολλήν νοτίδα από το πλησίον βουνόν, από δε την νοτίδα πάλιν αυτός εβλάπτετο πολλά, μόλον τούτο δεν ηθέλησεν ο αοίδιμος να αλλάξη το κελλίον εκείνο, αλλ’ έμεινεν εις αυτό, έως ου τον δρόμον ετελείωσε της ζωής του. Ούτος, ηγάπα μεν την απλότητα, εσιγχαίνετο δε παντελώς τα ποικίλα ήθη και πανουργίας, και ωρέγετο την πτωχείαν περισσότερον από τον πολύν πλούτον. Όθεν εφόρει ιμάτια υφασμένα από γηδίσσας τρίχας, και αρκείτο εις ψωμί ολιγώτατον και άλας και νερόν.

Eπειδή δε ευρισκόμενος εις την έρημον, είχε χρόνους πολλούς οπού δεν είδε τελουμένην την πνευματικήν θυσίαν, ήτοι την θείαν Λειτουργίαν, διά τούτο εζήτησε να γένη λειτουργία εκεί εις το κελλίον του. Όθεν παρών εκεί ο Κύρου Θεοδώρητος (ο και τον Βίον του Οσίου συγγράψας εν τω εικοστώ αριθμώ της Φιλοθέου Ιστορίας, από τον οποίον ερανίσθη και το Συναξάριον τούτο), ασμένως εδέχθη την αίτησιν του Οσίου. Και παρευθύς έστειλεν εις το πλησίον χωρίον, και έφερον ιερά σκεύη, και μεταχειρισθείς τας χείρας των Διακόνων αντί αγίας Τραπέζης, επάνω εις αυτάς επρόσφερε την αναίμακτον θυσίαν έμπροσθεν του Οσίου. O δε Όσιος από τόσην πολλήν ηδονήν επληρώθη, ώστε οπού ενόμιζεν, ότι βλέπει αυτόν τον ίδιον Ουρανόν. Και έλεγεν, ότι άλλην φοράν δεν απόλαυσε τοιαύτην πνευματικήν ευφροσύνην¹. Έτζι λοιπόν καλώς διαπεράσας την ζωήν του, και εις Ουρανούς ανελθών, χορεύει με όλους τους Aγίους εις τας αυλάς των πρωτοτόκων.

Σημείωση

1. Σημειούμεν εδώ, ότι τούτο οπού εποίησεν ο ιερός Θεοδώρητος, το εποίησε κατά ανάγκην. Καθώς και ο Iερομάρτυς Λουκιανός ο της Aντιοχείας Πρεσβύτερος εν τη φυλακή ευρισκόμενος, και επάνω του στήθους του ιερούργησεν. Eπειδή τα στήθη και αι χείρες του Ιερέως και Διακόνου, είναι τιμιώτεραι από την πετρίνην αγίαν Τράπεζαν, κατά τον θείον Χρυσόστομον. Όθεν το τοιούτον ως σπάνιον, και ως εξ ανάγκης γενόμενον, δεν πρέπει να μιμήται παρ’ άλλου. Όρα και την υποσημείωσιν του λα΄ Κανόνος της ϛ΄ εν τω ημετέρω Πηδαλίω. Όρα και εις το Συναξάριον του Iερομάρτυρος Λουκιανού, κατά την δεκάτην πέμπτην του Οκτωβρίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Αὐξέντιος, ὁ ἐκ Βέλλας Ἰωαννίνων, ἐν Κωνσταντινουπόλει δὲ μαρτυρήσας ἐν ἔτει 1720, ξίφει τελειοῦται

Αὐξεντίω στέφανος ηὐξήθῃ μέγας,
Εἰς οὐράνια δια τοῦ μαρτυρίου.
Εἰκάδι πέμπτη Αὐξεντίοιο κέρσαν ἀπηνεῖς δειρήν.

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυρας Αὐξέντιος γεννήθηκε τό 1690 στήν ἐπαρχία Βελλᾶς ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς. Νεαρός ἀκόμα, πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη καί δούλευε τήν τέχνη τῶν γουναράδων στό χάνι, τό λεγόμενο Μαχμούτ-Πασᾶ. Ἀργότερα, ὅμως, ἐπιθύμησε τέρψεις καί ἡδονές, ἐγκατέλειψε τήν τέχνη του καί προσλήφθηκε στά βασιλικά καράβια. Ἐκεῖ, ξεφαντώνοντας μέ τούς συντρόφους του τούς ἀλλόφυλους, συκοφαντήθηκε ἀπό αὐτούς πώς ἀρνήθηκε τόν Χριστό καί ἔγινε Μουσουλμάνος. Ἐπειδή φοβήθηκε μήπως τό μάθει ὁ καπετάνιος τοῦ πλοίου, ἔφυγε κρυφά καί πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἀγόρασε ἕνα καΐκι μέ τό ὁποῖο ἐργαζόταν γιά νά ζεῖ.

Μετάνιωσε ὁλόψυχα γιά τά πρότερα σφάλματά του καί μάλιστα φλεγόταν κυριολεκτικά ἡ καρδιά του νά μαρτυρήσει γιά τόν Χριστό. Παρακαλοῦσε δέ νύχτα μέρα μέ δάκρυα τόν Θεό νά τοῦ δείξει κάποιον ἔμπειρο πνευματικό νά ἐξομολογηθεῖ τόν πόθο του γιά τό μαρτύριο. Ὁ Θεός ἄκουσε τίς προσευχές του καί κάποια μέρα μετέφερε μέ τό καΐκι του τόν Σύγκελλο τοῦ Πατριαρχείου, τόν Γρηγόριο Ξηροποταμηνό μοναχό, στόν ὁποῖο ἐξομολογήθηκε τούς λογισμούς του. Ὁ εὐλαβής καί ἔμπειρος πνευματικός ἀρχικά ἐπήνεσε τόν πόθο του, προσπάθησε, ὅμως, νά τόν ἀποτρέψει μήπως δειλιάσει στά βασανιστήρια καί γίνει ἀρνητής. Τόν προέτρεψε νά γίνει μοναχός καί ἔτσι νά σωθεῖ. Ὁ Ἅγιος ἄκουσε σιωπηλά καί μέ εὐλάβεια τόν πνευματικό· ἡ καρδιά του, ὅμως, φλεγόταν ἀπό τόν πόθο τοῦ μαρτυρίου. Συνέχισε νά ἐργάζεται στό καΐκι του, ὅπου ἀπ’ ὅσα ἔβγαζε κρατοῦσε τά ἀπολύτως ἀπαραίτητα γιά τή συντήρησή του καί τά ὑπόλοιπα τά ἔδινε ἐλεημοσύνη. Ζοῦσε μέ νηστεία, ἀγρυπνία καί προσευχή. Συνήθιζε δέ νά πηγαίνει στόν Ἱερό Ναό τῆς Παναγίας τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ὅπου προσευχόταν ὅλη τή νύχτα στήν Παναγία νά τόν βοηθήσει νά τελειώσει τή ζωή του μέ μαρτύριο.

Ἔτσι, κάποια μέρα πῆγε στό καράβι πού ὑπηρετοῦσε ναύτης. Οἱ συνάδελφοί του καί ἄλλοι πού τόν γνώριζαν ὅρμησαν πάνω του θυμωμένοι καί τόν χτυποῦσαν. Ἄλλοι τοῦ ἔλεγαν: «Ἐσύ πού ἤσουν στή θρησκεία μας ἔγινες πάλι χριστιανός;» καί τελικά τόν ὁδήγησαν στό κριτήριο.

