Αἴτει Χριστόν, Παΐσιε θεοφόρε, εἰρήνην ἡμῖν δοῦναι καὶ σωτηρίαν

Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Ἰωακεὶμ Πρωτοσύγκελλος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου

Σήμερα, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ ἐπισκόπου μου, Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, ἐκπληρώνω τὴν ἀπὸ παλαιὰ ἐπιθυμία μου ἀλλὰ καὶ τὴν ὑπόσχεσή  μου σὲ διάφορους ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς καὶ πνευματικά μου τέκνα, ἀλλὰ καί, κατ᾽ ἐλάχιστο, τὴν μεγάλη μου ὀφειλὴ στὸν ἅγιο Γέροντα Παΐσιο, τὸν γνήσιο τοῦτο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ καὶ μεσίτη καὶ ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Κύριο, νὰ κοινοποιήσω τὰ ὅσα ἐφεξῆς ἀναφέρω.

            Τὰ ἐδῶ γραφόμενα ἀποτελοῦν τὶς μέχρι καὶ σήμερα ἔντονα ζῶσες ἀναμνήσεις τῶν συναντήσεών μου μὲ τὸν ὅσιο Γέροντα Παΐσιο, ποὺ ἀξιώθηκα νὰ ἔχω ὡς φοιτητὴς στὴν Ἀθῆνα, κατὰ τὴν περίοδο 1981-1985. Κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο ἐπισκέφθηκα, θυμᾶμαι, δέκα συνολικὰ φορὲς τὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ εἶχα τὴν εὐλογία καὶ κατὰ τὶς δέκα νὰ συναντήσω τὸν Γέροντα καὶ νὰ συνομιλήσω μαζί του. Ἐδῶ, ἐξομολογητικῶς καὶ χαριέντως, νὰ ἀναφέρω ὅτι εἶχα γράψει ἕνα ἁπλὸ ἀπολυτίκιο πρὸς τὸν ὅσιο Ἀρσένιο τὸν Καππαδόκη, τὸ ὁποῖο, κάθε φορὰ ποὺ βάδιζα πρὸς τὴν Παναγούδα ἐπανελάμβανα, ἐπικαλούμενος τὴν μεσιτεία τοῦ ὁσίου, νὰ φωτίσει τὸν Γέροντα νὰ μοῦ ἀνοίξει. Καί, οὐδέποτε διήμαρτον τῆς ἐλπίδος! Τὰ πλεῖστα λοιπὸν τῶν γραφομένων μου ἀποτελοῦν ἐνθυμήσεις, κράτησα ὅμως καὶ σημειώσεις, μάλιστα μετὰ ἀπὸ κάποια ἐκτενὴ συνάντηση μαζί του τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1984. Θὰ προσπαθήσω νὰ ἀποδώσω τοὺς θεόσοφους λόγους τοῦ Γέροντος ὅπως ἐλέχθησαν, ἐπικαλούμενος τὶς θεοπρόσδεκτες εὐχές του.

*   *   *

            Ἡ πρώτη ἐπίσκεψη στὸν Γέροντα πραγματοποιήθηκε τὴ Μεγάλη Τρίτη τοῦ 1981. Ἦταν τότε καὶ ἡ πρώτη μετάβασή μου στὸν ἁγιώνυμο Ἄθωνα μὲ μικρὴ ὁμάδα συμφοιτητῶν μου, γιὰ νὰ περάσουμε ἐκεῖ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ τὴν Ἀνάσταση. Θυμᾶμαι πὼς μαζί μου ἦταν καὶ οἱ Νεόφυτος Τσάππας (σήμ. ἀρχιμ. Νήφων Βατοπεδινός), Γεώργιος Χριστοδούλου (σήμ. ἀρχιμανδρίτης καὶ ἀρχιγραμματέας τῆς Σύνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου), Χρῆστος Παπαβασιλείου ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σέργιο Ἀμμοχώστου (θεολόγος). Οἱ ἴδιοι ἦταν παρόντες καὶ στὴν ἐφεξῆς δεύτερη συνάντησἠ μου μὲ τὸν Γέροντα (Νοέμβριος 1981).

            Φθάνοντας ἔξω ἀπὸ τὸ περιφραγμένο κελλὶ τοῦ Γέροντος, συναντήσαμε ἀπρόσμενα γνωστὸ θεολόγο ἀπὸ τὴν Κύπρο, ποὺ περίμενε πρὶν ἀπὸ μᾶς. «Τί γίνεται, Χ., πῶς βρίσκεσαι ἐδῶ;», ἐρωτήσαμε. «Μὲ ἔστειλε ὁ Πνευματικός μου, π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, νὰ συζητήσω μὲ τὸν Γέροντα κάτι σοβαρό, ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ», μᾶς ἀπάντησε. Μετὰ ἀπὸ λίγο, μᾶς ἄνοιξε ὁ Γέροντας.

            Εἶχα τόσα ἀκούσει στὴν Κύπρο γι᾽ αὐτόν, πού, νὰ εἰπῶ τὴν ἀλήθεια, μὲ διακατεῖχε καὶ κάποιος φόβος, ὅτι δηλαδὴ θὰ συναντούσαμε ἕνα αὐστηρό, διορατικὸ Γέροντα, ποὺ θὰ ἀποκάλυπτε εὐθέως τὴ ζωή μας κ.λπ.! Ἔτσι, μᾶς ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση ἡ ἁπλότητα, ἡ προσήνεια, τὸ πηγαῖο χιοῦμορ, ἡ μεγάλη ὀξύνεια, ἡ ἐτοιμότητα λόγου, ἡ εὐφυΐα καὶ οἱ εὐφυολογίες τοῦ Γέροντος. Μά, προπάντων, ἡ μεγάλη του πηγαία καὶ ἔκδηλη ἀγάπη καὶ ἀγαπητικὴ προσέγγιση τοῦ ἄλλου. Πράγματα, τὰ ὁποῖα ἀσφαλῶς βιώναμε σὲ κάθε εὐλογημένη συνάντηση μαζί του.

            Δὲν εἶχε τότε ἄλλους, θυμᾶμαι, καὶ ὁ Γέροντας στὴν ἀρχὴ «περίλαβε» τὸν θεολόγο, ποὺ προαναφέραμε! Πρὶν δηλ. ἀρχίσουμε νὰ τοῦ ὁμιλοῦμε, ἀπευθύνθηκε αὐστηρὰ σ᾽ αὐτὸν καί, ναὶ μὲ ἀγάπη, ἀλλὰ τοῦ ἔκανε παρατηρήσεις (σημειῶστε, τὸν γνώριζε ἀπὸ χρόνια, ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, καὶ τὸν ἀγαποῦσε). «Τί εἶναι αὐτὰ τὰ πράγματα, βρὲ Χ.;», τοῦ εἶπε. «Τί εἶναι αὐτὲς οἱ ταμπέλλες, ποὺ ἀκούω ὅτι βάζεις γιὰ μένα ἐκεῖ κάτω στὴν Κύπρο καὶ μὲ διαφημίζεις»; Αὐτὰ εἶπε ὁ Γέροντας, διότι πράγματι ὁ Χ. διηγεῖτο ἀρκετὰ στὴν Κύπρο περὶ τοῦ Γέροντος, ἀσφαλῶς γιὰ ψυχικὴ τῶν ἄλλων ὠφέλεια, ἀλλὰ μετὰ αὐξάνονταν οἱ ἐπισκέπτες τοῦ Γέροντος κι αὐτὸς τὰ πληροφορήθηκε προφανῶς ἀπὸ ἄλλους Κυπρίους, καὶ δὲν τὸν ἀνέπαυε τοῦτο. Κι ἀμέσως μᾶς εἶπε νὰ πᾶμε πιὸ πέρα, σὲ κάτι κούτσουρα στὴν ἄκρη τῆς αὐλῆς του, γιὰ νὰ μὴν ἀκοῦμε τί ἔλεγε στὸν Χ. Τὸ μόνο ποὺ βλέπαμε ἀπὸ ἐκεῖ ἦταν ὅτι τοῦ μιλοῦσε ἔντονα ὁ Γέροντας, ἀσφαλῶς γιὰ τὸ καλό του! Βεβαίως, θὰ μίλησαν καὶ γιὰ τὸ θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶχε ἔρθει.

            Κατόπιν, ἔφυγε ὁ Χ. καὶ μᾶς κάλεσε κοντὰ ὁ Γέροντας. Ἡ ἀτμόσφαιρα ἄλλαξε ἀμέσως! Βέβαια, μᾶς ταπείνωσε κι ἐμᾶς ὁ Γέροντας μὲ τρόπο, ὡς ἑξῆς: Πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, ἦταν κοντά του ἕνα ἄλλο παιδὶ ἀπὸ τὴν Κύπρο, μὲ τὸν ὁποῖο γνωριζόμαστε καλὰ (ἤμασταν κάποτε μαζὶ στὰ κατηχητικὰ σχολεῖα), ἕνας πράγματι ἐξαίρετος ἁγνὸς νέος, μὲ ἦθος σπάνιο, ἀριστοῦχος στὸ σχολεῖο, φοιτητὴς τότε ἰατρικῆς, ὁ Χ. Π., καὶ τὸν ὁποῖο εἴδαμε, ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ τὸν Γέροντα. Ὁ Γέροντας δὲν ἤξερε ἀσφαλῶς πὼς γνωριζόμαστε, καὶ μᾶς εἶπε: «Ἐσεῖς, δὲν εἶστε τίποτα! Πρὶν λίγο, ἦταν ἐδῶ κάποιος πατριώτης σας. Αὐτὸς εἶναι καλὸ παιδί, μὲ ἰδανικά, μὲ ἀγάπη στὸν Χριστὸ καὶ στὴν πατρίδα, μὲ πόθο νὰ προσφέρει»!

            Θυμᾶμαι πὼς εἴχαμε πάρει στὸν Γέροντα γιὰ εὐλογία κάτι ψώνια (ἕνα καρβέλι, κάτι παξιμάδια καὶ λίγες ντομάτες, ἀπὸ ὄσο θυμᾶμαι) ἀπὸ ἕνα μαγαζὶ στὶς Καρυές. Ἀλλὰ αὐτὸς μᾶς κατσιάδασε: «Τί μοῦ τὰ φέρατε ὅλα αὐτά;» Ποῦ νὰ σκεφθοῦμε τότε ἐμεῖς τὰ παιδαρέλια, πὼς τοῦ χαλούσαμε τὸ ἀσκητικό του πρόγραμμα;       

            Κατόπιν μᾶς εἶπε διάφορα ψυχωφελῆ. Θυμᾶμαι, πού, κατὰ παρότρυνση τοῦ παπᾶ-Θανάση τοῦ Σιμωνοπετρίτη (τοῦ σημερινοῦ Ὑμνογράφου· εἴχαμε προηγουμένως περάσει ἀπὸ τὴν Σιμωνόπετρα), τὸν ἐρωτήσαμε ταπεινὰ γιὰ τοὺς λεγομένους «ἀόρατους ἀσκητὲς» τοῦ Ἁγίου Ὄρους (νομίζω κι ἂν εἶναι ἑπτὰ ἢ δώδεκα), καὶ μᾶς εἶπε ὅτι πράγματι ὑπάρχουν. Μᾶς περιέγραψε δὲ καὶ τὴ συνάντηση, ποὺ εἶχε μὲ ἕνα ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τὴν ἐντύπωση ποὺ τοῦ προξένησε, καὶ τὸ πῶς, μὲ τί κουρέλια ἦταν ντυμένος. Μᾶς εἶπε πὼς φοροῦσε κάτι σὰν σακούλλα, πιασμένη στὸν λαιμὸ μὲ μιὰ ραφίδα (σακκοράφι). Ἀργότερα ὁ Γέροντας δημοσίευσε τὸ γεγονὸς τῆς συνάντησής του αὐτῆς μὲ τὸν ἄγνωστο ἐκεῖνο ἀσκητὴ στὸ βιβλίο του Ἁγιορεῖτες Πατέρες καὶ Ἁγιορείτικα, (ἐκδ.) Ἱερὸ Ἡσυχαστήριο Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Θεσσαλονίκη 1993, σσ. 46-47.

