Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με τον πατήρ Κυριάκο στο 99641343.

Ενημερώνουμε ότι έχει ήδη κυκλοφορήσει το νέο ημερολόγιο – Αγιολόγιο τοίχου του 2022. Όσοι ακόμα δεν το έχουν προμηθευτεί μπορείτε να το αποκτήσετε στην προσιτή τιμή των 5€ πέντε ευρώ, για να είστε πάντα ενήμεροι για τις διάφορες γιορτές της εκκλησίας μας, βοηθώντας ταυτόχρονα στο ιερό έργο της ανέγερσης του Νέου Ιερού Ναού Αγίου Αυξιβίου.

Διατίθεται από την Ανεγερτική επιτροπή.

Όσοι θα ήθελαν να βοηθήσουν στην διάθεσή του μπορούν να μας το ζητήσουν, για να τους δοθεί αριθμός ημερολογίων προς πώληση. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με τον πατήρ Νεκτάριο στο 99405950.

Ευχαριστούμε όλους για την στήριξη.

Η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου πληροφορεί και ενημερώνει το ευσεβές χριστεπώνυμο πλήρωμα ότι την Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2021, και ώρα 7:00 π.μ., ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος θα χοροστατήσει κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας για την εορτή του Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία, στην ιερά μονή Αγίου Νικολάου παρά την Ορούντα.

Η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου πληροφορεί και ενημερώνει το ευσεβές χριστεπώνυμο πλήρωμα ότι, την Τετάρτη 3 προς 4 Νοεμβρίου 2021 και ώρα 8:00 μ.μ, θα τελεσθεί ΑΓΡΥΠΝΙΑ προς τιμήν του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως στην κοινότητα του Ακακίου, χοροστατούντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.

Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com/2021/10/25/70045/

….Πριν από λίγο χρόνο ήλθε στην πόλη αυτή «θεήλατος οργή», η παμφάγος, παντοφθόρος και παντοφόνος, επειδή ενωρίτερα δεν συμμορφώθηκαν οι Θεσσαλονικείς προς το θέλημα του Θεού, μετά από μικρότερες μάστιγες που έπληξαν τα φυτά και τα ζώα. Ούτε, όταν μετέφερε την πληγή στα θηλάζοντα μικρά παιδιά, έγιναν οι κάτοικοι καλύτεροι. Το πνευματικό οίδημα, το οίδημα των ψυχών, δεν υποχώρησε ούτε με αυτήν την τομή, γι᾽ αυτό και επέτρεψε ο Θεός να επιπέσει στην πόλη ο σκληρός και ανυπόφορος καυτήρας της λοίμωξης, ο οποίος δεν έδειξε οίκτο ούτε για τα νήπια, ούτε για τις γυναίκες, ούτε για τους νέους, ούτε κάποια φειδώ για τους άνδρες που ήσαν απαραίτητοι για την άμυνα της πόλης, που δεινοπαθούσε από τις επιθέσεις των βαρβάρων. Όλοι αναρπάζονταν ορμητικά, από τα νήπια μέχρι τους άντρες, με εξαίρεση εκείνων που βρίσκονταν σε βαθιά γεράματα. Και αυτό για να φανεί ότι την φθορά δεν την προκάλεσε κάποια φυσική δυσκρασία του αέρα, που θα έπληττε πρώτα τους ηλικιωμένους, αλλά ο Κύριος• καταστρέφονταν οι νέοι και ακμαίοι, ενώ διατηρούνταν οι γέροι που ήσαν στα πρόθυρα του τάφου και εβίωναν έτσι διπλό θάνατο με όσα συνέβαιναν. Όλες οι πύλες της πόλης ήσαν γεμάτες από τις ολοήμερες εκφορές των νεκρών. Σε όλα τα φέρετρα μετέφεραν περισσότερους από έναν νεκρούς, δύο και τρεις σε περίπτωση ανδρών και γυναικών και, αν ήσαν παιδιά, τέσσερα και πέντε. Πολλοί νεκροί έμεναν άταφοι στα σπίτια, αφού δεν υπήρχαν υγιή συγγενικά πρόσωπα για να τους μεταφέρουν. Τραύματα δεν φαίνονταν πουθενά στα σώματα• ξαφνικά ερχόταν ο θάνατος με βρύσες αίματος από το στόμα, σημάδι που έδειχνε ότι αυτός που το έπαθε θα πέθαινε. Στεναγμοί και πένθη απλωμένα παντού. Σε κάθε σπίτι οι νεκροί ήσαν περισσότεροι από τους ζωντανούς. Πολλοί έμεναν άταφοι και κάποιες φορές γίνονταν και βέβηλοι ενταφιασμοί• ανοίγονταν παλαιοί τάφοι και γέμιζαν από πτώματα σωρηδόν κρυφά την νύκτα από ανθρώπους που δεν ήθελαν να μείνουν άταφοι οι δικοί τους.

Μπροστά σ᾽ αυτόν τον κίνδυνο όλοι έφευγαν από τα σπίτια τους και κατέφευγαν στους ναούς, στους οίκους των Αγίων και οι περισσότεροι κατέφυγαν «εις τον ιαματικόν και φυλακτήριον οίκον του πανενδόξου μάρτυρος, και τοσούτοι ήσαν, τεκμαίρομαι ειπείν, ως μηδέ άλλον ένα χωρείν το άγιον τέμενος». Τέτοιος συνωστισμός υπήρχε στον ναό του Αγίου Δημητρίου, ώστε δεν χωρούσε ούτε ένας ακόμη. … Και κατά την διάρκεια της νύκτας εμφανιζόμενος ο Άγιος Δημήτριος εθεράπευε τους περισσοτέρους, και την άλλη ημέρα έφευγαν υγιείς μέσα από τον υγιόδωρο ναό του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.

Είναι συγκλονιστική η περιγραφή των συμπτωμάτων της λοίμωξης που συνόδευαν αυτούς που έμπαιναν στον ναό του Αγίου Δημητρίου. Άλλοι φλέγονταν από κακοήθεις πυρετούς με βουβονικά οιδήματα. Σε άλλους ανέβλυζαν από το στόμα βρύσες αιμάτων, σαν να είχαν σφαχθή αοράτως. Άλλων σάλεψε ο νούς από τον έντονο υψηλό και συνεχή πυρετό και έμοιαζαν με μανιακούς. Μερικών καίγονταν τα εσωτερικά, χωρίς οι γιατροί να μπορούν να διαγνώσουν την αιτία. Τα φάρμακα που τους έδιναν δεν απέδιδαν την υγεία, αλλά ούτε κάποια προσωρινή ανακούφιση από τους πόνους. Σε άλλους ενέσκηψε μία παράξενη και αγνοούμενη από τους ιατρούς πάθηση• είχαν σφοδρότατο πυρετό που τον άντεχαν μόνο επί οκτώ μέχρι δέκα ώρες και, όταν πέθαιναν, δεν μπορούσαν οι οικείοι ούτε να τους στολίσουν ή να τους λούσουν και να τους πλύνουν ή να τους μεταφέρουν σε άλλο τόπο, διότι τα μέλη διαλύονταν αμέσως, σαν να τα είχε κανείς συγκολλήσει με απλό κερί ή με απαλό έμπλαστρο.