Ὁ δικαστής τόν ρώτησε γιατί ἀρνήθηκε τό Ἰσλάμ καί ἐπέστρεψε στόν χριστιανισμό. Ὁ Ἅγιος τοῦ ἀπάντησε μέ πολύ θάρρος: «Ἐγώ, δικαστά, οὐδέποτε ἀρνήθηκα τόν Χριστό, ἀλλά Τόν πιστεύω καί Τόν ὁμολογῶ ὡς Θεό παντοδύναμο καί δημιουργό τοῦ σύμπαντος. Εἶμαι δέ ἕτοιμος νά χύσω τό αἷμα μου γιά τήν πίστη μου καί ὄχι νά γίνω Τοῦρκος». Μόλις τ’ ἄκουσε ὁ δικαστής διέταξε θυμωμένος νά τόν ραβδίσουν. Ποτάμι ἔτρεχε τό αἷμα του. Ἐκεῖνος, ὅμως, μακάριος εὐχαριστοῦσε τόν Θεό καί Τόν παρακαλοῦσε νά τόν ἐνισχύσει νά ὁλοκληρώσει τό μαρτύριό του. Ὁ δικαστής διέταξε νά τόν κλείσουν στή φυλακή. Ὅταν ἔμαθε ὁ πνευματικός του ὁ Γρηγόριος τά γεγονότα, βρῆκε τρόπο νά μπεῖ στή φυλακή νά τόν ἀνταμώσει. Μέ τά λόγια του τόν ἐνθάρρυνε στό μαρτύριο, ὥστε νά ὑπομείνει, νά καταισχύνει τόν διάβολο καί νά λάβει τόν στέφανο τῆς ἀθλήσεως. Ὁ Ἅγιος ζήτησε νά μεταλάβει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καί πράγματι ὁ πνευματικός του πατέρας ἔφερε καί τοῦ μετέδωσε τή Θεία Εὐχαριστία.

Μετά ἀπό λίγες ἡμέρες τόν ὁδήγησαν στό δικαστήριο δεμένο μέ βαριές ἁλυσίδες σάν κακοῦργο. Ὁ Ἅγιος στεκόταν χαρούμενος. Γιά μιά ἀκόμα φορά, μπροστά στόν βεζίρη τώρα, ὁμολόγησε τόν Χριστό: «Ἐγώ Χριστιανός γεννήθηκα καί Χριστιανός θέλω νά πεθάνω. Δέν ἀρνοῦμαι τήν πίστη μου ἀκόμη κι ἄν μοῦ κάνετε μυριάδες βασανιστήρια, γιατί αὐτή εἶναι καλή καί ἀληθινή». Τότε ὁ βεζίρης θυμωμένος διέταξε νά ἀποκεφαλιστεῖ.

Τόν ἅρπαξαν ἀμέσως καί τόν ὁδήγησαν στόν τόπο τῆς καταδίκης. Ἐκεῖ, ἀφοῦ ὁ Ἅγιος προσευχήθηκε γιά ὅλους τούς ὀρθόδοξους Χριστιανούς, γονάτισε καί ὁ δήμιος τόν ἀποκεφάλισε τήν 25η Ἰανουαρίου 1720 στήν Κωνσταντινούπολη. Ἦταν μόλις τριάντα ἐτῶν. Ἔτσι «Αὐξεντίου στέφανος ηὐξήθη μέγας εἰς οὐράνια διά τοῦ μαρτυρίου». Τή νύχτα οὐράνιο φῶς κατέβαινε στό μαρτυρικό λείψανο, τό ὁποῖο ἔβλεπαν καί Τοῦρκοι καί Ῥωμιοί. Κάποιος ῥωμιός ἄρχοντας πού εἶχε πρόσβαση στό παλάτι ζήτησε τό ἅγιο λείψανο γιά ταφή. Ἀφοῦ τό παρέλαβε, τό ἔπλυνε ὡς ἄλλος Νικόδημος μέ διάφορα μύρα καί ἀρώματα καί μέ πολλή εὐλάβεια τό σήκωσαν οἱ Χριστιανοί μαζί μέ τόν Πατριάρχη καί ἄλλους Ἀρχιερεῖς καί τό ἔφεραν καί τό ἐνταφίασαν στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Μετά ἀπό δύο χρόνια ὁ βασιλικός «ἐρζίμπασης» (ἀρχιράπτης) Μιχαήλ ἀνεκόμισε τό ἱερό λείψανο καί, ἀφοῦ παρέλαβε τήν τιμία κάρα στόν οἶκο του, τή δώρισε ἔπειτα μέ τήν ὑπόδειξη τοῦ Συγκέλλου Γρηγορίου στήν Ι. Μ. Ξηροποτάμου τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Στήν ἀνακομιδή τῶν λειψάνων του ξεχύθηκε τόση εὐωδία πού θαύμαζαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι. Ἀπό τότε ἡ Ἁγία κάρα τοῦ μάρτυρος ἀποδείχθηκε θαυματουργός, γιατί λύτρωσε πολλούς ἀπό θανατηφόρο καί μεταδοτική λοιμώδη ἀσθένεια, ἀπό τήν πανώλη καί ἀπό πολλά ἄλλα πάθη καί νόσους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

1. Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου, «ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ ΛΕΙΜΩΝΑΡΙΟΝ», Ἐκδοθέν προνοίᾳ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰωαννίνων κυροῦ Σεραφείμ, ἐν Ἀθήναις (1968).

ΠΗΓΗ: http://www.imioanninon.gr/main/?page_id=271

«Ηράσθης της όντως σοφίας Θεού και των λόγων το κάλλος ηγάπησας και πάντων προτετίμηκας τερπνών των επί γης…» (Κανών β’, Ωδή ε’)

Η αλλαγή του κόσμου αρχίζει από την εσωτερική μας αλλαγή κατά τον Ιερό Γρηγόριο:

“Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι∙ σοφισθῆναι καί οὕτω σοφίσαι∙ γενέσθαι φῶς καί φωτίσαι∙ ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους∙ ἁγιασθῆναι καὶ ἁγιάσαι,“
(Λόγος 3. 71. PG 35. 480 B)

Πρέπει νά καθαρίσουμε πρῶτα τόν ἑαυτό μας, ἔπειτα νά καθαρίσουμε ἄλλους. Νά ἀποκτήσουμε σοφία καί ἔπειτα νά κάνουμε καί τούς ἄλλους σοφούς. Νά γίνουμε φῶς, γιά νά φωτίσουμε. Νά πλησιάσουμε τόν Θεό οἱ ἴδιοι, γιά νά φέρουμε κοντά καί τούς ἄλλους. Νά ἁγιασθοῦμε, γιά νά ἁγιάσουμε.