            Ἕνας ἀπὸ τὰ παιδιὰ τῆς ὁμάδας μας, ἦταν ὁ Κύπριος Α., ποὺ κατόπιν ἔγινε καὶ μοναχός. Πολὺ ἐκδηλωτικὸς καὶ συναισθηματικὸς ὁ Α., ζήτησε κάποια εὐλογία ἀπὸ τὸν Γέροντα, καὶ αὐτὸς ἔδωσε σὲ ὅλους μας ἀπὸ ἕνα κομβοσχοινάκι, ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔπλεκε συνομιλώντας μὲ τοὺς ἐπισκέπτες του. Ὁ Α. ὅμως ἤθελε κι ἄλλη, σπουδαιότερη εὐλογία! Καί, βγάζει ὁ Γέροντας ἀπ᾽ τὴν τσέπη του ἕνα ἀπ᾽ αὐτὰ τὰ παλαιότερα ἀργυρὰ ρολόγια τσέπης, ποὺ κλείνουν μὲ καπάκι, καὶ τοῦ τὸ δίνει! Ἐνῶ ὅμως συνομιλούσαμε μὲ τὸν Γέροντα, ὁ Α., ἀφοῦ περιεργάστηκε τὸ ρολόι, πρόσεξε ὅτι δὲν δούλευε, ἦταν χαλασμένο! Καὶ τὸ εἶπε στὸν Γέροντα. Ὁπότε αὐτὸς τοῦ ἀπαντάει: «Βρὲ Α., τώρα εἶναι Μεγάλη Ἑβδομάδα, παιδί μου, εἶναι ἀργίες, καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν δουλεύει τὸ ρολόι»! Κι ὅταν κατόπιν ὁ Α. ἄρχισε νὰ ἐρωτᾶ τὸν Γέροντα γιὰ πράγματα ὑψηλά, πῶς ἔρχονται τὰ δάκρυα καὶ ἡ κατάνυξη, τοῦ ἀπάντησε προφυέστατα ὁ Γέροντας: «Ἄκου, βρὲ Α., ἂν θὲς κατάνυξη καὶ δάκρυα, εἶναι εὔκολο νὰ τὰ ἀποκτήσεις. Πᾶρε ἕνα σακκὶ κρεμμύδια, κι ἄρχισε νὰ τὰ καθαρίζεις, καὶ θὰ ἔρθουν καὶ τὰ δάκρυα!»… Σημειῶστε, μέχρι ποὺ νὰ κοιμηθεῖ ὁ Γέροντας καί, παρόλο ποὺ εἶχε γίνει μοναχὸς ὁ Α. καὶ ἄλλαξε ὄνομα, ὅταν ἐπισκεπτόταν τὸν Γέροντα, ὅπως πληροφορήθηκα, τὸν ἀποκαλοῦσε καὶ πάλιν, βρὲ Α.! Γράφω τέτοιες λεπτομέρειες, γιατὶ μέσῳ αὐτῶν διαφαίνεται καὶ ἡ διάκριση καὶ ποιμαντικὴ προσέγγιση τοῦ Γέροντα σὲ διαφόρους ἀνθρώπους, ποὺ τὸν πλησίαζαν καὶ ἔπρεπε νὰ βοηθήσει τὸν καθένα κατὰ τὴν περίπτωσή του.

            Φεύγοντας, μᾶς ἔδωσε πίσω ἐκεῖνα τὰ λίγα τρόφιμα ποὺ τοῦ εἴχαμε πάρει καὶ μαζὶ καὶ ἄλλες τσάντες μὲ φαγώσιμα, καὶ μᾶς εἶπε: «Ἐγώ, δὲν ἔχω ἀνάγκη ἀπ᾽ αὐτά. Ξέρετε τὸν πατριώτη σας, τὸν γέρο-Ἰωσὴφ στὴν Σκήτη τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος»;[1]  «Ὄχι, Γέροντα», ἀπαντήσαμε. «Εὐκαιρία νὰ τὸν γνωρίσετε. Σ᾽ αὐτὸν νὰ πᾶτε τὰ τρόφιμα αὐτά, γιατὶ αὐτὸς ἔχει πράγματι ἀνάγκη». Ἔτσι καὶ κάναμε. Πρὶν ἀναχωρήσουμε ὅμως, ὁ Γέροντας ἔκοψε ἕνα κομματάκι ἀπὸ τὸ καρβέλι ποὺ τοῦ πήγαμε καὶ σταύρωσε τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα μὲ τὸ τεμάχιο ἐκεῖνο τοῦ ψωμιοῦ. Μετὰ μᾶς ρώτησε:«Πρὸς τὰ ποῦ πέφτει ἡ Κύπρος»; Τοῦ δείξαμε, καὶ στράφηκε πρὸς τὴν Ἀνατολὴ καὶ σφράγισε καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖ μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ… Πήραμε τὴν εὐχὴ τοῦ Γέροντα καί, ἐρωτῶντας, ἀνακαλύψαμε τὴν… τρώγλη, ὅπου οἰκειοθελῶς ζοῦσε μόνος ὁ εὐλογημένος ἐκεῖνος μοναχός, ποὺ χάρηκε πράγματι μὲ τὴν ἐπίσκεψή μας. Καί, φαίνεται, ὁ Γέροντας Παΐσιος θὰ ἔστελνε κατὰ καιροὺς βοήθεια καὶ στὸν παπποῦ ἐκεῖνο, χωρὶς ὅμως νὰ τὸ γνωρίζει αὐτός. Γιατί, ὅταν ἐρωτήσαμε τὸν γέρο-᾽Ιωσὴφ ἂν γνώριζε τὸν Γέροντα Παΐσιο, ποὺ τοῦ ἔστελνε τὰ πράγματα, μᾶς εἶπε πὼς δὲν τὸν γνώριζε!

*   *   *

            Μία ὡραία σκηνή, ποὺ προοιμίασε τὴ δεύτερη ἐπίσκεψή μας στὸν Γέροντα (περίπου Νοέμβριο τοῦ 1981), καὶ ποὺ ἐπαναλήφθηκε ξανά, ἦταν ἡ ἑξῆς: Εἴχαμε φθάσει σὺν Θεῷ στὴν περιφραγμένη μὲ συρματόπλεγμα Παναγούδα. Ἐκεῖ στὴν ἐμπρόσθια εἴσοδο, τὸ σύνηθες σκηνικό: Κάποια πινακίδα, γραμμένη πρόχειρα ἀπὸ τὸν Γέροντα καὶ στερεωμένη στὴν καγκελλόπορτά του, ποὺ ἔλεγε (περίπου): «Ἐδῶ, δὲν ἦρθα νὰ κάνω τὸν δάσκαλο στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ νὰ ἀγωνισθῶ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μου. Ἀφῆστε τὰ ὀνόματά σας, νὰ τὰ μνημονεύω, γιατὶ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ ἐσεῖς καὶ ἐγὼ ὠφελούμαστε περισσότερο». Εἶχε δὲ πράγματι ἐκεῖ ἕνα-δύο γυάλλινα δοχεῖα, ἀπ᾽ αὐτὰ τοῦ γλυκοῦ, μὲ κομμάτια χαρτιοῦ καὶ μολυβάκια, σκεπασμένα γιὰ νὰ μὴ βρέχονται, ὅπου μποροῦσε κάποιος νὰ γράψει τὸ ὄνομά του κι ὅσων ἄλλων εἶχαν ἀνάγκη. Κι ὅταν τὸ βράδυ ἔφευγαν οἱ ἑκάτοτε ἐπισκέπτες του, ὁ Γέροντας τὰ ἔπαιρνε καὶ τὰ μνημόνευε. Ἐπίσης, ὑπῆρχαν δύο σχοινάκια, ποὺ κατέληγαν στὸ σιδερένιο κάγκελλο,  στὴν κύρια εἴσοδο στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα, καὶ ποὺ ξεκινοῦσαν ἀπὸ τὴν πρόσοψη τῆς καλύβας του. Τραβῶντας τὸ ἕνα ἀπ᾽ ἔξω, κτύπαγε κουδουνάκι, γιὰ νὰ ἀκούει ὁ Γέροντας ὅτι κάποιοι ἐπισκέπτες ἦσαν ἔξω, κι ἂν ἤθελε, νὰ τοὺς ἀνοίξει. Γιὰ νὰ μὴν ἀνεβοκατεβαίνει ὅμως συνεχῶς στὴν πόρτα νὰ ἀνοίγει (μὴ ξεχνᾶμε καὶ τὶς πολλὲς ἀσθένειες τοῦ Γέροντα), ὅταν ἤθελε νὰ ἀφήσει νὰ περάσουν μέσα ἐπισκέπτες, ἄφηνε τὸ κλειδὶ τῆς κλειδαριᾶς τῆς ἐξώπορτας νὰ κυλίσει κάτω, περασμένο ἀπὸ τὸ δεύτερο σχοινάκι, ποὺ ἀναφέραμε.

            Ἤμουνα τότε μὲ ἄλλα τρία-τέσσερα παιδιά, ποὺ ἀνέφερα προηγουμένως, καὶ κτυπούσαμε τὸ καμπανάκι μὲ ὑπομονὴ καὶ προσευχή. Σὲ λίγο, νἄσου ἡ σεπτὴ μορφὴ τοῦ Γέροντα. «Βρὲ παλλικάρια, ἄστε με νὰ κάνω κανένα κομποσχοίνι», μᾶς εἶπε ἀπὸ ἐπάνω. «Γέροντα, θέλουμε νὰ σὲ δοῦμε!», εἴπαμε κι ἐμεῖς. «Νά, δὲν μὲ βλέπετε;», ἀπάντησε. «Γέροντα, θέλουμε νὰ σὲ δοῦμε ἀπὸ κοντά!» «Κοντά σας εἶμαι!», ἀπαντάει. Καί, τὸ τελευταῖο ἀκαταμάχητο… ὅπλο μας: «Γέροντα, ἀπὸ τὴν Κύπρο εἴμαστε. Εἴμαστε καὶ πρόσφυγες!» Πράγματι, ἀπ᾽ ὅσο θυμᾶμαι, οἱ πλεῖστοι παρόντες ἤμασταν ἀπὸ τουρκοκρατούμενες σήμερα περιοχὲς τῆς Κύπρου. Μόλις τἄκουσε τοῦτα ὁ Γέροντας, ἀμέσως ἄφησε τὸ κλειδὶ νὰ κυλίσει κάτω ἀπ᾽ τὸ σχοινάκι ἐκεῖνο… Μπήκαμε μέσα, καὶ αὐτὴ τὴ φορά, ὅπως καὶ ἴσως μία ἄλλη ξανά, μᾶς ἔβαλε πρῶτα μέσα στὸ καλύβι, στὸν ναΐσκο του, νὰ προσκυνήσουμε. Μετά, ἄρχισε στρωτὲς μετάνοιες, καὶ «μετὰ φόβου καὶ τρόμου» ἐκδήλου μᾶς ἔφερε τεμάχιο ἱεροῦ λειψάνου τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκη, νὰ προσκυνήσουμε. Θυμᾶμαι τὴν ἔκφρασή του, ποὺ ἔφερε τὸ λείψανο καὶ σὰν νὰ ἔτρεμε ἀπὸ εὐλάβεια «ὡς ὁρῶν ἀοράτως» τὸν ποθούμενό του ἅγιο.

            Κατόπιν, μᾶς κέρασε λουκουμάκια καὶ νεράκι, ἔξω στὸ εὐλογημένο ἐκεῖνο ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι του, πάνω στὰ κούτσουρα… Καὶ μιλήσαμε, μᾶς εἶπε διάφορα ψυχωφελῆ. Μᾶς εἶπε καὶ γιὰ τοὺς Τούρκους, πὼς ἔχουν στὸ ζωνάρι τὰ κόλλυβα, καὶ πὼς θὰ φύγουνε ἀπὸ τὴν Κύπρο. Εἶναι τότε, ποὺ τὸν ρωτήσαμε τί θὰ γινόταν μὲ τὴν Κύπρο κι ἂν θὰ αἰχμαλωτιζόταν κάποτε ὁλάκερη ἀπὸ τοὺς Τούρκους, καθὼς γιὰ μᾶς τὰ πικρὰ γεγονότα καὶ οἱ τραυματικὲς ἐμπειρίες τοῦ πολέμου καὶ τῆς προσφυγιᾶς ἦταν ἀκόμη νωπά. Καὶ μᾶς ἀπάντησε: «Βρὲ παλλικάρια, μὴ φοβᾶστε! Ὁ Χριστὸς θὰ ἐλεήσει τὴν Κύπρο καὶ ἡ Κύπρος θὰ ἐλευθερωθεῖ, γιατὶ ἔχετε πολλοὺς ἁγίους θαμμένους στὸ νησί σας». Ἦταν ἰδιαίτερα εὐαίσθητος ὁ ὅσιος στὸ θέμα τῆς προσφυγιᾶς καὶ τῆς αἰχμαλωσίας μας στοὺς Τούρκους, κάτι ποὺ βίωσε κι ὁ ἴδιος ἀπὸ τὴ βρεφική του ἡλικία. Καὶ μᾶς ἔδινε θάρρος γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα, κάθε φορὰ σχεδὸν ποὺ τὸν ἐπισκεπτόμαστε ἐμεῖς οἱ Κύπριοι. Καί, μάλιστα, πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Καὶ θὰ ᾽ρθῶ κι ἐγώ, βρὲ παλλικάρια, στὴν Κύπρο. Θὰ ἔρθω μέσῳ Καππαδοκίας.» Κι ὁ Γέροντας δὲν ἔλεγε κουβέντες τοῦ ἀέρα, οὔτε καὶ ψευτοπαρηγοριές! Ἦταν, πιστεύω, μιὰ προφητικὴ πρόρρηση τοῦ Γέροντα, ποὺ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ διαχρονικὰ μὲ τὴν συναπελευθέρωση τῆς Κύπρου καὶ Μικρᾶς Ἀσίας μέσα ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ ξεκίνησαν καὶ θὰ ἐπεκταθοῦν.

