Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ Η΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
10: 12-22

Ἀδελφοί, ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μὴ πέσῃ. Πειρασμὸς ὑμᾶς οὐκ εἴληφεν εἰ μὴ ἀνθρώπινος· πιστὸς δὲ ὁ Θεός, ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε, ἀλλὰ ποιήσει σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν τοῦ δύνασθαι ὑμᾶς ὑπενεγκεῖν. Διόπερ, ἀγαπητοί μου, φεύγετε ἀπὸ τῆς εἰδωλολατρίας. Ὡς φρονίμοις λέγω· κρίνατε ὑμεῖς ὅ φημι. Τὸ ποτήριον τῆς εὐλογίας ὃ εὐλογοῦμεν, οὐχὶ κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἐστί; τὸν ἄρτον ὃν κλῶμεν, οὐχὶ κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν; ὅτι εἷς ἄρτος, ἓν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν· οἱ γὰρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνὸς ἄρτου μετέχομεν. Βλέπετε τὸν ᾽Ισραὴλ κατὰ σάρκα· οὐχ οἱ ἐσθίοντες τὰς θυσίας κοινωνοὶ τοῦ θυσιαστηρίου εἰσίν; τί οὖν φημι; ὅτι εἰδωλόν τι ἐστίν; ἢ ὅτι εἴδωθυτόν τι ἐστίν; ἀλλ᾽ ὅτι ἃ θύει τὰ ἔθνη, δαιμονίοις θύει καὶ οὐ Θεῷ, οὐ θέλω δὲ ὑμᾶς κοινωνοὺς τῶν δαιμονίων γίνεσθαι. Οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καὶ ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων. Ἢ παραζηλοῦμεν τὸν Κύριον; μὴ ἰσχυρότεροι αὐτοῦ ἐσμεν;

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ Η΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
16: 20-24

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ διεστείλατο ὁ Ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἵνα μηδενὶ εἴπωσιν ὅτι αὐτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ Χριστός. Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι δεῖ αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ πολλὰ παθεῖν ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθῆναι. καὶ προσλαβόμενος αὐτὸν ὁ Πέτρος ἤρξατο ἐπιτιμᾶν αὐτῷ λέγων· Ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο. ὁ δὲ στραφεὶς εἶπε τῷ Πέτρῳ· Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων. Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπεν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μια μαύρη τελετή γεμάτη δαιμονικούς συμβολισμούς για την καθυπόταξη της ανθρωπότητας, που δεν είχε καμία σχέση με την ολυμπιακή ειρήνη.

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Πιστή στο αντίχριστο πνεύμα της τελετής έναρξης, η φρικιαστική τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι ήταν το μεγαλύτερο εωσφορικό μανιφέστο που έχει προβληθεί ποτέ στα χρονικά της τηλεθέασης. Και δυστυχώς αυτό το εικαστικό έρεβος έφερε και τη σφραγίδα της Ελλάδας. Και ακόμα δυστυχέστερα, πολλοί Έλληνες θεώρησαν ότι η προβολή της Ελλάδας σε αυτό το μαύρο τελετουργικό βλασφημίας, ήταν… τιμή για τη χώρα μας.

Η τελετή λήξης ήταν ένα δαιμονικό πρελούδιο που σχεδιάστηκε για να εισάγει την ανθρωπότητα στον σατανοκίνητο, παγκοσμιοποιημένο φασισμό της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Χωρίς περιστροφές και χωρίς δυσνόητους συμβολισμούς πλέον, ανακοινώνουν (σχεδόν) επίσημα ότι προετοιμάζουν την ανθρωπότητα για τη λατρεία του Αντιχρίστου.

Ήδη από την κυκλοφορία της ανατριχιαστικής αφίσας για την τελετή λήξης, γινόταν σαφές ότι το δρώμενο θα συνδεόταν με την αρχαία πτώση του Εωσφόρου από τις τάξεις των Αγγέλων. Ένα φωτεινό ον (Εωσφόρος σημαίνει αυτός που φέρει το φως) παρουσιαζόταν να πέφτει από τον ουρανό προς μια άχρωμη Γη, και συγκεκριμένα η κάθοδος του κατευθυνόταν προς την Ευρώπη.