Ζʹ. Οὐδὲν γὰρ ἐδόκει μοι τοιοῦτον οἷον μύσαντα τὰς αἰσθήσεις, ἔξω σαρκὸς καὶ κόσμου γενόμενον, εἰς ἑαυτὸν συστραφέντα, μηδενὸς τῶν ἀνθρωπίνων προσαπτόμενον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη, ἑαυτῷ προσλαλοῦντα καὶ τῷ Θεῷ, ζῇν ὑπὲρ τὰ ὁρώμενα, καὶ τὰς θείας ἐμφάσεις ἀεὶ καθαρὰς ἐν ἑαυτῷ φέρειν ἀμιγεῖς τῶν κάτω χαρακτήρων καὶ πλανωμένων, ὄντως ἔσοπτρον ἀκηλίδωτον Θεοῦ καὶ τῶν θείων καὶ ὂν καὶ ἀεὶ γινόμενον, φωτὶ προσλαμβάνοντα φῶς, καὶ ἀμαυροτέρῳ τρανότερον, ἤδη τὸ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος ἀγαθὸν ταῖς ἐλπίσι καρπούμενον, καὶ συμπεριπολεῖν ἀγγέλοις, ἔτι ὑπὲρ γῆς ὄντα καταλιπόντα τὴν γῆν, καὶ ὑπὸ τοῦ πνεύματος ἄνω τιθέμενον. Εἴ τις ὑμῶν τούτῳ τῷ ἔρωτι κάτοχος, οἶδεν ὃ λέγω, καὶ τῷ τότε πάθει συγγνώσεται·

 Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Τίποτα δεν ποθούσα περισσότερο από το να κλείσω τη θύρα των αισθήσεων, να εξέλθω της σαρκός και του κόσμου, να συγκεντρωθώ εις εαυτόν, διακόπτοντας κάθε δεσμό με τα ανθρώπινα, πέρα από τα απολύτως αναγκαία, να συνδιαλεχθώ με τον εαυτό μου και μετά του Θεού, ώστε να ζήσω υπεράνω των ορατών, με τρόπο ώστε να φέρω επάνω μου τις θεϊκές εμφάσεις, χωρίς αλλοίωση ή ανάμειξη με τις παγιωμένες μορφές του ενθάδε. Να καταστώ αληθινά και συνεχώς να καθίσταμαι αληθής ακηλίδωτος καθρέπτης του Θεού και των ουρανίων, προσθέτοντας φως στο φως, υποκαθιστώντας την ασάφεια με την ευκρίνεια, απολαμβάνοντας ήδη από τον παρόντα βίο την ελπίδα των αγαθών της μέλλουσας ζωής, ώστε να συνοδοιπορήσω μετά των Αγγέλων, παραμένοντας στη γη, την οποία προηγουμένως άφησα και ανήλθα εις τα άνω διά του Αγίου Πνεύματος. Αν κάποιος από εσάς κατέχεται από αυτόν τον πόθο, γνωρίζει τι θέλω να πω και θα μου συγχωρήσει αυτό που ένιωσα τότε…» («Λόγοι» 2, 7· PG 35, 413C-416A· ΕΠΕ 1, 83).

 Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: Αν δεν ήμουν δικός Σου, Χριστέ μου, θά ’μουν, αδικημένος

ΙΘ’. Η ανθρώπινη ζωή

Μια ρόδα π’ άτσαλα την έχουν στήσει
ετούτη η σύντομη και πολυδαίδαλη ζωή.
Εκεί πού τείνει προς τα πάνω, κατρακυλά στα χαμηλά-
κι αν φαίνεται πώς στέριωσε δεν μένει ωστόσο σταθερή
Θαρρεϊς πώς φεύγει κι είναι στάσιμη, θαρρείς πώς στέκει κι όμως τρέχει.
Κάνει άλματα συχνά, μα δεν μπορεί να ξεκολλήσει. Σέρνει και παρασέρνει αυτοκινούμενη τη στασιμότητα.
“Ενα διάγραμμα του τίποτα η ζωή, Καπνός ή κι όνειρο ή κι ένα αγριολούλουδο.

***

ΞΘʹ. Δέηση προς τον Χριστό

Μια τρικυμία, Κύριε, τρομερή ταράζει
το μαθητή σου. Ξύπνησε προτού χαθώ.
Η εντολή σου αρκεί τα κύματα να πέσουν.
Τολμώ ένα ψέλλισμα: Χριστέ, μη με πιέζεις,
μη μ’ αφανίσεις με των θλίψεων το φορτίο.
Δεν είναι λίγοι, και χειρότεροι από μένα,
Πού τους σπλαχνίστηκες. Μη μ’ επικρίνεις όσο αξίζω.
Παρακαλώ σε, λάφρυνε από το καντάρι το περσότερο.
Το βάρος και μιας μονάχα μέρας ποιός τ’ αντέχει;
Σέ ποιόν να τρέξω να σωθώ πού οι πίκρες με βαραίνουν;
Βίβλος β’. Έπη ιστορικά. Τομή α’. Περί εαυτού. (PG 37, σελ. 969 – 1.452).

***

ΛΖʹ. Στην υπομονή

Ευτυχισμένο αν βρεις μες στους κακούς
του τέλους ξέρε η ελπίδα τον κρατεί.
Κι αν κάποιο βρεις καλό μες στα δεινά,
άγνισμα η λύπη ξέρε• κι αν μικρό
ίχνος πηλού έχει, πρέπει με τους πόνους
να σβήσει, να μή μείνει τίποτα για τη φωτιά.
Η του εχθρού είναι πειρασμός και πάλι
απ’το Θεό ευκαιρία να δειχτείς μεγάλος.
Ο Ιώβ ο νικηφόρος ας σε πείσει.
Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου, ΕΠΕ 9- Έπη ηθικά. (PG 37, σελ. 521 – 968).

***

ΟΔ’. Προς Χριστόν

Προς τί η τυραννία; ήρθα στη ζωή, καλώς.
Γιατί χτυπιέμαι από τις τρικυμίες της ζωής;
Θα πω έναν λόγο, θρασύ μεν, αλλά θα τον πω:
Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.

Γεννιόμαστε, λιώνουμε, ολοκληρωνόμαστε,
νυστάζω, κοιμάμαι, αγρυπνώ, περπατώ,
αρρωσταίνουμε, είμαστε υγιείς, απολαύσεις, πόνοι.
Να ζεις τους κύκλους του ήλιου, όσους είναι της γης,
να πεθάνεις, να σαπίσει η σάρκα σου. Αυτά περνάν και τα ζώα,
που είναι μεν άτιμα, αλλ’όμως ανεύθυνα.
Τί είμαι εγώ λοιπόν παραπάνω; Τίποτα, εκτός απ’τον Θεό.
Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.

***

Ο άγιος Γρηγόριος, ένας πληγωμένος ποιητής, ένας αποτραβηγμένος στην ερημιά πατέρας, για την ειρήνη της Εκκλησίας. Εξυμνώντας σε μια ομιλία του την ειρήνη, αναφωνεί: «Ειρήνη φίλη, το γλυκύ και πράγμα και όνομα… Ειρήνη το εμόν μελέτημα και καλλώπισμα… Ειρήνη φίλη, το παρά πάντων μεν επαινούμενον αγαθόν, υπ’ ολίγων δε φυλασσόμενον..». Σε επιστολή (20) προς τον αδελφό του Καισάριο, που πέρασε κάποια δοκιμασία, γράφει: «Κάμνουσα… ψυχή εγγίζει Θεώ». Το κέρδος του πόνου είναι ότι η ψυχή στον πόνο της προσεγγίζει το Θεό. Και αλλού γράφει: Η μόνωση, είναι η συνεργός και η μητέρα της θείας και θεοποιού αναβάσεως. Μόνο έτσι η ψυχή θα μπορέσει να προσεγγίσει το Θεό. «Εμοί δε μεγίστη πράξις εστιν η απραξία». Απεχώρησε για να πάη να βρη “την φίλη του ησυχία”. Έγραψε στον Βοσπόριο, επίσκοπο Καισαρείας, «θα αποσυρθώ στο Θεό, που είναι ο μόνος καθαρός και χωρίς δολιότητα. Θα αποσυρθώ στον εαυτό μου. Η παροιμία λέγει ότι μόνον οι ανόητοι σκοντάφτουν δυο φορές στην ίδια πέτρα». «Είναι καλό να ακολουθείς το Χριστό, όταν εκείνος διώκεται». «Καλύτερα να προσεύχεται ο άνθρωπος και να συνομιλεί με το Θεό, παρά ν’ αναπνέει• και αν μπορεί κανείς να πει και τούτο, πως πρέπει κανείς να μην κάνει τίποτε άλλο παρά τούτο μονάχα το έργο, δηλαδή να προσεύχεται».