            Ἐδῶ, θὰ ἀναφέρω καὶ τὰ ἑξῆς, πολὺ σημαντικὰ γιὰ τὴ στάση τοῦ Γέροντα ἀναφορικὰ μὲ κάποιες διαδόσεις ὁρισμένων περὶ τῆς ἐπερχομένης καταστροφῆς τῆς Κύπρου ἀπὸ τοὺς Τούρκους (ἔτος 1981 κ. ἑξ.), τὶς ὁποῖες «προφητεῖες», γιὰ νὰ ἀποκτήσουν κύρος, ἀπέδιδαν στὸν Γέροντα Παΐσιο. Ἐμεῖς, νεαρὰ τότε καὶ ἄβγαλτα παιδιά, ὅταν τὰ ἀκούσαμε, φοιτητὲς ἐκεῖ στὴν Ἀθῆνα, βεβαίως γεμίσαμε φόβο καὶ ἀνησυχία γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας. Καί, ὅταν πήγαμε στὸ Ὄρος, αὐτὴ τὴ φορὰ ποὺ περιγράφω, τόλμησα ἐγὼ καὶ ἐρώτησα σχετικὰ τὸν Γέροντα, «διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές». Ἀμάν! Δὲν ξαναεῖδα τόσο ταραγμένο καὶ λυπημένο τὸν Γέροντα. Καὶ ἀπ᾽ τὴ μιά, στενοχωρήθηκα ποὺ λυπήθηκε ὁ Γέροντας, ἀπ᾽ τὴν ἄλλη ὅμως ἀναπαύτηκα ποὺ μᾶς ξεκαθάρισε τὰ πράγματα. Ἔτσι, πολὺ πικραμμένος ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν κατάχρηση καὶ ἐκμετάλλευση τοῦ ὀνόματός του, μᾶς εἶπε ἐπὶ λέξει: «Ἐσεῖς οἱ Κύπριοι, βάζετε στὸ στόμα μου πράγματα, ποὺ δὲν εἶπα! Ὁρισμένοι δηλαδή, γιὰ νὰ παραστήσουν τοὺς ἑαυτούς τους ἥρωες, διαδίδουν ὅτι ἐγὼ λέγω αὐτὰ τὰ πράγματα. Αὐτοί, ἂν δὲν εἶναι γιὰ τὰ ἕξι μέτρα (σημ.: δηλ. γιὰ τὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα), εἶναι γιὰ τὰ σίδερα τῆς φυλακῆς»! Καὶ μᾶς εἶπε καὶ ἄλλα σχετικά, ξεκαθαρίζοντας καὶ ἀντιδιαστέλλοντας σαφῶς ἐπὶ τοῦ θέματος τὴ θέση του. Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, ἐπειδὴ οἱ ἀνωτέρω «προφητεῖες» συνεχίζονταν, ἐμπλέκοντας καὶ πάλιν τὸ πρόσωπο τοῦ ἁγίου Γέροντος Παϊσίου, ἀπέστειλε κατόπιν ἰδιόχειρη ἐπιστολὴ στὴν Κύπρο, σὲ γνωστὸ καὶ ἔμπιστό του θεολόγο, μὲ ἐντολὴ νὰ τὴ διαβάζει σὲ γνωστούς του πιστούς, γιὰ νὰ ξεκαθαρίζει ἀφενὸς τὴ θέση του, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ αἴρει τὶς φοβίες, ποὺ προξενοῦσαν οἱ διασπειρόμενες αὐτὲς «προφητεῖες». Θυμᾶμαι πολὺ καλά, ποὺ σὲ φιλικὸ σπίτι στὴ Λευκωσία, ὁ Χ. μοῦ διάβασε τὸ γράμμα ἐκεῖνο τοῦ Γέροντος Παϊσίου, καὶ μοῦ τὸ ἔδωσε καὶ τὸ εἶδα, καὶ μοῦ ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση τὸ ἄλγος τοῦ Γέροντος, γιὰ τὴ στυγνὴ ἐκμετάλλευση τοῦ ὀνόματός του.

            Τὸ θέμα τοῦτο, τῆς πολυποίκιλης δηλ. ἐκμετάλλευσης τῆς περιωπῆς τοῦ ὀνόματός του, ἀπασχολοῦσε φαίνεται μέχρι τέλους τὸν ἅγιο Γέροντα. Θυμᾶμαι πολὺ καλά, ὅταν ἤμουν στὸ Σταυροβούνι μοναχός, ὁ ἅγιος Γέροντάς μας Ἀθανάσιος εἶχε πρωτοεπισκεφθεῖ κατὰ τὸ 1990 τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὁπόταν κάποιος Κύπριος μοναχὸς τὸν πῆγε στὴν Παναγούδα καὶ συνομίλησαν μὲ τὸν Γέροντα Παΐσιο, ὅπως μᾶς ἀνέφερε ἐκ τῶν ὑστέρων. Θυμᾶμαι, πού, μεταξὺ ἄλλων, μᾶς ἀνέφερε ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος, ὅτι τοῦ εἶχε εἰπεῖ ὁ π. Παΐσιος: «Γέροντα, δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω τίποτα ἐλεύθερα, γιατὶ εὔκολα παρεξηγοῦμαι. Καὶ μετά, αὐτὰ ποὺ λέω τὰ κάνουν φλάμπουρο ὅπως τὰ θέλουν, καὶ πιάνουν καὶ λένε, ὁ π. Παΐσιος εἶπε ἔτσι καὶ ἔτσι, καὶ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομά μου, διαστρεβλώνοντας αὐτὰ ποὺ εἶπα».

*   *   *

            Σὲ μιὰ ἄλλη ἐπίσκεψη στὸν Γέροντα, νομίζω ἀπὸ τὶς πρῶτες, ἐκεῖ ἔξω στὸ ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι του καὶ κάπως παράμερα ἀπὸ ἄλλους, τὸν ρώτησα γιὰ τὸ θέμα, ποὺ μὲ ἀπασχολοῦσε τότε ἔντονα, κατὰ πόσον δηλαδὴ ἦταν ἐκ Θεοῦ καὶ θέλημα Θεοῦ ὁ πόθος μου νὰ μονάσω. Καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ ὡραιότατες, ἁπλὲς παραβολές, σὰν ἐκεῖνες ποὺ ἀπεύθυνε ὁ Κύριος στὸ Εὐαγγέλιο στοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του, γεμᾶτες ὅμως κρυμμένο βάθος καὶ νόημα. Ὅταν λοιπὸν τὸν ρώτησα, πῶς μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ, ἀναφορικὰ μὲ τὸν γάμο καὶ τὸν μοναχισμό, μοῦ ἀπάντησε: «Ὅπως, ὅταν δοῦμε ἕνα φυτό, ποὺ μόλις ἀρχίζει νὰ βλαστάει, νὰ ξεπετάγεται, νὰ βγάζει τὰ πρῶτα φυλλαράκια του, καταλαβαίνουμε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀγγουριὰ ἢ ντοματιὰ ἢ ὅ,τι ἄλλο, ἔτσι καὶ μὲ τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ. Αὐτό, ποὺ ἀρχίζει νὰ φουντώνει μέσα σου, εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ νὰ ἀκολουθήσεις στὴ ζωή σου. Ἀκόμη, σκέψου μιὰ νοητὴ ζυγαριά, καὶ βάλε στὸ ἕνα ζύγι τὸν γάμο καὶ στὸ ἄλλο τὸν μοναχισμό. Ἐκεῖ ποὺ θὰ ἰδεῖς νὰ βαρύνει ἡ καρδιά σου, νὰ γέρνει ἡ πλάστιγγα, ἔστω καὶ λίγο, αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ σένα».

*   *   *

            Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἑπόμενες ἐπισκέψεις μου, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1983, ἐπισκέφθηκα τὸν Γέροντα μὲ τὸν πατέρα μου. Ἦταν μία συνάντηση μὲ ἰδιαιτερότητα. Ὁ πατέρας μου πέρασε πολλὰ στὴ ζωή του, ὀρφάνεια ἀπὸ μικρός, ἀσθένειες, ποικίλες δοκιμασίες. Κατανυγμένος ἀπὸ τὸ περιβάλλον τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντος Παϊσίου, τοῦ ἀνέφερε περιληπτικὰ τὶς ταλαιπωρίες τῆς ζωῆς του, γιὰ νὰ πάρει παρηγοριά. Καί, πράγματι, τοῦ μίλησε ὡραιότατα, πολὺ χαριτωμένα ὁ Γέροντας. Θυμᾶμαι ποὺ τοῦ εἶπε: «Παιδί μου, κι ἐγὼ πέρασα πολλὰ στὴ ζωή μου. Μισὸ πνεύμονα ἔχω. Τὸ αἷμα μου εἶναι ξένο… (ἐννοοῦσε γιὰ τὴ μετάγγιση αἵματος κατὰ τὴν ἐγχείρηση τοῦ πνεύμονα, ὁπόταν κάποιες ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀδελφὲς τῆς Σουρωτῆς τοῦ εἶχαν δώσει αἷμα ποὺ χρειαζόταν)». Καὶ μᾶς ἀνέφερε καὶ γιὰ ἄλλες ἀσθένειες καὶ δοκιμασίες του. Καί κατέληξε μὲ τὰ ἑξῆς, ποὺ ταπεινὰ τὰ θεωρῶ ὡς μία σπουδαιότατη παρακαταθήκη του: «Καὶ ἐγὼ περιμένω μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό, ὄχι γιὰ τὴ λίγη προσευχή, γιὰ κανένα κομποσχοίνι ποὺ κάνω, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ καταθέτω στὸ ἄνω ταμιευτήριο, μὲ τὶς θλίψεις καὶ τὶς ἀρρώστειες τούτης τῆς ζωῆς. Κι ὅταν ἀνοίξουμε τὰ μάτια μας στὴν ἄλλη ζωή, καὶ ἰδοῦμε τί μᾶς ἑτοίμασε ὁ Θεὸς γιὰ τὶς ἀρρώστειες καὶ δοκιμασίες, ποὺ περάσαμε στὴ ζωή μας, ἂν εἶναι τρόπος θὰ εἰποῦμε: ‘‘Θεέ μου, γιατί δὲν μοῦ ἔδωσες κι ἄλλες θλίψεις;’’»!

            Θυμᾶμαι ἀκόμη, ποὺ τοῦ εἶπε ὁ πατέρας μου: «Γέροντα, θέλω νὰ εἶμαι καλός, σωστὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς μὲ δυσκολεύουν, μὲ ἐμποδίζουν συχνά». Καὶ ἀπάντησε ὁ Γέροντας: «Ἄκου, παιδί μου. Φαντάσου ἕνα καθρέφτη, ἐκτεθειμένο ἔξω στὸν ἀνοικτὸ καιρό. Βέβαια, θὰ γεμίσει σκόνες καὶ ἀκαθαρσίες. Ἀπὸ κάτω ὅμως ἀπὸ τὶς σκόνες, εἶναι καθαρὸ τὸ γυαλί. Ἔτσι κι ὁ καλὸς ἄνθρωπος, κι ἂν σκονιστεῖ ἀπὸ τὶς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς ἡ ψυχή του, μπορεῖ νὰ καθαρισθεῖ μὲ τὴ μετάνοια καὶ τὴν Ἐξομολόγηση, καὶ ἡ καρδιά του νὰ μένει καθαρή».

