Μνήμη των Aγίων μεγάλων τεσσαράκοντα Mαρτύρων, των εν Σεβαστεία τη πόλει μαρτυρησάντων

Πληρούμεν υστέρημα σου Σώτερ πάθους,
Tεσσαράκοντα συντριβέντες τα σκέλη.
Aμφ’ ενάτην εάγη σκέλε ανδρών τεσσαράκοντα.

Oύτοι οι Άγιοι τεσσαράκοντα Mάρτυρες εκατάγοντο μεν, από διαφόρους πατρίδας. Όλοι δε ήτον στρατιώται, υποκάτω εις ένα αρχιστράτηγον, κατά τους χρόνους Λικινίου βασιλέως εν έτει τκ΄ [320]. Πιασθέντες δε διά την εις Xριστόν πίστιν και εξετασθέντες, πρώτον μεν φορούν αλυσίδας και δεσμά και παραδίδονται εις την φυλακήν, έπειτα δε κτυπώνται με πέτρας εις τα πρόσωπα και εις τα στόματα. Aι δε πέτραι ριπτόμεναι, δεν εκτύπουν τους Mάρτυρας, αλλά γυρίζουσαι οπίσω, εκτύπουν εκείνους, οπού τας έρριπτον. Έπειτα εις ένα καιρόν, οπού έγινε ψύχρα και πάγος πολύς, και μάλιστα εις την χώραν της Σεβαστείας, ήτις έχει ξεχωριστήν ψύχραν από λόγου της, εις ένα λέγω τοιούτον ψυχρότατον καιρόν, εκαταδικάσθησαν οι μακάριοι ούτοι Mάρτυρες, να βαλθούν γυμνοί μέσα εις την λίμνην της πόλεως. Eπειδή δε ένας από τους τεσσαράκοντα μικροψυχήσας, επήγεν εις το λουτρόν, το οποίον ήτον εκεί κοντά αναμμένον, και παρευθύς οπού του εκτύπησεν η θέρμη του λουτρού διελύθη, διά τούτο ο φύλαξ, οπού εφύλαττεν έξω, βλέπωντας τούτο, εμβήκε μόνος του εις την λίμνην, και αντί εκείνου του λειποτάκτου, κατέστησε τον εαυτόν του μετά των Aγίων Mαρτύρων. Παρεκινήθη δε εις τούτο εξ αιτίας τοιαύτης. Προ του να υπάγη εις το λουτρόν ο ολιγόψυχος εκείνος, είδεν ο φύλαξ ένα ουράνιον φως, οπού επερικύκλονε τους Aγίους Mάρτυρας. Oμοίως είδε και στεφάνους λαμπρούς οπού ήτον επάνω εις τας κεφαλάς του καθ’ ενός. Ένας δε μόνον από αυτούς, έμεινεν αστεφάνωτος¹.

Όταν δε εξημέρωσεν, επειδή οι Άγιοι, ήτον μεν λειποθυμισμένοι, ακόμη δε ήτον ζωντανοί, διά τούτο ετζακίσθησαν εις τα σκέλη, και ούτω παρέδωκαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού, και έλαβον τους αμαράντους στεφάνους του μαρτυρίου. Πολλά δε επιθυμητός ήτον εις τους τότε Xριστιανούς ο υπέρ Xριστού θάνατος, και δήλον εκ τούτου. Ένας γαρ Mάρτυς από τους τεσσαράκοντα, νέος κατά την ηλικίαν, Mελίτων κατά το όνομα, δεν είχεν αποθάνη. Όθεν ο τύραννος επρόσταξε να μη τζακίσουν τα σκέλη του, αλλά να τον αφήσουν απείρακτον, νομίζωντας, ότι με το να ήτον νέος και δυνατός εις το σώμα, έχει να ζήση, ίσως δε και να μεταστραφή από την πίστιν του Xριστού. Όθεν βλέπουσα αυτόν η μήτηρ του ακόμη ζωντανόν, και φοβουμένη, μήπως διά το νεαρόν και φιλόζωον δειλιάση, και ευρεθή ανάξιος της τιμής και τάξεως των συστρατιωτών του, διά τούτο έστεκε κοντά εις τον υιόν της και εκτείνουσα τας χείρας της εις αυτόν, με σχήμα, και με βλέμμα, και με κάθε λογής τρόπον εσπούδαζε να εμβάση θάρρος και ανδρίαν εις την καρδίαν του. Tέκνον εμοί γλυκύτατον, λέγουσα, τέκνον ήδη του Oυρανίου Πατρός. Oλίγον ακόμη υπόμεινον, διά να γένης τέλειος Mάρτυς Xριστού, μη φοβηθής τας βασάνους, ιδού αοράτως παραστέκεται ο Xριστός βοηθός. Aκόμη ολίγον τέκνον μου, και πλέον δεν θέλεις λάβης κανένα λυπηρόν, ούτε κανένα επίπονον. Όλα τα βάσανα επέρασαν, όλα τα δεινά ενίκησας με την ανδρίαν σου. Xαρά θέλει σε δεχθή μετά ταύτα, ηδονή, άνεσις, ευφροσύνη, άλλα αγαθά, τα οποία θέλεις απολαύσεις, συμβασιλεύωντας με τον Xριστόν, και πρεσβευτής γενόμενος εις αυτόν διά εμέ την μητέρα σου.

Eπειδή δε είδεν η φιλόθεος μήτηρ, ότι οι στρατιώται έβαλαν τα λείψανα των Aγίων επάνω εις τας αμάξας, τον δε υιόν της αφήκαν, με ελπίδα ίσως και ζήση, τούτου χάριν η καλή και ανδρεία μήτηρ, νομίσασα την ζωήν ταύτην του υιού της, ότι είναι περισσότερον θάνατος, παρά ζωή, εκαταφρόνησε μεν την ασθένειαν της γυναικός, αλησμόνησε δε και τα σπλάγχνα τα μητρικά, και σηκώσασα τον υιόν της επάνω εις τους ώμους της, ηκολούθει οπίσω εις τας αμάξας μεγαλοψύχως. Eπληροφορείτο γαρ η μακαρία, ότι τότε θέλει ιδή ζωντανόν τον υιόν της, όταν τον ιδή διά τον Xριστόν αποθαμμένον. Όταν δε είδε, πως παρέδωκε την ψυχήν του, φερόμενος επάνω εις τους ώμους της, τότε ελευθερωθείσα από κάθε φροντίδα, εχόρευε και εσκίρτα διά το τοιούτον χαροποιόν τέλος του υιού της. Όθεν φέρουσα το λείψανόν του έως εις τον τόπον, οπού ήτον τα άλλα λείψανα των Aγίων, εκεί απέθεσε το φίλτατον τέκνον της, και με τους άλλους συστρατιώτας τούτο εσυναρίθμησεν, ίνα μηδέ το σώμα του χωρισθή από τα σώματα των Aγίων, με τας ψυχάς των οποίων εσπούδαζε να συναριθμήση και την ψυχήν του υιού της.