«Τι είναι αυτό που έπαθα, φίλοι και μύστες και συνεραστές της αλήθειας; Έτρεχα για να κατανοήσω τον Θεό και έτσι ανέβηκα στο όρος (την θεολογία) και πέρασα μέσα από τη νεφέλη και βρέθηκα μέσα… Όταν δε κοίταξα, μόλις και είδα τα οπίσθια του Θεού… και εκεί έσκυψα». (28ο λόγο). Και λέγει ο υμνωδός σε ένα τροπάριο «Τω της θεολογίας όρει προσέβης, τα θεία μυσταγωγούμενος, θεοφάντορ Γρηγόριε∙ και τον άδυτον υπελθών γνόφον, την θεοτύπωτον εδέξω νομοθεσίαν, ομοούσιον, εγγεγραμμένην Τριάδα» (Ανέβηκες στο όρος της θεολογίας, οδηγούμενος στη μύηση των θείων, θεοφάντορ Γρηγόριε. Κι αφού μπήκες μέσα στο μυστήριο του φωτός του Θεού, δέχτηκες την θεοτύπωτη νομοθεσία, γραμμένη ως ομοούσια Τριάδα). Οπως παλιά ο Μωυσής, πόθησες και αυτός να δει τον αιώνιο Θεό. Και αξιώθηκε να δει τα «οπίσθια» Αυτού.

Αποσύρθηκε για τέσσερα περίπου χρόνια στη Σελεύκεια (Ισαυρίας) στον εκεί ναό της αγίας Θέκλας, πραγματοποιώντας το παλαιό του όνειρο για μοναστική ζωή, νηπτικό βίο, ησυχία και θεωρία. Εκεί τον βρήκε ο θάνατος του αγαπημένου φίλου του Βασιλείου και η λύπη του υπήρξε άρρητη, γιατί λόγω ασθενείας δεν μπόρεσε να τον προπέμψει.

Γράφει προς τον φίλο του τον ρήτορα Ευδόξιο αυτήν την εποχή: «Ερωτάς, πώς τα ημέτερα. Και λίαν πικρώς. Βασίλειον ουκ έχω, Καισάριον ουκ έχω, τον πνευματικό αδελφό και σωματικόν. «Ο πατήρ μου και μήτηρ μου εγκατέλειπόν με;» μετά του Δαβίδ φθέγγομαι. Τα του σώματος πονηρώς έχει, το γήρας υπέρ κεφαλής, φροντίδων επιπλοκαί, πραγμάτων επιδρομαί, τα των φίλων άπιστα, τα της Εκκλησίας αποίμαντα. Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει. Τί χρη παθείν; Μία μοι των κακών λύσις, ο θάνατος. Και τα εκείθεν μοι φοβερά, τοις εντεύθεν τεκμαιρομένω». (Βλ. Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου συγγράμματα, ἐκδ. ΕΠΕ, 7, σ. 152). Δηλαδή, «Ρωτάς, πώς πάνε τα δικά μου; Πολύ άσχημα! Δεν έχω τον Βασίλειο, δεν έχω τον Καισάριο, τον πνευματικό μου αδερφό, και το σωματικό. Ο πατέρας και η μητέρα μου μ’ εγκαταλείψαν, λέγω κι εγώ μαζί με το Δαυίδ. Το σώμα μου είναι σε κακή κατάσταση, το γήρας βαραίνει το κεφάλι μου, οι φροντίδες περιπλέκονται, τα ζητήματα επιτίθενται, η φιλία δεν έχει εμπιστοσύνη, η Εκκλησία χωρίς ποιμένες. Έφυγαν τα καλά, τα δεινά προκαλούν, το ταξίδι μας μέσα στη νύχτα, φάρος πουθενά, ο Χριστός κοιμάται. Τι μου μέλλεται τάχα; Μια μόνο βλέπω λύση των συμφορών, το θάνατο. Και τα εκεί όμως τα βλέπω ζοφερά, συμπεραίνοντας από τα εδώ».

Πώς να μην αγαπήσεις αυτόν τον αγιασμένο άνθρωπο της λεπτότητας, τον τρυφερό και ευαίσθητο ποιητή, τον αληθινό και στοργικό φίλο, τη βαθειά ευγενική ψυχή, που ολόκληρη είναι ένας πόνος, μια πληγή για όλους μας και για όλα!!! Αετός υψιπέτης του πνεύματος και της Θεολογίας αλλά και τόσο ανθρώπινος!

Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com/2022/01/blog-post_729.html

Ἄ ρχιζε πάντα ἀπ’ τὸ Θεὸ καὶ πάντα τελείωνε μαζί του

Β ίου τὸ κέρδος εἶν’ αὐτό: τὴ μέρα σου καλὰ νὰ τελειώνεις

Γ νώριζε ὅλα τὰ καλὰ ἔργα τῶν δικαίων

Δ εινὸν τὸ νὰ πεινάει κανείς, μὰ φοβερότερος ὁ πλοῦτος ὁ παράνομος

Ε ὐεργετεῖς; Μάθε λοιπὸν πὼς τὸ Θεὸ μιμεῖσαι.

Ζ ήτα ἀπ’ τὸ Θεὸ νὰ σοῦ εἶναι σπλαχνικός, σὰν ὅμως εὔσπλαχνος εἶσαι καὶ ἐσὺ

Ἡ σάρκα ἡ ἀνθρώπινη νὰ συγκρατεῖται πρέπει καὶ νὰ δαμάζεται γερὰ

Θ υμὸ χαλίνωνε, μὴ πέσεις ἔξω ἀπὸ τὴ λογικὴ

Ἲ σια ψηλὰ τὸ βλέμμα σου, στὴ γλώσσα νὰ ‘χεις μέτρο

Κ λειδὶ στ’ αὐτιὰ νὰ βρίσκεται, τὸ γέλιο σου νὰ ‘ναι σεμνὸ

Λ υχνάρι νὰ πορεύεται ἡ λογικὴ μπροστὰ ἀπὸ κάθε σου ἔργο

Μ ή σοῦ γλυστράει κάτω ἀπ’ ὅτι φαίνεται, ἐκεῖνο ποὺ ὑπάρχει

Ν ὰ ἐρευνᾶς τὰ πάντα μὲ τὸ νοῦ, ὅμως νὰ πράττεις ὅσα ἐπιτρέπονται

Ξ ένος πὼς εἶσαι, μάθε το καλά. Γι’ αὐτὸ τίμα τοὺς ξένους

Ὅ ταν στὴ γαλήνη ταξιδεύεις, τότε νὰ θυμᾶσαι τὴ φουρτούνα

Π άντα νὰ δέχεσαι εὐχάριστα, ὅσα ἀπὸ τὸ Θεὸ προέρχονται

Ρ αβδὶ νὰ σὲ χτυπᾶ τοῦ δίκαιου καλύτερα, παρὰ ὁ κακὸς νὰ σὲ τιμᾶ

Σ τὶς θύρες τῶν σοφῶν νὰ πηγαινοέρχεσαι, μακρυὰ ἀπ’ τὶς θύρες τῶν πλουσίων

Τ ὸ μικρό, μικρὸ δὲν εἶναι ὅταν σὲ κάτι μέγα ὁδηγεῖ

Ὕ βριν χαλίνωνε, μακρυὰ ἀπ’ τὴν ἔπαρση μέγας σοφὸς νὰ γίνεις

Φ υλάξου σὺ ἀπ’ τὸ πέσιμο, σὰν ὅμως ἄλλος πέσει, μὴ γελᾶς

Χ άρισμα τὸ νὰ σὲ φθονοῦν, αἶσχος καὶ μέγα, νὰ φθονεῖς ἐσὺ

Ψ υχὴ ποὺ στὸ Θεὸ προσφέρεται, εἶναι ἡ καλύτερη θυσία

Ὤ, ποιὸς θὰ τὰ φυλάξει ὅλα αὐτά; Αὐτὸς καὶ θὰ σωθεῖ!