Η τελετή, από την αρχή ως το τέλος της, δεν είχε ίχνος ειρήνης, ενότητας, αλληλεγγύης, χαράς, ανθρωπισμού, ολυμπιακού ιδεώδους. Μια κατάμαυρη γη με ηπείρους που έχουν οξυμένες γωνίες, μοιάζει με πάζλ που είναι έτοιμο να ενωθεί. Η μουσική καθ’ όλη τη διάρκεια είχε σκοτεινό και απειλητικό τόνο που δημιουργούσε ταραχή. Οι ήπειροι μοιάζουν έρημοι από κόσμο, αναβοσβήνουν με εφέ που παραπέμπουν σε βομβαρδισμούς, και καπνοί σηκώνονται από κάθε γωνιά της γης.

Ο ουρανός φωτίζεται με ακτίνες και από την κορυφή του Stade de France εμφανίζεται αιωρούμενος ο «Golden Voyager» (Χρυσός ταξιδευτής/ εξερευνητής), ένας συγκεκαλυμμένος αλλά σαφέστατος Εωσφόρος με χρυσή στολή, κέρατα στο κεφάλι σε μορφή κεραιών, σκελετοειδές πρόσωπο, φτερά και μεγάλα νύχια. Θα μπορούσε επίσης να συμβολίζει και τον Αντίχριστο, αλλά το νόημα των όσων αναφέρουμε δεν αλλάζει.

Καθώς κατεβαίνει η χρυσή οντότητα, προσέξτε ότι τα πόδια του έχουν τη στάση του «κρεμασμένου» που παραπέμπει στις αποκρυφιστικές κάρτες ταρώ, δηλαδή το ένα πόδι είναι διπλωμένο πίσω από το άλλο. Όπως εξηγούν οι ίδιοι οι αποκρυφιστές, ο κρεμασμένος σχηματίζει με τα πόδια του ένα τρίγωνο που συμβολίζει την κάθοδο του πνεύματος στην ύλη, του ανώτερου στο κατώτερο, την παράδοση του εαυτού στην ανώτερη δύναμη, προκειμένου ν’ αποκτήσει «σοφία». Εξαρχής λοιπόν η κερασφόρος μορφή, καταφθάνει ως κατακτητής της οικουμένης.

Ο «ταξιδευτής» προσγειώνεται στον ερημωμένο πλανήτη και λάμπει (ως φορέας του «φωτός» όπως είπαμε) πάνω από το γκρίζο της άφαντης ανθρωπότητας. Σκοπίμως η παράσταση διατηρεί μια χρονική ασάφεια, καθώς δίνει την εντύπωση ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα και σε παρελθοντικό και σε μελλοντικό χρόνο. Και αυτό διότι αφορά και την αρχαία πτώση του Εωσφόρου, αλλά και την «αναγέννησή» του στη Γη μέσω της δικτατορίας του Αντίχριστου.

Ο τριαδικός Θεός δεν υπάρχει πουθενά, δεν υφίσταται καν στο παρελθόν και το μέλλον της ιστορίας, και μοναδικός «θεός» είναι ο «Golden Voyager» που ψάχνει τα ερείπια της Γης για να ξεκινήσει τη σύσταση της παγκόσμιας αυτοκρατορίας του. Ξάφνου ακούγεται ο (σε σημεία αλλοιωμένος) εθνικός ύμνος της Ελλάδας και 2 κουκουλοφόροι απρόσωποι άνδρες έρχονται στο προσκήνιο, για να παραδώσουν την ελληνική σημαία στο κερασφόρο ον. Μια σατανική τριάδα που πιθανότατα παραπέμπει στην ανεστραμμένη τριάδα της Αποκάλυψης, τον Σατανά, τον Αντίχριστο και τον Ψευδοπροφήτη (ο πρόδρομος και υπασπιστής του Αντίχριστου, όπως λένε οι Πατέρες).

Οι 2 κουκουλοφόροι συμβολίζουν μυστηριώδη πρόσωπα που θα φανερωθούν όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και προς το παρόν παραμένουν άγνωστα. Επιπλέον, κανένα από τα μέλη αυτής της σατανικής τριάδας δεν έχει φανερό πρόσωπο (ο «Golden Voyager» φορά μάσκα) διότι η παγκόσμια δικτατορία βασίζεται στην κατάργηση του προσώπου και τη μετατροπή του ανθρώπου σε αριθμό.