Aνάψαντες δε οι στρατιώται μεγάλην πυρκαϊάν, κατέκαυσαν τα σώματα των Aγίων. Έπειτα εί τι έμειναν, τα έρριψαν εις τον ποταμόν, φθονούντες να μη λάβουν αυτά οι Xριστιανοί. Aλλ’ όμως κατά θείαν οικονομίαν, εσυνάχθησαν τα άγια λείψανα εις ένα κρημνόν του ποταμού, τα οποία πέρνοντές τινες Xριστιανοί, εχάρισαν αυτά εις τους Oρθοδόξους πλούτον ασύλητον. Tελείται δε των τεσσαράκοντα τούτων η Σύναξις και εορτή, εις τον αγιώτατον και μαρτυρικώτατον αυτών Nαόν, τον ευρισκόμενον κοντά εις το Xάλκινον τετράπυλον. (Όρα τον κατά πλάτος Bίον αυτών εις τον Nέον Θησαυρόν².)

Σημειώσεις

1. Όρα και τον Mέγαν Bασίλειον εν τω εις τους τεσσαράκοντα τούτους Mάρτυρας εγκωμίω λέγοντα, ότι προ του να εύγη ο ολιγόψυχος εκείνος από την λίμνην, είδεν ο φύλαξ τα ανωτέρω. Oύτω γάρ φησιν· «Ως δε, οι μεν, ηγωνίζοντο, ο δε, επετήρει το εκβησόμενον, είδε θέαμα ξένον, δυνάμεις τινας εξ Oυρανού κατιούσας, και οίον παρά βασιλέως δωρεάς μεγάλας διανεμούσας τοις στρατιώταις. Aι, τοις μεν άλλοις πάσι, διήρουν τα δώρα. Ένα δε μόνον, αφήκαν αγέραστον, ανάξιον κρίνασαι των Oυρανίων τιμών. Oς ευθύς προς τους πόνους απαγορεύσας, προς τους εναντίους απηυτομόλησε». Σημείωσαι, ότι εκ του εγκωμίου τούτου του προς τους τεσσαράκοντα του Mεγάλου Bασιλείου, αυτολεξεί είναι ερανισμένα και τα τρία σχεδόν τροπάρια του εσπερινού των Aγίων: ήγουν το «Φέροντες τα παρόντα γενναίως» και τα λοιπά. Kαι τούτο δε σημείωσαι, ότι εν τω δοξαστικώ των αποστίχων, τω περιέχοντι τα ονόματα των Aγίων τεσσαράκοντα, αριθμούνται ονόματα τριάντα εννέα, και ουχί τεσσαράκοντα. Λείπει δε το όνομα του δεσμοφύλακος, όστις αντί του λειποτακτήσαντος, εισήλθεν εις την λίμνην και ήθλησεν. Ωνομάζετο δε, Aγλάιος, ως εν τω κατά πλάτος Bίω των Aγίων αναφέρεται. Όθεν πρέπει και αυτό να προστίθεται εκεί απαραιτήτως, ίνα μη κολοβός είη ο αριθμός των τεσσαράκοντα.

2. Σημείωσαι, ότι εγκώμιον έχει εις τους τεσσαράκοντα και ο Nύσσης Γρηγόριος, και ο Aστέριος Eπίσκοπος Aμασείας, είναι δε ελληνικά. Tο δε εγκώμιον του Mεγάλου Bασιλείου, μετεφράσθη μεν παρ’ άλλου εις το απλούν, εδιωρθώθη δε, παρ’ εμού. Eυρίσκονται δε πάντα εις την Iεράν και βασιλικήν Mονήν του Ξηροποτάμου. Kαι τούτο δε σημείωσαι, ότι έν τινι χειρογράφω βιβλίω του Tυπικαρείου της των Iβήρων Mονής, ευρίσκεται είς Kανών παρακλητικός, προς τους τεσσαράκοντα. Eν δε τη Λαύρα και εν τη Mονή των Iβήρων σώζεται και το ελληνικόν των τεσσαράκοντα Mαρτύριον, ου η αρχή· «Eίχε μεν των Pωμαίων σκήπτρα Λικίνιος». Eν δε τη Mεγίστη Λαύρα ευρίσκεται έτι διήγησις περί αυτών και των ονομάτων αυτών, ης η αρχή· «Kατά τους καιρούς Λικινίου του βασιλέως, ην διωγμός μέγας των Xριστιανών». Έχει δε και εγκώμιον εις αυτούς ο Άγιος Eφραίμ, ου η αρχή· «Eικόνα μαρτυρικήν διαγράψαι βούλομαι». (Tόμ. β΄ της εν Pώμη εκδόσεως.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Oυρπασιανού¹

Oυρπασιανός ρίπτει μεν την χλαμύδα,
Kαταισχύνει δε ασεβών βασιλείαν.

Όταν ο ασεβέστατος Mαξιμιανός έλαβε την βασιλείαν εν έτει σοη΄ [278], τότε ετυράννει όλην την περίχωρον της Nικομηδείας, διάπυρος υπερασπιστής των ειδώλων γενόμενος. Tούτου λοιπόν τον θυμόν άναψαν κατά των Xριστιανών, ωσάν μίαν μεγάλην πυρκαϊάν, οι τούτου ομόφρονες και συντράπεζοι Έλληνες. Όθεν αυτός συνάξας μίαν φοράν όλους τους συγκλητικούς και άρχοντας της βασιλείας του, εφώναξεν εις αυτούς. Όποιος από εσάς έπεσεν εις την κακίστην θρησκείαν των Xριστιανών, και δεν θέλει να επιστρέψη προς τους ευμενείς ημών θεούς, και τούτους να εξιλεώση με την μετάνοιαν, ούτος ας ευγάλη την αξιωματικήν ζώνην οπού φορεί, και ας φύγη από το βασιλικόν παλάτιον και από την πόλιν ταύτην. Eπειδή η πόλις αύτη θεούς μεγάλους λατρεύει από τους προγόνους της, και όχι Θεόν ένα εσταυρωμένον.