            Φεύγοντας δέ, μᾶς εἶπε κάτι, ποὺ δὲν ξέρω ἂν τὸ ἔπιασε ὁ πατέρας μου, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ εἶπε καὶ γιὰ μένα, ποὺ σκεφτόμουν ἤδη τὸν μοναχισμό, καὶ δὴ γιὰ τὸ Σταυροβούνι. Μᾶς εἶπε: «Καὶ μὴν ἀκοῦτε! Βάσεις δὲν εἶναι αὐτὲς τῶν Ἀμερικάνων καὶ τῶν Ἄγγλων. Βάσεις πραγματικὲς εἶναι τὸ Σταυροβούνι. Κι ἅμα γίνουν ἀκόμη μερικὲς βάσεις στὴν Κύπρο σὰν τὸ Σταυροβούνι, οἱ βάσεις τῶν ξένων δυνάμεων θὰ φύγουν»! Κάτι παρόμοιο εἶπε σὲ μιὰ ἄλλη περίπτωση καὶ στὸν ἅγιο Μόρφου, ὅπως αὐτὸς μὲ πληροφόρησε, δηλ. «κάνετε βάσεις πνευματικὲς στὴν Κύπρο, κι αὐτὲς οἱ βάσεις θὰ διώξουν τὶς ξένες βάσεις».

            Ἐδῶ, πρέπει νὰ πῶ τὸ πόσο ἀγαποῦσε καὶ ἐκτιμοῦσε τὴ Μονὴ Σταυροβουνίου ὁ Γέροντας Παΐσιος, καὶ ὅτι παρότρυνε κι ἄλλους φιλομόναχους Κύπριους νέους νὰ προτιμήσουν νὰ μονάσουν ἐκεῖ. Μάλιστα, ἐκτιμοῦσε καὶ εὐλαβεῖτο ἰδιαίτερα τὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντός μας Ἀθανασίου. Εἶπε σὲ κάποιο γνωστό μου εὐλαβῆ νέο, μετέπειτα κληρικό, πρὸ τοῦ 1980, καὶ ἄρα πολὺ πρὶν γνωρίσει ἀπὸ κοντά τὸν Γέροντά μας: «Στὴν Κύπρο ἕνας μόνο ἐργάζεται σωστά, ὁ πατὴρ Ἀθανάσιος στὸ Σταυροβούνι».

*   *   *

            Στὶς ἀρχὲς Φεβρουαρίου τοῦ 1984, μὲ τὴν ἀφορμὴ κουρᾶς σὲ μεγαλόσχημο γνωστοῦ μου Κυπρίου στὴν Μονὴ Διονυσίου, πῆγα καὶ στὸ Μπουραζέρι, ἀπ᾽ ὅπου, ἕνα χιονισμένο πρωινό, πῆρα τὸν δρόμο γιὰ τὴν Παναγούδα. Νέκρα βέβαια καὶ ἐρημιὰ ἀπὸ κόσμο, καὶ κρύο. Εἶχα ὅμως τότε μεγάλη ἀνάγκη, νὰ μιλήσω μὲ τὸν Γέροντα, ἕνεκα κάποιων πειρασμῶν, ποὺ διερχόμουνα. Χάριτι Θεοῦ, μοῦ ἄνοιξε καὶ μὲ ἔβαλε στὸ κελλάκι του μέσα, ὅπου ἄναβε καὶ τὸ τζάκι. Θὰ κάτσαμε τουλάχιστον καμμιὰ ὥρα. Δὲν εἶχε ἐξάλλου καὶ κανένα ἄλλο. Θὰ μοῦ μείνει ἀξέχαστη αὐτὴ ἡ συνάντηση. Εἶχα καὶ σ᾽ ἕνα χαρτάκι σημειώσει διάφορα θέματα, ποὺ τότε μὲ ἀπασχολοῦσαν, καὶ τὰ λέγαμε μὲ τὸν Γέροντα, ἐνῶ ἐκεῖνος ἔπλεκε ταυτόχρονα κομβοσχοίνι. Κράτησα εὐτυχῶς κατόπιν κάποιες σημειώσεις.

            Μοῦ τόνισε ἰδιαίτερα τὴ σημασία τῶν καλῶν λογισμῶν, καὶ πόσο μπορεῖ νὰ μᾶς βασανίσει κάποτε μιὰ κακή, ἐσφαλμένη ἰδέα. Τοῦ εἶπα ὅτι αἰσθανόμουν πὼς δὲν εἶχα ὀρθὴ αὐτογνωσία. Μοῦ ἀπάντησε: «Δὲν ἀφήνει ὁ Θεὸς νὰ δεῖς ἀκόμη τὸν ἑαυτό σου (ὅπως καὶ γενικὰ στοὺς ἀρχαρίους), γιατὶ θὰ ἀπελπιζόσουν. Ὅταν ὅμως προχωρήσει κάποιος καὶ ἔχει θεμέλιο, τότε τοῦ δίνει ὁ Θεὸς αὐτογνωσία, διότι τότε μπορεῖ νὰ κρατηθεῖ μπροστὰ στὴν ἀθλιότητα τοῦ ἑαυτοῦ του». Τὸν ρώτησα γιὰ τὶς ἀλλοιώσεις, τὶς μεταβολὲς δηλαδὴ ποὺ διερχόμαστε στὴν πνευματικὴ ζωή, καὶ μοῦ ἀπάντησε: «Ἡ νεανικὴ ἡλικία, ἡ πνευματικὴ δηλ. νεανικὴ ἡλικία, εἶναι ὅπως τὸν ἀνοιξιάτικο καιρό, εὐμετάβολη. Ὅσο ὅμως περνοῦν τὰ χρόνια, τόσο ἐπέρχεται καὶ ἡ σταθεροποίηση. Κάθε τοῦ χρόνου καὶ καλύτερα»!

            Γιὰ τὴν ἄσκηση στὴν προσευχὴ καὶ τὸν τρόπο, ποὺ ἔπρεπε νὰ προσεύχομαι, ποὺ τὸν ρώτησα τότε, μοῦ εἶπε: «Νὰ προσεύχεσαι ἁπλᾶ καὶ ταπεινὰ καὶ μὲ τὴν καρδιά σου καὶ ὅσο μπορεῖς. Νὰ ξεκουράζεσαι, καὶ μετὰ πάλιν προσευχή. Ὅπως», μοῦ εἶπε, «ὅταν προσεύχομαι καὶ μουδιάσει τὸ χέρι μου, θὰ σταματήσω μέχρι νὰ μοῦ περάσει, ἔτσι κι ἐσύ!» (Σημειῶστε, τότε πράγματι εἶχα ἕνα μούδιασμα στὸ χέρι μου, ποὺ μὲ ἐνοχλοῦσε!) Ὅσο γιὰ τὸν πρῶτο ζῆλο, τὴν πρώτη αἴσθηση τῆς Χάρης, ποὺ τότε εἶχε ὑποχωρήσει καὶ στενοχωριόμουνα, μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας: «Ὁ Χριστός μας σοῦ ἔδινε τότε δωρεὰν σοκολάτες. ῍Αν συνέχιζε, θὰ σὲ κακομάθαινε. Τώρα πρέπει νὰ ἐργαστεῖς, γιὰ νὰ πάρεις σοκολάτα. Ἐσὺ μόνος σου νὰ τὴν ἀγοράσεις»! (Σημειῶστε καὶ πάλιν, ὅτι τὸ παράδειγμα τοῦ Γέροντα μὲ τὴ σοκολάτα δὲν ἦταν τυχαῖο, ἐπειδὴ φαίνεται διεγνώρισε ὅτι μοῦ ἄρεσαν πολὺ οἱ σοκολάτες!) Ἀκόμη, τοῦ ἀνέφερα γιὰ τὸν πόθο καὶ σκοπό, ποὺ εἶχα, νὰ μονάσω στὸ Σταυροβούνι, καὶ μοῦ εἶπε: «Πήγαινε καὶ μεῖνε κανένα χρόνο στὸ Σταυροβούνι, καὶ βλέπουμε». Πράγματι, τὸν ἑπόμενο χρόνο κοινοβίασα στὸ Σταυροβούνι, καὶ μετὰ ἀπὸ ἕνα περίπου χρόνο, ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος μὲ ἔκειρε ρασοευχή!

            Ἀκόμη, μοῦ τόνισε γιὰ τὸν Γέροντα Ἀθανάσιο: «Νὰ ἔχεις πλήρη ἐμπιστοσύνη στὸν Γέροντα, διότι καὶ θεία Χάρη ἔχει καὶ ἐμπειρίες ἔχει». Κι ἀκόμη, μοῦ εἶπε, ἀπαντῶντας σὲ σχετικὲς ἐρωτήσεις μου: «Μυστικὰ καὶ προβλήματα, μόνο στὸν Πνευματικό σου. Κι ἂν ἀναπαύεσαι μὲ κάτι, ποὺ σοῦ λέει κάποιος ἄλλος, κι αὐτὸ νὰ τὸ πεῖς τοῦ Πνευματικοῦ σου. Καί, γιὰ συχνότερη προσέλευση στὴ θεία Κοινωνία, ἐφόσον σὲ στηρίζει, κι αὐτὸ νὰ γίνεται μὲ εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ σου». Στὸ τέλος, μοῦ εἶπε: «Μὴν στενοχωριέσαι. Ὅλοι οἱ πειρασμοὶ αὐτοὶ θὰ περάσουν»! Καί, μοῦ ἅρπαξε τὸ χαρτάκι, ὅπου εἶχα σημειωμένα τὰ θέματα ποὺ συζητήσαμε, καὶ τὸ ἔριξε στὴ φωτιὰ στὸ τζάκι! «Ἄντε, τώρα, νὰ πᾶς στὸ καλό!», μοῦ εἶπε, καὶ μοῦ ἔδωσε καὶ κάποια εὐλογία, καὶ ἀνεχώρησα.

            Τί νὰ σᾶς πῶ; Συγχωρέστε με, ποὺ τὸ γράφω, ἀλλὰ εἶχα μιὰ χαρὰ φεύγοντας… Οὔτε ἴχνος ἀπ᾽ ἐκεῖνο τὸ βάρος, ποὺ εἶχα πηγαίνοντας. Ἔνοιωθα ὅτι πετοῦσα, ἤμουν ἀνάλαφρος, σὰν νὰ εἶχα ἐξομολογηθεῖ.

            Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε!

            Δι᾽ εὐχῶν τοῦ ὁσίου Γέροντος Παϊσίου, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν!

            ἀρχιμ. Φώτιος Ἰωακεὶμ

            Ἐπισκοπεῖον Εὐρύχου, 16.11.2023

[1] Πρόκειται γιὰ ἕναν ἁπλούστατο μοναχὸ ἀπὸ τὸ Ριζοκάρπασο τῆς Κύπρου, ποὺ διῆλθε μόνος του ἑκουσίως χρόνια πολλά, σχεδὸν τυφλὸς καὶ ἀνήμπορος, σ᾽ ἕνα κελλάκι στὴν ὡς ἄνω Σκήτη, μὲ τελεία πτωχεία καὶ ἐγκατάλειψη ἀνθρώπινη, καὶ ἐκοιμήθη νομίζω σὲ ἡλικία 107 ἐτῶν. Ἔχουν γράψει γι᾽ αὐτὸν καὶ σὲ ἁγιορειτικὰ περιοδικά.

Ονομάζομαι… Κατάγομαι από τα Χανιά.  Είμαι παντρεμένη με δύο μεγάλα παιδιά. Ζήτησα ευλογία από τον πνευματικό μου προκειμένου να καταθέσω με απόλυτη ειλικρίνεια και φόβο Θεού την δική μου εμπειρία για την Γερόντισσα Γαλακτία.  Την μεγάλη και θαυμαστή.  Αρκετές φορές την επισκέφθηκα στο κρεβάτι της ασθενείας της.  Κάθε φορά ζούσα παράδεισο.  Επικυρώνω αυτά που δημοσίευσε τελευταία ο π. Αντώνιος Φραγκάκης.  Ήταν η αναίρεση του κυκλώματος και της νοοτροπίας των πλανεμένων και οραματιστών.  Δραστηριοποιούμαι πολλά χρόνια μέσα στην Εκκλησία και έχω συναντήσει πολλές φορές τέτοιες άρρωστες καταστάσεις… Έχουν οίηση, ψευτοταπείνωση, διαφήμιση σε συνδυασμό με καλυμμένο και ταπεινόσχημο επικοινωνιακό τρόπο, ομιλούν συνέχεια για αποκαλύψεις που έχουν, προφητείες και δεν ασχολούνται ουσιαστικά με την μετάνοια.  Με την στροφή στο μέσα της ψυχής τους, με τον εντοπισμό των παθών τους… Θέλουν να εντυπωσιάσουν, να κάνουν οπαδούς, είναι δικτυωμένοι μεταξύ τους για αλληλοστήριξη, μετά διαγκωνίζονται για το ποιος είναι σπουδαιότερος και αφηνιάζουν αν τους αμφισβητήσεις…

Η Γερόντισσα ήταν εντελώς τα αντίθετα από όλα αυτά.  Δεν περιγράφονται με λόγια τα βιώματα που δημιουργούσε.  Και η αναξιότητά μου δυσκολεύεται να παραστήσει όσα έζησε κοντά της.  Αυτά δεν λέγονται, δεν περιγράφονται, δεν σχηματίζονται εύκολα σε λόγο, δεν εντυπώνονται στο χαρτί.  Επαρκώς τουλάχιστον.  Πρέπει να τα ζήσεις.  Νοιώθω και τώρα που μιλάω γι’ αυτήν σαν ένα κακογράφο που επιχειρεί να κατασκευάσει έναν αριστουργηματικό ζωγραφικό πίνακα.  Γίνεται;  Ασφαλώς όχι.  Θα αποτολμήσω κάτι να αναφέρω με την δική της βοήθεια.