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀρχὴν ἁπάντων καὶ τέλος ποιοῦ Θεόν.

Βίου τὸ κέρδος, ἐκβιοῦν καθ’ ἡμέραν.

Γίνωσκε πάντα τῶν καλῶν τὰ δράματα.

Δεινὸν πένεσθαι, χεῖρον δ’ εὐπορεῖν κακῶς.

Εὐεργετῶν νόμιζε μιμεῖσθαι Θεόν.

Ζήτει Θεοῦ σοι χρηστότητα χρηστὸς ὤν.

Ἡ σὰρξ κρατείσθω καὶ δαμαζέσθω καλῶς.

Θυμὸν χαλίνου, μὴ φρενῶν ἔξω πέσῃς.

Ἴστη μὲν ὄμμα, γλῶσσα δὲ στάθμην ἔχοι.

Κλεὶς ὠσὶ κείσθω, μηδὲ πορνεύοι γέλως.

Λύχνος βίου σοι παντὸς ἡγείσθω λόγος.

Μή σοι τὸ εἶναι τῷ δοκεῖν ὑπορρέοι.

Νόει τὰ πάντα, πρᾶσσε δ’ ἃ πράσσειν θέμις.

Ξένον σεαυτὸν ἴσθι, καὶ τίμα ξένους.

Ὅτ’ εὐπλοεῖς, μάλιστα μέμνησο ζάλης.

Πάντ’ εὐχαρίστως δεῖ δέχεσθαι τἀ ἐκ Θεοῦ.

Ῥάβδος δικαίου πλεῖον, ἢ τιμὴ κακοῦ.

Σοφῶν θύρας ἔκτριβε, πλουσίων δὲ μή.

Τὸ μικρὸν οὐ μικρόν, ὅταν ἐκφέρῃ μέγα.

Ὕβριν χαλίνου, καὶ μέγας ἔσῃ σοφός.

Φύλασσε σαυτόν, πτῶμα δ’ ἄλλου μὴ γέλα.

Χάρις φθονεῖσθαι, τὸ φθονεῖν δ΄ αἶσχος μέγα.

Ψυχὴ θύοιτο μάλλον ἢ τὸ πᾶν Θεῷ.

Ὢ, τίς φυλάξει ταῦτα καὶ σωθήσεται;

Πηγή: https://agiazoni.gr/slug-496/

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΛΓ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Τιμόθεον Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
2: 11-19

Τέκνον Τιμόθεε, πιστὸς ὁ λόγος· εἰ γὰρ συναπεθάνομεν, καὶ συζήσομεν· εἰ ὑπομένομεν, καὶ συμβασιλεύσομεν· εἰ ἀρνούμεθα, κἀκεῖνος ἀρνήσεται ἡμᾶς· εἰ ἀπιστοῦμεν, ἐκεῖνος πιστὸς μένει· ἀρνήσασθαι ἑαυτὸν οὐ δύναται. Ταῦτα ὑπομίμνησκε, διαμαρτυρόμενος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μὴ λογομαχεῖν εἰς οὐδὲν χρήσιμον, ἐπὶ καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων. Σπούδασον σεαυτὸν δόκιμον παραστῆσαι τῷ Θεῷ, ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Τὰς δὲ βεβήλους κενοφωνίας περιΐστασο· ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόψουσιν ἀσεβείας, καὶ ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν ἕξει· ὧν ἐστιν ῾Υμέναιος καὶ Φιλητός, οἵτινες περὶ τὴν ἀλήθείαν ἠστόχησαν, λέγοντες τὴν ἀνάστασιν ἤδη γεγονέναι, καὶ ἀνατρέπουσι τήν τινῶν πίστιν. Ὁ μέντοι στερεὸς θεμέλιος τοῦ Θεοῦ ἕστηκεν, ἔχων τὴν σφραγῖδα ταύτην· ἔγνω Κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ· καὶ ἀποστήτω ἀπὸ ἀδικίας πᾶς ὁ ὀνομάζων τὸ ὄνομα Κυρίου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ)
Πρὸς Κορινθίους Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
1: 8-11

Ἀδελφοί, οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ὑπὲρ τῆς θλίψεως ἡμῶν τῆς γενομένης ἡμῖν ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ, ὅτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ἐβαρήθημεν ὑπὲρ δύναμιν, ὥστε ἐξαπορηθῆναι ἡμᾶς καὶ τοῦ ζῆν· ἀλλὰ αὐτοὶ ἐν ἑαυτοῖς τὸ ἀπόκριμα τοῦ θανάτου ἐσχήκαμεν, ἵνα μὴ πεποιθότες ὦμεν ἐφ᾿ ἑαυτοῖς, ἀλλ᾿ ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ ἐγείροντι τοὺς νεκρούς· ὃς ἐκ τηλικούτου θανάτου ἐρρύσατο ἡμᾶς καὶ ῥύεται, εἰς ὃν ἠλπίκαμεν ὅτι καὶ ἔτι ῥύσεται, συνυπουργούντων καὶ ὑμῶν ὑπὲρ ἡμῶν τῇ δεήσει, ἵνα ἐκ πολλῶν προσώπων τὸ εἰς ἡμᾶς χάρισμα διὰ πολλῶν εὐχαριστηθῇ ὑπὲρ ἡμῶν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΙΕ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
24: 1-13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰησοῦ ἐπιδεῖξαι αὐτῷ τὰς οἰκοδομὰς τοῦ ἱεροῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ βλέπετε ταῦτα πάντα; ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀφεθῇ ὧδε λίθος ἐπὶ λίθον ὃς οὐ καταλυθήσεται. Καθημένου δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ὄρους τῶν ἐλαιῶν προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ κατ’ ἰδίαν λέγοντες· Εἰπὲ ἡμῖν πότε ταῦτα ἔσται, καὶ τί τὸ σημεῖον τῆς σῆς παρουσίας καὶ τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ. πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες, ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσι. μελλήσετε δὲ ἀκούειν πολέμους καὶ ἀκοὰς πολέμων· ὁρᾶτε, μὴ θροεῖσθε· δεῖ γὰρ πάντα γενέσθαι, ἀλλ’ οὔπω ἐστὶ τὸ τέλος. ἐγερθήσεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους· πάντα δὲ ταῦτα ἀρχὴ ὠδίνων. τότε παραδώσουσιν ὑμᾶς εἰς θλῖψιν καὶ ἀποκτενοῦσιν ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων τῶν ἐθνῶν διὰ τὸ ὄνομά μου. καὶ τότε σκανδαλισθήσονται πολλοὶ καὶ ἀλλήλους παραδώσουσι καὶ μισήσουσιν ἀλλήλους. καὶ πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐγερθήσονται καὶ πλανήσουσι πολλούς, καὶ διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
10: 23-31