Η διήγηση περιλαμβάνεται στο Γ´ κεφάλαιο του Α´ Βιβλίου των θαυμάτων του Αγίου Δημητρίου που φέρει τον τίτλο «Διήγησις Θαυμάτων». Το πρώτο αυτό βιβλίο περιλαμβάνει δεκαπέντε κεφάλαια με ισάριθμα θαύματα. Το Γ´ κεφάλαιο που μας ενδιαφέρει εδώ επιγράφεται «Περί του λοιμού» και ο συγγραφεύς δηλώνει ότι είναι αυτόπτης μάρτυς, όπως και πολλών άλλων θαυμάτων του Βιβλίου. Συγγραφεύς είναι ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Ιωάννης, ο οποίος αρχιεράτευσε στην Θεσσαλονίκη μεταξύ των ετών 610-625, τα περιγραφόμενα δε στο Βιβλίο θαύματα συνέβησαν κατά την διάρκεια της αρχιερατείας του προκατόχου του Ευσεβίου κατά τα έτη 590-610. Η λοίμωξη συνέβη το 597. (π. Θεόδωρος Ζήσης, Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.)

Κάποιος Ιλλούστριος, αξιωματούχος που ήταν προϊστάμενος στον ναό του Αγίου, ήταν πολύ ενάρετος άνθρωπος. Αυτός, τον καιρό του πολέμου των Αβάρων επί βασιλέως Μαυρικίου, είδε (σε όραμα) δυο μεγαλόπρεπους άνδρες που ήρθαν στο ναό και ζήτησαν τον υπηρέτη να τους παρουσιάσει στον κύριο του οίκου. Καθώς εκείνος τους έμπασε στο ναό, εμφανίσθηκε από τη λάρνακά του ο Άγιος και τους ρώτησε τι επιθυμεί ο Βασιλεύς. Εκείνοι του αποκρίθηκαν ότι ο Βασιλεύς διατάζει την αγιωσύνη σου να αφήσεις την πόλη και να πας προς εκείνον, διότι η πόλη θα πέσει στους εχθρούς. Όταν άκουσε τα λόγια αυτά, ο Άγιος δάκρυσε και έγειρε το κεφάλι και έμεινε πολλή ώρα άφωνος από το βάρος της λύπης για όσα άκουσε, και ο υπηρέτης είπε στους δυο άνδρες: «Αδελφοί, αν ήξερα ότι η παρουσία σας θα δυσαρεστούσε τόσο πολύ τον κύριό μου, δεν θα σας οδηγούσα σ’ αυτόν». Και τότε μόνο ο Άγιος είπε: «Αλήθεια, αυτό θέλησε; Αυτό επιθυμεί ο Κύριος και Δεσπότης των όλων, μια τέτοια πόλη που την εξαγόρασε με το αίμα του να την αφήσει στα χέρια εκείνων που δεν τον γνωρίζουν;»

Όταν εκείνοι απάντησαν ότι αυτό ήταν το θέλημά του, ο συμπαθέστατος Μάρτυρας τους είπε να πάνε την ακόλουθη απόκριση στον Δεσπότη: «Γνωρίζω τους οικτιρμούς σου, φιλάνθρωπε Κύριε, ότι πάντα νικούν την αγανάκτησή σου, που την υποδαυλίζουν οι αμαρτίες μας. Γνωρίζω ότι συ έδωσες τη ζωή σου για τους αμαρτωλούς κι έχυσες το αίμα σου γι’ αυτούς, και ότι η καλοσύνη σου δεν εμποδίζεται από τις αμαρτίες μας. Κι επειδή έβαλες κι εμένα φύλακα αυτής της πόλης, θα μιμηθώ εσένα τον Δεσπότη: θα θυσιάσω την ψυχή μου γι’ αυτούς, κι αν χαθούν θα χαθώ μαζί τους, διότι η πόλη επικαλείται το όνομά σου και οι άνθρωποί της δεν απομακρύνθηκαν από σένα, αν και αμάρτησαν, και διότι συ είσαι Θεός των μετανοούντων». Και τότε οι άνδρες είπαν: «Αυτά να πούμε στον Βασιλέα που μας έστειλε;», κι εκείνος απάντησε «Αυτά να πείτε», και μόλις τα είπε ξαναγύρισε στο κοιμητήριό του και έκλεισε το ιερό κιβώτιο μπροστά στους αγγελιοφόρους, που αναχώρησαν.

Όταν είδε και άκουσε αυτά ο ιερός Ιλλούστριος, βγήκε αμέσως και έτρεξε να ενθαρρύνει όσους είχαν μείνει στην πόλη, που ήσαν κατατρομαγμένοι από την προηγηθείσα λοιμώδη νόσο και την έφοδο των εχθρών και βρίσκονταν σε αμηχανία και αδράνεια, και τους έπεισε ότι ο Άγιος είναι μαζί τους και ότι θα σωθούν με τη δική του πρεσβεία. Και αυτό απέδειξε στη συνέχεια η εξέλιξη των γεγονότων.

[Από την αφήγηση του Συμεών του Μεταφραστού για τον Άγ. Δημήτριο, όπως παρατίθεται στο Μηναίο του Οκτωβρίου, σε ελεύθερη διασκευή]

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στη Θεία Λειτουργία της εορτής του οσίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή,που τελέσθηκε στην πανηγυρίζουσα ομώνυμη ιερά μονή της κοινότητος Καλοπαναγιώτη, της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου (04.10.2021).

Έτη πολλά ευλογημένα να έχετε! 

Αιώνια η μνήμη των αειμνήστων κτητόρων και ανακαινιστών της Ιεράς Μονής αυτής. Ένα μοναστήρι, ένας τόπος, ένα προσκύνημα 2000 ετών, ο άγιος Ηρακλείδιος την πρώτη χιλιετία, τη δεύτερη χιλιετία ο άγιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής, και επιπλέον στα ύστερα χρόνια της Τουρκοκρατίας το 1821 κατά τη φοβερή όντως ημέρα της 9ης  Ιουλίου 1821, όπως προ είπα ένας αρχιερέας από αυτό το χωριό του Καλοπαναγιώτη ο άγιος ιερομάρτυρας Λαυρέντιος επίσκοπος Κυρηνείας, μαρτύρησε στη Λευκωσία. 