Ήταν χαρούμενη και άνετη πάντα.  Πραγματικά ταπεινή και απλή.  Δεν είχε μπερδεμένους λογισμούς που έχουν οι εγωιστές.  Οι υπερήφανοι.  Ήταν διάφανη.  Το μέσα της και το έξω της ήταν αρμονικά δεμένα.  Ήταν αληθινά μεγάλη γιατί έδινε την αίσθηση ότι ήταν μικρότερη και από τον πιο επικίνδυνο κακούργο!  Γνώριζες ότι ήξερε τα πάντα για σένα και όμως δεν φοβόσουν γιατί έλιωνες μέσα στην απέραντη αγάπη της!  Η γλυκύτητά της, το βλέμμα της, το χαμόγελό της, οι κινήσεις της, ο τρόπος συζήτησης, η τέχνη να αντιμετωπίζει κατάλληλα όλα τα προβλήματα των συνανθρώπων της, η θυσία για τους άλλους, η συμπόνοια στους αμαρτωλούς, η ενίσχυση στους αγωνιζόμενους, η καύση της καρδιάς της για όλη την δημιουργία του Θεού, η εσώψυχη καθαρότητα, η πρόσληψη των περιθωριακών της κοινωνίας, η μεταποίηση που έκανε στους κολλημένους στη λάσπη της αμαρτίας, η απόλυτη απόλυτη απόλυτη ακατακρισία της, η σκληρή της άσκηση, η αθέατη προσευχή της, ο πύρινος έρωτάς της για τον Χριστό και τόσα άλλα, παραπέμπουν στα πρώτα χρόνια της πίστης μας!  Αληθινά τα έζησα, τα είδα, τα άγγιξα, δεν μου τα είπαν, έτσι διαμορφώθηκε μέσα μου η αίσθηση του μεγαλείου της στην δική μου αντίληψη.  Τα συζήτησα και με άλλους αδελφούς και είχαμε όλοι την ίδια ακράδαντη βεβαιότητα.  Ότι δηλαδή αυτή η Γερόντισσα είναι ένα ανοιχτό παράθυρο μέσα στον κόσμο, τον πολύ ταραγμένο, σκοτεινό και βρώμικο σημερινό κόσμο, από το οποίο φανερώνεται σ’ εμάς το φως του Θεού!  Το πρόσωπο του Χριστού!

Τώρα, τα περιστατικά που έζησα κοντά της είναι πάρα πολλά.  Βιβλίο γράφουν, που λέει ο λόγος. Θα αναφέρω σύντομα κάποια ενδεικτικά:

• Συνήθιζα να πηγαίνω με μια φίλη μου την Ελένη. Για τρεις μήνες έκανε στην Ελένη την ίδια κίνηση.  Έπιανε τα χέρια της η Γερόντισσα, τα καταφιλούσε και επαναλάμβανε με νόημα:  «Παιδί μου, να ξέρεις…οι ελεημοσύνες σώζουν»!  Κάποια φορά, θυμάμαι ζήλεψα στα κρυφά που εμένα δεν μου έλεγε τίποτα… αλλά και η ίδια η Ελένη αναρωτιόταν στην επιστροφή γιατί να κάνει αυτή την κίνηση με αυτά τα στερεότυπα λόγια η γιαγιά.  Μετά από τρίμηνο σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα ο γιος της Ελένης.  Νεότατο παλληκάρι.  Ενώ ήταν ξαπλωμένη και αποκαμωμένη η Ελένη σε ένα καναπέ πριν φέρουν το παιδί νεκρό στο σπίτι, με ρωτάει αυθόρμητα:  «Τί να κάνω για να βοηθήσω το παιδί μου εκεί που είναι»;  Αυτοστιγμεί απαντήσαμε και οι δύο μαζί, σαν να ήρθε η απάντηση μέσα στην ψυχή μας ταυτόχρονα: «ελεημοσύνες»!  Τότε θυμηθήκαμε τα λόγια της Γερόντισσας!  «Είδες τί εννοούσε η Γερόντισσα;» είπε η Ελένη. «Με προετοίμαζε γι’ αυτό το γεγονός!  Οι ελεημοσύνες σώζουν»!  Μέχρι τα σαράντα δόθηκαν γενναίες ελεημοσύνες και έγιναν πολλές προσευχές… Ο άνδρας της Ελένης και πατέρας του κεκοιμημένου παλληκαριού, δεν λάμβανε από κανέναν χρήματα στην επιχείρησή του για σαράντα ημέρες.  Όλα για την σωτηρία του παιδιού!  Όλα για την ψυχή του!  Αφού έγινε το σαρανταήμερο μνημόσυνο ζήτησε επίμονα η Ελένη να πάμε στη Γερόντισσα.  Μόλις φθάσαμε και αντίκρυσε την Ελένη, άρχισε να φωνάζει χαρούμενη η γιαγιά: «Δεν σου είπα ότι οι ελεημοσύνες σώζουν;  Έλα να σου πω πού είναι τώρα ο γιός σου…».  Άρχισε με καταπληκτική διαύγεια να περιγράφει την νέα κατάσταση του παιδιού στον ουρανό… Φυσικά, ούτε είχε ανθρωπίνως πληροφορηθεί το ατύχημα, ούτε είχε ακουστική αντίληψη, ούτε συγκρατούσε τίποτα εγκεφαλικά… Δεν φαντάζεσθε πώς φύγαμε… Με τί αναπτέρωση ψυχής… Ειδικά η Ελένη η φίλη μου, η χαροκαμένη μητέρα του παιδιού…
• Άλλοτε πάλι είχα πάει μαζί με άλλους… Περίμενε κόσμος πολύς να την δει… Σηκώθηκα να φύγω και δεν με άφηνε… Ήμουν γονατιστή στο κρεβάτι της και μου κρατούσε σφιχτά τα χέρια… Ο π. Αντώνιος φώναζε: «Τελείωνε. Περιμένουν πολλοί απ’ έξω.  Τί θα γίνει εδώ;».  Ήμουν αμήχανη αλλά η γιαγιά δεν με άφηνε.  Αγανάκτησε ο π. Αντώνιος και μου είπε: «Τί χασομεράς; Θα σε βγάλω έξω…».  Τότε του εξήγησα ότι δεν με άφηνε.  Ο π. Αντώνιος φώναξε δυνατά στο αυτί της Γερόντισσας επειδή δεν άκουε σχεδόν καθόλου: «Άστην να φύγει».  Τότε η Γερόντισσα γύρισε, τον κοίταξε αυστηρά και του είπε: «Έ τί θές;  Να την αφήσω να σκοτωθεί αφού βλέπω τί θα γίνει στο δρόμο;».  Μετά με σταύρωσε με το χεράκι της και έφυγα.  Στην επιστροφή όντως επέζησα από θαύμα!  Μια νταλίκα μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και ερχόταν κατά πάνω μου και αστραπιαία βρέθηκε στην κανονική της τροχιά μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, χωρίς να μπορεί ανθρωπίνως να εξηγηθεί το πώς!  Δόξασα τον Θεό που γλίτωσα και ευχαρίστησα την Οσία Γερόντισσα για την θαυμαστή μεσολάβησή της…!
• Μια άλλη φορά ήμουν στο αυτοκίνητο μαζί με τον άνδρα μου. Κατευθυνόμασταν από Χανιά σε προσκύνημα του Νομού Ηρακλείου.  Στο δρόμο είχα έντονη επιθυμία να περάσουμε πρώτα από την Γερόντισσα αλλά δίσταζα να το προτείνω στον άνδρα μου γιατί γνώριζα ότι θα αντιδρούσε… Είτε πηγαίναμε μέσω Ηρακλείου είτε μέσω Σπηλίου, για μας θα ήταν το ίδιο.  Έκανα σιωπηλά προσευχή και τελικά του είπα την επιθυμία μου.  Του είπα έπειτα: «Εσύ βέβαια δεν θέλεις Γαλακτίες αλλά θα γίνει ό,τι μου πεις».  Παραδόξως συμφώνησε να πάμε.  Όταν η Γερόντισσα είδε τον άνδρα μου, τον πείραξε με χιούμορ και επανέλαβε τα λόγια που του είχα πει στο δρόμο!  «Εσύ βέβαια δεν θέλεις Γαλακτίες αλλά εμείς θα κάνουμε (έβαλε και τον εαυτό της) ό,τι μας πεις»!  Τα ’χασε ο άνδρας μου.  Τον πήρε κοντά της και άρχισε να του αποκαλύπτει την ζωή του… Αναφέρθηκε στο επάγγελμά του… «Κάνεις αυτό κι αυτό… το κάνεις με προσευχή… τα τακτοποιείς ωραία… έπειτα πηγαίνεις και κάθεσαι μόνος σου και πάλι μιλάς στο Θεό…».  Ο άνδρας μου έζησε τέτοια κατάσταση, που έκτοτε στα Χανιά όταν με ρωτούσαν για την Γερόντισσα, τους έλεγα, ρωτήστε καλύτερα τον άνδρα μου ο οποίος με ενθουσιασμό φώναζε: «Είναι μεγάλη Αγία»!
• Κάποτε βρέθηκα εκεί Κυριακή βράδυ. Ήταν γεμάτο το σπίτι.  Ήμουν με την φίλη μου την Ελένη που προανέφερα.  Δεν υπήρχε θέση να καθίσουμε.  Ο π. Αντώνιος καθόταν δίπλα στη Γερόντισσα.  Σκέφθηκα χωρίς να μιλήσω: «Θα ήταν ασέβεια άραγε να καθίσουμε λίγο δίπλα από τα ποδαράκια της στο κάτω μέρος του κρεβατιού της»;  Αυτομάτως η Γερόντισσα που δεν της ξέφευγε λογισμός, μου απάντησε με χαρά και ζωντάνια: «Καθίσετε στα πόδια μου παιδί μου!  Εσάς ο πισινός σας δεν μαγαρίζει από ανωμαλίες και βρωμιές, σαν άλλες που όπου καθίσουν και όπου φιλήσουν βρωμάει μετά ο κόσμος…»!  Βουβαμάρα έπεσε στο σπίτι.  Όλοι έμειναν άναυδοι… Προσωπικά έγινα σαν παντζάρι κόκκινη.  Ο π. Αντώνιος και η Ριρίκα ξεκαρδίστηκαν στα γέλια.  Άρχισα να γελάω κι εγώ.  Ο π. Αντώνιος μας είπε ένα λόγο του Μεγάλου Βασιλείου που τον έγραψα: «ου βούλομαι σεμνότητι λόγων καλλωπίζεσθαι, αλλά σεμνούς ποιήσαι τους ακούοντας».  Δηλαδή η απαθέστατη Γερόντισσα μιλάει όχι με σεμνοτυφία λέξεων, αλλά αποσκοπεί στο να κάνει σεμνούς όσους την ακούουν…
• Είχα πάει προσκύνημα στο «Κεφάλι» στον τάφο του Γέροντα Νείλου. Είμασταν ολόκληρη παρέα.  Μαζί και ένας Ιερέας από το Ρέθυμνο.  Ο Ιερέας, χωρίς να το αντιληφθεί κανένας μας, πήρε πάνω από τον τάφο του Γέροντα Νείλου ένα μικρό πετραδάκι για ευλογία.  Το έβαλε στην τσέπη του αντερί του.  Φύγαμε και όταν φθάσαμε στην Γερόντισσα, λέει εκείνη στον Ιερέα:  «Τί έχεις κρύψει εδώ;  Δώσε μου το πετραδάκι να το προσκυνήσω!  Έχει μεγάλη δύναμη»!  Το είπε τρείς φορές γιατί ο Ιερέας έμεινε άναυδος… Τελικά το έδωσε, η Γερόντισσα το καταφιλούσε και έκανε σαν μικρό παιδί… Έλεγε ότι έχει την χάρη από ένα πολύ μεγάλο Άγιο…!  Περιττό να πω ότι τα μάτια του Ιερέα έτρεχαν σαν βρύσες…
• Μετά την κοίμησή της, έζησα ένα συγκλονιστικό θαύμα της. Ένα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι ταλαιπωρημένο από την ζωή, έπασχε από καρκίνο τελευταίου σταδίου.  Τέταρτου βαθμού.  Χωρισμένοι οι γονείς του, το ίδιο βλάσφημο, με ξενύχτια και άτακτη ζωή…  Σε μία φωτογραφία που το τράβηξαν στο κρεβάτι του νοσοκομείου, φαινόταν σαν γριά ογδόντα ετών!  Περίμεναν την κατάληξή του… Καμιά ιατρική ελπίδα δεν υπήρχε… Ζητήσαμε από την μητέρα του να αφήσει να πλησιάσει το κορίτσι ένας Ιερέας… Εκείνη αφηνίασε και έβριζε… Κρυφά έστειλα μια φωτογραφία της Αγίας Γερόντισσας.  Μια νοσηλεύτρια εξήγησε στο παιδί ποια είναι.  Του είπε να την παρακαλέσει και την τοποθέτησε κάτω από το μαξιλαράκι του…  Αμέσως κόπηκε μαχαίρι ο πυρετός του παιδιού… Το κοριτσάκι έλεγε:  «Παρακαλώ αυτήν την γιαγιά με την καρδιά μου»!  Η εξέλιξη ήταν διαρκώς βελτιούμενη!  Οι γιατροί έτριβαν τα μάτια τους…  Τώρα το παιδί είναι σε πλήρη ίαση!!! Εντελώς καλά!!!
• Είχα επίσης μετά την κοίμησή της μια φωτογραφία της κολλημένη στο ψυγείο της κουζίνας μου. Προσευχόμουν και της μιλούσα εκεί.  Ένα πρωί μυρόβλυζε, έσταζε σε υγρή κατάσταση το μύρο.  Φοβήθηκα μήπως πλανηθώ.  Αναρωτιόμουν γιατί σε μένα την ανάξια τέτοιο σημείο.  Σκέφθηκα την εκ δεξιών επίθεση του πονηρού μέσω της πλάνης και έδωσα αμέσως σε άλλο πρόσωπο την φωτογραφία χωρίς να αναφέρω το περιστατικό.  Μετά από λίγο καιρό άρπαξε φωτιά η σόμπα μου.  Πάνω ακριβώς από το σημείο που εφάπτονταν η σόμπα με τον τοίχο του σπιτιού, ήταν κρεμασμένη μεγάλη φωτογραφία της Γερόντισσας.  Ενώ κάηκαν όλα τα παράπλευρα αντικείμενα, η φωτογραφία που ήταν πάνω ακριβώς από την εστία της φωτιάς έμεινε τελείως ανέπαφη!  Πήρα το μήνυμα… Σαν να μου έλεγες:  Με έδιωξες δίνοντας την μικρή φωτογραφία επειδή φοβήθηκες το σημείο παρουσίας μου!  Αλλά εγώ εξακολουθώ να είμαι παρούσα και σου το απέδειξα με την άκαυτη φωτογραφία μου..!