Το να κρατάει και να ανεμίζει την ελληνική σημαία ένα ον που συμβολίζει τον Διάβολο, όχι μόνο δεν είναι τιμή για τη χώρα μας, αλλά ύψιστη βλασφημία και χλευασμός προς κάθε ιερό και όσιο που πρεσβεύει η ελληνορθοδοξία.

Αμέσως μετά αναδύεται μια κακόγουστη κόπια της Νίκης της Σαμοθράκης (που άρπαξε ο Σαμπουαζό από τους Έλληνες) η οποία φαντάζει σαν άγγελος με κομμένο κεφάλι, φτερό και χέρι, ίσως μια εκδίκηση του Εωσφόρου για τον εξορισμό του από τους ουρανούς και ένα λάφυρο της επικράτησής του στη Γη.

Στη συνέχεια, για πρώτη φορά εμφανίζονται δεκάδες γκρίζα όντα που συμβολίζουν τους λαούς της ανθρωπότητας. Φορούν στολές που μοιάζουν με εργατικές (ή… υγειονομικές τύπου χημικής προστασίας), δεν έχουν πρόσωπα αλλά φορούν μάσκες, μοιάζουν με ένα ομογενοποιημένο πλήθος δούλων χωρίς ταυτότητα, μια παγκοσμιοποιημένη αγέλη χωρίς έθνη και θρησκείες. Οι άνθρωποι κατευθύνονται και ενορχηστρώνονται από τις κινήσεις του «Golden Voyager».

Προσέξτε μάλιστα ότι οι γκρίζοι μετα – άνθρωποι έχουν και καρδιές που λάμπουν στο στήθος τους, που μοιάζει ως συμβολισμός της εκφυλισμένης «αγάπης» που χρησιμοποιείται σήμερα ως δικαιολογία για την αποκτήνωση των ανθρώπων. Αυτή η «αγάπη» δεν είναι τίποτε άλλο από τη θεοποίηση του σεξουαλικού θελήματος (Law of Thelema), και η τελετή μας έδειξε ότι αυτό το θέλημα είναι η κινητήρια δύναμη των λαών για να συναινέσουν και να υποταχθούν στη δικτατορία του Αντίχριστου.

Οι γκρίζοι λαοί ξεκινούν με κόπο από κάθε ήπειρο να υψώνουν τροχούς και να χορεύουν γύρω από αυτούς, αναπαριστώντας την κοινωνικοπολιτική δράση για την ενοποίηση του κόσμου σε ένα υπερ – κράτος. Ένας πιανίστας υψώνεται από τη θάλασσα («καὶ εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον»…;), παίζοντας τον ύμνο του Απόλλωνα (όπως μας είπαν στην μετάδοση), δηλαδή τον «θεό» του Φωτός (και πάλι το εωσφορικό φως σε πρώτο ρόλο) και της Μαντείας.

Οι απρόσωποι λαοί ως εργάτες και δούλοι του «Golden Voyager» συγκεντρώνουν όλους τους τροχούς που συμβολίζουν τους κύκλους του Ολυμπιακού σήματος και τις πέντε ηπείρους. Όταν και ο τελευταίος κρίκος της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων υψώνεται στον ουρανό και μπαίνει στη θέση του, η γκρίζα ανθρωπότητα σχηματίζει έναν ανθρώπινο πύργο και υψώνει τον Εωσφόρο (ή τον Αντίχριστο – λίγη σημασία έχει) στην κορυφή του, αποθεώνοντάς τον.

Έτσι τελειώνει μια… «πεφωτισμένη» τελετή βαπτίσματος της ανθρωπότητας στην προσμονή του Θηρίου της Αποκαλύψεως. Εάν είναι τόση η πρεμούρα τους να δείξουν ότι υπάρχει Διάβολος και τους κυβερνάει, αποδεικνύεται ότι υπάρχει και Θεός που θα τους ισοπεδώσει, καθώς Εκείνος έχει τον τελευταίο λόγο. Τα υπόλοιπα συμπεράσματα δικά σας…

Πηγή: https://www.sportime.gr/bloggers/eleftherios-andronis/parisi-2024-teleti-lixis-i-apokriptografisi-enos-eosforikou-manifestou-pagkosmias-diktatorias-pou-vevilose-tin-ellada/

…Προσευχόμαστε αυτές τις ημέρες στην Παναγία, από κείμενα βαθιά τραυματισμένων και πληγωμένων ανθρώπων.
Αρρώστων και εξουθενωμένων.
Λέμε την Μεγάλη Παράκληση της Παναγίας, αυτό το φοβερό κείμενο του Θεόδωρου Λάσκαρη, την σπαρακτική προσευχή ενός ανθρώπου που είχε επιληψία τον 13ο αιώνα.