Σφαγιάστηκε από τους Τούρκους μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και όλους τους λοιπούς ιεράρχες, κληρικούς, προύχοντες, λαϊκούς, απλούς ανθρώπους της εποχής εκείνης, που δεν λύγησαν στις παρακλήσεις αρχικά, και ύστερα στις διαταγές, και στα φόβητρα των Οθωμανών εξουσιαστών. 

Σκεφτήκαμε καμιά φορά γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν λύγησαν στους εξουσιαστές, στους ανθρώπους, στους κρατούντες, στους καίσαρες της εποχής εκείνης, στους κυβερνόντες  της εποχής εκείνης; 

Γιατί δεν λύγησαν; Τί συμφέρον είχε ο Λαυρέντιος τότε;  που όπως υπολόγισα τη ζωή του γεννήθηκε το 1750, την εποχή που μαρτύρησε στη Μόρφου ο Μακρύδιακος και το 1821 ήτανε 71 χρονών. Δεν μπορούσε να πει: «Οι Μαραθεύτες (κάτοικοι της κοιλάδας Μαραθάσας της ορεινής περιοχής Τροόδου στην Κύπρο)  συνήθως περνούν τα 90 χρόνια για να πεθάνουν, έχω μπροστά μου ακόμα 20 χρόνια τουλάχιστον, γιατί να πάω να μαρτυρήσω; Θα με κάνουν και αγά!» Έτσι του είπαν και αυτού και όλων των υπόλοιπων. Και πασά, και αγά, και βεζίρη θα σε κάνουμε, και αν ντρέπεσαι να μείνεις στην Κύπρο που είναι οι πατριώτες σου θα σε στείλουμε στην Κωνσταντινούπολη, στη Μικρά Ασία να είσαι στο παλάτι του Σουλτάνου και χρήματα θα σου δώσουμε και ότι άλλο επιθυμήσει η ψυχή σου. 

Και ο μάρτυρας είπε: «Όχι! Τον Χριστό μου δεν τον προδίδω»! Γιατί; Τι συμφέρον είχε ο Λαυρέντιος; Τι συμφέρον είχε ο όσιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής που στα 22 του, παρακαλώ, χρόνια και όχι στα 70, υπέμεινε την τελείως άδικη τύφλωση από τον κακόγνωμο πεθερό του και ήρθε εδώ (στη μονή) με τον πιστό υπηρέτη του Ιωάννη, και ασκήτεψέ λίγα χρόνια. Αλλά έζησε, όλη τη νεότητα του, από τα 12 χρόνια μέχρι τα 22 μέσα στο σκοτάδι τυφλός. Και δεν ήταν εκ γενετής τυφλός, έχει μεγάλη σημασία αυτό. Να τυφλωθείς αργότερα, όταν έχεις δει το φως, και έχεις δει την ομορφιά του κόσμου τούτου είναι μεγάλο μαρτύριο. 

Λογίζεσαι μάρτυρας, όπως αυτούς που είπα προηγουμένως, που έδωσαν το αίμα τους. Γι’ αυτό και αν δείτε στην εικόνα του κρατάει πάντα τον σταυρό, όπως όλοι οι μάρτυρες, τους οποίους συνήθως οι αγιογράφοι ζωγραφίζουν να κρατούν σταυρό. 

Γιατί ο πρώτος-πρώτος μάρτυρας είναι αυτός τούτος ο Θεάνθρωπος Ιησούς, που επί του Σταυρού νίκησε τον θάνατό μας, νίκησε την αμαρτία μας, νίκησε τον διάβολο, για να μπορούμε εμείς να έχουμε αυτό που είχαν προ οφθαλμών τους όλοι, όλοι  οι άγιοι και οι δίκαιοι άνθρωποι. 

Τι είχαν προ οφθαλμών τους και προτίμησαν να μαρτυρήσουν, να πονέσουν προς στιγμής, να θυσιάσουν τα νιάτα τους οι όσιοι, και οι μάρτυρες και οι δίκαιοι; Πολλοί στην πρώιμη ηλικία μαρτύρησαν και έδωσαν τη ζωή τους. Γιατί αυτή η ανοησία θα ρώταγε η σημερινή Ενωμένη και αύριο διαλυμένη Ευρώπη; 

Γιατί; Γιατί είχαν πιστέψει, να το προσέξουμε αυτό, είχαν πιστέψει μέχρι τα βάθη της καρδίας τους και όλο το είναι τους, ότι εκτός από αυτήν τη ζωή την ορατή που βλέπουμε υπάρχει και η αιώνια ζωή. Γι’ αυτό και όταν κοινωνούμε τι λέμε; Τι ακούτε εσείς; «Κοινωνά ο δούλος του Θεού Σώμα και Αίμα Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών… ” να μην έχουμε ενοχές για τις αμαρτίες, που έχουμε μετανιώσει και εξομολογηθεί” και ζωή αιώνια». 

Γι’ αυτό τον λόγο, ήταν έξυπνοι όλοι οι άγιοι, και οι απόστολοι, και οι ιεράρχες, και οι μάρτυρες, και οι όσιοι και οι δίκαιοι διότι ήξεραν ότι τους περιμένει μια καινούρια ζωή, που εγκαινίασε ο Χριστός επάνω στον Σταυρό και μέσα στον τάφο, τον Άγιο Τάφο Του. Μας περιμένει όλους αυτή η καινούρια ζωή. Εάν στην εποχή μας κάτι αδυνάτισε δεν είναι απλώς η πίστη μας, όπως φάνηκε σε διάφορες δοκιμασίες  παλιές και σημερινές… Αφού εκκλησία ερχόμαστε, εξομολογούμαστε, Δόξα σοι ο Θεός, εξομολογούνται πολλοί τώρα. Κοινωνούμε, και το θεωρούμε λαχείο να μας πει ο πνευματικός: «Πήγαινε να κοινωνήσεις». Τι είναι αυτό που αδυνάτισε μέσα μας, στους ανθρώπους του 21^ου  αιώνα; Η γνώμη μου είναι, και μακάρι να έχω λάθος, και το επαναλαμβάνω μακάρι να έχω λάθος, αυτό που αδυνάτισε είναι η πίστη μας στην προοπτική της αιώνιας ζωής, ότι μετά τον θάνατο μου που θα μπει το σώμα μου μέσα στον τάφο, η ψυχή μου συνεχίζει να ζει και θα ζει αιώνια με τη χάρη του Θεού και δεν θα πεθάνει. Και όλο το σώμα μου, που πιθανόν θα το φάνε τα σκουλήκια, στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα αναστηθεί… «προσδοκώ ανάσταση νεκρών». Θα αναστηθεί αυτό το σώμα και θα ενωθεί με την ψυχή μου. Και ολόκληρος ο Νεόφυτος με τη μορφή που έχει τώρα, και πιο νέος ακόμα όπως ήταν στα 33 του χρόνια θα ζήσει μέσα στη δόξα. Και όταν ακούτε δόξα του Τριαδικού Θεού δεν είναι απλώς μεγαλεία, αλλά είναι κάτι βαθύτερο. Η δόξα είναι το φως. Θα ζήσουμε  μέσα στο άκτιστο φως. 