Πόσα ευχαριστώ να ψελλίσω η ανάξια;  Αντί επιλόγου επαναλαμβάνω ό,τι αναφέρει όλος ο κόσμος που την αγαπά και επωφελείται την διαρκή παρουσία της: «ταις αυτής αγίαις πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν!».

Υ.Γ. «Τα στοιχεία της συγγραφέως είναι γνωστά στο σάιτ.  Προτιμήσαμε την αποσιώπηση για να αποφευχθούν αδιάκριτα φαινόμενα του παρελθόντος όπως ενοχλήσεις στους επώνυμους συγγραφείς για περισσότερες επεξηγήσεις, έκφραση θαυμασμού και άλλα παρόμοια».

Πηγή: https://e-mesara.gr/i-gerontissa-galaktia-poy-gnorisa/

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ)
Πρὸς Ῥωμαίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
10:11-21, 11:1-2

Ἀδελφοί, λέγει ἡ γραφή· «Πᾶς ὁ πιστεύων ἐπί τῷ Θεῷ οὐ καταισχυνθήσεται». Οὐ γὰρ ἔστι διαστολὴ ᾿Ιουδαίου τε καὶ ῞Ελληνος· ὁ γὰρ αὐτὸς Κύριος πάντων, πλουτῶν εἰς πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους αὐτόν· «Πᾶς γὰρ ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται». Πῶς οὖν ἐπικαλέσονται εἰς ὃν οὐκ ἐπίστευσαν; Πῶς δὲ πιστεύσουσιν οὗ οὐκ ἤκουσαν; Πῶς δὲ ἀκούσουσι χωρὶς κηρύσσοντος; Πῶς δὲ κηρύξουσιν ἐὰν μὴ ἀποσταλῶσι; Καθὼς γέγραπται· «Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ ἀγαθά!». ᾿Αλλ᾿ οὐ πάντες ὑπήκουσαν τῷ εὐαγγελίῳ· ῾Ησαΐας γὰρ λέγει· «Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν;». Ἄρα ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ρήματος Θεοῦ. Ἀλλὰ λέγω μὴ οὐκ ἤκουσαν; Μενοῦνγε «εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν». Ἀλλὰ λέγω, μὴ οὐκ ἔγνω, ᾿Ισραήλ; Πρῶτος Μωϋσῆς λέγει· «Ἐγὼ παραζηλώσω ὑμᾶς ἐπ᾿ οὐκ ἔθνει, ἐπὶ ἔθνει ἀσυνέτῳ παροργιῶ ὑμᾶς». ῾Ησαΐας δὲ ἀποτολμᾷ καὶ λέγει· «Εὑρέθην τοῖς ἐμὲ μὴ ζητοῦσιν, ἐμφανὴς ἐγενόμην τοῖς ἐμὲ μὴ ἐπερωτῶσι». Πρὸς δὲ τὸν ᾿Ισραὴλ λέγει· «Ὅλην τὴν ἡμέραν ἐξεπέτασα τὰς χεῖράς μου πρὸς λαὸν ἀπειθοῦντα καὶ ἀντιλέγοντα». Λέγω οὖν, μὴ ἀπώσατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ; Μὴ γένοιτο· καὶ γὰρ ἐγὼ ᾿Ισραηλίτης εἰμί, ἐκ σπέρματος ᾿Αβραάμ, φυλῆς Βενιαμίν. Οὐκ ἀπώσατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ ὃν προέγνω.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
9: 9-13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ παράγων ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. καὶ ἰδόντες οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες. πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν, Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν· οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΔ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
4: 1-12

Ἀδελφοί, ἐρωτῶμεν ὑμᾶς καὶ παρακαλοῦμεν ἐν Κυρίῳ ᾿Ιησοῦ, καθὼς παρελάβετε παρ᾿ ἡμῶν τὸ πῶς δεῖ ὑμᾶς περιπατεῖν καὶ ἀρέσκειν Θεῷ, ἵνα περισσεύητε μᾶλλον. Οἴδατε γὰρ τίνας παραγγελίας ἐδώκαμεν ὑμῖν διὰ τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ. Τοῦτο γάρ ἐστι θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἁγιασμὸς ὑμῶν, ἀπέχεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ τῆς πορνείας, εἰδέναι ἕκαστον ὑμῶν τὸ ἑαυτοῦ σκεῦος κτᾶσθαι ἐν ἁγιασμῷ καὶ τιμῇ, μὴ ἐν πάθει ἐπιθυμίας καθάπερ καὶ τὰ ἔθνη τὰ μὴ εἰδότα τὸν Θεόν, τὸ μὴ ὑπερβαίνειν καὶ πλεονεκτεῖν ἐν τῷ πράγματι τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, διότι ἔκδικος ὁ Κύριος περὶ πάντων τούτων, καθὼς καὶ προείπομεν ὑμῖν καὶ διεμαρτυράμεθα. Οὐ γὰρ ἐκάλεσεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς ἐπὶ ἀκαθαρσίᾳ, ἀλλ᾿ ἐν ἁγιασμῷ. Τοιγαροῦν ὁ ἀθετῶν οὐκ ἄνθρωπον ἀθετεῖ, ἀλλὰ τὸν Θεὸν τὸν καὶ δόντα τὸ Πνεῦμα αὐτοῦ τὸ ῞Αγιον εἰς ὑμᾶς. Περὶ δὲ τῆς φιλαδελφίας οὐ χρείαν ἔχετε γράφειν ὑμῖν· αὐτοὶ γὰρ ὑμεῖς θεοδίδακτοί ἐστε εἰς τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους· καὶ γὰρ ποιεῖτε αὐτὸ εἰς πάντας τοὺς ἀδελφοὺς τοὺς ἐν ὅλῃ τῇ Μακεδονίᾳ. παρακαλοῦμεν δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, περισσεύειν μᾶλλον καὶ φιλοτιμεῖσθαι ἡσυχάζειν καὶ πράσσειν τὰ ἴδια καὶ ἐργάζεσθαι ταῖς ἰδίαις χερσὶν ὑμῶν, καθὼς ὑμῖν παρηγγείλαμεν, ἵνα περιπατῆτε εὐσχημόνως πρὸς τοὺς ἔξω καὶ μηδενὸς χρείαν ἔχητε.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΓΟΥΡΙΑ, ΣΑΜΩΝΑ ΚΑΙ ΑΒΙΒΟΥ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ)
Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
6: 10-17

Ἀδελφοί, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. Ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις. Διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι. Στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν θώρακα τῆς δικαιοσύνης, καὶ ὑποδησάμενοι τοὺς πόδας ἐν ἑτοιμασίᾳ τοῦ εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης, ἐπὶ πᾶσιν ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι· καὶ τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου δέξασθε, καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος, ὅ ἐστι βῆμα Θεοῦ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ Θ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
15: 1-10

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦσαν ἐγγίζοντες τῷ Ἰησοῦ πάντες οἱ τελῶναι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀκούειν αὐτοῦ. καὶ διεγόγγυζον οἵ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς λέγοντες ὅτι Οὗτος ἁμαρτωλοὺς προσδέχεται καὶ συνεσθίει αὐτοῖς. εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς τὴν παραβολὴν ταύτην λέγων· Τίς ἄνθρωπος ἐξ ὑμῶν ἔχων ἑκατὸν πρόβατα καὶ ἀπολέσας ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐ καταλείπει τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ πορεύεται ἐπὶ τὸ ἀπολωλὸς ἕως οὗ εὕρῃ αὐτό; καὶ εὑρὼν ἐπιτίθησιν ἐπὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ χαίρων, καὶ ἐλθὼν εἰς τὸν οἶκον συγκαλεῖ τοὺς φίλους καὶ τοὺς γείτονας λέγων αὐτοῖς· συγχάρητέ μοι, ὅτι εὗρον τὸ πρόβατόν μου τὸ ἀπολωλός. λέγω ὑμῖν ὅτι οὕτω χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι ἢ ἐπὶ ἐνενήκοντα ἐννέα δικαίοις, οἵτινες οὐ χρείαν ἔχουσιν μετανοίας. Ἢ τίς γυνὴ δραχμὰς ἔχουσα δέκα, ἐὰν ἀπολέσῃ δραχμὴν μίαν, οὐχὶ ἅπτει λύχνον καὶ σαροῖ τὴν οἰκίαν καὶ ζητεῖ ἐπιμελῶς ἕως ὅτου εὕρῃ; καὶ εὑροῦσα συγκαλεῖ τὰς φίλας καὶ τὰς γείτονας λέγουσα· συγχάρητέ μοι, ὅτι εὗρον τὴν δραχμὴν ἣν ἀπώλεσα. οὕτω, λέγω ὑμῖν, γίνεται χαρὰ ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΓΟΥΡΙΑ, ΣΑΜΩΝΑ ΚΑΙ ΑΒΙΒΟΥ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
20:46-47, 21:1-4