Νομίζω ότι μπορείτε να καταλάβετε τι σήμαινε την εποχή εκείνη επιληψία εάν σήμερα παραμένει μια αρρώστια που την σιγοψιθυρίζουμε εάν δεν την κρατάμε μυστική.
Μα ποιοι περιμένατε να προσεύχονται στο Θεό;
Ποιοι περιμένατε να γράφουν για Εκείνον;
Ποιοι νομίζετε ότι γονατίζουν στο Μυστήριο που μας περιβάλει;

Τα ταλαιπωράκια της ζωής.
Οι αναγκεμένοι.
Αυτοί που κοιμήθηκαν στην κόλαση πολλές φορές γι αυτό ποθούν πλέον τον παράδεισο.
Τον Θεό τον πόθησαν εκείνοι που τους τυράννησαν αφάνταστα οι νύχτες.
Τον Θεό ζητάνε εκείνοι που από μικρά παιδιά παλεύουν να αντέξουν ακόμη μια μέρα.
Ξέρεις τι σημαίνει από μικρό παιδί να λες, «τα κατάφερα και σήμερα, είμαι ζωντανός. Αύριο έχει ο Θεός».

Τον Θεό τον λαχταρούν εκείνοι που χάθηκαν σε ξένες ζωές.
Που έπεσαν, λάθεψαν, αμάρτησαν, ραγισαν και πόνεσαν.
Με τον Χριστό μιλάνε οι έρημες καρδιές, οι κολασμένες ψυχές, οι μοναχικές σκιές.
Με τον Χριστό μιλάνε οι ψυχές που δεν ξέχασαν ποτέ, ότι όταν έκλεισαν όλες οι άλλες αγκαλιές η δική του ήταν ζεστή και ανοιχτή. Κι αυτό δεν μπορείς να το λησμονήσεις ποτέ.
Τι είναι όλη η ζωή μας;

Ένα «Κύριε βοήθησε με» και ένα «Χριστέ μου σε ευχαριστώ».
Τι είναι ο Δεκαπενταύγουστος;
Μια κραυγή.
Μια κραυγή για ότι χάσαμε και για ότι βρήκαμε. Για ότι απωλέσαμε και για ότι θα ξαναζήσουμε.
Παναγία μου σκέπασε με, κάνει τόση παγωνιά κι είναι ακόμη καλοκαίρι…

Πηγή: https://megalipanagiathivon.gr/2024/08/08/

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ Η΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
10: 5-12

Ἀδελφοί, οὐκ ἐν τοῖς πλείοσι τῶν Πατέρων εὐδόκησεν ὁ Θεός· κατεστρώθησαν γὰρ ἐν τῇ ἐρήμῳ. Ταῦτα δὲ τύποι ἡμῶν ἐγενήθησαν, εἰς τὸ μὴ εἶναι ἡμᾶς ἐπιθυμητὰς κακῶν, καθὼς κἀκεῖνοι ἐπεθύμησαν. Μηδὲ εἰδωλολάτραι γίνεσθε, καθώς τινες αὐτῶν, ὡς γέγραπται· ᾽Εκάθισεν ὁ λαὸς φαγεῖν καὶ πεῖν, καὶ ἀνέστησαν παίζειν. Μηδὲ πορνεύωμεν, καθώς τινες αὐτῶν ἐπόρνευσαν, καὶ ἔπεσον μιᾷ ἡμέρᾳ εἴκοσι τρεῖς χιλιάδες. Μηδὲ ἐκπειράζωμεν τὸν Χριστόν, καθώς καί τινες αὐτῶν ἐπείρασαν, καὶ ὑπὸ τῶν ὄφεων ἀπώλλυντο. Μηδὲ γογγύζετε, καθάπερ τινὲς αὐτῶν ἐγόγγυσαν, καὶ ἀπώλοντο ὑπὸ τοῦ ὀλοθρευτοῦ. Ταῦτα δὲ τυπικῶς συνέβαινον ἐκείνοις, ἐγράφη δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησεν. Ὥστε ὁ δοκῶν ἑστάναι, βλεπέτω μὴ πέσῃ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ Η΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
16: 6-12