Και γιατί είναι τόσο ενδιαφέρον αυτό το άκτιστο φως, και θέλουμε να το ζήσουμε και θυσιάζουμε και την καλοπέρασή μας, και την υγεία μας αν χρειασθεί, και τη ζωή μας αν χρειασθεί και γινόμαστε μάρτυρες, ή όσιοι ή δίκαιοι; Γιατί αυτό το φως, αυτή η δόξα είναι γεμάτο με πληροφορίες, έτσι μας λένε οι άγιοι που το απολαμβάνουν μέχρι σήμερα. 

Υπάρχουν άγιοι και πάντοτε θα υπάρχουν οι ταπεινοί, οι πράοι, οι κρυφοί άνθρωποι του Θεού, οι οποίοι μας λένε: «Είναι ένα φως, γεμάτο πληροφορίες κατά τις επιθυμίες μας, κατά τους βαθύτερους πόθους μας. Αυτό το φως δεν θα λείψει ποτέ στην αιώνια ζωή, πάντοτε θα εκπέμπεται συνεχώς από τον Θεόν Πατέρα, από τον Θεόν Ιησού Χριστό, και από τον Θεόν το Άγιο Πνεύμα. Φως ο Πατήρ, φως ο Λόγος, φως και το Άγιο Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιος και αχώριστος, όπου Πατήρ, εκεί ο Υιός, εκεί και το Άγιο Πνεύμα. 

Αυτό το φως λοιπόν, αυτή τη δόξα, αυτές τις πληροφορίες θα έχουμε όσοι αξιωθούμε της αιώνιας ζωής. Μα, πως είναι σου λένε αυτή η αιώνια ζωή;  Ο Λαμπαδιστής προτίμησε να μείνει τυφλός παρά να πάει σ’ ένα μάγο. Μπορούσε να πάει  σ’ ένα μάγο, όπως του έκανε μάγια ο ένας, να του πει ο άλλος: «Έλα να σου λύσω τα μάγια». 

Γίνονται και αυτά, να πάει από δαίμονα σε δαίμονα δηλαδή, και να δει. Αλλά μετά θα έδινε την αιώνια ψυχή του στον σατανά. Και είπε: «Μπα, δεν θα πάω στους μάγους, δεν δίνω την ψυχή μου στον σατανά και ας τυφλώθηκα. Θα πάω τυφλός στο προσκύνημα  του αγίου Ηρακλειδίου»;  Έτσι λεγόταν, τότε, εδώ ο τόπος. 

Και ήρθε εδώ και ασκήτεψε, και μέσα σ’ εκείνα τα λίγα χρόνια που έζησε εδώ, είδε το φως. Και για να του δείξει ο Χριστός, ότι είναι το άκτιστο, το αθάνατο, το αιώνιο φως, μερικές μέρες πριν να κοιμηθεί άνοιξαν οι οφθαλμοί του, οι οφθαλμοί του σώματος και είδε λέει ένα χρυσόφτερο αετό να πετάει, και κατάλαβε ότι αυτό ήταν σημείο, μήνυμα ότι η ψυχή του φεύγει και πάει ψηλά στο φως του Χριστού, το αιώνιο, το δοξαστικό. 

Και έτσι συνέβη, τέτοια μέρα πριν 1000 περίπου χρόνια, ανέβηκε η αθάνατη ψυχή του και από τότε μέχρι σήμερα ο όσιος Ιωάννης συμμετέχει στη δόξα, στο άκτιστο φως, στις πληροφορίες αυτού του φωτός, μαζί με όλους τους αγίους. 

Και όταν λέμε συμμετέχω στο άκτιστο φως, σ’ ένα φως γεμάτο πληροφορίες… Οι πολλές πληροφορίες, οι πιο νεαροί που ασχολείστε με κομπιούτερ και με την πληροφορική, τι μας προσφέρουν; Γνώση. Υποτίθεται γνώση … 

Ε λοιπόν, αυτό το άκτιστο φως είναι το μόνο φως που θα μας δώσει τη γνώση του Τριαδικού Θεού, τη χαρά των αγγέλων, την ειρήνη του Αγίου Πνεύματος, θα έχουμε τη δυνατότητα να γνωρισθούμε με την Παναγία, πρώτα με τον Τριαδικό Θεό, με την Παναγία, τον Τίμιο Πρόδρομο, με όλους τους αγίους. 

Οι άγιοι, λέω πολλές φορές, ήταν «συμφεροντολόγοι»; Ήταν «χαζοί» δηλαδή, να ζήσουν πόσα χρόνια… 100 και μετά; Ενώ οι άγιοι ήταν πραγματικοί έμποροι, λέει σε ένα ιδιόμελο της Αγίας Βαρβάρας,   «φθαρτά γαρ καταλιπόντες, τα άφθαρτα απελάβατε». Οι άγιοι λοιπόν, ήξεραν το αιώνιο συμφέρον. 

Εμείς το ξεχάσαμε, διότι μας ξεγέλασε η τεχνολογία, αυτή μας ξεγέλασε κατά πρώτον και κατά δεύτερον μας ξεγέλασαν τα άθεα γράμματα της Ευρώπης. 

Τα οποία είπε ο Παπουλάκος, «υφαίνουν το σάβανο του γένους» αυτό πάθαμε. Και γεμίσαμε φοβίες, και θλίψεις, και καταθλίψεις, και ανασφάλειες, γιατί νομίζουμε ότι η ζωή μας τελειώνει με τον θάνατό μας, μ’ αυτό ξεγελαστήκαμε. 

Ενώ ο άγιος Ιωάννης 22 χρονών μέσα στο σκότος των οφθαλμών του κατόρθωσε να βλέπει πάντοτε αυτό το φως που είναι γεμάτο πληροφορίες, που μέσω αυτού του φωτός γνωρίζουμε όλη την άγια συνοδεία. 

Τι γράφει στον Ακάθιστο Ύμνο:  «Ώφθης φωτισμός ημών και βεβαίωσις όθεν βοώμεν σοι. Χαίρε άστρον άδυτον, εισάγον κόσμω τον μέγαν Ήλιον· χαίρε Εδέμ ανοίξασα, την κεκλεισμένην Αγνή· χαίρε στύλε, πύρινε εισάγουσα, εις την άνω ζωήν, το ανθρώπινον». 