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαὐτοῦ Μαθηταῖς· Προσέχετε ἀπὸ τῶν γραμματέων τῶν θελόντων περιπατεῖν ἐν στολαῖς καὶ φιλούντων ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς καὶ πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ πρωτοκλισίας ἐν τοῖς δείπνοις, οἳ κατεσθίουσιν τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσεύχονται· οὗτοι λήψονται περισσότερον κρίμα. Ἀναβλέψας δὲ εἶδε τοὺς βάλλοντας τὰ δῶρα αὐτῶν εἰς τὸ γαζοφυλάκιον πλουσίους. εἶδε δέ τινα χήραν πενιχρὰν βάλλουσαν ἐκεῖ λεπτὰ δύο, καὶ εἶπεν· Ἀληθῶς λέγω ὑμῖν ὅτι ἡ χήρα ἡ πτωχὴ αὕτη πλεῖον πάντων ἔβαλεν· ἅπαντες γὰρ οὗτοι ἐκ τοῦ περισσεύοντος αὐτοῖς ἔβαλον εἰς τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, αὕτη δὲ ἐκ τοῦ ὑστερήματος αὐτῆς ἅπαντα τὸν βίον ὃν εἶχεν ἔβαλε. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Απαντήσεις Αγίου Γέροντος Παϊσίου σε απορίες για ηλεκτρονικές ταυτότητες και σφράγισμα του αντιχρίστου

– Πως το πεντοχίλιαρο έχει το 666 και το χρησιμοποιούμε; το ίδιο θα είναι και η ταυτότητα;

– Το πεντοχίλιαρο είναι νόμισμα- και η λύρα της Αγγλίας έχει επάνω την Βικτώρια, αυτό δεν με πειράζει. «Τα Καίσαρος Καίσαρι». Εδώ όμως είναι η ταυτότητα μου, είναι κάτι προσωπικό, δεν είναι νόμισμα. Ταυτότητα σημαίνει ότι και η λέξη, ταυτίζεται δηλαδή κανείς μ αυτά που δηλώνει. Βάζουν το διάβολο και υπογράφω ότι τον αποδέχομαι. Πως να το κάνω αυτό;

– Γέροντα τι σχέση έχει αυτή η ταυτότητα με το σφράγισμα;

– Η ταυτότητα δεν είναι σφράγισμα, είναι η εισαγωγή του σφραγίσματος.

– Ο κόσμος Γέροντα, ρωτάει τι να κάνει σχετικά με τις νέες ταυτότητες.

– Εσείς καλύτερα, όταν σας ρωτούν, να τους λέτε να συμβουλεύονται τους πνευματικούς τους και να κάνουν υπομονή να δουν πως θα ενεργήσει η Εκκλησία, γιατί πολλοί κάνουν ερωτήσεις, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν τις απαντήσεις. Αφού ξεκάθαρα το γράφω στο φυλλάδιο «Σημεία των καιρών», ας ενεργήσει ο καθένας ανάλογα με την συνείδηση του. Βέβαια μερικοί είπαν: «Ε, αυτά είναι μια γνώμη ενός καλογήρου, δεν είναι η θέση της Εκκλησίας». Εγώ όμως δεν είπα δική μου γνώμη, αλλά διατύπωσα απλά τα λόγια του Χριστού, του Ευαγγελίου, γιατί την δική μας γνώμη πρέπει να την υποτάσσουμε στο θέλημα του Θεού, που εκφράζεται μέσα στο Ευαγγέλιο.

Άλλοι, αντίθετα από όσα λέω, λένε ότι τα είπε ο π. Παΐσιος. Μερικοί πάλι που τα ακούν, αφού είναι τόσο σοβαρά θέματα, δεν ρωτούν αν είναι έτσι, αν πράγματι τα είπα, αλλά τα πιστεύουν. Εγώ δεν φοβάμαι, τα λέω έξω απ τα δόντια. Έρχονται στο Καλύβι, πετάν εξάρια στο κουτί. Καλά αυτά, τέλος πάντων! Μια μέρα πέταξαν μια πινακίδα έξω από την πόρτα….. Νόμιζα ότι ήρθε κάποιος, δεν με βρήκε και έγραψε «απουσιάζει», για να το δει και κανείς άλλος. Κοιτάω μετά, τι να δω! Είχε μια βρισιά! Τέτοια βρισιά δεν είχα ακούσει ούτε κοσμικός. Θα φάει ένα σκούπισμα όλη αυτή η κατάσταση, αλλά θα περάσουμε μια μπόρα.

Ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί, και εμείς πρέπει να ξεσηκωθούμε με πολλή προσευχή. Άλλοι ενδιαφέρονται για το θέμα των ταυτοτήτων, άλλοι το εκμεταλλεύονται και δημιουργούν προβλήματα. Η Εκκλησία πρέπει να πάρει μια θέση σωστή. Να μιλήσει, να εξηγήσει στους πιστούς, για να καταλάβουν ότι, αν πάρουν την ταυτότητα, αυτό θα είναι πτώση. Συγχρόνως να ζητήσει από το κράτος τουλάχιστον να μην είναι υποχρεωτική η νέα ταυτότητα. Αν η Εκκλησία λάβει μια θέση σοβαρή και σεβασθούν την ελευθερία των πιστών, και όποιος θέλει θα βγάλει νέα ταυτότητα, όποιος θέλει θα έχει την παλιά, τότε θα την πληρώσουν μόνο μερικά γερά καρύδια, γιατί οι άλλοι θα τους πηγαίνουν κόντρα. Ο πολύς κόσμος θα κάνη την δουλειά του. Όσοι θα θέλουν να εξυπηρετηθούν θα έχουν την νέα και οι άλλοι οι καημένοι, οι ευλαβείς θα έχουν την παλιά ταυτότητα και θα τους ταλαιπωρούν.

Τώρα αφού ο υπουργός τους υποσχέθηκε να μη βάλει το 666 στις ταυτότητες ούτε ορατώς, ούτε αοράτως, και αυτό κάτι είναι. Θα κάνουμε υπομονή, θα δείξουν τα πράγματα. Και μόνον που λένε ότι δεν βάζουν το 666, είναι κάτι. Αρνούνται και οι ίδιοι. Ας δούμε τελικά τι θα βάλουν. Μέχρι που να κυκλοφορήσουν οι νέες ταυτότητες, μπορεί να ‘ρθη και η οργή του Θεού. Ύστερα, δεν είναι ότι σε είκοσι τέσσερις ώρες θα πρέπει να βγάλουν όλοι ταυτότητες.

Αν βγουν οι πρώτες θα εξετασθούν και, αν βγει ψεύτης ο υπουργός, θα είναι δίκαιος ο αγώνας. Αν τώρα συνεχίσουμε τις διαμαρτυρίες, εκείνοι θα πουν: «Να αυτοί δημιουργούν ταραχές. Ενώ δεν τίθεται θέμα φωνάζουν και διαμαρτύρονται». Το σκυλί, αν είναι καλός φύλακας, γαυγίζει, όταν έρχεται ο κλέφτης. Όταν φύγει ο κλέφτης σταματάει. Αν συνεχίσει να γαυγίζει, τότε δεν είναι καλός φύλακας.

– Γέροντα, είπαν ακόμη, επειδή έχουμε ανεξιθρησκία, να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις νέες ταυτότητες.

Ναι, αυτούς δεν τους ενδιαφέρει, εμένα όμως με ενδιαφέρει, γιατί είναι η ταυτότητά μου. Γράφει από που είμαι και τι είμαι. Αν δεν μπει το θρήσκευμα, θα δημιουργηθούν προβλήματα. Θα πάει λ.χ. ένας στο γραφείο γάμων. Αν λέει η ταυτότητα «Ορθόδοξος» – άσχετα πόσων καρατίων είναι- εντάξει. Αν όμως δεν γράφει το θρήσκευμα, πως θα του δώσουν άδεια γάμου; Για την Εκκλησία αυτό είναι μπέρδεμα. Αν πάλι μπει το θρήσκευμα προαιρετικά, θα είναι και σαν ομολογία. Η Ευρώπη είναι Ευρώπη. Εδώ είναι διαφορετικά. Ύπουλος τρόπος εισαγωγής του σφραγίσματος,

Σιγά- σιγά, μετά την κάρτα και την ταυτότητα, δηλαδή το «φακέλωμα», θα προχωρήσουν πονηρά στο σφράγισμα.

Με διάφορα πονηρά μέσα θα κάνουν εκβιασμούς, για να δέχονται οι άνθρωποι το σφράγισμα στο μέτωπο ή στο χέρι. Θα στριμώξουν τα πράγματα και θα πουν: «Μόνο με τις κάρτες θα κινείσθε, τα χρήσιμα θα καταργηθούν». Θα δίνη κανείς την κάρτα στο κατάστημα και θα ψωνίζει, και ο καταστηματάρχης θα παίρνει τα χρήματα από την Τράπεζα. Όποιος δεν θα έχει κάρτα, δεν θα μπορεί ούτε να πουλάει ούτε να αγοράζει. Από το άλλο μέρος θα αρχίζουν να διαφημίζουν «το τέλειο σύστημα», το σφράγισμα με ακτίνες λέιζερ με το 666 στο χέρι ή στο μέτωπο, που δεν θα διακρίνεται εξωτερικά. Συγχρόνως στην τηλεόραση θα δείχνουν ότι ο τάδε πήρε την κάρτα του τάδε και του πήρε τα χρήματα από την Τράπεζα και θα λένε συνέχεια:

«Πιο σίγουρο είναι το σφράγισμα είναι το τελειότερο σύστημα. Ούτε το κεφάλι μπορεί να πάρει ο άλλος ούτε το χέρι, ούτε το σφράγισμα βλέπει». Γι’ αυτό τώρα αφήνουν τους ληστές, τους κακοποιούς να οργώνουν. Δεκαπέντε Κελιά λήστεψαν εκεί γύρω στις Καρυές. Έναν τον σκότωσαν, για να τον ληστέψουν. Έτσι θα βρει τότε ευκαιρία ο καθένας να καταπατήσει και να πάρει ότι θέλει. Ας πούμε, αν θέλει να καταπατήσει ένα χωράφι, θα πει ότι ήταν δήθεν του παππού του ή ότι το είχε νοικιάσει κάποτε για βοσκοτόπι, οπότε άντε να βρεις άκρη. Θα πουν μετά οι αρμόδιοι: «Δυστυχώς δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε ο έλεγχος μόνο με το κομπιούτερ μπορεί να γίνει», και θα προχωρήσουν στο σφράγισμα. Θα χτυπάει μετά το κομπιούτερ, θα βλέπει αν είσαι σφραγισμένος, για να σε εξυπηρετήσει ή όχι. Τα τριάμισι χρόνια θα είναι δύσκολα και θα την πληρώσουν μερικοί που δε θα συμφωνήσουν με αυτό το σύστημα. Γι αυτούς όλο και κάποια αιτία θα βρίσκουν και θα τους κλείνουν στη φυλακή. Μετά έναν χρόνο θα τους πηγαίνουν σε άλλη πόλη για ανακρίσεις, για να περάσουν από άλλο δικαστήριο, από την μία πόλη στην άλλη. Ύστερα θα πουν: «Μας συγχωρείς, είσαι αθώος. Αν ήσουν σφραγισμένος, θα το ελέγχαμε σε ένα λεπτό. Τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τον έλεγχο».

– Γέροντα, θα μπορούν να επιβάλλουν με την βία το σφράγισμα;

Μέχρι εκεί η … ευγένεια τους δεν θα φτάσει! Θα είναι ευγενείς, γιατί θα είναι Ευρωπαίοι. Θα δείξουν ανωτερότητα. Δεν θα βασανίζουν τους ανθρώπους, αλλά δεν θα μπορεί να ζήση ο άνθρωπος αν δεν έχει το σφράγισμα. Θα λένε: «Χωρίς το σφράγισμα ταλαιπωρείσθε! Αν το δεχόσασταν, δεν θα δυσκολευόσασταν». Ούτε χρυσά νομίσματα ούτε δολάρια, αν έχει, θα μπορεί να τα χρησιμοποιεί. Γι αυτό, αν φροντίσει κανείς να ζει από τώρα απλά, λιτά, θα μπορεί να καλλιεργήσει λίγο σιτάρι, πατάτες. Να βάλει λίγα ελαιόδεντρα, και τότε με κανένα ζώο, καμία κατσίκα, λίγες κότες θα μπορεί να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της οικογένειας του. Γιατί και προμήθειες να κάνεις, δεν ωφελεί πολύ, αφού και τρόφιμα δεν κρατούν χαλούν γρήγορα. Φυσικά, το στρίμωγμα θα διαρκέσει λίγο, τρία- τριάμισι χρόνια. Θα συντομευτούν οι ημέρες για τους εκλεκτούς. Δεν καταλάβουν πότε θα περάσουν. Ο Θεός δεν θα αφήσει αβοήθητο τον άνθρωπο.