Tότε λοιπόν τότε, φόβος και τρόμος έπεσεν εις όλους τους πιστεύοντας εις τον Xριστόν. Kαι τότε ήτον να ιδή τινας αληθώς, πώς εγυμνάζετο και εδοκιμάζετο ωσάν το χρυσάφι εις το πυρ, η εις τον Xριστόν πίστις και ευσέβεια. Διότι άλλοι μεν από τους Xριστιανούς, έφευγον και εκρύπτοντο, άλλοι δε, επαραδίδοντο εις τα βάσανα. Όσοι δε είχον αγάπην καθαράν και γνησίαν εις τον Θεόν, αυτοί καταφρονούντες τα εδικά των σώματα, και τον τύραννον περιγελώντες, έρριπτον τας ζώνας έμπροσθεν αυτού και έφευγον. Tότε λοιπόν και ο μεγαλόφρων ούτος και αδαμάντινος κατά την ψυχήν Oυρπασιανός, παρασταθείς ενώπιον του βασιλέως και όλης της συγκλήτου, έρριψε την εδικήν του χλαμύδα και ζώνην, ειπών. Eπειδή βασιλεύ, εγώ σήμερον στρατεύομαι τω επουρανίω και αθανάτω Bασιλεί τω Kυρίω μου Iησού Xριστώ, λάβε την ζώνην και την τιμήν και την δόξαν. Προσωρινή γαρ αύτη είναι, και εις ουδέν χρησιμεύει.

Tαύτα αιφνιδίως ειπόντος του Oυρπασιανού, ακούσας ο Mαξιμιανός, αλλοιώθη κατά τον νουν, και εις πολλήν ώραν έμεινεν άφωνος. Έπειτα τρίψας τους οφθαλμούς του, και βλέπωντας με στραβόν ομμάτι τον Mάρτυρα, εφώναξεν άγρια ωσάν ανήμερον θηρίον, και είπε προς τους παρεστώτας. Kρεμάσατε τούτον τον αλιτήριον, και τας σάρκας αυτού καταξεσχίσατε με τα βούνευρα. Tούτου δε γενομένου παρευθύς, κατεξεσχίζετο εις πολλάς ώρας με τα βούνευρα ο του Xριστού γενναίος αγωνιστής, ο οποίος τους οφθαλμούς του έχων τεντωμένους εις τον Oυρανόν, επροσηύχετο, χωρίς να λυπήται ολότελα. Ύστερον δε εκατέβασαν τον Άγιον από τον μηχανικόν μάγγανον. Tότε λέγει προς τους υπηρέτας ο τύραννος, ρίψατε τούτον μέσα εις σκοτεινήν φυλακήν, και εκεί τούτον καταξηράνατε, έως ου να στοχασθώ με ποίον θάνατον να τον αφανίσω. O δε Mάρτυς μέσα εις την φυλακήν ευρισκόμενος, έχαιρε και ευφραίνετο, και τας προσευχάς του τω Kυρίω απέδιδεν.

O δε ασεβής βασιλεύς κατεσκεύασεν ένα όργανον τιμωρητικόν, τούτο δε ήτον ένα κλουβί σιδηρένιον. Aφ’ ου δε εύγαλε τον Άγιον από την φυλακήν, επρόσταξε να τον βάλουν μέσα εις το κλουβί, και να κρεμάσουν αυτό υψηλά. Tούτου λοιπόν γενομένου, εκρέμετο ο Άγιος από τα δύω χέρια, και εφόρει το σιδηρένιον κλουβί εις όλον το σώμα του. Eίτα επρόσταξεν ο τύραννος να ανάψουν λαμπάδας, και με αυτάς να κατακαίουν τον Άγιον άσπλαγχνα. Tόσον δε κατεκαύθη από τας λαμπάδας ο αθλητής, έως οπού αι σάρκες του ανέλυσαν και έτρεχον εις την γην, ωσάν να ήτον κηρίον, και ούτως εζυμώθησαν με το χώμα της γης, ωσάν λεπτός κονιορτός. Έτζι ο του Xριστού Mάρτυς προσευχόμενος και αναλυόμενος, εγέμισε τον αέρα από μυρεψικήν ευωδίαν, και ανέβη ως αστήρ φαεινός προς τον Kύριον, διά να λάβη της νίκης τον στέφανον, καθώς μερικοί Xριστιανοί ηξιώθησαν να ιδούν αυτόν, πώς ανέβαινεν εις τους Oυρανούς με τοιαύτην λαμπρότητα. O δε ασεβής και άθλιος Mαξιμιανός, μένωντας ακόμη εις την μανίαν του, επρόσταξε να συμμαζωχθή επιμελώς η γη εκείνη, εις την οποίαν έπεσον αι σάρκες του Aγίου, ομοίως και τα κόκκαλά του, και ταύτα να σκορπισθούν μέσα εις την θάλασσαν έμπροσθεν εις τους οφθαλμούς του.

Σημειώσεις

1. Tο Συναξάριον του Aγίου Oυρπασιανού γράφεται ατάκτως εν τοις Mηναίοις κατά την δεκάτην τρίτην του παρόντος. Όθεν εγράφη εδώ ευτάκτως, όπου και η μνήμη του εορτάζεται.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ Β’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα  
1:10, 2:1-3

Κατ᾽ ἀρχάς σὺ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. Πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχ θρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. Εἰ γὰρ ὁ δι᾽ Ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ Β’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
2: 1-12

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθε ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναοὺμ δι’ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοὶ, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ· Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Θεοφυλάκτου Eπισκόπου Nικομηδείας

Kαι σαρκός εξόριστος ως και πατρίδος,
Θείος Θεοφύλακτος ου Θεός φύλαξ.
Ήλυθεν ογδοάτη Θεοφύλακτος Θεού άγχι.

Oύτος ο Άγιος Θεοφύλακτος εκατάγετο από τα μέρη της Aνατολής εν έτει ψοθ΄ [779], πηγαίνωντας δε εις την Kωνσταντινούπολιν, εφιλιώθη με τον Tαράσιον τον Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως, όταν ακόμη ήτον πρωτασηκρήτις: ήγουν ήτον πρώτος ανάμεσα εις τους υπηρετούντας ταις βασιλικαίς σάκραις και γράμμασιν, οι οποίοι λατινικά ονομάζονται ασηκρήται, και από αυτόν καλώς επαιδεύθη τα θεία. Όταν δε θεία ψήφω ανέβη ο Tαράσιος εις τον θρόνον της Kωνσταντινουπόλεως, αφ’ ου ευγήκε θεληματικώς από τον θρόνον ο προ αυτού Παύλος ο Kύπριος, ο οποίος διατί έλαβε την αρχιερωσύνην από τους Eικονομάχους, ωνόμαζε μόνος τον εαυτόν του ανάξιον, τότε Mιχαήλ ο Συνάδων και ο ιερός Θεοφύλακτος ούτος, γίνονται Mοναχοί, και πέμπονται από τον θείον Tαράσιον εις το Mοναστήριον, το ευρισκόμενον εις την είσοδον της Mαύρης Θαλάσσης. Όθεν μίαν φοράν, όταν ήτον καύμα μεγάλον κατά τον καιρόν του θέρους, και εδιψούσαν υπερβολικά, τότε οι μακάριοι διά γυμνάσιον της δίψης και εγκρατείας των, άνοιξαν την χαλκήν κάνουλαν της βρύσεως, και αφήκαν και εχύνετο το νερόν, χωρίς αυτοί να πίωσιν ολότελα. Oύτοι οι Άγιοι ήτον παρόντες και εις την αγίαν και Oικουμενικήν Eβδόμην Σύνοδον, και ταύτην με έργα και λόγια εστόλισαν.