Άκου τι ωραία λέει της Παναγίας! Είσαι ένα αστέρι, Παναγία μου, που δεν θα δύσει ποτέ… «εισάγον κόσμω τον μέγαν  Ήλιον» που εισαγάγεις εις τον κόσμο τον μέγα ήλιο, τον Χριστό δηλαδή «Χαίρε Εδέμ ανοίξασα». Χαίρε, Παναγία μου, που άνοιξες τον παράδεισο «την κεκλεισμένην, Αγνή» την κλεισμένη θύρα του παραδείσου. «Χαίρε στύλε πύρινε εισάγουσα εις την άνω ζωήν, το ανθρώπινον»,  χαίρε εσύ που οδηγείς στην άνω ζωή το ανθρώπινο γένος. Να το εδώ, αυτά όλα που σας είπα: «Εις την άνω ζωή του ανθρώπου», από εδώ εμπνεύστηκα όλο αυτό το κήρυγμα που ακούσατε. Πόσες πληροφορίες μπορεί να μας δώσει ένας ψαλμός! Δυο στίχοι: «Εις την άνω ζωή» εισήγαγε η Παναγία με τη γέννηση του Θεανθρώπου Χριστού όλους εμάς, το ανθρώπινο γένος. 

Εύχομαι να έχουμε αντιληφθεί πιο είναι το συμφέρον μας! Να αντιληφθούμε ότι μας περιμένει μεγάλη οικογένεια, μια οικογένεια που συνεχώς λειτουργεί, όπως λειτουργήσαμε εμείς σήμερα έτσι ωραία, και στη θέση των ψαλτάδων ψέλνουν οι άγγελοι, και στη θέση του λειτουργού είναι ο ίδιος ο Χριστός. Γι’ αυτό και λέει σε μια ευχή: «Συ γαρ ει ο προσφέρων και προσφερόμενος και προσδεχόμενος και διαδιδόμενος». Και η Παναγία που βρίσκεται, όταν λειτουργεί ο Χριστός; Μέσα στο ιερό βήμα, γι’ αυτό τη βλέπετε να ζωγραφίζεται μέσα στο ιερό την Παναγία, από αυτήν πήραμε εμείς την ιεροσύνη μας, από την Παναγία. 

Έτσι λοιπόν, μας περιμένει η αγία οικογένεια. Όχι,  την οικογένεια όπως τη νομίζουν οι καθολικοί που βάζουν την Παναγία μαζί με τον Ιωσήφ. Αυτά δεν είναι σωστά πράγματα, και αυτή την εικόνα να μην την έχετε στο προσκυνητάρι σας. 

Η αγία οικογένεια είναι ο Χριστός «Συν πάσι τοις αγίοις», αυτό μας περιμένει. Εκεί θα γνωρίσουμε από κοντά και τον άγιο Ιωάννη τον Λαμπαδιστή. 

Ο Θεός να μας αξιώσει να έχουμε αυτό το φως, αυτή τη γνώση, αυτές τις άγιες πληροφορίες, αυτήν τη δόξα, αυτήν την οικογένεια! Το εύχομαι σ’ εσάς, να το εύχεστε και εσείς σ’ εμάς!

Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευκαιρία της εορτής του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, στον πανηγυρίζοντα ναό του αγίου στον Άγιο Δημήτριο Μαραθάσας θα τελεστούν οι ακόλουθες ακολουθίες:

• Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου
  • 5:30 μ.μ: Πανηγυρικός εσπερινός της εορτής του αγίου Δημητρίου.

• Τρίτη, 26 Οκτωβρίου
  • 7:00 π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Τὴν περίοδο τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἁγίου Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, κάποιος νέος ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη, ὁ Νέστωρ, διδασκόταν τὴ χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν μεγαλομάρτυρα ἅγιο.

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ὁ θεομάχος αὐτοκράτορας Μαξιμιανὸς διοργάνωνε διάφορους ἀγῶνες, παιχνίδια καὶ θεάματα γιὰ τὸν λαό. Ἀγαπημένος του πρωταγωνιστὴς ἦταν ἕνας ἄνδρας γιγαντιαίων διαστάσεων, ἀπ᾿ τὴ φυλὴ τῶν Βανδάλων, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν Λυαῖος καὶ θύμιζε σὲ δύναμη τὸν Γολιάθ. Ὡς ὁ μονομάχος τοῦ αὐτοκράτορα, προκαλοῦσε καθημερινὰ σὲ μονομαχία τοὺς ἄνδρες καὶ αὺτοὶ ἔπεφταν νεκροί, ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ αἱμοδιψὴς Λυαῖος διασκέδαζε τὸν αἱμοδιψῆ εἰδωλολάτρη Μαξιμιανό.

Ὁ αὐτοκράτορας μάλιστα πρόσταξε νὰ κατασκευάσουν εἰδικὴ ἐξέδρα, σὰν ἁλώνι, γιὰ τὶς μονομαχίες τοῦ Λυαίου. Γύρω καὶ κάτω ἀπ᾿ τὴν πλατφόρμα, ὅπου διεξαγόταν ἡ μονομαχία, εἶχαν προσαρμοστεῖ ἀλλεπάλληλες κατακόρυφες λόγχες.

Ὅταν ὁ Λυαῖος νικοῦσε κάποιον στὴν πάλη, τὸν πετοῦσε ὕστερα ἀπὸ τὴν πλατφόρμα καὶ ὁ ἀντίπαλός του καρφωνόταν ἐπάνω στὶς μυτερὲς λόγχες. Ὁ αὐτοκράτορας καὶ οἱ παγανιστὲς ὑπήκοοί του ζητωκραύγαζαν κάθε φορὰ ποὺ κάποιος δυστυχὴς σφάδαζε ἀπ᾿ τοὺς πόνους, καρφωμένος ἐπάνω στὶς λόγχες μέχρι ποὺ ἄφηνε τὴν τελευταία του πνοή.

Ἀνάμεσα στὰ πολλὰ θύματα τοῦ Λυαίου ἦταν καὶ ἀρκετοὶ χριστιανοί. Ἄν κανένας δὲν προσφερόταν μὲ τὴ θέλησή του νὰ μονομαχήσει μὲ τὸν Λυαῖο, τότε ὁ αὐτοκράτορας πρόσταζε νὰ συλληφθοῦν χριστανοὶ καὶ νὰ ἐξαναγκαστοῦν διὰ τῆς βίας νὰ μονομαχήσουν μαζί του.

Βλέποντας ὁ Νέστωρ τὸ φρικτὸ κι ἀποτρόπαιο αὐτὸ θέαμα τῶν παγανιστῶν, ἡ καρδιά του σκιζόταν ἀπὸ πόνο καὶ ἀποφάσισε νὰ προσέλθει ὁ ἴδιος σὲ μονομαχία μὲ τὸν γιγαντιαῖο Λυαῖο. Πρῶτα ὅμως πῆγε στὴν ὑπόγεια φυλακὴ γιὰ νὰ δεῖ τὸν ἅγιο Δημήτριο καὶ ζήτησε εὐλογία γιὰ τὸ ἐγχείρημα ποὺ θὰ ἀποτολμοῦσε. Ὁ ἅγιος Δημήτριος τὸν εὐλόγησε, τὸν σταύρωσε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ στὸ μέτωπο καὶ στὸ στῆθος· προφήτευσε δὲ λέγοντας: «Θὰ νικήσεις τὸν Λυαῖο, ἀλλὰ θὰ μαρτυρήσεις γιὰ τὸν Χριστό».