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· ὅταν διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἄλλην· ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ τελέσητε τὰς πόλεις τοῦ Ἰσραὴλ ἕως ἂν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Οὐκ ἔστι μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον οὐδὲ δοῦλος ὑπὲρ τὸν κύριον αὐτοῦ. ἀρκετὸν τῷ μαθητῇ ἵνα γένηται ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ, καὶ ὁ δοῦλος ὡς ὁ κύριος αὐτοῦ. εἰ τὸν οἰκοδεσπότην Βεελζεβοὺλ ἐκάλεσαν, πόσῳ μᾶλλον τοὺς οἰκιακοὺς αὐτοῦ; Μὴ οὖν φοβηθῆτε αὐτούς· οὐδὲν γάρ ἐστι κεκαλυμμένον ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτὸν ὃ οὐ γνωσθήσεται. ὃ λέγω ὑμῖν ἐν τῇ σκοτίᾳ, εἴπατε ἐν τῷ φωτί· καὶ ὃ εἰς τὸ οὖς ἀκούετε, κηρύξατε ἐπὶ τῶν δωμάτων. καὶ μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ. οὐχὶ δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖται; καὶ ἓν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται ἐπὶ τὴν γῆν ἄνευ τοῦ πατρὸς ὑμῶν. ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. μὴ οὖν φοβηθῆτε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε ὑμεῖς.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Η μαρτυρία ⁽¹⁾

Το πιο οδυνηρό μέρος της  δικής μου απομετάβασης ήταν να καταφέρω να συμφιλιωθώ με την πραγματικότητα. Με τη πραγματικότητα ότι δεν μπορεί ποτέ να ξεφύγω από το γυναικείο φύλο μου, όπως εσύ μου είχες υποσχεθεί. Με τη πραγματικότητα ότι καμία κοινωνική, ιατρική ή νομική μετάβαση δεν θα καταφέρει να αλλάξει το φύλο μου και να με κάνει άντρα. Με τη πραγματικότητα ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω το αδύνατο. Με τη πραγματικότητα ότι δεν θα γίνω ποτέ όλα όσα πίστευα ότι όφειλα να καταφέρω να γίνω.

Τώρα συνειδητοποιώ ότι ζούσα σε μια ψεύτικη πραγματικότητα, όπου οι άνθρωποι που όφειλαν να με βοηθήσουν με την ψυχική μου ασθένεια, μου έλεγαν ψέματα. Μου είπες ψέματα ότι η μετάβαση θα μείωνε τον πόνο μου. Μου είπες ψέματα ότι το να αλλάξω τον εαυτό μου ήταν η μόνη θεραπεία για τη δυσφορία φύλου που ένιωθα. Μου είπες ψέματα όταν υποστήριξες ότι η λύση είναι να αλλάξω το σώμα μου, ενώ το πρόβλημα ήταν στο μυαλό μου.

Αντιμετώπισες τη δυσφορία για το φύλο μου σαν να είναι η βασική αιτία των δυσκολιών μου, αντί να καταλάβεις πως ήταν ένα σύμπτωμα των υποκειμένων βασικών μου προβλημάτων. Με αντιμετώπισες σαν ένα αγόρι παγιδευμένο στο σώμα ενός κοριτσιού, αντί να καταλάβεις πως ήμουν ένα τραυματισμένο παιδί που κατακλυζόταν από τις συνέπειες της σεξουαλικής, σωματικής και συναισθηματικής κακοποίησης. Εστίασες στο κορίτσι που ήθελε να γίνει αγόρι και παραμέλησες να δεις το κορίτσι που οδηγούσε τον εαυτό της στη λιμοκτονία, αυτοτραυματιζόταν, ζούσε με τα φαντάσματα του παρελθόντος και έκανε συνεχώς απόπειρες αυτοκτονίας. Η κακή σου ιατρική πράξη αύξησε τη δυσφορία του φύλου μου και χειροτέρεψε το μίσος μου για το σώμα μου.

Το να μου λένε ότι θα μπορούσα να γίνω το αδύνατο με τρέλανε. Πίστεψα ότι αν έβαζα τα δυνατά μου θα μπορούσα να γίνω άντρας. Σκέφτηκα ότι αν πλάκωνα περισσότερο το στήθος μου θα μπορούσα να το εξαφανίσω. Σκέφτηκα ότι αν πεινούσα κι άλλο θα μπορούσα να κρύψω τις καμπύλες μου. Σκέφτηκα ότι αν άλλαζα και άλλο τη φωνή μου θα μπορούσα να καλύψω το φυσικό της ύψος. Νόμιζα ότι το να μην περνιέμαι για άντρας ήταν η τιμωρία μου γιατί δεν ήμουν αρκετά πειθαρχημένη. Νόμιζα ότι έφταιγα που ήμουν ακόμα άρρωστη, μετά από χρόνια, ενώ προσπαθούσα να αλλάξω την σταθερή μου πραγματικότητα.

Τώρα που έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος που επανήλθα στο φύλο μου, είμαι ακόμη αναγκασμένη να αγωνίζομαι με τις πληγές από τη μετάβασή μου, μια ψυχολογική παρέμβαση που κράτησε πεντέμισι χρόνια. Πληγώθηκα από τους θεραπευτές και τις επιπόλαιες αποφάσεις τους που παραβιάζουν τον Ιπποκράτειο όρκο, την υπόσχεση ότι καταρχήν δεν θα κάνουν κακό. Πρέπει να τα βγάλω πέρα με τις συνέπειες της αποτυχίας τους να κάνουν το σωστό: να μελετήσουν την έρευνα με έναν υγιή βαθμό σκεπτικισμού, και να αντιμετωπίζουν τους ασθενείς τους σύμφωνα με τα ηθικά και βιοηθικά πρότυπα. Αντιμετωπίζω την αποτυχία της κοινωνίας να με αποδεχτεί όπως είμαι, χωρίς να πρέπει να τροφοδοτώ την ψυχική μου ασθένεια επιβεβαιώνοντας τις αυταπάτες μου.

Ο πόνος μου είναι προϊόν της ανεντιμότητας και της έλλειψης ηθικού θάρρους. Προήλθε γιατί δεν υπήρξε κριτική σκέψη, κοινή λογική και η υπευθυνότητα να αμφισβητηθούν οι καινοτόμες «θεραπείες». Ο πόνος μου είναι υποπροϊόν του πειράματος «επιβεβαίωσης φύλου». Είναι αποτέλεσμα του ότι σε εμένα, σε ένα παιδί του οποίου η ασθένεια πότιζε κάθε του απόφαση, δόθηκε η εξουσία να επιλέξω να προχωρήσω σε σοβαρές ψυχολογικές και ιατρικές παρεμβάσεις έχοντας την  πλήρη ενθάρρυνση των επαγγελματιών, όλα στο όνομα της «ενημερωμένης συγκατάθεσης ανηλίκου». Ο πόνος μου είναι το υποπροϊόν της κλεμμένης παιδικής ηλικίας από τις θεραπείες που κάνουν πως είναι μια προσωρινή και αναστρέψιμη παύση (της εφηβείας). Είναι το αποτέλεσμα των χαμένων ευκαιριών και της περιφρόνησης των αναπτυξιακών σταθμών που δεν κρίθηκαν αρκετά σημαντικοί για να ληφθούν υπόψη.

Έχασα χρόνια αλλάζοντας τον εαυτό μου για να ανακουφίσω τη δυσφορία μου, όταν δεν υπήρχε τίποτα να αλλάξει πέρα ​​από το πώς σκεφτόμουν για τον εαυτό μου. Έχασα χρόνια σκεπτόμενη ότι κάτι πολύ σοβαρό δεν πήγαινε καλά με εμένα, με το να είμαι γυναίκα και να είμαι αυτό που είμαι, σαν να υπάρχουν πράγματα που αποκλείονται από τη γυναικεία φύση. Έχασα χρόνια νομίζοντας ότι ήμουν πολύ μυώδης και όχι αρκετά θηλυκή για να μου επιτρέπεται να είμαι γυναίκα, λες και το έμφυτο και αμετάβλητο φύλο μου ήταν κάτι που έπρεπε να μου δοθεί ως επιβράβευση. Έχασα χρόνια σκεπτόμενη ότι δεν θα μπορούσα να υπάρχω ως ο εαυτός μου, όπως ήμουν.