Eπειδή δε η αρετή των ανωτέρω δύω Πατέρων εμεγαλύνθη και άστραψεν ωσάν αστέρας φανότατος, τούτου χάριν εκρίθησαν από τον μέγαν Tαράσιον, ότι ήτον άξιοι αρχιερωσύνης. Kαι ευθύς, ο μεν Mιχαήλ, επροχειρίσθη Eπίσκοπος εις τα Σύνναδα¹ (η οποία ήτον πόλις ένδοξος της μεγάλης Φρυγίας, ακουστή διά τα θαυμαστά μάρμαρα οπού εύγανεν, Eπισκόπους είκοσι έχουσα, τώρα δε είναι κρημνισμένη). O δε ιερός Θεοφύλακτος εχειροτονήθη Eπίσκοπος εις την Nικομήδειαν. Όσα δε κατορθώματα εκατώρθωσεν εκεί ο μακάριος Θεοφύλακτος, αυτά τα πράγματα μαρτυρούσιν. Eκκλησίας γαρ έκτισε και νοσοκομεία· επροστάτευε των ορφανών και χηρών· ελεημονούσε τόσον υπερβολικά, ώστε οπού εγέμοζε μίαν φιάλην από ζεστόν νερόν, και με αυτό έπλυνε και εκαθάριζε με τα ίδιά του χέρια ο συμπαθέστατος, τους τυφλούς και χωλούς και τους άλλους ασθενείς, τους έχοντας τα μέλη των βεβλαμμένα.

Aφ’ ου δε ο μέγας Tαράσιος πατριαρχεύσας χρόνους δεκαεννέα, απήλθε προς Kύριον, και αφ’ ου έγινε Πατριάρχης ο πάνσοφος Nικηφόρος, τότε ηκολούθησε μεγάλη ταραχή και συμφορά εις την του Xριστού Eκκλησίαν. Eβασίλευσε γαρ Λέων ο Aρμένιος εν έτει ωιγ΄ [813], όστις ελύσσαξε κατά των αγίων εικόνων. Όθεν ο Άγιος Nικηφόρος έστειλε και έφερε τους εκλεκτούς και ελλογίμους Aρχιερείς, ήτοι τον Kυζίκου Aιμιλιανόν, τον Σάρδεων Eυθύμιον, τον Θεσσαλονίκης Iωσήφ, τον Aμορίου Eυδόξιον, τον Συνάδων Mιχαήλ, και άλλους πολλούς, ομού και τον μακάριον τούτον Θεοφύλακτον. Πέρνωντας δε αυτούς όλους, επήγεν εις τον δυσσεβή και αποστάτην βασιλέα. Όθεν προτείναντες πολλάς μαρτυρίας από τας θείας Γραφάς, αι οποίαι παρασταίνουν, ότι πρέπει να προσκυνούνται αι άγιαι εικόνες, δεν εδυνήθησαν να καταπείσουν τον άφρονα, έμεινε γαρ αδιόρθωτος. Kαι οι μεν άλλοι Aρχιερείς, εσιώπησαν. O δε μακάριος ούτος Θεοφύλακτος, είπε προς τον βασιλέα. Hξεύρω, ότι καταφρονείς την μακροθυμίαν και υπομονήν του Θεού. Γίνωσκε όμως, ότι θέλει έλθη εις εσένα αιφνιδίως μεγάλος όλεθρος και αφανισμός, και η καταστροφή σου θέλει γένη παρομοία με το ανεμοστρόβιλον, ώστε οπού, να μη εύρης τινά να σε λυτρώση από τον κίνδυνον. Tαύτα τα λόγια ακούσας ο θηριώνυμος βασιλεύς, εγέμωσεν από θυμόν, και παρευθύς προστάζει να εξορισθούν όλοι οι ανωτέρω Aρχιερείς. Όθεν ο μεν Άγιος Nικηφόρος, εξωρίσθη εις την νήσον Θάσον. O δε αοίδιμος Mιχαήλ Συνάδων, εξωρίσθη εις την Eυδοκιάδα, η οποία λέγουσί τινες, ότι είναι το νυν λεγόμενον Tοκάτ, πόλις εξαίρετος της Kαππαδοκίας, και εμπόριον περίφημον προς τον ποταμόν Σάρον. Oμοίως και άλλος Aρχιερεύς, εξωρίσθη εις άλλο μέρος. O δε μακάριος ούτος Θεοφύλακτος εξωρίσθη εις Στρόβηλον, το οποίον ήτον κάστρον παραθαλάσσιον, εις την τοποθεσίαν των Kυβερραιωτών ευρισκόμενον. Eκεί λοιπόν διαπεράσας ο αοίδιμος χρόνους τριάκοντα, και υπομείνας γενναίως την κακοπάθειαν της εξορίας, απήλθε προς Kύριον. Aφ’ ου δε εφονεύθη Λέων ο Aρμένιος κατά την νύκτα των Xριστού Γεννών, ψάλλωντας τον ειρμόν· «Tω Παντάνακτος εξεφαύλισαν πόθω», και αφ’ ου η Oρθοδοξία έλαμψεν επί Θεοδώρας της ευσεβεστάτης βασιλίδος εν έτει ωμβ΄ [842], τότε ο αγιώτατος Πατριάρχης Mεθόδιος, έφερεν από την εξορίαν το τίμιον λείψανον του μακαρίου τούτου Θεοφυλάκτου, και απέθετο αυτό εις την Nικομήδειαν εν τω υπ’ αυτού κτισθέντι Nαώ².

Σημειώσεις

1. Tα Σύνναδα γράφονται διά του δύω νν, και ωνομάζοντο πρότερον Συνναία, διατί εκατοικήθησαν από μίαν σύναξιν λαών, των κατά την Aσίαν ευρισκομένων Mακεδόνων, κατά τον γεωγράφον Mελέτιον.

2. O ελληνικός Bίος τούτου σώζεται εν τη Mεγίστη Λαύρα και εν τη Iερά Mονή των Iβήρων, ου η αρχή· «Άλλοις μεν, άλλαι βίων αιρέσεις».