Ἔτσι, ὁ νεαρὸς Νέστωρ πῆγε νὰ μονομαχήσει μὲ τὸν γίγαντα Λυαῖο. Ὁ Μαξιμιανὸς ἦταν παρὼν μαζὶ μὲ πλήθη κόσμου ποὺ ἐλεεινολογοῦσαν τὸν νεαρὸ Νέστορα, ὁ ὁποῖος, ὅπως πίστευαν μὲ βεβαιότητα, ἐπρόκειτο νὰ πεθάνει. Μερικοὶ μάλιστα προσπαθοῦσαν νὰ τὸν ἀποτρέψουν ἀπὸ μιὰ ἀναμέτρηση μὲ τὸν Λυαῖο.

Ἀπτόητος, ὁ Νέστωρ σφραγίστηκε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ ἀνέκραξε: «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθησε με!». Πράγματι, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ νίκησε τὸν Λυαῖο, τὸν ἔβγαλε ἐκτὸς μάχης καὶ τὸν πέταξε κάτω στὶς μυτερὲς λόγχες ὅπου ὁ δυνατὸς γίγαντας βρῆκε φρικτὸ θάνατο.

«Μέγας ὁ Θεὸς τοῦ Δημητρίου!», φώναζε τότε σύσσωμο τὸ κοινὸ τῶν θεατῶν. Ὅμως ὁ αὐτοκράτορας, κατῃσχυμμένος ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ καὶ περίλυπος γιὰ τὸν θάνατο τοῦ ἀγαπημένου του Λυαίου, ἐξεμάνη ἐναντίον τοῦ Δημητρίου καὶ τοῦ Νέστορα: πρόσταξε τὸν μὲν Νέστορα νὰ ἀποκεφαλίσουν οἱ δήμιοι, τὸν δὲ Δημήτριο νὰ θανατώσουν διὰ λογχισμοῦ.

Ἔτσι τελείωσε τὴν ἐπίγειο ζωή του ὁ μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Νέστωρ καὶ εἰσῆλθε στὴν κατοικία του στὴ Βασιλεία τοῦ Κυρίου, τὸ ἔτος 306.

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο, Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος, Ὀκτώβριος, ἐκδ. Ἄθως, Ἀθήνα 2009, σσ. 306-308).

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στη Θεία Λειτουργία της  εορτής του αγίου Δημητρίου του Μεγαλομάρτυρος, που τελέσθηκε στον πανηγυρίζοντα ομώνυμο ναό της κοινότητος Αγίου Δημητρίου Μαραθάσας, της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου (26.10.2020).

Έτη πολλά ευλογημένα και σε σας. 

Να είναι τα έτη μας, έτη μετανοίας για να μπορέσουμε έτσι όλο και περισσότερο να συμμετέχουμε στην ατελεύτητη ζωή του Τριαδικού Θεού!

Εάν κοινωνούμε, εάν παίρνουμε αγιασμό, εάν ερχόμαστε Εκκλησία, εάν προσκυνούμε τις άγιες εικόνες, εάν προσκυνούμε τα ιερά λείψανα, εάν παίρνομε αντίδωρο, εάν φιλούμε το χέρι του ιερέα, ή του αρχιερέα όπου ευρίσκεται, είναι για να συμμετέχομε στη Θεία ζωή, στις ενέργειες του Τριαδικού Θεού. 

Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσομε βαθιά μέσα μας, διότι τώρα με αυτή την ασθένεια, τη λεγόμενη του κορωνοϊού, συγχύστηκε ο κόσμος και φταίνε εν πολλοίς και οι ιερείς και οι αρχιερείς, όπου έχομε Ορθόδοξους αρχιερείς. Δεν μπορούμε να φοβόμαστε τη Θεία Κοινωνία, ότι είναι πηγή ασθενείας. 

Η Θεία Κοινωνία είναι πηγή ζωής αφού είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, του Θεού. Είναι δυνατόν Αυτός που νίκησε τον θάνατο, αφού το λέμε στο Χριστός Ανέστη «θανάτῳ θάνατον πατήσας», να φοβόμαστε ότι αν κοινωνήσομε θα κολλήσομε ασθένεια; Ίσα-ίσα οι έξυπνοι Χριστιανοί σήμερα αυτό που κάνουν είναι να κοινωνούν πιο τακτικά. 

Κάμετε ότι μπορείτε να συγχωρεθείτε με όσους έχετε στενοχωρηθεί, πικραθεί, τσακωθεί, για να μπορείτε να κοινωνάτε όσο γίνεται πιο τακτικά. Νηστεία κάμετε κατά δύναμη, η Εκκλησία έχει τις ημέρες της νηστείας: Τετάρτη και Παρασκευή, να προσπαθήσουμε να τις κρατούμε,αλλά και τις άλλες ημέρες που ορίζει η Εκκλησία. Σε λίγες μέρες από τη 15η του μηνός Νοεμβρίου αρχίζει μια ωραία, απλή, εύκολη νηστεία που μας προετοιμάζει για την ημέρα, τη μεγάλη εορτή, τη μητρόπολη των εορτών, τα άγια Χριστούγεννα. 

Όλα αυτά είναι ένας τρόπος να συμμετέχομε στη ζωή του Θεού. Ο Θεός προσφέρεται, είναι «ο προσφέρων και προσφερόμενος», σε κάθε Θεία Λειτουργία. Έρχεται ο ίδιος ο Θεός και μας λέει: «Λάβετε φάγετε, πίετε εξ αυτού πάντες». Είναι λοιπόν κρίμα για την ψυχή μας, δεν είναι φιλοτιμία για την πίστη μας, για τους προγόνους μας οι οποίοι πέρασαν σε πολύ-πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, με χολέρες, με πανούκλες, με πολέμους, με φτώχειες, με κατακτητές, ένας κατακτητής έφευγε άλλος ερχόταν. 

Η Κύπρος για να δει λίγα χρόνια ελευθερίας πέρασαν 750 χρόνια σκλαβιάς. Και οι πάπποι μας δεν λύγισαν οι περισσότεροι, και την πίστη την κράτησαν, και Ορθόδοξοι Έλληνες έμειναν και κατά τη διάρκεια των κατακτήσεων από καιρού εις καιρόν όλο και μία επιδημία είχαν, εκείνοι και αν δεν είχαν. Αλλά ξέρετε τι είχαν εκείνοι που σ’ εμάς λιγόστεψε; Είχαν πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό. 