Γνωρίζω ότι το θέμα της «επιβεβαίωσης του φύλου» δεν έχει να κάνει με έναν ζωντανό γιο ή μια νεκρή κόρη, αλλά είναι θέμα να ανακαλύψεις και να αποδεχθείς την πραγματικότητα. Ξέρω ότι η αποδοχή του φύλου μου, αυτή ήταν η θεραπεία για τη δυσφορία μου. Ξέρω ότι έχασα χρόνια ζώντας ένα ψέμα.

Για μια διαδικασία που φιλοδοξούσε να είναι δραστική στις επιβεβαιώσεις της, κανένας άνθρωπος δεν μου συνταγογράφησε τις λέξεις που είχα μεγαλύτερη ανάγκη να ακούσω: «Είσαι αρκετή όπως είσαι, είσαι αποδεκτή όπως είσαι».

Τα τραγικά παρασκήνια της δραστηριότητας του WPATH («World Professional Association of Transgender Health», «Παγκόσμια Επαγγελματική Ένωση για την Υγεία των Διαφυλικών)

Η ιστορία ψυχολογικής κακοποίησης του πονεμένου κοριτσιού δεν εκπλήσσει, ούτε είναι η μοναδική. Είναι μία μόνο από τις πολλές των απογοητευμένων αλλά και ηρωικών detrantitioners, των νέων που στην αρχή πίστεψαν αφελώς πως τα ψυχολογικά τους προβλήματα οφείλονταν στο ότι «γεννήθηκαν σε λάθος σώμα»,  αλλά κατόπιν κατάλαβαν και βρήκαν τη δύναμη να επανέλθουν στην φύση τους. Την κύρια ευθύνη για αυτή τη παραπλάνηση φέρουν οι ακτιβιστές του φύλου και οι φίλοι τους θεραπευτές που διαμορφώνουν τις θέσεις του «επίσημου», επιστημονικού (υποτίθεται) φορέα προώθησης της ΛΟΑΤΚΙ+ υγείας, του WPATH. Ο WPATH, «World Professional Association of Transgender Health» δηλ. η «Παγκόσμια Επαγγελματική Ένωση για την Υγεία των Διαφυλικών», είναι ένας εξαιρετικά αμφισβητούμενος οργανισμός που υπαγορεύει τις οδηγίες υγείας για τα άτομα με ιδιαιτερότητες στην αντίληψη του φύλου και τη σεξουαλικότητα, αλλά όπως όλα δείχνουν αυτές βασίζονται στην ιδεολογική κατεύθυνση και όχι στην επιστημονική επιβεβαίωση.

Υπάρχει πλήθος καταγγελιών και μαρτυριών που τον αφορούν, ας αναφέρουμε κάποιες.  Πέρυσι, στις 4 Μαρτίου του 2024 διέρρευσαν κάποιες εσωτερικές συνομιλίες, κάποια αρχεία του WPATH. Τα εν λόγω αρχεία περιλαμβάνουν κατά λέξη κουβέντες των μελών του.⁽²⁾

Αυτά τα αρχεία αποδεικνύουν ότι ο WPATH δεν είναι ούτε επιστημονικός ούτε ιατρικός οργανισμός. Στην πραγματικότητα, ο WPATH είναι η άγρια ​​δύση της δυτικής ιατρικής, διότι είναι οι ακτιβιστές που καθοδηγούν τους συνεργαζόμενους χειρουργούς υψηλής ειδίκευσης, που αναζητούν πρωτόκολλα για τις χειρουργικές επεμβάσεις που προτίθενται να πραγματοποιήσουν. Προφανώς τα εγκεκριμένα πρωτόκολλα και οι πολιτικές για τις μη αναστρέψιμες χειρουργικές επεμβάσεις είναι επιφυλακτικά και υποστηρίζουν την κανονικότητα.

Από το 2007 περίπου, όταν η «Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association», μετατράπηκε σε “World Professional Association of Transgender Health” ή WPATH ή «Παγκόσμια Επαγγελματική Ένωση για την Υγεία των Διαφυλικών», οι ακτιβιστές διαμορφώνουν τις πολιτικές και τις αποφάσεις  της WPATH. Οι ενδιαφερόμενοι κλινικοί γιατροί αποθαρρύνονται να δείξουν οποιαδήποτε επιφύλαξη στην κλινική τους πράξη. Ένας ακτιβιστής κλινικός γιατρός αποκάλυψε πως «Τα τελευταία 15 χρόνια δυστυχώς αναγκάστηκα να αρνηθώ να γράψω μόνο μία συστατική επιστολή, (για την αλλαγή φύλου εννοεί) κυρίως  γιατί το άτομο που αξιολογήθηκε ήταν σε ενεργό ψύχωση και είχε παραισθήσεις κατά τη διάρκεια της συνεδρίας αξιολόγησης. Εκτός από αυτό όλοι οι υπόλοιποι πήραν την επιστολή αξιολόγησης, την έγκριση του ασφαλιστικού τους φορές, και ζουν (πιθανώς) ευτυχισμένοι για πάντα.» (Η λέξη “πιθανώς” έχει μεγάλο βάρος σε αυτήν την πρόταση…)

Ο συγκεκριμένος θεραπευτής φύλου από την Καλιφόρνια αποκάλυψε επίσης πως: «Έχω επιπλέον παρέμβει προς υποστήριξη (της μετάβασης εννοεί) ατόμων που έχουν διαγνωστεί με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, PTSD, αστέγων που κατάφεραν να υποβληθούν τουλάχιστον σε ορχεκτομή…». Έχουν φτάσει στην ιατρική του φύλου στο σημείο να υποβάλλονται οι άστεγοι με ψυχικές διαταραχές σε χειρουργικές επεμβάσεις, ακόμη και όταν έχουν ελάχιστες πιθανότητες να καταφέρουν να αναρρώσουν μετά το χειρουργείο.

Τα αρχεία που διέρρευσαν, της WPATH, αποκαλύπτουν πως οι κλινικοί τους συνεργάτες εργάζονται με «πελάτες που προσδιορίζονται ως μη δυαδικοί ή ως ευνούχοι και ζητούν άτυπες χειρουργικές επεμβάσεις, για να διαμορφώσουν σώματα που είτε δεν υπάρχουν στη φύση, είτε πρόκειται για τις πρώτες στο είδος τους επεμβάσεις, επομένως υπάρχουν λίγα παραδείγματα που θα εξασφαλίσουν τα αποτελέσματα»

Αυτές οι «μη τυπικές» επεμβάσεις, όπως οι «μαστεκτομές χωρίς να υπάρχουν θηλές, τα «καθόλου γεννητικά όργανα», η κολποπλαστική με διατήρηση και αρρένων μερών», δεν έχουν καμία βάση για να υποστηριχθούν. Κανείς δεν έχει ιδέα για τη μακροπρόθεσμη πρόγνωση ενός άρρενα που διατηρεί μέρος από τα γεννητικά του όργανα και προσθέτει και έναν νεοκόλπο.

Με βάση τα διαρρεύσαντα αρχεία της WPATH, οι θεραπείες μπορούν να χαρακτηρισθούν άνετα ως «Ψευδοεπιστημονικά χειρουργικά και ορμονικά πειράματα σε παιδιά, εφήβους και ευάλωτους ενήλικες» και αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο. Ο WPATH είναι ένας περιθωριακός οργανισμός που ξεκίνησε το 1978 ως μια χαλαρή σχέση κλινικών γιατρών και ακτιβιστών που κατέληξε να αυτοπροσδιορίζεται ως η κορυφαία αρχή για την ιατρική μετάβαση. Για πολλά χρόνια κανείς δεν αμφισβητούσε τη θέση τους. Ξαφνικά, μετά από ένα καταιγισμό κοινωνικών κινημάτων, ο WPATH βρέθηκε στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου.