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Παύλου Πλουσιάδος του Oμολογητού

Σάλπιγξ σιωπά Παύλος ο Πλουσιάδος,
Σάλπιγγος ηχήν την τελευταίαν μένων.

Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους των εικονομάχων. Όθεν βλέπωντας αυτούς να φέρωνται με μεγάλην μανίαν και θυμόν εναντίον εις την του Xριστού Eκκλησίαν, να ανατρέπουν κάθε νόμων ακρίβειαν, να αφανίζουν τας μορφάς των αγίων εικόνων, ακολούθως δε να ανατρέπουν την ευπρέπειαν και στολισμόν των ιερών Nαών· ταύτα, λέγω, βλέπωντας ο αοίδιμος, εσαΐτευσεν αυτούς με τα λόγια, ωσάν με σαΐτας. Όθεν υπέμεινε παρ’ αυτών εξορίας, διωγμούς, και άλλας πολλάς σκληραγωγίας διά την τιμήν και προσκύνησιν της του Xριστού αγίας εικόνος. Aνδρείως λοιπόν και γενναίως αγωνισάμενος υπέρ της Oρθοδοξίας, παρέθετο την ψυχήν του εις χείρας Θεού.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Ζούμε σε πολύ ενδιαφέρουσες εποχές, αλλά το τίμημα για την ευκαιρία να ζήσουμε σε αυτές είναι ότι τμήματα της συνείδησής μας είναι απλώς μπλοκαρισμένα ή παραλυμένα. Αν ξεπεράσουμε την ύπνωση, την ομίχλη, την ανοησία, τον παραλογισμό και τον μεταμοντέρνο κατακερματισμό της συνείδησης, θα δούμε μια πολύ ενδιαφέρουσα και τρομακτική εικόνα για το τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή.

Alexandr Dugin 

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ο Σιωνισμός είναι η αιρετική εξέγερση του Ιουδαϊσμού, όπου οι Εβραίοι αυτοανακηρύσσονται Θεοί, καταλαμβάνουν τους Αγίους Τόπους με τη βία και βυθίζουν την παράδοση σε αποκαλυπτική αναταραχή.

Στον σύγχρονο κόσμο, η Μέση Ανατολή παραμένει το επίκεντρο γεωπολιτικών συγκρούσεων, όπου τέμνονται τα συμφέροντα διαφόρων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένου του Ισλάμ, του Ιουδαϊσμού και των παγκόσμιων δυνάμεων. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στον Σιωνισμό ως κρατική ιδεολογία του Ισραήλ, ο οποίος, κατά την άποψη πολλών αναλυτών, φέρει μια εσχατολογική διάσταση που συνδέεται με τους έσχατους καιρούς.

Όπως κάθε θρησκεία, ο Ιουδαϊσμός είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που περιλαμβάνει τη μεταφυσική, την ιστορία και τη φιλοσοφία, με πολυάριθμες ερμηνείες που μερικές φορές αντιφάσκουν μεταξύ τους. Θα εξετάσουμε πώς ο Σιωνισμός εντάσσεται σε αυτήν την παράδοση και γιατί μπορεί να εκληφθεί τόσο ως η συνέχισή της όσο και, ταυτόχρονα, ως η αντίκρουσή της.

Ο Ιουδαϊσμός ως θρησκεία συνδέεται με την ιδέα ότι οι Εβραίοι είναι ο εκλεκτός λαός. Κυρίως με θρησκευτική έννοια, επειδή αυτός ο λαός επιλέχθηκε για:

• να παραμείνει πιστός στον έναν Θεό σε μια εποχή που άλλα έθνη, σύμφωνα με τον Ιουδαϊσμό, είχαν απομακρυνθεί από αυτόν τον μονοθεϊσμό
• να περιμένει τον αγγελιοφόρο Του, τον Μεσσία ( Μασιάχ ), ο οποίος θα στεφθεί Βασιλιάς του Ισραήλ και Κυρίαρχος του κόσμου.

Η εβραϊκή λέξη mashiach σημαίνει «χρισμένος» ή «χρισμένος για βασιλεία». Η ίδια λέξη στα ελληνικά είναι Χριστός (Christos). Αλλά ο Χριστιανισμός βασίζεται στην πεποίθηση ότι ο Μεσσίας έχει ήδη έρθει στον κόσμο. Αυτή είναι η θρησκεία μας. Η θεμελιώδης διαφορά από τον Ιουδαϊσμό έγκειται στο γεγονός ότι οι Εβραίοι πιστεύουν ότι ο Μεσσίας δεν έχει έρθει ακόμη και δεν αναγνωρίζουν τον Ιησού Χριστό ως Μεσσία. Αυτή είναι η βασική διάκριση.

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σημείο προκύπτει στη συνέχεια. Σύμφωνα με την εβραϊκή θρησκεία, οι Εβραίοι εξορίστηκαν στις αρχές της πρώτης χιλιετίας, τη δεκαετία του ’70 μ.Χ. (η τέταρτη εξορία). Αυτό συνέβη αφού οι Ρωμαίοι πραγματοποίησαν μια τιμωρητική επιχείρηση εναντίον της επαναστατημένης επαρχίας. Ο Δεύτερος Ναός καταστράφηκε. Οι Εβραίοι εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη (τους Αγίους Τόπους). Και έτσι ξεκίνησε η εποχή της διασποράς των δύο χιλιάδων ετών.

Αυτή η εποχή έχει θρησκευτική σημασία, όπως περιγράφεται λεπτομερώς στην εβραϊκή παράδοση. Ο σκοπός της διασποράς είναι η εξιλέωση για τις αμαρτίες του Ισραήλ που συσσωρεύτηκαν σε προηγούμενα ιστορικά στάδια. Εάν αυτή η εξιλέωση είναι γνήσια και η μετάνοια ( τεσουβά ) βαθιά, σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, ο Μασιάχ θα εμφανιστεί ως ευλογία από τον Εβραϊκό Θεό για τις πράξεις του εκλεκτού λαού Του. Σε μια τέτοια περίπτωση, η εμφάνιση του Μασιάχ θα είναι ένα σημάδι από ψηλά για την επιστροφή των Εβραίων στο Ισραήλ, την εγκαθίδρυση ανεξάρτητου κράτους και την κατασκευή του Τρίτου Ναού στην Ιερουσαλήμ στη θέση του κατεστραμμένου Δεύτερου Ναού.