Αμέσως έβγαιναν να κάμουν λιτανεία με τις εικόνες τους, όπου είχαν λείψανα αγίων και με τα λείψανα τους. Χθες έκαναν στη Θεσσαλονίκη κάμποσους εορτασμούς, ο άγιος μυρόβλυζε ακαταπαύστως. Αν πάτε μέσα στο διαδίκτυο και γράψετε, όσοι μπαίνετε: «Μύρο αγίου Δημητρίου», λέει ότι, αυτή τη βδομάδα που πέρασε, στη Θεσσαλονίκη εκεί που είναι το κέντρο τιμής του αγίου Δημητρίου, δεν ξανααισθάνθηκαν οι σύγχρονοι Θεσσαλονικείς τόση ευωδία να βγαίνει από τα λείψανα, ιδιαιτέρως από την κάρα του αγίου Δημητρίου-πραγματικός μυροβλύτης. 

Ο αρχιμανδρίτης που κρατούσε την κάρα όλο του το φαιλόνιο βράχηκε από το μύρο που έβγαινε. Μα σκεφτείτε λογικά, μια κάρα ενός αγίου τί είναι; Οστά γυμνά, κόκκαλα, αλλά είναι γεμάτα χάρη, είναι γεμάτα από την ενέργεια του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, είναι γεμάτα από τη ζωή του Θεού.

Πήγα μια φορά να εξομολογηθώ στον άγιο Πορφύριο, και του λέω: «Γέροντα, εγώ θέλω να γίνω μοναχός, αλλά όλοι μου λένε να γίνω και ιερομόναχος. Όπως έγινε ο πάτερ Δοσίθεος χτες διάκος, όπως είναι ο πάτερ Ιάκωβος. Έχω, του λέω, εγώ τις δυνατότητες, μου επιτρέπει η Εκκλησία»; 

Μου λέει: «Μου επιτρέπεις να εξετάσω τι αμαρτίες έκαμες»; Ήμουν 22-23 χρονών. Άρχισε ο άγιος να με ρωτά: «Έκανες το τάδε, έκανες το τάδε»; Στην αρχή μου έλεγε απλά πράγματα, εύκολα, όταν τελειώσαμε με τα χοντρά-χοντρά και αναθάρρησα μου λέει: «Βεβαίως μπορείς να γίνεις». Μετά μου λέει: «Παιδί μου, να πάμε και λίγο πιο χαμηλά». «Πού πιο χαμηλά», του λέω. «Μέσα στην ψυχή σου, παιδί μου. Εγώ τώρα βλέπω κάποια πράγματα που εσύ δεν βλέπεις». Και άρχισε να με ρωτά: «Το τάδε το σκέφτηκες, το τάδε το επιθύμησες, πώς το σκέφτηκες, πώς το επιθύμησες»; Λεπτομέρειες και λεπτομέρειες, τέτοια πράγματα. 

Εγώ ντράπηκα. Μου έκανε ερωτήσεις δύσκολες. Αλλά τι διαπίστωσα; Όσο δυσκολευόμουν, εξομολογούμουν με ειλικρίνεια, με ευθύτητα, (Δόξα τω Θεώ, το έχω αυτό, δεν μπορώ να υποκριθώ, τόσο το μάλλον απέναντι σε έναν άγιο, όπως τον άγιο Πορφύριο), ξαφνικά τι διαπιστώνω; Όσο πιο ειλικρινής και αποκαλυπτικός γινόμουν στην εξομολόγηση μου γέμισε το κελί, το δωμάτιο του αγίου Πορφυρίου ευωδία.

Κύριε ελέησον, λέω, η ευωδία βγαίνει από τον άγιο Πορφύριο, από  το σώμα του. Ζωντανός ο άγιος τότε. Αυτός το κατάλαβε. Μου λέει: «Ξέρεις, όχι να λες ότι πήγα και εξομολογήθηκα στον Πορφύριο και ο Πορφύριος ευωδίασε. Δεν είμαι εγώ, παιδί μου, που ευωδιάζω. Έχω μερικά εδώ λείψανα αγίων και όταν γίνεται καθαρή, ειλικρινής εξομολόγηση, χαίρονται». Και πώς θα δείξει τη χαρά του έναν λείψανο αγίου; Είτε με την ευωδία, είτε όπως του αγίου Δημητρίου με την μυροβλυσία. Πώς θα δείξει την χαρά της μια εικόνα, ότι ευαρεστείται από τη δική μας λατρεία, από τη δική μας προσευχή, από τη δική μας παρουσία, από το ταπεινό μας φρόνημα, το συγχωρητικό μας φρόνημα; Είτε θα ευωδιάσει, είτε θα μυροβλύσει. 

Αν θέλει να μας δείξει ότι δεν είναι ευχαριστημένη, θα αρχίσει να δακρύζει, όπως συμβαίνει 45 μέρες τώρα στην Αθήνα εκεί στον Βύρωνα που μια εικόνα της Παναγίας κλαίει συνεχώς. 

Η Μεγάλη Εβδομάδα που μας πέρασε, που ήταν κλειστές οι εκκλησίες στην Αθήνα όλες -λόγω της ολιγοπιστίας και αρχιερέων, και ιερέων, και λαού έκλεισαν οι εκκλησίες- ο Εσταυρωμένος στο γηροκομείο Αθηνών έβγαζε αίμα, για να μας δείξει ότι εμείς τον ματώσαμε, εμείς ολιγοπιστήσαμε απέναντί Του. Τί έκαμναν οι πρωτινοί; Και εδώ στη Μαραθάσα ιδιαιτέρως αυτό το έθιμο τουλάχιστον στον Μουτουλλά το κρατούν μέχρι σήμερα. 

Μόλις είχαν αρρώστιες, ή θανάτους από ατυχήματα απανωτούς μέσα στο χωριό τους: «Να κάνουμε λιτανεία, έλεγαν, τις άγιες εικόνες σε όλο το χωριό από παρεκκλήσι σε παρεκκλήσι, από ξωκλήσι σε ξωκλήσι, να αγιαστούν οι δρόμοι, ο αέρας». 

Τί κάναμε εμείς; Ακούσατε πουθενά να γίνει λιτανεία; Θέλαμε να κάμουμε λιτανεία την εικόνα του Αγίου Ηρακλειδίου, που είναι το λείψανο του πάνω,  από  τη Σκουριώτισσα να την πάρουμε εκεί που βαφτίστηκε ο άγιος στον Λαμπαδιστή. Ετοιμαστήκαμε μια χαρά, παραμονές η αστυνομία τι μας είπε: «Δεν μπορούμε να σας επιτρέψουμε, λέει, δεν έχουμε τόσους πολλούς αστυνομικούς να αστυνομεύουν, διότι θα έρθει κόσμος εκεί που θα προσκυνούν και μπορεί να έχομε μετάδοση του ιού». Και δεν επέτρεψαν να γίνει η λιτανεία. 