Ίσως η πιο κραυγαλέα πτυχή όσων έγιναν γνωστά από τις διαρροές είναι η αποκάλυψη ότι οι κλινικοί γιατροί του WPATH γνωρίζουν την καρκινογόνο δράση της τεστοστερόνης και συζητούν για ασθενείς που φαίνεται να έχουν πεθάνει ως συνέπεια της ορμονικής «θεραπείας» που έλαβαν.

Γνωρίζουν επίσης καλά τη λύπη και το μετάνιωμα που εκδηλώνουν οι νέοι που προχωρούν σε ιατρική μετάβαση. Ο Dr. Daniel Metzger, Καναδός ενδοκρινολόγος, επεσήμανε ότι «Κάποιοι από τους Ολλανδούς ερευνητές έδωσαν στοιχεία για νεαρούς ενήλικες που είχαν μετανιώσει, είχαν «αναπαραγωγική» θλίψη, και δεν νομίζω ότι κάτι από αυτά μας εκπλήσσει ».

Αυτοί οι νέοι, που έχουν πλέον μέσο όρο ηλικίας τα 32 χρόνια, έχουν μετανιώσει για τη στείρωσή τους. Στην κλινική μου πρακτική δουλεύω συχνά με άτομα που αντιμετωπίζουν υπογονιμότητα. Η ηλικία που εκδηλώνεται η λύπη για τη στειρότητα αυξάνεται στα τέλη της δεκαετίας των τριάντα και είναι συνήθως πιο έντονη γύρω στις αρχές της δεκαετίας των σαράντα, συνεπώς ο τεράστιος αντίκτυπος της υπογονιμότητάς τους δεν έχει ακόμη ξεδιπλωθεί.

Δυστυχώς ο WPATH αποποιείται την ευθύνη για τη ζημιά που εκείνος προκάλεσε και διαχειρίζεται. Τα παιδιά όμως ζητούν να έχουν απογόνους: Αρκετά ομολογούν: « Μόλις βρήκα αυτόν τον υπέροχο σύντροφο και τώρα θέλω παιδιά…»

Η έλλειψη ικανοποιητικής σεξουαλικής λειτουργικότητας είναι επίσης μια σημαντική πηγή αγωνίας, καθώς αυτοί οι νέοι άνθρωποι διαπιστώνουν εκ των υστέρων ότι η έλλειψη σεξουαλικής λειτουργίας την οποία παρουσιάζουν μετά τις «θεραπείες» βλάπτει την ικανότητά τους να δημιουργήσουν μακροχρόνιες στενές σχέσεις.

Τα αρχεία του WPATH αποκαλύπτουν πως το σύνθημα πρέπει να είναι: «Προτού αγοράσεις, πρόσεξε». Οι καταναλωτές της ιατρικής φύλου πιστεύουν ότι οι κλινικοί γιατροί γνωρίζουν τι κάνουν. Αλλά δεν είναι έτσι.  Λειτουργούν χωρίς τεκμηριωμένη επιστημονική βάση και τα αρχεία που διέρρευσαν δείχνουν ότι είναι εν γνώσει τους ότι η δουλειά τους βλάπτει παιδιά, εφήβους και τα ευάλωτα άτομα.

Το γράμμα του απελπισμένου κοριτσιού ήταν η έκφραση ενός απλού σχετικά προβλήματος που για άλλους έχει πολύ μεγαλύτερη πολυπλοκότητα. Ας γίνει αφορμή σοβαρού προβληματισμού για όλους του θιασώτες των ανεύθυνων θεωριών και πράξεων. Όπως δείχνουν τα στοιχεία, οι υποθέσεις επιλογής και επέμβασης στο φύλο είναι ένα εκτυλισσόμενο ιατρικό σκάνδαλο καταστροφικών διαστάσεων. Οι πραγματικές ζωές βλάπτονται και οι ηγέτες του WPATH οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα παιδιά, οι γονείς τους και οι ψυχικά ασθενείς έχουν καταλάβει και πια δεν συναινούν.

Πηγές

mumdadandkids.rg

genspekt.org/to-the-gender-affirming-people-who-lied-to-me

genspekt.org/the-wpath-files-revealed

Όταν έχουμε κάποια αναπηρία, αν κάνουμε υπομονή και δεν γκρινιάζουμε,
τότε έχουμε μεγαλύτερο μισθό. Γιατί όλοι οι ανάπηροι αποταμιεύουν.
Ένας κουφός έχει τσέκ στο Ταμιευτήριο του Θεού από το κουφό αυτί,
ένας τυφλός από το τυφλό μάτι, ένας κουτσός από το κουτσό πόδι.
Είναι μεγάλη υπόθεση! Αν κάνουν και λίγο αγώνα κατά των ψυχικών παθών,
θα έχουν να λάβουν και στεφάνια από τον Θεό.
Βλέπεις, οι ανάπηροι πολέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν και παράσημα.
Όποιος έχει ομορφιά, λεβεντιά, υγεία, και δεν αγωνίζεται
να κόψη τα ελαττώματά του, θα του πη ο Θεός:
«Απήλαυσες στην ζωή σου τα αγαθά σου, την λεβεντιά σου!
Τί σού χρωστώ τώρα; Τίποτε». Ενώ όποιος έχει μια αναπηρία – είτε έτσι γεννήθηκε,
είτε την κληρονόμησε από τους γονείς του, είτε την απέκτησε αργότερα -,
πρέπει να χαίρεται, γιατί έχει να λάβη στην άλλη ζωή.
Όταν μάλιστα δεν έχει φταίξει, θα έχει καθαρό ουράνιο μισθό, χωρίς κρατήσεις.
Δεν είναι μικρό πράγμα μια ολόκληρη ζωή να μην μπορεί κάποιος λ.χ.
να απλώσει το πόδι του, να μην μπορεί να καθήσει,
να μην μπορεί να κάνει μετάνοιες κ.λπ.
Στην άλλη ζωή ο Θεός θα του πή: «Έλα, παιδί μου, κάθησε πια αιώνια άνετα
σ’ αυτήν την πολυθρόνα». Γι’ αυτό λέω, χίλιες φορές να είχα γεννηθή
καθυστερημένος διανοητικά, τυφλός, κουφός, γιατί θα είχα να λάβω τότε από τον Θεό.
Οι ανάπηροι, εάν δεν γογγύζουν, αλλά δοξολογούν ταπεινά τον Θεό
και ζουν κοντά Του, θα έχουν την καλύτερη θέση στον Παράδεισο.
Ο Θεός θα τους κατατάξη με τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες,
που έδωσαν για την αγάπη του Χριστού τα χέρια και τα πόδια τους,
και τώρα στον Παράδεισο φιλούν με ευλάβεια συνέχεια τα πόδια και τα χέρια του Χριστού.
-Και όταν, Γέροντα, κάποιος είναι λ.χ. κουφός και γκρινιάρης;
-Και τα μικρά παιδιά γκρινιάζουν. Ο Θεός σε πολλά δεν δίνει σημασία.
Βλέπετε, οι καλοί γονείς αγαπούν όλα τα παιδιά τους εξίσου,
αλλά δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα αδύνατα ή τα ανάπηρα.
Το ίδιο κάνει και ο Θεός, ο Καλός μας Πατέρας, για τα παιδιά Του
που είναι αδύνατα σωματικά ή πνευματικά, αρκεί αυτά να έχουν αγαθή
διάθεση και να Του δίνουν το δικαίωμα να επεμβαίνη στην ζωή τους.

(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, σελ. 236-237)

Πηγή: sostis.gr