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Ὁρᾶτε καὶ προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων. οἱ δὲ διελογίζοντο ἐν ἑαυτοῖς λέγοντες ὅτι Ἄρτους οὐκ ἐλάβομεν. γνοὺς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβετε; οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε; οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ ἄρτους τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε; πῶς οὐ νοεῖτε ὅτι οὐ περὶ ἄρτων εἶπον ὑμῖν προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων; τότε συνῆκαν ὅτι οὐκ εἶπε προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τοῦ ἄρτου, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς διδαχῆς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Πρὸς τοὺς αἰδεσιμωτάτους ἐφημερίους καὶ
τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα
τῆς καθ᾽ἡμᾶς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὅπως ὅλοι μας διαπιστώνουμε, ἡ μαρτυρική μας πατρίδα, καθὼς καὶ ἡ εὐρύτερη Μέση Ἀνατολή, πλήττονται ἐδῶ καὶ καιρὸ ἀπὸ πρωτοφανὲς παρατεταμένο κῦμα καύσωνος ἀλλὰ καὶ ἀνομβρία, ποὺ ἐπέτρεψε ὁ Πανάγαθος Θεὸς γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ μετάνοια γιὰ τὰ πάθη καὶ τὰ λάθη ὅλων μας, μικρῶν καὶ μεγάλων. Γιατί, ὅπως προφητικὰ μᾶς προαναγγέλλει στὸ βιβλίο τοῦ Λευϊτικοῦ: «Ἐὰν δὲ μὴ ὑπακούσητέ μου, μηδὲ ποιήσητε τὰ προστάγματά μου… θήσω τὸν οὐρανὸν ὑμῖν ὡς σιδηροῦν καὶ τὴν γῆν ὡσεὶ χαλκῆν… καὶ οὐ δώσει ἡ γῆ ὑμῶν τὸν σπόρον αὐτῆς καὶ τὸ ξύλον… τὸν καρπὸν αὐτοῦ» (Ἐὰν δὲν μοῦ ὑπακούετε, οὔτε τηρεῖτε τὶς ἐντολές μου… θὰ κάμω γιὰ τιμωρία σας τὸν οὐρανὸ σιδερένιο καὶ τὴ γῆ σὰν χάλκινη καί, οὔτε ἡ γῆ, οὔτε τὰ δένδρα θὰ καρποφοροῦν) (Λευϊτ. 26,14, 19-20). Καὶ αὐτὰ τὰ ἔκτακτα γεωφυσικὰ φαινόμενα, σύμφωνα μὲ συγχρόνους ἁγίους, ἀποτελοῦν προανάκρουσμα ἑνὸς ἐπερχόμενου παγκοσμίου πολέμου, μὲ ἐπίκεντρο τὶς χῶρες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Γνωρίζοντας οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας πὼς αἴτιο τῆς ἀνομβρίας —ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἐκτάκτων μεγάλων γεωφυσικῶν φαινομένων, καθὼς καὶ τῶν πολέμων— εἶναι οἱ ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, καλοῦσαν κλῆρο καὶ λαὸ σὲ μετάνοια καὶ συνήθιζαν νὰ ἀναπέμπουν δεήσεις καὶ παρακλήσεις, γιὰ νὰ ἐξευμενίσουν τὸν ἐλεήμονα Θεὸ νὰ ἀνοίξει τοὺς κρουνοὺς τοῦ οὐρανοῦ, καὶ νὰ καταπαύσει «τῆς ὀργῆς αὐτοῦ τὴν ἀγανάκτησιν». Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἔχουμε συντάξει, μέσα στὸ πνεῦμα τῶν σχετικῶν πατερικῶν εὐχῶν, μία ἀνάλογη εὐχή, «εἰς ἀπειλὴν καύσωνος καὶ ἀνομβρίας».