Τώρα στον «Άγιο Δημήτριο» μυροβλύζει ο άγιος έχει μια εβδομάδα, τρέχει καννούριν, όπως λέμε στην Κύπρο, σαν φουντάνα, σαν βρύση το μύρο του και έρχεται το κράτος και τί λέει: «Να μην γίνει η λιτανεία του λειψάνου του αγίου, γιατί θα γίνει συνωστισμός και μπορεί να έχομε μεγάλη μετάδοση και πολλά κρούσματα». 

Σας λέω, είναι να μην μας κάψει ο Θεός μετά; Με τέτοιαν ολιγοπιστία που δείχνουν πρώτα οι κρατούντες και ακολουθούν δυστυχώς αρκετοί από τους αρχιερείς σ᾿ αυτή την νοοτροπία, και οι ιερείς και μετά ο κόσμος. Ό,τι κάνουν οι ηγέτες του, θα κάνει και ο κόσμος. Αυτά τα λέω για να προβληματιστούμε. 

Μας έστειλε ο Θεός αυτή τη χρονιά και την άλλη που έρχεται να δώσουμε εξετάσεις πίστεως όλοι μας σε όλο τον κόσμο. Όχι μόνον οι Έλληνες, όλος ο κόσμος. 

Λεν μερικοί άνθρωποι του Θεού, ότι έρχεται άλλη αρρώστια, όχι κορωνοϊός, που εκείνη θα είναι η μεγάλη και η πραγματική αρρώστια, γιατί δώσαμε εξετάσεις και αποτύχαμε, και ολιγοπιστήσαμε. Και νομίσαμε θα μας σώσουν οι μάσκες, μάσκες βάζουν στα καρναβάλια, δεν βάζουν στη Θεία Λειτουργία. 

Γιατί εδώ ερχόμαστε με πίστη, δηλαδή με εμπιστοσύνη στην χάρη, στην ενέργεια του Θεού. Όποιος πιστεύει. Ο Χριστός κάνει τη δουλειά του και με λίγους. Είπε: «όπου εισί δύο ή τρείς εις το εμόν όνομα, εγώ ειμι εν μέσω αυτών». Ούτε 22 είπε, ούτε 102 είπε, δύο ή τρεις. Να τα έχομε κατά νουν αυτά. 

Όπως ακούσατε σήμερα δεν γιορτάζει μόνον ο άγιος Δημήτριος  είναι και η επέτειος ενός μεγάλου σεισμού που έγινε στα χρόνια της βυζαντινής περιόδου και μας περικυκλώνουν οι σεισμοί όπως έχετε δει τα τελευταία χρόνια σε όλο τον κόσμο. Και οι άνθρωποι του Θεού λένε ότι και στην περιοχή μας έρχονται πολλοι, πολλοί μεγάλοι σεισμοί.

Γι’ αυτό παρακαλώ την αγάπη σας να αυξήσετε πρώτα τη μετάνοιά σας, και η εξομολόγησή μας να είναι όσο γίνεται πιο ειλικρινής, πιο καθαρή για να χαίρονται και να ευωδιάζουν και τα λείψανα και οι εικόνες, για να μυροβλύζει η ψυχή μας, για να είμεθα έτοιμοι για την αιώνια ζωή, για να συμμετέχουμε στη Θεία ζωή του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Το εύχομαι σε σας, να το εύχεσθε και εσείς για μας. 

Ο άγιος Δημήτριος να δυναμώσει την υπομονή μας και την πίστη μας, και να λέτε αυτό που έλεγαν όλοι οι σύγχρονοι άγιοι: «Χριστέ μου, δως μου την υπομονή και την πίστη των αγίων». Διότι από ότι φάνηκε σε όλους μας κλήρο και λαό, στην εποχή μας μειώθηκε και η υπομονή μας, και η πίστη μας, και η εμπιστοσύνη μας δηλαδή στο έλεος, στη θεραπευτική δύναμη της χάριτος του Τριαδικού Θεού. 

Όταν κάτι μας λείψει πηγαίνομε και το αγοράζομε. Η Εκκλησία δεν θέλει χρήματα, η Εκκλησία θέλει πρώτα απ᾿ όλα πίστη. Άμα έχει κάποιος χρήματα και προσφέρει, καλοδεχούμενα, και τα αξιοποιούμε, όπως βλέπετε, τουλάχιστον εδώ. Αλλά δεν είναι το παν το χρήμα, αυτό που είναι το παν είναι η πίστη. 

Και όταν βλέπομε ότι για διάφορους λόγους ή ο φόβος αυξάνεται μέσα μας, ή η πίστη ελαττώνεται, είναι και αυτό μια αμαρτία μας, να ζητήσουμε από τον Χριστό: «Συγχώρα με Χριστέ μου, αύξησε την πίστη μου, πρόσθεσε μου  πίστη». Έτσι να Του λέμε: «Χριστέ μου, δως μου την υπομονή και την πίστη των αγίων». Δεν είμαστε άγιοι, γι’ αυτό και ολιγοπιστούμε, γι᾿ αυτό και έχουμε φόβο, να ταπεινωνόμαστε όμως.

Χαίρομαι που έρχεστε στις ακολουθίες μας. Ο κάθε ένας ας έρθει κατά την πίστη του, Αλλά κανένας, κανένας, ούτε και εγώ πρώτος να επαναπαυθώ με αυτό που έχω, πάντοτε να ζητώ κάτι περισσότερο: «Χριστέ μου, δυνάμωνε την υπομονή μου! Δυνάμωσε την πίστη μου, να κάνει θαύματα, να έχει Πνεύμα Άγιο, να έχει τη δύναμη, τη χάρη του αγίου Δημητρίου». 

Που όταν χρειάστηκε ο μαθητής του ο άγιος Νέστορας δύναμη πήγε και τον ευλόγησε στη φυλακή, και πάλεψε με ποιόν; Με τον γίγαντα της εποχής εκείνης τον Λυαίον. Και ο μικρός Νέστορας τον νίκησε φωνάζοντας, μία προσευχή: «Θεέ του Δημητρίου»! Ακούτε, τι του είπε ο άγιος Νέστορας πριν μπει μέσα στο στάδιο να αγωνιστεί; «Θεέ του Δημητρίου, βοήθει μοι»! Και ο Θεός του αγίου Δημητρίου τον βοήθησε. Και γιορτάζει ο ένας άγιος τη μία ημέρα και την άλλη ο άλλος, ο Νέστωρας. 

Έτη πολλά ευλογημένα και να μυροβλύζουν τα έτη μας από πίστη και υπομονή εν Χριστώ.