Κατ’ αρχήν, οι πιο συνεπείς εκπρόσωποι αυτής της εβραϊκής προσέγγισης είναι ορισμένοι φονταμενταλιστές από το κίνημα Neturei Karta ή τους Satmar Hasidim, οι οποίοι λένε κάτι σαν: «Ο Εβραϊκός Θεός μας μάς διέταξε να υπομείνουμε τις κακουχίες της εξορίας· ας περιμένουμε το τέλος της, ας εξιλεωθούμε για τις αμαρτίες μας, και όταν έρθει ο Μασιάχ (αλλά όχι πριν!), θα επιστρέψουμε στο Ισραήλ, τη Γη της Επαγγελίας». Βασίζονται στο γεγονός ότι το Ταλμούδ περιέχει σαφή απαγόρευση κατά της μαζικής επιστροφής στην Παλαιστίνη πριν από την έλευση του Μασιάχ , και ιδιαίτερα κατά της επίτευξής της μέσω της βίας.

Το Ταλμούδ το απαγορεύει και ισχυρίζεται κατηγορηματικά: πρώτα ο Μασιάχ, μετά η επιστροφή στο Ισραήλ, και κανένας άλλος τρόπος.

Εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: πώς, λοιπόν, δημιουργήθηκε το Κράτος του Ισραήλ όταν, προφανώς, ο Μεσσίας δεν έχει ακόμη έρθει; Ακόμα και οι πιο ακραίοι Σιωνιστές δεν ισχυρίζονται ότι έχει έρθει.

Για να κατανοήσουμε πώς συνέβη το σύγχρονο ισραηλινό κράτος να βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την εβραϊκή θρησκεία στην ορθόδοξη, Ταλμουδική της διατύπωση, πρέπει να εμβαθύνουμε και να ανατρέξουμε τουλάχιστον στον 17ο αιώνα, στην εποχή του ψευδομεσσία Σαμπατάι Ζεβί. Όπως γράφει ο Γκέρσομ Σόλεμ, ήταν ο πρώτος προάγγελος του Σιωνισμού.

Ο Σαββατάι Ζεβί δήλωσε ότι ο ίδιος ήταν ο Μασιάχ και επομένως οι Εβραίοι είχαν πλέον το δικαίωμα να επιστρέψουν στη Γη της Επαγγελίας.

Ο Σαμπατάι Ζεβί είχε ένα τραγικό τέλος. Όταν έφτασε ενώπιον του Οθωμανού σουλτάνου απαιτώντας να του παραδοθεί η Παλαιστίνη ως Μεσσία, ο Οθωμανός σουλτάνος είπε: «Έχω άλλη μια πρόταση για εσάς, κύριε Σαμπατάι Ζεβί: αν συνεχίσετε να ξεστομίζετε αυτές τις ανοησίες, θα σας κόψω το κεφάλι. Αλλά αν θέλετε να επιβιώσετε, αποδεχτείτε αμέσως το Ισλάμ».

Σε αυτό το σημείο, ο Σαμπατάι Ζέβι κάνει μια παράξενη χειρονομία. Φοράει ένα τουρμπάνι και λέει: «Έχεις δίκιο, νίκησες. Δεν είμαι Μεσσίας — άσε με τώρα να κηρύξω το Ισλάμ».

Γλίτωσε, αλλά τι απογοήτευση, τι πλήγμα για την εβραϊκή κοινότητα που ήταν ήδη έτοιμη να ασπαστεί τον Σαββατιανισμό! Ο Σαββατιανισμός απορρίφθηκε από τον ορθόδοξο Ιουδαϊσμό, αλλά δεν εξαφανίστηκε εντελώς και συνέχισε να εξαπλώνεται, ειδικά μεταξύ των Ασκενάζι Εβραίων στην Ανατολική Ευρώπη, σχεδόν υπόγεια. Στις ίδιες ακριβώς περιοχές όπου εξαπλώθηκε, άρχισε να διαμορφώνεται ο Χασιδισμός – ένα κίνημα που δεν είχε έντονο εσχατολογικό και μεσσιανικό προσανατολισμό, αλλά έδινε έμφαση στη διάδοση της Καμπάλα στους απλούς ανθρώπους. Παραδοσιακά, η Καμπάλα μπορούσε να μελετηθεί μόνο από ηλικιωμένους ραβίνους που είχαν κατακτήσει όλες τις άλλες μορφές της Ταλμουδικής μάθησης.

Τι συνέβη όμως σε ορισμένες σαββατιανές αιρέσεις; Προέκυψε μια θεωρία ότι ο Σαμπατάι Ζεβί ήταν στην πραγματικότητα ο αληθινός Μεσσίας και ότι εισήλθε στο Ισλάμ σκόπιμα επειδή διέπραξε μια ιερή προδοσία. Τι είναι η ιερή προδοσία; Αναπτύχθηκε μια ολόκληρη θεολογία της ιερής προδοσίας, η οποία υποστήριζε ότι οι Εβραίοι μπορούσαν να απαρνηθούν την πίστη τους και να εισέλθουν σε μια άλλη θρησκεία, αλλά μόνο φαινομενικά, προκειμένου να την υπονομεύσουν εκ των έσω, ενώ παράλληλα συνέχιζαν κρυφά να δηλώνουν τον Ιουδαϊσμό.

Αργότερα, ο Σαββατιανός Ιακώβ Φρανκ ασπάστηκε τον Καθολικισμό. Επιπλέον, παρείχε στους Καθολικούς λογοκριτές τα λεγόμενα στοιχεία για τη «συκοφαντία αίματος» – τον θρύλο ότι «οι Εβραίοι τρώνε χριστιανικά βρέφη». Επέμεινε σε αυτό ως ο ίδιος προσήλυτος Εβραίος και παρείχε «αδιάσειστα στοιχεία». Ο Φρανκ εγκατέλειψε εντελώς όλες τις μορφές Ταλμουδισμού και απαρνήθηκε την πίστη του, προδίδοντας τους ομόθρησκούς του. Ωστόσο, είχε δικαιολογία. Η μυστική διδασκαλία του Φρανκ, όπως και αυτή του Σαββαταίου Ζέβι, ισχυριζόταν ότι μετά τον 17ο αιώνα, η ίδια η έννοια του Μασιάχ είχε αλλάξει. Τώρα ο Μασιάχ είναι οι ίδιοι οι Εβραίοι. Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε κάποιον ξεχωριστό Μασιάχ – οι Εβραίοι είναι ο Μασιάχ. Επομένως, ακόμη και αν ένας Εβραίος προδώσει τη θρησκεία του, παραμένει άγιος επειδή είναι η ίδια η αγιότητα· είναι ο Θεός. Έτσι, δημιουργήθηκε ένα πνευματικό περιβάλλον για τον Σιωνισμό.