Γι᾽ αὐτό, παρακαλοῦμε πατρικῶς, ὅπως σὲ ὅλους τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τῆς μητροπολιτικῆς μας περιφέρειας κατὰ τὶς Παρακλήσεις πρὸς τὴν Θεοτόκον τώρα, τὴν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου, περίοδο νηστείας καὶ προσευχῆς, ἀλλὰ καὶ μετά, κατὰ τὶς Παρακλήσεις ποὺ τελοῦνται ἑβδομαδιαίως σὲ πλείστους ὅσους ναούς μας ὁλόχρονα, ὅπως ἀναγινώσκεται ἡ ἐν λόγῳ εὐχή, σύμφωνα μὲ τὴν τάξη ποὺ σᾶς ἀποστέλλουμε (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ἡ εὐχὴ βρίσκεται στὸ τέλος τοῦ κειμένου).

Προτρέπουμε ἐκ βάθους καρδίας ὅλους, νὰ ἑνώσουμε τὶς προσευχές μας κατὰ τὶς ἡμέρες αὐτές, σὲ κοινὴ ἱκεσία πρὸς τὸν Εὔσπλαγχνο Κύριο. Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν Παρακλήσεων αὐτῶν, ὁ λαός, ταπεινὰ καὶ μυστικά, νὰ εὔχεται λέγοντας τό, «Κύριε, ἐλέησον».

Ἐὰν ἔτσι ἱκετεύσουμε τὸν Κύριο τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, τότε ἔστω καὶ ἑνὸς ταπεινοῦ πιστοῦ τὸ «Κύριε, ἐλέησον» θὰ τὸ εἰσακούσει ὁ φιλάνθρωπος Κύριος καὶ θὰ λύσει τὸ κῦμα τοῦ καύσωνος καὶ τὴν ἀνομβρία, ποὺ μᾶς ταλαιπωρεῖ τὴν περίοδο αὐτή, ὅπως συνέβη τὸν καιρὸ τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου καὶ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος, ἐπισκόπου Τριμιθοῦντος τῆς Κύπρου.

Ὁ Θεὸς δοκιμάζει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν πίστη μας καὶ ζητεῖ τὴ μετάνοιά μας. Ἂς δείξουμε κι ἐμεῖς γνήσια τὴν ἐπιστροφή μας πρὸς Αὐτόν.

Εὐχέτης πρὸς Κύριον

† Ὁ Μόρφου Νεόφυτος

Ἐπισκοπεῖον Εὐρύχου, τῇ 1ῃ Αὐγούστου 2023.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: 1. Ἡ παροῦσα Ἐγκύκλιος νὰ ἀναγνωσθεῖ  ἀπὸ τοὺς Ἐφημερίους τῶν Κοινοτήτων τὴν Κυριακή, 4 Αὐγούστου, πρὶν τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας.

2. Σὲ ὅσους ναούς μας δὲν τελεῖται Παράκλησις τοῦ ἁγίου τῆς ἐνορίας κατὰ ἑβδομάδα, ἡ ἀνωτέρω εὐχή, ἀφοῦ παρέλθει ἡ περίοδος τοῦ Δεκαπενταυγούστου, νὰ ἀναγινώσκεται σὲ μία Θεία Λειτουργία τῆς ἑβδομάδας μετὰ τὴν ὀπισθάμβωνο εὐχή.

Τελουμένης Θείας Λειτουργίας, μετὰ τὴν ὀπισθάμβωνον εὐχήν, ἢ εἰς τὸ πέρας τῆς Παρακλήσεως  καὶ μετὰ τὴν ψαλμῴδησιν τῶν ἀπολυτικίων (ἢ τῶν τριῶν κατανυκτικῶν τροπαρίων, Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς… Δόξα. Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς… Καὶ νῦν. Τῆς εὐσπλαγχνίας…), ὁ ἱερεὺς τὴν ἐκτενῆ (Ἐλέησον ἠμᾶς, ὁ Θεός…) καὶ λέγει τό·

Ἐπάκουσον ἡμῶν, ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς…

Ἐλεήμων γὰρ καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις…

Εἶτα, Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, καὶ ἀναγινώσκει τὴν ἑπομένην Εὐχήν.