– Γέροντα, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια θα επέμβει ο Χριστός;

Ναι. Εδώ βλέπεις, σε έναν αδικημένο που έχει καλή διάθεση, επειδή δικαιούται την θεία βοήθεια, παρουσιάζονται πολλές φορές οι Άγιοι, η Παναγία, ο Χριστός, για να τον σώσουν πόσο μάλλον τώρα που θα βρίσκεται σε τόσο δύσκολη κατάσταση ο καημένος ο κόσμος.

Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Θα φάει μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώσει ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθεί το πλάσμα Του, θα αφήσει το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθεί στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώσει από τα χέρια του Αντίχριστου. Θα επιστρέψουν στο Χριστό και θα έρθει μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια.

Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία. Εγώ δεν μπορώ να το πω. Ο λογισμός μου λέει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθει ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβει ο Χριστός, θα δώσει μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξει όλο το κακό και θα το βγάλει σε καλό τελικά. Θα γεμίσουν οι δρόμοι προσκυνητάρια. Έξω τα λεωφορεία θα έχουν εικόνες. Θα πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι. Θα σε τραβάν, για να τους πεις για το Χριστό! Έτσι θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε ολόκληρη την οικουμένη και τότε ο Χριστός θα έρθει ως Κριτής να κρίνοι τον κόσμο. Άλλο Κρίση, άλλο μια επέμβαση του Χριστού, για να βοηθήσει το πλάσμα Του. Σφράγισμα ίσον άρνηση

Ενώ ξεκάθαρα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αναφέρει στην Αποκάλυψη για το χάραγμα, μερικοί δεν καταλαβαίνουν. Τι να τους πεις; Ακούει δυστυχώς κανείς ένα σωρό ανοησίες του μυαλού από ορισμένους σημερινούς «Γνωστικούς». Ένας λέει: «Εγώ θα δεχθώ τη ταυτότητα με το 666 και θα βάλω και έναν σταυρό». Άλλος: «Εγώ θα δεχθώ το σφράγισμα στο μέτωπο και θα κάνω και έναν σταυρό στο μέτωπο..» και ένα σωρό παρόμοιες ανοησίες. Νομίζουν ότι θα αγιαστούν με αυτόν τον τρόπο, ενώ αυτά είναι πλάνες. Ένας δεσπότης μου είπε: «Εγώ εκεί που θα υπογράψω θα βάλω δίπλα έναν σταυρό. Δεν τον αρνούμαι τον Χριστό, απλώς εξυπηρετούμαι». «Εντάξει, του λέω, εσύ είσαι Δεσπότης και βάζεις στο όνομα σου λόγω ιδιότητος έναν σταυρό. Ο κόσμος τι θα κάνη;» το βρώμικο δεν αγιάζεται. Το καθαρό νερό δέχεται την Χάρη και γίνεται αγιασμός. Η πέτρα με θαύμα γίνεται ψωμί. Η ακαθαρσία δεν δέχεται αγιασμό. Επομένως, ο διάβολος, ο Αντίχριστος, όταν είναι στην ταυτότητα μας ή στο χέρι ή στο μέτωπό μας, με το σύμβολο του, δεν αγιάζεται, αν βάλουμε και έναν σταυρό. Έχουμε την δύναμη του τιμίου Σταυρού, του Αγίου Συμβόλου, την θεία Χάρη του Χριστού, μόνο όταν διατηρούμε την Χάρη του Αγίου Βαπτίσματος, με το οποίο απαρνούμαστε το σατανά, συντασσόμαστε με το Χριστό και δεχόμαστε το άγιο Σφράγισμα, «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου». Βλέπεις, προχωράνε με μια λογική… Θα βάλουν δίπλα ένα σταυρό, και εντάξει! Και ενώ βλέπουμε ότι ο Απόστολος Πέτρος εξωτερικά αρνήθηκε τον Χριστό, αλλά και αυτό ήταν άρνηση, αυτοί αρνούνται το Άγιο Σφράγισμα του Χριστού που τους δόθηκε στο Άγιο Βάπτισμα, με το να δέχονται την σφραγίδα του Αντιχρίστου, και να λένε ότι έχουν μέσα τους το Χριστό!!!

– Γέροντα αν κάποιος δεχθεί το σφράγισμα από άγνοια;

Από αδιαφορία θα είναι. Τι άγνοια, όταν είναι ξεκάθαρα τα πράγματα; Και να μην ξέρει κανείς, πρέπει να ενδιαφερθεί, να μάθη. Αν πούμε ότι δεν ξέραμε, γι αυτό δεχθήκαμε το σφράγισμα, θα μας πει ο Χριστός: «Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι;».

Έστω και αγνοία του να σφραγισθεί κάποιος, χάνει την θεία Χάρη και δέχεται την δαιμονική ενέργεια. Βλέπεις, το παιδάκι στο Άγιο Βάπτισμα, όταν ο ιερεύς το βουτάει στο νερό, λαμβάνει το Άγιο Πνεύμα, χωρίς εκείνο να το ξέρει και μετά κατοικεί μέσα του η θεία Χάρις.Ερμηνείες των προφητειών.

– Γέροντα, μερικοί λένε: «Ότι είναι γραμμένο από τον Θεό, αυτό θα γίνει. Τι να μας απασχολεί;»

Ναι, το λένε, αλλά δεν είναι έτσι, βρε παιδάκι μου! Και εγώ ακούω μερικούς να λένε: » Οι Εβραίοι δεν είναι τόσο κουτοί να προδοθούν με το 666, αφού το λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Αν ήταν θα το έκαναν με πιο έξυπνο τρόπο, πιο κρυφά». Ε, καλά οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι δεν ήξεραν την Παλιά Διαθήκη; Ο ‘Αννας και ο Καϊάφας δεν ήξεραν καλύτερα από όλους ότι έγραφε πως για «τριάκοντα αργύρια» θα προδώσουν τον Χριστό; Γιατί δεν ζητούσαν τριάντα ένα ή είκοσι εννέα αργύρια και ζήτησαν «τριάκοντα»; Αλλά ήταν τυφλωμένοι. ‘Ηξερε ο Θεός ότι μόνον έτσι θα γίνουν. Ο Θεός προγνωρίζει, δεν προορίζει- μόνον οι Τούρκοι πιστεύουν στο γραμμένο, στο κισμέτ. Ο Θεός γνωρίζει ότι αυτό θα γίνει έτσι, και ο άνθρωπος το κάνει από χαζομάρα. Δεν είναι ότι ο Θεός έβγαλε μία διαταγή, αλλά βλέπει την κακία των ανθρώπων που θα φθάσει και ότι η γνώμη τους δεν θα αλλάξει. ‘Οχι ότι τα κανόνισε έτσι ο Θεός.

‘Αλλοι ασχολούνται με προφητείες και κάνουν δικές τους ερμηνείες! Δεν λένε τουλάχιστον «έτσι μου λέει ο λογισμός», αλλά «έτσι είναι», και λένε ένα σωρό δικές τους θεωρίες. Μερικοί πάλι τα ερμηνεύουν όπως θέλουν, για να δικαιολογήσουνε τα πάθη τους. ‘Οπως αυτό που αναφέρει ο ‘Αγιος Κύριλλος, «καλύτερα να μη συμβούν τα σημεία του Αντιχρίστου στην εποχή μας», ο άλλος που θέλει να δικαιολογήσει τον εαυτό του, την Δειλία του, λέει: «Ε, βλέπεις; Ο ‘Αγιος Κύριλλος φοβήθηκε μήπως αρνηθεί, εγώ είμαι ανώτερος από τον ‘Αγιο Κύριλλο; Επομένως, και αν αρνηθώ τον Χριστό, δεν είναι τίποτε…»! Ενώ ο ‘Αγιος λέει να μη συμβούν, για να μη δουν τα μάτια του τον Αντίχριστο, όχι ότι φοβόταν. Βλέπεις ο διάβολος τι κάνει;

Δυστυχώς, και πάλι ορισμένοι «Γνωστικοί» φασκιώνουν τα πνευματικά τους τέκνα σαν τα μωρά, δήθεν για να μη στενοχωριούνται. «Δεν πειράζει αυτό, δεν είναι τίποτε. Αρκεί εσωτερικά να πιστεύετε»! Ε, λένε: «Μη μιλάτε γι’ αυτό το θέμα – για τις ταυτότητες, το σφράγισμα-, για να μη στενοχωριούνται οι άνθρωποι».

Ενώ, αν τους πουν » να προσπαθήσουμε να ζούμε πιο πνευματικά, να είμαστε κοντά στον Χριστό, και μη φοβάστε τίποτε, στο κάτω κάτω θα πάμε και μάρτυρες», θα τους προετοιμάσουν κάπως. Αν κανείς γνωρίσει την αλήθεια, προβληματίζεται και ταρακουνιέται. Πονάει για την σημερινή κατάσταση, προσεύχεται και προσέχει να μην πέσει σε παγίδα.

Τώρα όμως τί γίνεται; Εκτός που δίνουν μερικοί δικές τους ερμηνείες, φοβούνται και αυτοί σαν κοσμικοί, ενώ έπρεπε να ανησυχούν πνευματικά και να βοηθούν τους Χριστιανούς, βάζοντάς τους την καλή ανησυχία, και να τους τονώνουν στην πίστη, για να νιώθουν θεϊκή παρηγοριά. Απορώ , δεν τους προβληματίζουν όλα αυτά τα γεγονότα που συμβαίνουν; Γιατί δεν βάζουν έστω ένα ερωτηματικό για τις ερμηνείες του μυαλού τους; Και αν επιβοηθούν τον Αντίχριστο για το σφράγισμα, πως παρασύρουν και άλλες ψυχές στην απώλεια; Η Γραφή, όταν λέει «… αποπλανάν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς», εννοεί ότι θα πλανηθούν αυτοί που τα ερμηνεύουν με το μυαλό.

Πίσω λοιπόν από το τέλειο σύστημα «κάρτας εξυπηρετήσεως», ασφαλείας κομπιούτερ, κρύβεται η παγκόσμια δικτατορία, η σκλαβιά του Αντιχρίστου.

«… ‘Ινα δώσωσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς ή επί των μετώπων αυτών και ίνα μή τις δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι, ει μή ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού. Ώδε η σοφία εστίν, ο έχων νούν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου, αριθμός γαρ ανθρώπου εστί και ο αριθμός αυτού χξς».

Πηγή: “Πνευματική Αφύπνιση”, Γέροντος Παϊσίου, Ιερού Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος- Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

https://www.vimaorthodoxias.gr/gerontas-paisios/erchontai-oi-nees-taftotites-mikrotsip-ti-eiche-pei-o-gerontas-paisios/

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ)
Πρὸς Κορινθίους Α’ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
4: 9-16

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. Ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. Ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ᾿ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ. Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα. Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
1: 44-52

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· Ἔρχου καὶ ἴδε. εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· Πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. ἀπεκρίθη Ναθαναήλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψῃ. καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
7:26-28, 8:1-2

Ἀδελφοί, τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, ὃς οὐκ ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. Ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον. Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τῶν ῾Αγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
10: 9-16

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι᾽ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ σωθήσεται καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται καὶ νομὴν εὑρήσει. Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσιν καὶ περισσὸν ἔχωσιν. ᾽Εγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων·ὁ μισθωτὸς καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ ἔστιν τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησιν τὰ πρόβατα καὶ φεύγει καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει ὅτι μισθωτός ἐστιν καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων. ᾽Εγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαιὑπὸ τῶν ἐμῶν,καθὼς γινώσκει με ὁ πατὴρ κἀγὼ γινώσκω τὸν πατέρα· καὶ τὴν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνα δεῖ με ἀγαγεῖν, καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσιν, καὶ γενήσονται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΓ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
2: 4-10

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασιν συνεζωοποίησεν τῷ Χριστῷ· χάριτί ἐστε σεσῳσμένοι· καὶ συνήγειρεν καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ, ἵνα ἐνδείξηται ἐν τοῖς αἰῶσι τοῖς ἐπερχομένοις τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ ἐν χρηστότητι ἐφ᾽ ἡμᾶς ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ. Τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσῳσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον· οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται. Αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς οἷς προητοίμασεν ὁ Θεὸς ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
10: 25-37

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, νομικός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· εἶπε δὲ αὐτῷ· Ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἰεριχὼ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. ὁμοίως δὲ καὶ Λευῒτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτὸν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθὼν, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; ὁ δὲ εἶπεν· Ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