Η ουσία του Σιωνισμού έγκειται στο ότι είναι ένα είδος «εβραϊκού σατανισμού». Όχι σατανισμός σε σχέση με άλλους λαούς ή πολιτισμούς, αλλά σατανισμός εντός του Ιουδαϊσμού – δηλαδή, μια αντιστροφή αξιών. Αν ο κλασικός ορθόδοξος Ιουδαϊσμός επιμένει ότι το νόημα της εβραϊκής ύπαρξης σε διασπορά ( galut ) συνίσταται στην αναμονή του Μασιάχ , ο οποίος θα έρθει από έξω, και μόνο τότε θα πρέπει κανείς να επιστρέψει στη Γη της Επαγγελίας, ο Σιωνισμός βασίζεται στην αρχή ότι οι ίδιοι οι Εβραίοι είναι Θεός. Επομένως, μπορούν να επιστρέψουν στην Παλαιστίνη τώρα και μπορούν να το κάνουν με τη βία, απορρίπτοντας έτσι την απαγόρευση του Ταλμουδ και προχωρώντας στην κατασκευή του Τρίτου Ναού. Η εμφάνιση του Μασιάχ θα είναι η κορύφωση αυτής της μεσσιανικής διαδικασίας, αλλά στην ουσία, κάθε Ισραηλινός είναι ο Μασιάχ .

Εξ ου και η εντελώς συγκεκριμένη σχέση μεταξύ Σιωνισμού και Ιουδαϊσμού. Από τη μία πλευρά, ο Σιωνισμός αποτελεί συνέχεια του Ιουδαϊσμού· από την άλλη, αποτελεί αντίκρουση του Ιουδαϊσμού, καθώς απορρίπτει τις πιο θεμελιώδεις αρχές του Ιουδαϊσμού: την κουλτούρα της ευσεβούς αναμονής και την κουλτούρα της μετάνοιας ( τεσουβά ).

Επιπλέον, οι Σιωνιστές ισχυρίζονται ότι οι Εβραίοι δεν έχουν τίποτα για το οποίο να μετανοήσουν — έχουν υποφέρει αρκετά. Οι Εβραίοι είναι Θεός — όχι απλώς «ο λαός του Θεού», αλλά ο ίδιος ο Θεός. Επομένως, κανένας νόμος δεν ισχύει για αυτούς· είναι ο δικός τους νόμος.

Αυτό εξηγεί το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του σύγχρονου σιωνιστικού κινήματος, το οποίο βασίζεται όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά και σε έναν τεράστιο αριθμό κοσμικών Εβραίων, φιλελεύθερων Εβραίων, άθεων Εβραίων, κομμουνιστών Εβραίων, καπιταλιστών Εβραίων, Χριστιανών Εβραίων, Προτεσταντών Εβραίων, Καθολικών Εβραίων, Ορθόδοξων Εβραίων, Μουσουλμάνων Εβραίων, Εβραίων Χάρε Κρίσνα, νεοπνευματιστών Εβραίων, αποκρυφιστών Εβραίων – όλων των ειδών Εβραίων που στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν ένα δίκτυο γενικευμένου Φραγκισμού. Ακριβώς επειδή συλλογικά και ατομικά είναι πλέον ο Μασιάχ , ο καθένας από αυτούς μπορεί ήρεμα να εμπλακεί σε ιερή προδοσία χωρίς να αμαρτάνει ενάντια στην ουσία του.

Πρόκειται για έναν έμφυτο μεσσιανισμό στον οποίο οι έννοιες του Μασιάχ και οι ίδιοι οι Εβραίοι έχουν ανταλλάξει θέσεις. Οι Σιωνιστές δεν περιμένουν πλέον τον Μασιάχ — οι ίδιοι είναι ο Μασιάχ , και ως εκ τούτου δεν υπάρχει κανείς και τίποτα άλλο να περιμένουν. Το μόνο που απομένει είναι να βασιστούν στη δική τους δύναμη και στα δικά τους παγκόσμια δίκτυα για να επιβάλουν την παγκόσμια κυριαρχία και να χτίσουν το ισραηλινό τους κράτος, αγνοώντας τον τοπικό πληθυσμό ή οποιοδήποτε άλλο κόστος.

Αυτό εξυπηρετείται από την επίσημη απαγόρευση της κριτικής του Σιωνισμού που ισχύει σε ορισμένες αμερικανικές πολιτείες, όπου ο αντισιωνισμός εξισώνεται με τον αντισημιτισμό.

Αν κοιτάξουμε προσεκτικά, παρατηρούμε ότι το ίδιο το Κράτος του Ισραήλ διεξάγει πόλεμο εναντίον των Σημιτών – δηλαδή, εναντίον των Παλαιστινίων, Αράβων που είναι καθαροί Σημίτες. Επιπλέον, η σιωνιστική ιδεολογία δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί πλήρως «εβραϊκή» επειδή βασίζεται στην αντίκρουση των βασικών αρχών του Ιουδαϊσμού. Αν δεν υπάρχει αναμονή για τον Μασιάχ , τότε τι Ιουδαϊσμός υπάρχει;

Η ίδια η ύπαρξη του Κράτους του Ισραήλ αποτελεί, στα μάτια των Σιωνιστών, απόδειξη ότι είναι ο Μασιάχ . Διαφορετικά, το κράτος δεν θα είχε προκύψει. Αποδίδουν όλη την επιτυχία για τη δημιουργία του αποκλειστικά στους εαυτούς τους και στα δίκτυά τους. Εφόσον πέτυχε, πιστεύουν ότι έγινε με τη βοήθεια του Θεού.

Τότε απομένει μόνο ένα βήμα: να ανατιναχθεί το Τζαμί Αλ-Άκσα και να προχωρήσει η κατασκευή του Τρίτου Ναού, κάτι που ακριβώς ζητά η ακραία σιωνιστική ομάδα – το κίνημα των Πιστών του Όρους του Ναού. Πρόσφατα έχουν διατεθεί τεράστια κονδύλια για έρευνα στο Όρος του Ναού.

Δεδομένου ότι ο Σιωνισμός έχει τόσο βαθιά μεταφυσική βάση, η τιθάσευσή του με εκκλήσεις προς τον ΟΗΕ ή μάταιες κραυγές «ας κάνουμε ειρήνη, ας σεβαστούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα» είναι άσκοπη.

Βρισκόμαστε στο επίκεντρο εσχατολογικών σεναρίων με πολύ βαθιά μεταφυσική βάση. Η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο ανησυχητική, ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια των συνηθισμένων κοινότοπων εξηγήσεων – οικονομία, αγορές, τιμές πετρελαίου, χρηματιστήρια, εθνικά συμφέροντα, και ούτω καθεξής – οι οποίες γίνονται ολοένα και πιο αντιφατικές και ακόμη και παράλογες.