Εὐχὴ εἰς ἀπειλὴν καύσωνος καὶ ἀνομβρίας

         Κύριε Παντοκράτωρ, ὁ δημιουργὸς πάσης τῆς κτίσεως, ὁρωμένης τε καὶ ἀοράτου· ὁ ποιήσας τὰ ἄστρα καὶ τὸ φῶς, τὴν γῆν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῇ· ὁ ταῖς χερσί σου διαπλάσας τὸν ἄνθρωπον καὶ θέσας τοῦτον ἐπὶ τῆς γῆς, ἵνα δεσπόζῃ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων· Σύ, ὁ τιθεὶς ὅριον πᾶσι τοῖς ὑπὸ σοῦ γενομένοις, ἵνα τὰ πάντα ἐν ἁρμονίᾳ ζῇ καὶ κινεῖται.

Σὺ εἶ ὁ σὺν πᾶσι πλάσας τὸν ἥλιον εἰς ἐξουσίαν τῆς ἡμέρας καὶ τὴν σελήνην εἰς ἐξουσίαν τῆς νυκτός· Σὺ εἶ, Παντοδύναμε, ὁ διὰ τῆς φαύσεως τοῦ ἡλίου φωτίζων καὶ ζωογονῶν τὴν γῆν· ἄνευ γὰρ τῆς τούτου ζειδώρου δυνάμεως οὐκ ἦν δυνατὸν τὸν ἄνθρωπον καὶ τὰ ἐν τῇ γῇ ταύτῃ ὑπάρχειν.

Ἀλλὰ καὶ Σὺ εἶ ὁ αὐτός, ὁ τὰ στοιχεῖα τῆς κτίσεως συνέχων καὶ συντηρῶν, καὶ πολλάκις διὰ τῆς Σῆς πανσόφου προνοίας μετατιθέμενος τοὺς ὅρους τῆς τούτων ἐνεργείας, ἵνα ὁδηγῇς τοὺς ἀνθρώπους εἰς μετάνοιαν καὶ ἐπιστροφὴν πρὸς τὰς ἁγίας Σου ὁδούς.

Σὺ γάρ, Δέσποτα, πάλαι πρὸς δοκιμασίαν τῷ Ἰωνᾷ προσέταξας τῷ ἡλίῳ συγκαῦσαι τοῦτον, ὡς γέγραπται· «καὶ ἐγένετο ἅμα τῷ ἀνατεῖλαι τὸν ἥλιον καὶ προσέταξεν ὁ Θεὸς πνεύματι καύσωνι συγκαίοντι, καὶ ἐπάταξεν ὁ ἥλιος ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ ᾿Ιωνᾶ· καὶ ὠλιγοψύχησε καὶ ἀπελέγετο τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ εἶπε· καλόν μοι ἀποθανεῖν με ἢ ζῆν» [1].

Καὶ νῦν, Φιλάνθρωπε Κύριε, προσέταξας πνεύματι καύσωνος συγκαίοντι ἵνα πατάξῃ τὴν γῆν, διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων, καὶ ἡμεῖς ὠλιγοψυχήσαμεν καὶ ἀπολεγόμεθα τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀλλά, Δέσποτα, ὡς πάλαι οἱ τρεῖς παῖδες ἐν τῇ καμίνῳ, ὁμολογοῦμεν, «ὅτι ἡμάρτομεν καὶ ἠνομήσαμεν ἀποστῆναι ἀπὸ σοῦ καὶ ἐξημάρτομεν ἐν πᾶσι καὶ τῶν ἐντολῶν σου οὐκ ἠκούσαμεν, οὐδὲ συνετηρήσαμεν οὐδὲ ἐποιήσαμεν καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν, ἵνα εὖ ἡμῖν γένηται. καὶ πάντα, ὅσα ἐπήγαγες ἡμῖν καὶ πάντα ὅσα ἐποίησας ἡμῖν, ἐν ἀληθινῇ κρίσει ἐποίησας» [2].

Διό, ὡς ἐπέβλεψας ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν καὶ προσευχὴν τούτων «καὶ ἐποίησας τὸ μέσον τῆς καμίνου ὡς πνεῦμα δρόσου διασυρίζον, καὶ οὐχ ἥψατο αὐτῶν τὸ καθόλου τὸ πῦρ καὶ οὐκ ἐλύπησεν οὐδὲ παρηνώχλησεν αὐτοῖς» [3], οὕτω, δεόμεθα, ἔπιδε ἐπὶ τὴν μετάνοιαν καὶ ταπείνωσιν καὶ παράκλησιν ἡμῶν. Νικησάτω Σου οὖν τὸ ἔλεος τῆς φιλανθρωπίας τὴν ἡμετέραν ἀπανθρωπίαν καὶ μισανθρωπίαν καὶ ἁμαρτωλότητα, δι᾽ ἃς ἐδώκαμεν χώραν καὶ δικαιώματα τῷ διαβόλῳ καὶ τοιαῦτα πάσχομεν ἐπαξίως τῶν πράξεων ἡμῶν.

Σὲ παρακαλοῦμεν, τοίνυν, καὶ σοῦ δεόμεθα· Ἀπόστειλον τὴν Χάριν Σου, ἵνα δροσίσῃ τὰς ἐκ τῆς ἁμαρτίας καιομένας καρδίας ἡμῶν, καὶ πνεῦμα δρόσου, ἵνα ἀναψύξῃ ἡμᾶς καὶ τὴν κτίσιν πᾶσαν, ὡς καὶ ἐπὶ Μωυσέως τοῦ προφήτου σου, ὅτε ὁ λαὸς ἐπορεύετο ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἀνέψυχες αὐτοὺς ἐν τῇ ἐπισκιάσει τῆς νεφέλης Σου, καθὼς εἴρηται· «καὶ ἡ νεφέλη ἐγένετο σκιάζουσα ἐπ᾽ αὐτοῖς ἡμέρας ἐν τῷ ἐξαίρειν αὐτοὺς ἐκ τῆς παρεμβολῆς» [4]. Καὶ γὰρ κινδυνεύομεν ἐκ τῆς τοῦ ἡλίου παρατεταμένης ταύτης καύσεως παραδοθῆναι εἰς λιμὸν καὶ λοιμὸν καὶ μυρίους κινδύνους.

Ἔτι δέ, Κύριε, ἱκετεύομέν σε, τὸν ἀνάγοντα νεφέλας ἐξ ἐσχάτου τῆς γῆς· τὸν ποιοῦντα ἀστραπὰς εἰς ὑετόν· τὸν ἐξάγοντα ἀνέμους ἐκ θησαυρῶν σου· τὸν προσκαλούμενον τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης, καὶ ἐκχέοντα αὐτὸ ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς· Ἄνοιξον τοὺς καταῤῥάκτας τοῦ οὐρανοῦ·  ἔντειλαι ταῖς νεφέλαις τοῦ βρέξαι ὑετόν· οἴκτειρον πάντα τὰ τῆς γῆς σου· σπλαγχνίσθητι ἐπὶ πρεσβύτας, καὶ νέους, καὶ νήπια θηλάζοντα μαστόν, δούλους σου καὶ δουλίδας, υἱοὺς καὶ θυγατέρας, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ κτήνη τῆς γῆς, καὶ ἐξάγαγε ἡμῖν ἄρτον εἰς βρῶσιν, καὶ χλόην τοῖς κτήνεσι· πρόσδεξαι τὰς δεήσεις παντὸς τοῦ λαοῦ σου, καὶ μὴ ἀπώσῃ τοὺς στεναγμοὺς τῶν πενήτων· μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς ἡμᾶς, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς ἡμᾶς, μηδὲ διαφθείρῃς λιμῷ καὶ δίψει τὸν λαόν σου· οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ πάντων εἰς σὲ ἐλπίζουσι, λαβεῖν τὴν παρὰ σοῦ τροφὴν εἰς εὔκαιρον·

Πρεσβείαις τῆς Παναχράντου δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων ἀσωμάτων, ἱκεσίαις τοῦ ἐνδόξου προφήτου Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου, τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Σπυρίδωνος, ἐπισκόπου Τριμιθοῦντος, τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, πάντων τῶν ἐν τῇ Μητροπόλει Μόρφου καὶ Σόλων διαλαμψάντων καὶ ἐξαιρέτως τιμωμένων ἁγίων, καὶ πάντων Σου τῶν ἁγίων.

Ὅτι ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί, καὶ τῷ Υἱῷ, καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

[1] Ἰωνᾶς 4, 8.

[2] Προσευχὴ Ἀζαρίου καὶ Ὕμνος τῶν Τριῶν, 5-7.

[3]  Ὅπ. ἀν., 26.

[4] Ἀριθμοὶ 11, 36.