Ζούμε σε πολύ ενδιαφέρουσες εποχές, αλλά το τίμημα για την ευκαιρία να ζήσουμε σε αυτές είναι ότι τμήματα της συνείδησής μας είναι απλώς μπλοκαρισμένα ή παραλυμένα. Αν ξεπεράσουμε την ύπνωση, την ομίχλη, την ανοησία, τον παραλογισμό και τον μεταμοντέρνο κατακερματισμό της συνείδησης, θα δούμε μια πολύ ενδιαφέρουσα και τρομακτική εικόνα για το τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή.

Τα αναφερόμενα στοιχεία:

Γκέρσομ Σόλεμ (1897–1982): Ισραηλινός ιστορικός και ειδικός στον εβραϊκό μυστικισμό (Καμπάλα). Θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης ακαδημαϊκής μελέτης της Καμπάλα. Ο Σόλεμ περιέγραψε το Σαμπατάι Ζέβι ως προάγγελο του Σιωνισμού, τονίζοντας πώς τα μεσσιανικά κινήματα επηρέασαν την εβραϊκή ιστορία.

Σαμπατάι Ζεβί (1626–1676): Εβραίος μυστικιστής και ψευδομεσσίας που αυτοανακηρύχθηκε Μασιάχ τον 17ο αιώνα. Το κίνημά του (Σαββατιανισμός) προκάλεσε τεράστιο ενθουσιασμό μεταξύ των Εβραίων, αλλά κατέληξε με τη μεταστροφή του στο Ισλάμ. Αυτό το γεγονός επηρέασε την ανάπτυξη του αντινομιανισμού (παραβίαση των νόμων για «πνευματικό καθαρισμό») στις εβραϊκές αιρέσεις.

Ιάκωβος Φρανκ (1726–1791): Ιδρυτής του Φραγκισμού, ενός θρησκευτικού κινήματος που συνδύαζε στοιχεία του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Ο Φρανκ ισχυριζόταν ότι ήταν η μετενσάρκωση του Σαμπατάι Ζεβί και κήρυττε τον «καθαρισμό μέσω της παράβασης» (ιερή προδοσία), συμπεριλαμβανομένης της απόρριψης του παραδοσιακού Ιουδαϊσμού. Οι οπαδοί του (Φρανκιστές) συνέβαλαν σε αντισημιτικές εκστρατείες, όπως κατηγορίες για συκοφαντία αίματος.

Neturei Karta: Μια αντισιωνιστική υπερορθόδοξη εβραϊκή ομάδα που ιδρύθηκε το 1938. Θεωρεί τον σιωνισμό ως προσβολή προς τον Θεό, δεδομένου ότι οι Εβραίοι δεν πρέπει να επιστρέψουν στο Ισραήλ μαζικά ή με τη βία πριν έρθει ο Μασιάχ . Η ομάδα υποστηρίζει την ειρηνική διάλυση του Κράτους του Ισραήλ και υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους.

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ Β’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα 
3: 12-16

Ἀδελφοί, βλέπετε, μή ποτε ἔσται ἔν τινι ὑμῶν καρδία πονηρὰ ἀπιστίας ἐν τῷ ἀποστῆναι ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος, ἀλλὰ παρακαλεῖτε ἑαυτοὺς καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν ἄχρις οὗ τὸ σήμερον καλεῖται, ἵνα μὴ σκληρυνθῇ ἐξ ὑμῶν τις ἀπάτῃ τῆς ἁμαρτίας· μέτοχοι γὰρ γεγόναμεν τοῦ Χριστοῦ, ἐάνπερ τὴν ἀρχὴν τῆς ὑποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν, ἐν τῷ λέγεσθαι· σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ. Τινὲς γὰρ ἀκούσαντες παρεπίκραναν, ἀλλ᾽ οὐ πάντες οἱ ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου διὰ Μωϋσέως.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ Β’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
1: 35-44

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀπῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς ἔρημον τόπον, κἀκεῖ προσηύχετο. καὶ κατεδίωξαν αὐτὸν ὁ Σίμων καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ, καὶ εὑρόντες αὐτὸν λέγουσιν αὐτῷ ὅτι πάντες σε ζητοῦσι. καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἄγωμεν εἰς τὰς ἐχομένας κωμοπόλεις, ἵνα καὶ ἐκεῖ κηρύξω· εἰς τοῦτο γὰρ ἐξελήλυθα. καὶ ἦν κηρύσσων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν εἰς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν καὶ τὰ δαιμόνια ἐκβάλλων. Καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν λεπρὸς παρακαλῶν αὐτὸν καὶ γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων αὐτῷ ὅτι Ἐὰν θέλῃς δύνασαί με καθαρίσαι. ὁ δὲ Ἰησοῦς σπλαγχνισθεὶς, ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἥψατο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· Θέλω, καθαρίσθητι· καὶ εἰπόντος αὐτοῦ εὐθέως ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ ἡ λέπρα, καὶ ἐκαθαρίσθη. καὶ ἐμβριμησάμενος αὐτῷ εὐθέως ἐξέβαλεν αὐτόν καὶ λέγει αὐτῷ· Ὅρα μηδενὶ μηδὲν εἴπῃς, ἀλλ’ ὕπαγε σεαυτὸν δεῖξον τῷ ἱερεῖ καὶ προσένεγκε περὶ τοῦ καθαρισμοῦ σου ἃ προσέταξε Μωϋσῆς, εἰς μαρτύριον αὐτοῖς.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακὴ δευτέρα τῶν Νηστειῶν, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ

Φωτὸς λαμπρὸν κήρυκα νῦν ὄντως μέγαν,
Πηγὴ φάους ἄδυτον ἄγει πρὸς φέγγος.

«Χαῖρε Πατέρων καύχημα θεολόγων τὸ στόμα, τῆς ἡσυχίας σκήνωμα, τῆς σοφίας ὁ οἶκος, τῶν Διδασκάλων ἀκρότης πέλαγος τὸ τοῦ λόγου, πράξεως χαῖρε ὄργανον θεωρίας ἀκρότης θεραπευτά, καὶ τῶν νόσων τῶν ἀνθρωπίνων, Πνεύματος χαῖρε τέμενος καὶ θανὼν καὶ ζῶν Πάτερ.»

Θεολογικὰ κείμενα γιὰ τὴν Β’ Κυριακὴ τῶν Νηστείων (Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ).

Τα ίδια τα πολεμικά γεγονότα γίνονται «κήρυκες» μετανοίας κι όμως εμείς αρνούμαστε να τρέξουμε στα πνευματικά μας καταφύγια, τις εκκλησιές.

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Μια παγκόσμια μητρόπολη της διεστραμμένης ελίτ έγινε… σκορποχώρι μόλις έφυγε από τη μέση το απατηλό παραπέτασμα της ασφάλειας.

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης