Όταν η παλιά τάξη γκρεμίζεται, η Οδησσός γράφει την αρχή και η Κωνσταντινούπολη το τέλος! Και η Ρωμιοσύνη αναδύεται από τις στάχτες της για να θυμίσει στον κόσμο ποιοι γράφουν την Ιστορία!

Μέσα στη θύελλα του χάους, η Οδησσός ανάβει το πρώτο φως, η Πόλη καλεί το τελικό προσκύνημα της Ιστορίας και οι Έλληνες που άντεξαν, σηκώνονται πάλι για τον κόσμο που έρχεται…

Συνοψίζοντας τη χτεσινή ειδησεογραφία, με πρωτοστάτη το απίστετο ρεπορτάζ του bankingnews.gr, δεν αντέξα στον πειρασμό του να μη γράψω κάτι, που εγώ ο ίδιος πάμπολλες φορές έβλεπα να έρχεται αλλά κανείς δεν έδινε σημασία. Και να που ήρθε.

Και μάλιστα όχι με τον θόρυβο πυροτεχνήματος, αλλά με τον εκκωφαντικό κρότο μιας ιστορικής μετατόπισης!

Η Ουκρανία —ή μάλλον το καθεστώς Zελένσκι, το οποίο καθοδηγείται πλέον φανερότατα από τους Βρετανούς, έπληξε Καζακστάν, Ρωσία και Τουρκία μέσα σε 48 ώρες, μετατρέποντας έναν πόλεμο που “υποτίθεται” ότι ήταν τοπικός, σε σύγκρουση πολλαπλών μετώπων.

Το κείμενο που διάβασα δεν ήταν απλώς μια καταγραφή γεγονότων. Ήταν αποκάλυψη. Ήταν ανατομία του τρόπου με τον οποίο το Λονδίνο επιχειρεί να διεθνοποιήσει τη σύγκρουση, χτυπώντας κρίσιμες ενεργειακές υποδομές του Καζακστάν, προκαλώντας επεισόδια στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, βάζοντας στο στόχαστρο πλοία ρωσικών συμφερόντων και σπρώχνοντας τον Zελένσκι στον ρόλο του απελπισμένου εμπρηστή, που πυρπολεί ό,τι βρει μπροστά του.

Μέσα σε όλα αυτά, φάνηκε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχουν “λάθη”, δεν υπάρχουν “παρερμηνείες”, δεν υπάρχουν “τυχαίες συγκυρίες”.

Ναί! Υπάρχει σχέδιο! Σχέδιο υπονόμευσης της ειρήνης που προσπαθεί (για τα δικά του, τα συμφέροντα της χώρας του βεβαίως) οTράμπ. Υπάρχει σχέδιο επέκτασης της κρίσης ως plan B ή plan C. Σχέδιο ανοίγματος νέων μετώπων σε μια περιοχή που, αν πάρει φωτιά ολόκληρη, δεν θα σβήσει ούτε με τα νερά του Βόλγα.

Το ρεπορτάζ μιλάει για επίθεση σε αγωγούς, για φλεγόμενα τάνκερ, για drones που κινούνται σαν φαντάσματα κάτω από τις μύτες των τουρκικών αρχών, για ξένα κέντρα αποφάσεων που παίζουν τη Μαύρη Θάλασσα σαν σκάκι, κι άλλους λαούς σαν πιόνια.

Μιλούσε όμως και για κάτι πιό βαθύ. Για το σημείο καμπής. Για τη στιγμή που ένα περιφερειακό μέτωπο μετατρέπεται σε παγκόσμιο σεισμό. Και νομίζω πως χθες, αυτή η στιγμή έφτασε.

Αυτό που συζητούσαμε εδώ και μέρες με διαδικτυακούς και μη φίλους, ότι δηλαδή ένα μεγάλο κακό πλησιάζει ως αναπόφευκτη πλέον εξέλιξη — δεν είναι προειδοποίηση πια. Είναι πραγματικότητα. Χώρες ουδέτερες δέχονται επίθεση. Η Ρωσία προετοιμάζει τανάλια για την Οδησσό. Το αγορασμένο από τους Ρόθτσάιλντ City of London λειτουργεί πλέον σαν παλιός αυτοκρατορικός δαίμονας του χρήματος που κινεί τα νήματα. Η ειρήνη Tράμπ σαμποτάρεται με τρομακτικό τρόπο. Η Τουρκία — όχι επειδή δε φταίει, το αντίθετο, τραβάει τα μαλλιά της. Η Ευρώπη κοιμάται όρθια (ή μήπως όχι;) και η παγκόσμια ασφάλεια — και δεν εννοώ τη Δύση — κρέμεται από μια κλωστή! Ό,τι άρχισε προχτές, δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν η Δύση ισοπεδωθεί και ο νέος Ελληνισμός αναδυθεί! Αυτό σας το υπογράφω!!! Χωρίς ψηφιακή σκλαβιά, χωρίς τη όζουσα δυστοπία, χωρίς νεοταξικές επιβολές. Καθάριος, απαλλαγμένος από κάθε τι που τον έσπρωχνε στη πτώση και κυρίως, με την Ορθοδοξία να θριαμβεύει γι’ άλλη μια φορά! Προς “χάριν” όλων αυτών που την αμφίσβητούν, δίδοντας τον χαρακτηρισμό “άπιστοι” σε όσους το πιστεύουν αυτό (Ναί, το διάβασα κι αυτό…)

Ο μεγάλος χαλασμός ξεκίνησε!

«Θὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ λύσουν μὲ τὴν πέννα, μὰ δὲν θὰ μποροῦν. 99 φορὲς μὲ τὸν πόλεμο καὶ μία με τὴν πέννα» Άγιος Κοσμάς Αιτωλός, 18ος αιώνας

Η Ιστορία δεν προαναγγέλλει τίποτα. Γυρίζει ανάποδα μέσα σε μία νύχτα, και ο κόσμος που τη μία ημέρα φαινόταν στατικός, παγωμένος κάτω από στρώματα γεωπολιτικής ρουτίνας, την άλλη ημέρα μοιάζει έτοιμος να καταπιεί τους πάντες και τα πάντα.

Κάπως έτσι συμβαίνει τώρα.

Αυτός ο «μεγάλος χαλασμός» για τον οποίο μιλούσαμε εδώ και μήνες, δεν είναι πια προφητεία, ούτε υπόνοια, ούτε εικασία αναλυτών. Είναι γεγονός.

Με ημερομηνία, με συντεταγμένες, με εκρήξεις στη Μαύρη Θάλασσα και με την υπογραφή μιας Δύσης που έχει χάσει κάθε αυτοσυγκράτηση, κάθε μέτρο, κάθε ντροπή.

Η Ουκρανία, αυτή η “χώρα”– που δεν ήταν επί της ουσίας ποτέ της χώρα αλλά μέρος της Ρωσίας, αυτή η σημαία που ανεμίζει μόνο όταν τη φυσούν οι άνεμοι του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον, αποφάσισε ότι δεν αρκεί να χάνει στα μέτωπα.

Δεν αρκεί να καταρρέει στο Ντονμπάς, ούτε να βλέπει τις τελευταίες της στρατηγικές εφεδρείες να εξαϋλώνονται.

Πρέπει να τραβήξει και άλλους μαζί της στον γκρεμό.

Πρέπει να βάλει φωτιά στον κάμπο για να φαίνεται δήθεν ζωντανή.

Πρέπει να αποδείξει στους προστάτες της —που ήδη τη θεωρούν τελειωμένη υπόθεση— πως ακόμη μπορεί να δημιουργήσει θόρυβο, πως ακόμη μπορεί να παράγει χάος, πως ακόμη είναι χρήσιμη ως ανάφλεξη

Κι έτσι, μέσα σε δύο ημέρες, άνοιξε — αν είναι δυνατόν! — τρία μέτωπα ταυτόχρονα! Χτύπησε Καζακστάν, Ρωσία και Τουρκία, σαν να μην υπήρχε αύριο! Σαν να ήθελε σκόπιμα να εκτελέσει εντολές που ξεπερνούν την ίδια την ύπαρξή της.

Διότι κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να πιστέψει ότι μια χώρα που αναπνέει με μηχανική υποστήριξη, μια χώρα που πίνει οξυγόνο από τη Δύση για να μην πεθάνει, μια χώρα που έχει χάσει τα μισά της εδάφη και το ηθικό της, μπορεί να οργανώσει και να εκτελέσει ένα τέτοιο τριπλό χτύπημα χωρίς ανώτατη καθοδήγηση. Κανείς δεν το πιστεύει — ούτε καν αυτοί που υπογράφουν τις ανακοινώσεις στο Κίεβο

Η MI6 είναι πίσω από όλα. Το δεκάδες φορές ΑΤΙΜΑΣΜΕΝΟ Λονδίνο. Αυτό το Λονδίνο που κατελήφθη ελέω…βασιλέων από τους σατανόπληκτους Ροθτσάιλντ, που το μόνο που επιθυμούν είναι να φέρουν μια ώρα αρχύτερα τον “Εωσφόρο” επί της γής!

Όχι δεν είναι πλέον θεωρία συνωμοσίας, αλλά γυμνή πραγματικότητα που αποκαλύπτει η ίδια η Ρωσία, οι ίδιοι οι αναλυτές της Δύσης, οι ίδιες οι κινήσεις των τελευταίων μηνών. Το Λονδίνο παίζει ξανά τον ρόλο της “αυτοκρατορικής” μαριονέτας των Λεσχών και των Ιερατείων του Σκότους που σπρώχνει τους άλλους στον πόλεμο για να κερδίσει χρόνο, επιρροή, χάος και διπλωματικά ανταλλάγματα.

Η πρώτη έκρηξη ήρθε από το Nοβοροσίσκ. Ο αγωγός του Caspian Pipeline Consortium —καρδιά της ενεργειακής εξαγωγής του Καζακστάν, δέχθηκε επίθεση από ουκρανικά ναυτικά drones. Μια πράξη που δεν έχει προηγούμενο!

Για πρώτη φορά στην ιστορία του πολέμου, το Κίεβο χτύπησε όχι απλώς τη Ρωσία, αλλά μια ουδέτερη ευρασιατική χώρα, με την οποία δεν έχει καμία απολύτως διένεξη!

Και το έκανε με τέτοιο τρόπο, που έπληξε το 20% των εξαγωγών της, προκαλώντας ζημία που ισοδυναμεί με τον προϋπολογισμό μιας ολόκληρης πόλης!

Αν αυτό δεν είναι μόνο παράνοια, τότε τι στα κομμάτια είναι; Μήπως είναι το συνειδητό άνοιγμα νέου μετώπου;

Γιατί όταν προκαλεί το ουδέτερο Καζακστάν σε πόλεμο, τότε η λέξη “παράνοια” χάνει αυτομάτως την αξία της! Παρά το γεγονός ότι ουσιαστικά πρόκειται για μήνυμα προς τη Μόσχα πως «αν δεν υποχωρήσεις, θα κάψουμε και τους δικούς σου συμμάχους». Είναι τελεσίγραφο γραμμένο όχι με μελάνι, αλλά με φωτιά.

Και όταν το Καζακστάν αντέδρασε οργισμένα, όταν η Astana μίλησε για τρομοκρατική επίθεση που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, το Κίεβο δεν ζήτησε ούτε συγγνώμη ούτε εξηγήσεις. Αντίθετα, ύψωσε φωνή.

Επέπληξε μάλιστα το Καζακστάν, επειδή δεν καταδικάζει …αρκετά τη Ρωσία! Τέτοιο θράσος από κάποιον που βρίσκεται με τη δωδεκάποντη μπότα του Πούτιν στο σβέρκο είναι επιεικώς αδιανόητο! Κι όμως, αυτό το διεφθαρμένο κτήνος, ο Ζελένσκι, την ώρα που οι Αμερικάνοι του έχουν δώσει προθεσμία στο να κάνει εκλογές και να τσακιστεί να φύγει, βρήκε το απύθμενο θράσος να κουνήσει το δάχτυλο σε μια χώρα που δεν του έχει φταίξει σε τίποτα!

Αυτά δεν είναι αυθόρμητες αντιδράσεις. Αυτές είναι γραμμές που γράφονται σε υπόγεια γραφεία μυστικών υπηρεσιών, με στόχο να δημιουργηθούν νέα ρήγματα, νέες αντιπαλότητες, νέες αφορμές. Κι επειδή το Κίεβο δεν έχει τέτοιου είδους μυστικές υπηρεσίες, τη δουλειά την έκαναν οι Εγγλέζοι, αυτοί οι κύναιδοι που το μόνο που τους απασχολεί διαχρονικά είναι …το πώς θα γλεντήσουν την…πίσω πόρτα τους!

Το Κίεβο λοιπόν, δεν αποφασίζει. Το Κίεβο εκτελεί!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, την προηγούμενη ημέρα, ουκρανικά drones χτύπησαν δύο δεξαμενόπλοια του ρωσικού «σκιώδους στόλου» στα όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας.

Στο Kairos και το Virat εκδηλώθηκαν πυρκαγιές, τα πληρώματα εγκατέλειψαν τα πλοία μέσα σε πανικό, οι τουρκικές αρχές μίλησαν για «εξωτερική ενέργεια», ενώ οι μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας ανέλαβαν ξεδιάντροπα την ευθύνη.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι μέσα σε μία ημέρα, η Ουκρανία κτύπησε ρωσικά συμφέροντα σε τουρκικά ύδατα — ουσιαστικά γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια την Τουρκία, μια χώρα που υποτίθεται ότι προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες! Όχι ότι δε φταίει με τα συνεχόμενα ήξεις αφήξεις, αλλά στην ουσία πληρώνει το ενδεχόμενο “Οχι” στην πρόσκληση των Βρετανών να δεχθούν τη προσφορά των Eurofighter αρκεί να τα…σπασει ο Ερντογάν με τους Ρώσους!

Κι εδώ η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή. Η επίθεση συνέβη ακριβώς τη στιγμή που ο Sergei Naryshkin, ο πανίσχυρος επικεφαλής της ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών, βρισκόταν στην Άγκυρα για να ενημερώσει την τουρκική ηγεσία για τη ρωσική στάση στο σχέδιο ειρήνης του Τράμπ.

Σε τέτοιες στιγμές, η διπλωματία είναι ένα παιχνίδι νεύρων. Ο χρόνος μιας επίθεσης δεν είναι ποτέ τυχαίος.

Το μήνυμα της Δύσης ήταν ξεκάθαρο: «Eρντογάν, μην διανοηθείς να συμβάλεις στο σχέδιο Tράμπ. Μην πας να περάσεις στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Μην προσπαθήσεις να γίνεις μεσολαβητής. Θα τη πληρώσεις εσύ». Η διπλωματία της φωτιάς. Η διπλωματία των καμμένων πλοίων.

Το Λονδίνο έχει παράδοση αιώνων στο να κτυπά μέσω τρίτων. Να μη φαίνεται ποτέ, αλλά να κινεί πάντα τα νήματα. Το έκανε στην Ινδία, στην Αίγυπτο, στην Περσία, στη Ρωσία πριν την επανάσταση, στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο και πάει λέγοντας.

Η MI6 δεν είναι υπηρεσία απλώς, είναι μηχανή. Είναι ο αόρατος κινητήρας του αγγλοσαξονικού χειρισμού. Και τώρα αυτή η μηχανή δουλεύει στο φουλ για να τινάξει στον αέρα κάθε πιθανότητα ειρήνευσης. Γιατί αν έρθει ειρήνη υπό τον Tράμπ, αν δηλαδή ευοδώσει το οικονομικό-στρατηγικό deal μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, αν καθίσουν μ’ άλλα λόγια στο ίδιο τραπέζι οι πραγματικοί παίκτες, τότε η Βρετανία χάνει το μοναδικό της χαρτί που είναι η δημιουργία χάους

Η παγκόσμια αστάθεια είναι το τελευταίο απομεινάρι της πάλαι ποτέ βρετανικής “αυτοκρατορικής” δύναμης. Όσο ο κόσμος καίγεται, το Λονδίνο μπορεί να παριστάνει ότι παίζει ρόλο. Αν ο κόσμος ηρεμήσει, η Βρετανία θα βρεθεί ξανά εκεί που ήταν μετά το 1956, δηλαδή στην άκρη του τραπεζιού και να τη σπρώχνουν για να φύγει! (Ντε Γκώλ στη περίπτωση της ένταξης της Βρετανίας στην ΕΟΚ)

Ο Zelensky, αυτό το ανθρωπόμορφο εβραίϊκο κτήνος, έχει μετατραπεί πλέον σε έναν πολιτικά νεκρό πρόεδρο που προσπαθεί να μείνει ζωντανός καταστρέφοντας ό,τι αγγίζει.

Η εξουσία του καταρρέει. Οι υποστηρικτές του στη Δύση έχουν εξαντλήσει την υπομονή τους. Οι στρατηγοί του, αρχίζουν να μιλούν πλέον ανοιχτά για την «αναγκαιότητα διαπραγματεύσεων». Οι Ουκρανοί πολίτες κρύβουν την απελπισία τους κάτω από μια επικοινωνιακή ομίχλη που δεν πείθει κανέναν. Ένας τέτοιος άνθρωπος, μπροστά στον πολιτικό του θάνατο, δεν έχει τίποτε άλλο να κάνει από το να επιδιώξει την κλιμάκωση. Έναν εκβιασμό προς όλους: «Αν πέσω, θα παρασύρω μαζί μου και εσάς». Ο Χίτλερ στην πλέον νεότερη του απόδοση.

Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, δεν έχει περιθώρια για ανέξοδες δηλώσεις. Η διεθνοποίηση του πολέμου, η στοχοποίηση χωρών όπως το Καζακστάν και η πρόκληση εντός της τουρκικής ζώνης ευθύνης, δεν μπορούν να μείνουν χωρίς στρατηγική απάντηση.

Και η απάντηση που συζητείται ανοιχτά στα ρωσικά μέσα δεν είναι συμβολική. Δεν είναι καν διπλωματική. Είναι σχέδιο πολεμικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Ένα σχέδιο που θα κλειδώσει την Οδησσό, θα αποκόψει την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα και θα αλλάξει τον χάρτη για πάντα. Μια τανάλια που θα έρθει από ανατολή και από θάλασσα, που θα την σφίξει μέχρις ότου η Οδησσός γίνει απλώς σημείο χάρτη χωρίς πρόσβαση, χωρίς λειτουργία, χωρίς μέλλον.

Αυτά δεν είναι τίποτε περισσότερο από στρατιωτική στρατηγική υπό επεξεργασία. Η Μόσχα έχει αντιληφθεί ότι χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία δεν μπορεί να σταθεί ως κράτος κι έχει απόλτυο δίκιο.

Χωρίς τη θάλασσα, χωρίς λιμάνια, χάνει και την τελευταία της δυνατότητα διαπραγμάτευσης, χάνει το οξυγόνο της ουσιαστικά. Η απάντηση της Ρωσίας, λοιπόν, δεν θα είναι απλώς ένα «χτύπημα». Θα είναι μια τιμωρητική πράξη που θα μετατρέψει την ουκρανική ακτή σε νεκρή ζώνη. Και τότε, η Δύση δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα πέρα από ανακοινώσεις. Γιατί οι ίδιοι οι Δυτικοί άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας. Οι ίδιοι έβαλαν την Ουκρανία να πυροδοτήσει τις πρώτες εκρήξεις…

Η Διεθνοποίηση του πολέμου και ο κόσμος που γελάει πριν την κατάρρευση

Η Ιστορία έχει μια παράξενη αίσθηση του χιούμορ. Συχνά γελάει μαζί μας, πριν μας συντρίψει. Οι λαοί στενάζουν υπό την ηγεσία διεφθαρμένων κακοποιών, οι ελίτ εκτονώνουν την κρίση τους σε lifestyle διαμάχες ενώ την ίδια στιγμή, κάτω από την επιφάνεια, τεκτονικές πλάκες μετακινούνται.

Το χαμόγελο παγώνει όμως όταν αυτές οι πλάκες σπάσουν. Και σήμερα, τρίζουν όλες μαζί. Ευρώπη, Μαύρη Θάλασσα, Μέση Ανατολή, Ασία. Ένας πολυεστιακός κραδασμός, μία παγκόσμια εξίσωση χωρίς λύση, μία σύγκρουση που δεν θα μείνει πλέον «τοπική».

Αν κάποτε το Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο τον ονόμαζαν «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων», σήμερα αυτός ο όρος είναι αστείο. Διότι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων είναι ελεγχόμενος. Είναι ένα παιχνίδι δυνάμεων που παριστάνουν ότι κρατούν ισορροπίες. Είναι κάτι προβλέψιμο, κάτι υπολογίσιμο. Αυτό που ζούμε τώρα δεν έχει καμμιά σχέση με αυτό. Μοιάζει με φωτιά που ξεφεύγει και τρέχει.

Επί της ουσίας, μοιάζει με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο λίγο πριν τη Σαράγεβο, όπου κανείς δεν ήθελε πραγματικά πόλεμο, αλλά όλοι τον έσπρωχναν δίχως να το καταλαβαίνουν. Ένα κουβάρι από συμμαχίες, εγωισμούς, μυστικές υπηρεσίες και επιτήδια λάθη και αποφάσεις. Και το σπουδαιότερο; Ο πόλεμος αυτός, ο Α’ ΠΠ δηλαδή, “προφητεύτηκε” από τον αρχιμασόνο και δηλωμένο σατανιστή, πρώην στρατηγό Άλμπερτ Πάϊκ, που στα μέσα του 19ου αιώνα, μίλησε για …τρείς πολέμους που θα φέρουν την Νέα Τάξη Πραγμάτων που σχεδίαζαν οι “Πεφωτισμένοι” Ασκεναζί Εβραίοι στα υπόγεια των μασονικών Στοών.

Ο Β’ ΠΠ που ακολούθησε 20 χρόνια αργότερα, δεν ήταν παρά …παρακλάδι του Α’. Και η προφητεία του Πάϊκ (που στην ουσία δεν είναι καν προφητεία, αλλά σχεδιασμός εξ αρχής) βρίσκεται σήμερα στο προσκήνιο, μέ έναν ολοκληρωτικό πόλεμο που έχει ακριβώς τα ίδια “συμπτώματα” με τον Α’.

Και πάνω στο τραπέζι, βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα, το σχέδιο ειρήνης του Tράμπ. Αυτό φοβάται η σατανοκρατούμενη Δύση των “Πεφωτισμένων” ελίτ.

Φοβάται ότι ένας Αμερικανός πρόεδρος θα μπει στο Οβάλ Γραφείο και θα κλείσει μέσα σε λίγες εβδομάδες έναν πόλεμο που οι ίδιοι κρατούν ζωντανό σχεδόν δύο χρόνια.

Αυτό θα είναι κόλαφος για τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που ξόδεψαν πλούτο, ρευστότητα, στρατηγικά αποθέματα και αξιοπιστία για να υποστηρίξουν μια σύγκρουση χωρίς νικητή.

Θα είναι καταστροφή για το Λονδίνο, για το City of London των Rothschild που εξακολουθεί να βλέπει τον εαυτό του σαν παγκόσμιο παίκτη, ενώ είναι απλώς ένα νησί με ρημαγμένη οικονομία και υπερφίαλη πολιτική τάξη.

Θα είναι απόλυτη έκθεση για τις ΗΠΑ του κατεστημένου, που θα φανεί ότι χρησιμοποίησαν την Ουκρανία για να τροφοδοτήσουν πολεμικές βιομηχανίες και όχι για να «υπερασπιστούν τη δημοκρατία».

Έτσι, η ασκεναζο-εβραϊκή Δύση σκέφτηκε το εξής: «Αν ο Tράμπ θέλει ειρήνη, θα του δώσουμε χάος. Χάος τέτοιο που καμία ειρήνη δεν θα μπορεί να κλείσει. Θα βάλουμε μέσα κι άλλους παίκτες, θα ανοίξουμε κι άλλα μέτωπα, θα βυθίσουμε πλοία, θα χτυπήσουμε ουδέτερους, θα προκαλέσουμε κρίσεις που δεν λύνονται εύκολα, θα γονατίσουμε τις θαλάσσιες διόδους, θα ανεβάσουμε το κόστος τόσο ψηλά που η ειρήνη να μοιάζει με προδοσία».

Κι έτσι, μέσα σε δύο ημέρες, η Ουκρανία έγινε ο αναπτήρας που άναψε το φιτίλι. Αλλά ο αναπτήρας όμως δεν αποφασίζει τι θα καεί. Το χέρι που τον κρατάει αποφασίζει. Και αυτό το χέρι μιλάει …αγγλικά!

Το Καζακστάν αποτελεί την πρώτη μεγάλη ένδειξη ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε όριο. Μία επίθεση σε τέτοια υποδομή δεν είναι τυχαία. Δεν είναι συμβολική. Είναι μια σφαλιάρα στο πρόσωπο της Ρωσίας, και ταυτόχρονα ένα χαστούκι προς την Κίνα, που έχει τεράστια συμφέροντα στην περιοχή.

Είναι επίσης ένα μήνυμα προς τα κράτη της Κεντρικής Ασίας ότι «όποιος δεν πάρει θέση, θα πληρώσει». Ο κόσμος όμως της Ευρασίας δεν λειτουργεί έτσι. Οι συμμαχίες εκεί χτίζονται αργά, με τσάι και συμφωνίες κυρίων. Οι ισορροπίες είναι λεπτές. Και η Δύση τις τίναξε στον αέρα με μια κίνηση τόσο χοντροκομμένη, που μοιάζει με προβοκάτσια από παλιά σχολή.

Η Τουρκία, είναι η δεύτερη μεγάλη ένδειξη ότι ο πόλεμος έχει ξεπεράσει τα γεωγραφικά του όρια. Τα χτυπήματα των ουκρανικών drones στο Kairos και το Virat δεν έγιναν “κατά λάθος”. Ούτε “παραπλανήθηκαν τα συστήματα”. Αυτά είναι ανοησίες για αφελείς. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά τι έγινε. Το ξέρει ο ίδιος ο Eρντογάν, που είδε να του χτυπούν πλοία δίπλα στα σύνορά του την ακριβώς στιγμή που ο επικεφαλής των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών καθόταν στο τραπέζι του.

Αυτό ασφαλώς και δεν είναι σύμπτωση. Είναι αντιπερισπασμός καραμπινάτος. Είναι δραματική προειδοποίηση. Είναι το μήνυμα “μη τυχόν και μπεις στον πειρασμό να αποδεχτείς το σχέδιο Tράμπ επειδή τα χεις καλά με τη Ρωσία και να τηρήσεις τις ισορροπίες γιατί εμείς θα σε εκθέσουμε διεθνώς, θα σου κάψουμε την περιοχή και θα σε παρουσιάσουμε σαν κράτος–διάδρομο πολέμου“.

Η Τουρκία βρίσκεται σε μια απόλυτη κρίσιμη ιστορική στιγμή. Από τη μία θέλει να παίζει σε όλα τα ταμπλό, να πουλάει Bayraktar σε Δύση και Ουκρανία, να αγοράζει S-400 από τη Ρωσία, να κλείνει συμφωνίες με το Κατάρ και να απειλεί τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.

Από την άλλη, ξέρει ότι η θέση της στον κόσμο γίνεται ολοένα και πιο επισφαλής.

Η Δύση δεν την εμπιστεύεται.

Η Ρωσία την θεωρεί χρήσιμη, όχι φίλη όμως.

Η Κίνα τη βλέπει σαν πιθανό διάδρομο εμπορίου.

Οι Αραβικές χώρες τη θεωρούν ανταγωνιστή.

Και μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, η Ουκρανία, το πιο απελπισμένο καθεστώς της Ευρώπης, αποφάσισε να της δώσει ένα γερό χαστούκι.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο πόλεμος δεν περιορίζεται πλέον στην Ουκρανία. Έχει φτάσει στην Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Κι αυτό, από μόνο του, είναι ορισμός της παγκόσμιας καταιγίδας.

Η Ρωσία παρακολουθεί. Σιωπηλά. Σαν θηρίο που ξέρει ότι δεν πρέπει να δείξει τα δόντια του πολύ νωρίς, αλλά ούτε και πολύ αργά. Η στρατηγική της είναι παλιά όσο και ο …Ιβάν ο Τρομερός! Υπομονή, μέχρι να έρθει η στιγμή της οριστικής αντεπίθεσης. Και αυτή η στιγμή φαίνεται να πλησιάζει.

Η Οδησσός είναι το μεγάλο τρόπαιο. Είναι η καρδιά της ουκρανικής θαλάσσιας παρουσίας. Είναι το κλειδί του Δούναβη, της Μαύρης Θάλασσας, του εμπορίου, της Ευρώπης.

Χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία μένει χωρίς θάλασσα. Χωρίς θάλασσα, μένει χωρίς οικονομία. Χωρίς οικονομία, μένει χωρίς κράτος και η Ρωσία το ξέρει, όπως και η Δύση. Και ο Zελένσκι το ξέρει καλύτερα από όλους, γι’ αυτό τρέμει.

Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας της μεγάλης γεωπολιτικής μεταβολής. Η Δύση επιχείρησε να κάνει αυτό που κάποτε έκανε η Βρετανία με τους Ναπολεόντειους πολέμους και αργότερα με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή να δημιουργήσει έναν κλοιό γύρω από έναν αντίπαλο και να τον εξουθενώσει.

Μόνο που η Ρωσία δεν είναι Γαλλία του 1812, ούτε Γερμανία του 1914. Είναι πυρηνική υπερδύναμη, με ερείσματα σε τρεις ηπείρους, με στρατηγική κουλτούρα αιώνων και με μια ηγεσία που, αντίθετα με τους δυτικούς κλόουν, ξέρει να περιμένει και να αντεπιτίθεται τη στιγμή που ο αντίπαλος ανοίγει άτσαλα τα χαρτιά του.

Η διεθνοποίηση του πολέμου δεν έγινε «τυχαία». Δεν έγινε επειδή «έτσι ήρθαν τα πράγματα». Έγινε επειδή το Λονδίνο και οι ευρωπαίοι τσιράκια των διεθνιστών θέλησαν να τορπιλίσουν τις διαπραγματεύσεις πριν καν αρχίσουν.

Και το έκαναν με τρόπο τόσο ωμό, τόσο θεατρινίστικο, τόσο εξοργιστικό, που μόνο μια “αυτοκρατορία” σε αποσύνθεση θα μπορούσε να επιλέξει.

Η Βρετανία κινείται πια όχι σαν υπερδύναμη, αλλά σαν πειρατικό βασίλειο που αρπάζει ό,τι μπορεί πριν βυθιστεί. Μια χώρα που νομίζει ότι έχει ακόμη τον στόλο του Nέλσον, ενώ έχει στην πραγματικότητα μια φρεγάτα που βγάζει καπνούς και μια κυβέρνηση που αλλάζει κάθε έξι μήνες. Μια χώρα που αναζητά διαρκώς τη δόξα του χθες επειδή δεν έχει αύριο. Και μέσα σε αυτή τη ματαιότητα, σπρώχνει τον κόσμο στην άβυσσο, γιατί είναι το μόνο πράγμα στο οποίο πάντα ήταν καλή. Δηλαδή στο να κάνει άλλους να πολεμούν μεταξύ τους, με τη μέθοδο του “διαίρει και βασίλευε”.

Το Κίεβο δεν είναι παρά ένας εργολάβος του χάους. Μια χώρα που έχει χάσει την κυριαρχία της και λειτουργεί σαν proxy force. Μια κυβέρνηση που μοιράζει κατηγορίες δεξιά και αριστερά, ενώ δεν μπορεί να κρατήσει ούτε το ίδιο της το Κοινοβούλιο. Μια ηγεσία που θυμίζει έντονα τη Γερμανία του Χίτλερ και που κρύβει το τέλος της κάτω από τόνους προπαγάνδας.

Και όπως όλοι οι απελπισμένοι πολιτικοί, έτσι και ο Zελένσκι, επιδιώκει να μετατρέψει την προσωπική του κατάρρευση σε διεθνές ζήτημα. “Αν χάσω εγώ, θα χάσετε κι εσείς“.

Να καταστρέψει τη Μαύρη Θάλασσα. Να τραβήξει προς την άβυσσο το Καζακστάν και ίσως αύριο τη Γεωργία, τη Μολδαβία, τη Ρουμανία. Να μετατρέψει τον χάρτη σε σκακιέρα που έχει πάρει φωτιά.

Κανείς δεν θέλει πραγματικά παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά ο παγκόσμιος πόλεμος δεν προκύπτει από αυτούς που τον θέλουν. Προκύπτει από αυτούς που δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν. Και οι Διεθνιστές είναι αυτοί που χάνουν προσώρας, κι αυτό επειδή βιάζονται πολύ λόγω της Ατζέντας 2030, η οποία ατζέντα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι εντολές του ίδιου του Σατανά.

Από ηγεσίες απελπισμένες, υπηρεσίες που δουλεύουν στο σκοτάδι, ψευδο-αυτοκρατορίες που βουλιάζουν και φωνάζουν πριν χαθούν, από μικρά κράτη που παίζουν ρόλους μεγαλύτερους από τις δυνατότητές τους και πάει λέγοντας. Από λάθη που γίνονται μέσα στη νύχτα και δεν διορθώνονται το πρωί.

Έτσι ξεκινούν όλα. Με μικρές σπίθες. Μέχρι να γίνει η μεγάλη έκρηξη.

Η Ρωσία δεν έχει κανένα κίνητρο για παγκόσμια σύγκρουση.

Η Ρωσία κερδίζει ήδη. Στο πεδίο, στην οικονομία, στη διεθνή διπλωματία.

Η Δύση είναι που χάνει. Είναι η Ευρώπη που καταρρέει πολιτικά, κοινωνικά, ενεργειακά.

Είναι οι ΗΠΑ που ζουν σε εμφυλιοπολεμική πόλωση. Είναι η Βρετανία που προσπαθεί να αποδείξει ότι υπάρχει. Κανείς από αυτούς δεν ξέρει πώς να βάλει τέλος σε έναν πόλεμο που οι ίδιοι ξεκίνησαν. Κανείς δεν θέλει να αναγνωρίσει ότι έκαναν λάθος. Κανείς δεν έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι η Ρωσία νίκησε διότι είχε σχέδιο, ενώ εκείνοι είχαν φαντασιώσεις!

Η Οδησσός, η τελική πράξη και ο κόσμος που αλλάζει άποψη μέσα σε μια νύχτα

Όταν οι αυτοκρατορίες πλησιάζουν στο τέλος τους, δεν το καταλαβαίνουν από την ήττα. Το καταλαβαίνουν από το ύφος των αποφάσεών τους.

Από τον πανικό που κρύβουν πίσω από μια επίφαση δύναμης.

Από τη σπουδή τους να κάνουν θόρυβο, σαν να φοβούνται ότι η σιωπή θα τις προδώσει.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα με τη Δύση. Οι αποφάσεις της έχουν τον τόνο ενός γέρου που γαντζώνεται από τις αναμνήσεις του. Κι όταν ένας πολιτισμός λειτουργεί έτσι, τότε το τέλος είναι πάντα πιο κοντά από όσο φαίνεται. Ο κόσμος γύρω του αλλάζει, και εκείνος το καταλαβαίνει τελευταίος.

Η Ουκρανία υπήρξε το πείραμα της Δύσης για το πώς μπορεί να κοντράρει τη Ρωσία χωρίς να λερωθεί η ίδια. Το αφήγημα ήταν όμορφο. Μια μικρή σε δυναμικότητα, «δημοκρατική» χώρα που αγωνίζεται κατά του «αυταρχισμού». Όλα σε εισαγωγικά. Όλα σε παρενθέσεις. Διότι η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική.

Η Ουκρανία χρησιμοποιήθηκε ως η τέλεια αφορμή για να φθαρεί η Ρωσία, για να κοπεί η ευρωπαϊκή εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, για να σωθεί —προσωρινά— η παραπαίουσα αμερικανική πολεμική βιομηχανία και ΑΣΦΑΛΩΣ για να παραταθεί η αγγλοσαξωνική ηγεμονία.

Μόνο που όλα αυτά βασίστηκαν σε μια ψευδαίσθηση. Ότι η Ρωσία θα κάνει πίσω. Ότι η Ρωσία θα «ματώσει». Ότι η Μόσχα θα γονατίσει οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά.

Η Ιστορία όμως έχει δική της ατζέντα και σε αυτήν δεν συμπεριλαμβάνονται οι γελοίοι της γενιάς του Βάισχάουπτ.

Η Ρωσία όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά βγήκε πιο ισχυρή από ποτέ. Η οικονομία της, αντί να διαλυθεί, προσαρμόστηκε και άνθισε με ρυθμούς, που καόμη και η μεταχιτλερική Γερμανία θα ζήλευε, γιατί δεν θα μπορούσε να το επιτύχει χωρίς τη βοήθεια του θείου Σαμ.

Η ενέργεια βρήκε νέες αγορές. Η στρατηγική της βάθυνε. Οι συμμαχίες της έγιναν πιο ισχυρές. Και οι πόροι της Ευρώπης αποδείχθηκαν πολύ λιγότερο αξιόπιστοι από ό,τι υπολόγιζαν οι «στρατηγοί» των Βρυξελλών.

Η Ευρώπη κατάλαβε με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο, πως η πραγματική εξάρτηση δεν ήταν ενεργειακή αλλά πολιτική! Χωρίς την Αμερική, μόνη της δεν ξέρει να περπατά. Κι όταν η Αμερική κοιτάζει αλλού, η Ευρώπη στέκεται ακίνητη, σαν κοτόπουλο με κομμένο κεφάλι.

Αυτή η κατάρρευση της δυτικής αυτοπεποίθησης είναι το υπόστρωμα επάνω στο οποίο εκτυλίσσεται η μάχη της Οδησσού.

Διότι η Οδησσός όπως είπαμε πιο πάνω, δεν είναι απλώς μια πόλη. Δεν είναι απλώς ένα λιμάνι.

Είναι μια πόλη – σύμβολο. Μια πόλη όπου έχει τόση ελληνική ιστορία, όσο και άλλη τόση ρωσική.

Από το 1992 μέχρι σήμερα, υπήρξε ο ομφάλιος λώρος της Ουκρανίας με τον υπόλοιπο κόσμο. Για την Ουκρανία, αυτό το τεχνητό “κράτος” που δημιούργησε η φαντασία του ασκεναζί Εβραίου Στάλιν για καθαρά πολιτικούς λόγους, η Οδησσός είναι η τελευταία της ανάσα. Είναι το σημείο που συνδέει την ευρωπαϊκή ενδοχώρα με τη Μαύρη Θάλασσα, με τον Καύκασο, με το Αιγαίο, με την Ανατολική Μεσόγειο.

Χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία είναι κράτος αποκομμένο, κράτος χωρίς οξυγόνο, χωρίς εμπορική πρόσβαση, χωρίς διπλωματικό βάρος, χωρίς στρατηγικό μέλλον.

Η Ρωσία το γνωρίζει καλύτερα από όλους. Και η Δύση το γνωρίζει επίσης. Γι’ αυτό το City of London έσπευσε να ανάψει φωτιά στη Μαύρη Θάλασσα. Για να δημιουργήσει τόσο έντονη κρίση, ώστε η κατάληψη της Οδησσού από τη Ρωσία να θεωρηθεί «απαράδεκτη κλιμάκωση».

Να δημιουργήσει δηλαδή “τετελεσμένα” που εμποδίζουν την ειρήνη. Να κάνει τον κόσμο να πιστέψει ότι μια ρωσική επιχείρηση εναντίον της Οδησσού θα οδηγήσει σε πόλεμο ΝΑΤΟ–Ρωσίας. Δηλαδή, στον πόλεμο που η Βρετανία επιθυμεί εδώ και βάθος δεκαετιών! Τον πόλεμο που θα ξαναδώσει στη πάλαι ποτέ ναυτική της αυτοκρατορία τον ρόλο που δεν έχει πια.

Αλλά εδώ υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα.

Η Ρωσία δεν λειτουργεί με τον τρόπο που προσδοκά η Δύση. Η Ρωσία δεν σπεύδει, δεν βιάζεται. Η Ρωσία δεν ενεργεί υπό πίεση. Ούτε φοβάται τα “σήματα” του Λονδίνου. Η στρατηγική της Ρωσίας είναι απολύτως ξεκάθαρη. Θέλει να κερδίσει τον πόλεμο όχι απλώς στο πεδίο, αλλά και στο επίπεδο των αφηγήσεων.

Να αποδείξει ότι ο αντίπαλος κλιμακώνει, ότι η ίδια «αναγκάζεται» να απαντήσει, ότι η Δύση είναι η πραγματική πηγή αποσταθεροποίησης. Με τον τρόπο αυτό, η Μόσχα μετατρέπει κάθε κίνηση της Δύσης σε επιχείρημα εναντίον της.

Η Οδησσός, λοιπόν, δεν θα πέσει «εν θερμώ». Δεν θα πέσει με μια σπασμωδική ενέργεια. Θα πέσει σαν αποτέλεσμα μιας μεθοδικής διαδικασίας που ήδη ξεκίνησε. Η Ρωσία κλείνει τον διάδρομο, πνίγει τις θαλάσσιες οδούς, φθείρει την υποδομή, σπάει τις αλυσίδες ανεφοδιασμού, κάνει τους ουκρανικούς λιμένες μη λειτουργικούς. Αυτό δεν είναι πολεμική επιχείρηση, είναι στρατηγικό χειρουργείο με ακρίβεια που τρομάζει!

Διότι το Κρεμλίνο ξέρει ότι αν πάρει την Οδησσό, ο πόλεμος τελειώνει. Όχι σε έναν χρόνο, αλλά σε έναν μήνα.

Η Ουκρανία θα αναγκαστεί να παραδοθεί. Η Δύση δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Η Ευρώπη θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί. Η Αμερική, ενόψει Trump, θα μείνει χωρίς χαρτιά. Το Λονδίνο θα καταπιεί τη γλώσσα του.

Και αυτή ακριβώς η πραγματικότητα έχει κάνει τη Δύση να πάρει μια επικίνδυνη στροφή! Εφ’ όσον δεν μπορεί να κερδίσει στο πεδίο, προσπαθεί να κάψει το πεδίο.

Να μετατρέψει τον πόλεμο σε αλυσίδα ασύμμετρων κρίσεων.

Να εμπλέξει το Καζακστάν.

Να παραγκωνίσει την Τουρκία.

Να επηρεάσει τη Γεωργία.

Να πάρει μαζί της τη Ρουμανία και τη Μολδαβία.

Να δημιουργήσει αστάθεια στον Καύκασο.

Να πυροδοτήσει τον Δούναβη.

Και φυσικά, όσο πιο πολλοί μπουν στη σύγκρουση, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η διπλωματική λύση. Κι όσο πιο δύσκολη η λύση, τόσο πιο εύκολο να πουληθεί η αφήγηση «ότι ο πόλεμος πρέπει να συνεχιστεί».

Αυτή είναι η λογική των “αυτοκρατοριών” που γερνούν. Δεν επιδιώκουν τη νίκη, επιδιώκουν να μην χάσουν εντελώς. Και γι’ αυτό καταφεύγουν στον πιο επικίνδυνο σύμμαχο που είχαν ποτέ. Την απελπισία.

Ο Zελένσκι είναι το τέλειο πρόσωπο για αυτή τη στρατηγική. Ένας άνθρωπος που ξέρει ότι με το που τελειώσει ο πόλεμος, η πολιτική του ζωή τελειώνει.

Ένας πρόεδρος χωρίς μέλλον, χωρίς αξιοπιστία. Ένας ηθοποιός που βρέθηκε ξαφνικά να παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο της ζωής του και τώρα βλέπει πως το χειροκρότημα τελείωσε.

Δεν έχει τίποτα να χάσει. Κι αυτό τον κάνει επικίνδυνο. Όχι για τη Ρωσία ή την αμερική του Τράμπ. Αλλά για όλο τον κόσμο. Ένας άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει, γίνεται ο πιο πρόθυμος εκτελεστής σχεδίων που χαράσσουν άλλοι.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν, η Ευρώπη είναι δέσμια των Διεθνιστών που στην ουσία θέλουν τη διάλυση της.

Η Γερμανία διαλύεται οικονομικά και κοινωνικά.

Η Γαλλία βράζει εσωτερικά.

Η Ιταλία δεν ξέρει τι να κάνει.

Η Ισπανία ζει το δικό της εμφύλιο φάντασμα.

Και η δύσμοιρη πατρίδα μας, η Ελλάδα, στη γειτονιά της φωτιάς, με μια κυβέρνηση ανίκανη να κατανοήσει τι έρχεται, βρίσκεται εκτεθειμένη όσο ποτέ. Διότι ο πόλεμος στη Μαύρη Θάλασσα δεν είναι “μακριά”. Δεν είναι “κάτι μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας”. Είναι ένα σεισμικό γεγονός που αφορά άμεσα την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τα Βαλκάνια, την Κύπρο, τα ενεργειακά κοιτάσματα, τις στρατιωτικές ισορροπίες. Και η Ελλάδα θα χρειαστεί να ξαναδιαβάσει την Ιστορία της για να καταλάβει τι σημαίνει πραγματικός κίνδυνος.

Η Οδησσός είναι και ελληνική πόλη — όχι τυπικά, αλλά ιστορικά. Είναι η πόλη όπου στήθηκε η Φιλική Εταιρεία. Είναι το σημείο όπου οι Έλληνες ξανάπιασαν το νήμα της εθνικής τους αναγέννησης. Είναι ελληνικό χώμα, όχι επειδή το λέω εγώ, αλλά επειδή το γράφουν τα βιβλία της Ιστορίας. Και το γεγονός ότι αυτή η πόλη βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου πολέμου, δεν είναι τυχαίο. Οι κόμβοι της Ιστορίας ανοίγουν και κλείνουν κύκλους. Και η Ρωμιοσύνη είναι ξανά στο κέντρο ενός τέτοιου κύκλου. Όχι επειδή το επιδιώκει, αλλά επειδή έτσι το έγραψε η μοίρα της.

Αν η Ρωσία πάρει την Οδησσό, ο κόσμος θα αλλάξει μέσα σε μία νύχτα. Αν η Οδησσός δεν πέσει, ο πόλεμος θα κλιμακωθεί μέχρι που να μην υπάρχει επιστροφή.

Και μέσα σε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι, υπάρχει μία μόνο βεβαιότητα.

Ότι η εποχή της Δύσης τελειώνει.

Όχι από εξωτερικό εχθρό, αλλά από την ίδια της την αλαζονεία. Από το κενό σκοπιμότητας μέσα στο οποίο βυθίζεται. Η Δύση δεν έχασε από τη Ρωσία. Χάνει από τον εαυτό της.

Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, η Ελλάδα —η Ρωμιοσύνη όπως εγώ και η Ιστορία την ονομάζουμε— καλείται ξανά να σταθεί στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Όχι στο πλευρό της δύναμης, αλλά της αλήθειας. Όχι στο πλευρό των παλιών αυτοκρατοριών, αλλά στο πλευρό της δικαιοσύνης και της ιστορικής μνήμης. Διότι όταν ο παγκόσμιος άνεμος φουσκώσει, μόνο όσοι έχουν βαθιές ρίζες δεν ξεριζώνονται.

Η Αυγή που έρχεται μέσα απ’ τη καταιγίδα

“Τα γεγονότα θα γίνουν με τρόπο που να εξυπηρετούν την Ελλάδα. Η πατρίδα μας θα μεγαλώσει. Θα γίνει πάλι μεγάλη (…) Οι σύμμαχοι δεν θα μπορούν να κρατήσουν την Κων/πολη και θα τη δωσουν σε εμάς…” Άγιος Παΐσιος, Παναγούδα, 1992

Όταν ένας κόσμος γκρεμίζεται, οι αδύναμοι τρέμουν. Οι δειλοί κρύβονται. Οι “ραγιάδες” ψάχνουν νέα αφεντικά. Αλλά οι λαοί που έχουν ιστορία χιλιετιών νιώθουν κάτι άλλο. Νιώθουν την αναπνοή ενός νέου κόσμου μέσα από τα ερείπια του παλιού.

Κάτω από τον θόρυβο των εκρήξεων, κάτω από τους κρότους των πολέμων, κάτω από το βουητό των μεγάλων δυνάμεων που συγκρούονται σαν τιτάνες, υπάρχει μια άλλη μουσική, η μουσική της γέννας. Όχι της καταστροφής.

Και η Ελλάδα, η Ρωμιοσύνη, το Γένος, το Έθνος που άντεξε γενοκτονίες, προδοσίες, κατοχές, εμφυλίους, αυτοκρατορίες που ήρθαν και πέρασαν σαν ίσκιοι, σήμερα βρίσκεται ξανά στο σημείο εκείνο όπου η Ιστορία ανοίγει νέο δρόμο.

Μπορεί ο πόλεμος να μαίνεται εκατοντάδες χιλιόμετρα βόρεια. Μπορεί η Οδησσός, η παλιά ελληνική Μητρόπολη του Πόντου και της Μαύρης Θάλασσας, να γίνει ξανά ρωσική όπως ήταν επί αιώνες. Αλλά μην γελιέστε, ο πόλεμος δεν τελειώνει στην Οδησσό. Εκεί απλώς αλλάζει επίπεδο.

Διότι αυτό που έρχεται δεν είναι μια απλή ανακατάταξη συνόρων. Είναι ανακατάταξη κόσμων. Είναι σύγκρουση ιδεολογιών, είναι η σύγκρουση της Ορθοδοξίας με τον ίδιο τον Σατανισμό. Είναι μία τιτάνια μάχη που γράφει ήδη τις πρώτες σελίδες της.

Και η μεγάλη μάχη, η αποφασιστική, η τελική, δεν θα δοθεί στα σιτοβολώνα του Ντονμπάς ούτε στα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας. Θα δοθεί στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί όπου σμίγουν ο ουρανός της Ανατολής με τον άνεμο της Ρώμης. Εκεί όπου η Πόλη των Πόλεων περιμένει ξανά την ώρα της.

Μην βιαστεί κανείς να με (ξανα)χλευάσει. Οι αμαθείς και οι μικρόψυχοι ας πουν ό,τι θέλουν. Η Ιστορία όμως δεν τους ρώτησε ποτέ.

Η Πόλη είναι ιδέα. Είναι κέντρο. Είναι άξονας του κόσμου. Είναι ο τόπος όπου ενώνονται δυό ήπειροι και δυο πολιτισμοί.

Δεν μπορεί να μείνει για πάντα σε χέρια που δεν της ανήκουν. Κι αυτό δεν το λέει η πολιτική ανάλυση. Το λέει η Ιστορία. Το λένε οι αιώνες. Το λένε οι Άγιοι. Το λέει το ίδιο το αίμα που πότισε τα τείχη της.

Το λένε ακόμη κι οι μεγάλοι της Γης, που είτε το ομολογούν είτε όχι, ξέρουν ότι η γεωστρατηγική καρδιά του πλανήτη κτυπάει στη Βασιλεύουσα.

Όποιος ελέγχει την Πόλη, ελέγχει το Αιγαίο. Όποιος ελέγχει το Αιγαίο, ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο. Και όποιος ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο, ελέγχει τους διαδρόμους της ενέργειας, της ναυσιπλοΐας, της στρατιωτικής κυριαρχίας. Κι αυτό το γνωρίζουν όλοι. Από την Ουάσιγκτον ως τη Μόσχα, από το Λονδίνο ως το Πεκίνο.

Μπορεί να γελούν οι Λονδρέζοι, μπορεί να παζαρεύουν οι Βρυξέλλες, μπορεί να απειλούν οι Τούρκοι. Αλλά όλοι ξέρουν ότι έρχεται μια στιγμή όπου η Πόλη θα ξαναγίνει το κέντρο του Χάρτη. Και σε εκείνη τη στιγμή, η Ελλάδα δεν θα είναι κομπάρσος. Δεν θα είναι θεατής. Θα είναι πρωταγωνιστής.

Όχι από δύναμη στρατιωτική, αλλά από δύναμη ιστορική. Από την ηθική ισχύ ενός Έθνους που κουβαλάει την ίδια κληρονομιά με την Πόλη.

Από την πνευματική ρίζα που ενώνει Ρωμηούς και Ρώσους, Βαλκάνιους και Ανατολικούς, σε μια μακρά παράδοση όπου η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, είναι ταυτότητα. Είναι πολιτισμός. Είναι τρόπος ύπαρξης.

Και μην το αμφισβητεί κανείς, η Ρωσία δεν θα μείνει για πάντα στην Οδησσό. Θα κατέβει πιο νότια. Πιο βαθιά. Πιο αποφασιστικά. Και όταν ο μεγάλος πόλεμος φτάσει στα Στενά, εκεί όπου τον Βόσπορο τον φυλάνε άγγελοι και θρύλοι, τότε θα ξεχωρίσει ποιοι λαοί είναι φτιαγμένοι για Ιστορία — και ποιοι για λήθη.

Η Τουρκία το ξέρει. Γι’ αυτό τρέμει. Γι’ αυτό προκαλεί. Γι’ αυτό απειλεί. Γιατί η στιγμή που φοβάται περισσότερο δεν είναι μήτε η Κύπρος μήτε το Αιγαίο. Είναι η στιγμή που η Πόλη θα γίνει ξανά αντικείμενο της παγκόσμιας σύγκρουσης.

Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, η Ελλάδα, όσο σκοτεινές κι αν είναι σήμερα οι νύχτες της, όσο κι αν την κυβερνούν άνθρωποι μικροί, όσο κι αν φαίνεται γονατισμένη, ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΞΑΝΑ.

Γιατί έτσι κάνει πάντα.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολλούς. Χρειάζεται λίγους, αλλά αποφασισμένους. Αυτούς που δεν σκύβουν. Αυτούς που δεν ξεχνούν. Αυτούς που έμαθαν από τους προγόνους τους ότι η Ιστορία δεν γράφεται με στατιστικές, αλλά με καρδιά. Δεν γράφεται από λαούς που φοβούνται, αλλά από λαούς που ελπίζουν και πιστεύουν στο ακατόρθωτο.

Ναι, έρχεται χαλασμός. Έρχεται φωτιά. Ναι, έρχονται δύσκολες μέρες. Αλλά μέσα σε αυτή τη φωτιά υπάρχει το φως ενός νέου κόσμου. Ένας κόσμος όπου η Δύση δεν θα αποφασίζει για όλους. Ένας κόσμος όπου η Ευρώπη δεν θα είναι πια υποτελής. Ένας κόσμος όπου οι λαοί της Ανατολής θα βρουν ξανά τη θέση τους. Ένας κόσμος όπου η Ελλάδα θα θυμηθεί τι σημαίνει Ρωμιοσύνη.

Για την ακρίβεια, τι σημαίνει να ανήκεις σε έναν πολιτισμό που δεν φοβήθηκε ποτέ την κατάρρευση — γιατί από την κατάρρευση γεννιόταν πάντα μεγαλύτερος.

Η Πόλη περιμένει.

Η Ιστορία κυλά.

Το Γένος ανασαίνει.

Και όταν πέσει η πρώτη μεγάλη σκιά πάνω από τον Βόσπορο, οι Έλληνες —όσοι απέμειναν, όσοι άντεξαν, όσοι πίστεψαν— θα ξέρουν ότι η ώρα της ανάτασης πλησιάζει.

Γιατί μέσα από τον χαλασμό, ο νέος κόσμος γεννιέται.

Κι αυτός ο κόσμος, θα έχει τη σφραγίδα των λαών που δεν λύγισαν. Δηλαδή της Ρωμιοσύνης.

Πύρινος Λόγιος

Πηγή: triklopodia.gr

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΣΤ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Τιμόθεον Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
1:18-20; 2:8-15

Τέκνον Τιμόθεε, ταύτην τὴν παραγγελίαν παρατίθεμαί σοι κατὰ τὰς προαγούσας ἐπὶ σὲ προφητείας, ἵνα στρατεύῃ ἐν αὐταῖς τὴν καλὴν στρατείαν, ἔχων πίστιν καὶ ἀγαθὴν συνείδησιν, ἥν τινες ἀπωσάμενοι περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν· ὧν ἐστιν ῾Υμέναιος καὶ ᾽Αλέξανδρος, οὓς παρέδωκα τῷ Σατανᾷ ἵνα παιδευθῶσιν μὴ βλασφημεῖν. Βούλομαι οὖν προσεύχεσθαι τοὺς ἄνδρας ἐν παντὶ τόπῳ, ἐπαίροντας ὁσίους χεῖρας χωρὶς ὀργῆς καὶ διαλογισμοῦ. Ὡσαύτως καὶ τὰς γυναῖκας ἐν καταστολῇ κοσμίῳ, μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεῖν ἑαυτάς, μὴ ἐν πλέγμασιν ἢ χρυσῷ ἢ μαργαρίταις ἢ ἱματισμῷ πολυτελεῖ, ἀλλ᾿ ὃ πρέπει γυναιξὶν ἐπαγγελλομέναις θεοσέβειαν, δι᾿ ἔργων ἀγαθῶν. Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ᾿ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ. ᾿Αδὰμ γὰρ πρῶτος ἐπλάσθη, εἶτα Εὔα· καὶ ᾿Αδὰμ οὐκ ἠπατήθη, ἡ δὲ γυνὴ ἀπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονε· σωθήσεται δὲ διὰ τῆς τεκνογονίας, ἐὰν μείνωσιν ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ καὶ ἁγιασμῷ μετὰ σωφροσύνης.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΕΛΠΙΔΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΞ΄ ΟΡΟΥΝΤΗΣ)
Πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
5:22-26; 6:1-2

Ἀδελφοί, ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Εἰ ζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καὶ στοιχῶμεν. Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες. ᾽Αδελφοί, ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πραότητος· σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. ᾽Αλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΙΑ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
20: 1-8

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, διδάσκοντος τοῦ Ἰησοῦ τὸν λαὸν ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εὐαγγελιζομένου ἐπέστησαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς σὺν τοῖς πρεσβυτέροις καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν λέγοντες· Εἰπέ ἡμῖν ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς, ἢ τίς ἐστιν ὁ δούς σοι τὴν ἐξουσίαν ταύτην; ἀποκριθεὶς δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ ἕνα λόγον, καὶ εἴπατέ μοι· τὸ βάπτισμα Ἰωάννου ἐξ οὐρανοῦ ἦν ἢ ἐξ ἀνθρώπων; οἱ δὲ συνελογίσαντο πρὸς ἑαυτοὺς λέγοντες ὅτι ἐὰν εἴπωμεν, ἐξ οὐρανοῦ, ἐρεῖ, διατί οὖν οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ; ἐὰν δὲ εἴπωμεν, ἐξ ἀνθρώπων, πᾶς ὁ λαὸς καταλιθάσει ἡμᾶς· πεπεισμένος γάρ ἐστιν Ἰωάννην προφήτην εἶναι. καὶ ἀπεκρίθησαν μὴ εἰδέναι πόθεν. καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐδὲ ἐγὼ λέγω ὑμῖν ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΕΛΠΙΔΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΞ΄ ΟΡΟΥΝΤΗΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
11: 27-30

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Πληροφορίες: π. Μιχαήλ Νικολάου, τηλ. 99527607

Μνήμη του Aγίου Προφήτου Σοφονίου

O πριν βοήσας τη Σιών χαίρε σφόδρα,
Xαίρει παραστάς τω Θεώ Σοφονίας.
Φαίδιμος εν τριτάτη Σοφονίας ήτορ αφήκεν.

Oύτος ήτον υιός Xουσί, καταγόμενος από την φυλήν του Πατριάρχου Συμεών υιού Iακώβ, εκ του αγρού, ήτοι τζεφτιλικίου Σαβάραθα, ων προ Xριστού έτη χ΄ [600]. Eδέχθη δε χάρισμα προφητείας και επροφήτευσε διά την άλωσιν της Iερουσαλήμ και διά το τέλος και την καταστροφήν των Iουδαίων. Kαι ότι ο εξ εθνών λαός θέλει γένη λαός περιούσιος του Θεού. Kαι τούτο μέλλει να ήναι, αισχύνη μεν των ασεβών, δόξα δε των δικαίων. Kαι ότι έχει να γένη Xριστός ο Kύριος, Kριτής κάθε πνοής λογικής. Kαι θέλει ανταποδώσει εις τον καθένα κατά τα έργα του. Aποθανών λοιπόν ούτος, ετάφη εις το εδικόν του τζεφτιλίκιον, προσμένωντας την υστερινήν και παγκόσμιον ανάστασιν. Σοφονίας δε θέλει να ειπή, σκοπιά Kυρίου, ή συνιείς κρυπτά. Ήτον δε όμοιος κατά τον χαρακτήρα του προσώπου, με τον Θεολόγον Iωάννην, έχωντας το γένειον ολίγον τι στρογγυλώτερον από το εκείνου¹.

Σημείωση

1. Περί του Προφήτου ταύτα λέγει ο Aλέξανδρος εις τα Iουδαϊκά, ότι ήτον κατά τους χρόνους Iωσίου του βασιλέως, καταγόμενος από τον Λευϊτικόν δήμον, ήτοι εκ του ιερατικού τάγματος και εκ του προφητικού χορού. Όστις εδίδαξε τον βασιλέα Iωσίαν, όταν ήτον ακόμη μειράκιον, να έχη σέβας προς τον Θεόν, σεμνότητα περί τα ήθη και χρηστότητα. Kαι τρόπον τινα ετοίμασε τας ακοάς του εις το να δεχθούν ευκόλως εκείνα, οπού έμελλε να ειπή εις αυτόν ο Προφήτης Iερεμίας. Kαι κάθε πόθον και γλυκύτητα αρετής εις την ψυχήν του ενέσταξεν. Eις τρία δε κεφάλαια μοιράζεται η προφητεία του. Eν τω τελευταίω δε, προφητεύσας περί της μυστικής Iερουσαλήμ, ήτοι της Eκκλησίας, προείπε την έλευσιν του Σωτήρος ημών. Λέγει δε και ο Kανόνικος Kλήμης, ότι ο Σοφονίας ήτον σύγχρονος με τον Aββακούμ και Iερεμίαν. Άλλος δέ φησιν, ότι υψηλά λαλεί και μεγαλοπρεπή.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη Θεοδούλου Οσίου του Κυπρίου

Kύπρου το κλήμα Θεόδουλος κυπρίσαν,
Kαι σταφυλήν ποιήσαν ήλθεν εις τρύγην.

Oύτος εκατάγετο από την νήσον Kύπρον. Eκ νεότητος δε αφήσας τον κόσμον και τον Xριστόν αγαπήσας από καρδίας, έγινε Mοναχός. Kαι πολλά ηγάπησε την ακτημοσύνην ο τρισμακάριος, ώστε οπού, αντί να έχη εις την κλίνην του στρώματα απαλά, είχε πέτρας, και επάνω εις αυτάς ανεπαύετο. Aπό την πολλήν δε εγκράτειαν και χαμευνίαν οπού εμεταχειρίζετο, εφωτίσθη η ψυχή του, και έγινε δοχείον των χαρισμάτων του Aγίου Πνεύματος. Όθεν προεγίνωσκε τους λογισμούς των ανθρώπων. Διά τούτο ανίσως ήρχετό τινας εις αυτόν, και έλεγεν άλλα αντί άλλων, ήλεγχεν αυτόν ο Άγιος και εφανέρονε τους κρυφούς λογισμούς της ψυχής του. Ύστερον δε εσχηματίσθη ότι είναι σαλός. Kαι έτζι διαπεράσας την ζωήν του, και πολλούς σώσας με το παράδειγμά του και με την διδασκαλίαν του, εκοιμήθη εν ειρήνη, πολλάς ιατρείας και μετά θάνατον χαριζόμενος, εις τους προσερχομένους τω τάφω αυτού μετά πίστεως.

Μνήμη Θεοδούλου Oσίου του από Eπάρχων

Eπαρχίαν γης Oυρανών επαρχίας,
O Θεόδουλος αντέδωκεν εμφρόνως.

Oύτος ήτον κατά τους χρόνους Θεοδοσίου του Mεγάλου εν έτει τοθ΄ [379], πατρίκιος και έπαρχος πραιτωρίων κατά το αξίωμα. Aυτός λοιπόν, και μόλον οπού ήτον συνεζευγμένος με γυναίκα νόμιμον, έζη όμως ζωήν ακατηγόρητον. Όθεν βλέπωντας τας αρπαγάς και πλεονεξίας οπού έκαμναν οι ευρισκόμενοι κοντά εις τον βασιλέα, απεστράφη το αξίωμα οπού είχε. Kαι επειδή η γυνή του απέθανε, διεμοίρασεν εις τους πτωχούς όλην την περιουσίαν του, ήτις ήτον πολλή έως πεντακοσίων πενήντα λιτρών χρυσίου. Aναχωρήσας δε από την Kωνσταντινούπολιν, επήγεν εις την Έδεσσαν, ήτις κοινώς τώρα ονομάζεται Oουρφά, ή Oρροά, πρότερον δε εκαλείτο Aντιόχεια και Kαλιρρόη, και Iουστινούπολις, τετιμημένη με θρόνον Mητροπολίτου. Eκεί λοιπόν γενόμενος Mοναχός, ανέβη επάνω εις ένα στύλον, και έμεινεν εις αυτόν τριάκοντα ολοκλήρους χρόνους. Όθεν εκ τούτου ηξιώθη ο αοίδιμος να λάβη χαρίσματα εκ Θεού. Διότι δεν έτρωγε φαγητόν σωματικόν, αλλά μόνον κάθε Kυριακήν μετελάμβανε το σώμα και αίμα του Kυρίου ημών Iησού Xριστού. Έτρωγε δε και από το καλούμενον αντίδωρον και όχι άλλο τι.

Mετά ταύτα ενωχλήθη από λογισμούς, και επαρακάλει τον Θεόν διά να του δείξη, με ποίον είναι ίσος και όμοιος εις την αρετήν. Όθεν ήκουσε φωνήν θείαν λέγουσαν, ότι είναι όμοιος με τον Kορνήλιον τον Mίμον, ο οποίος εκατοίκει εις την Δαμασκόν (ήτοι το νυν λεγόμενον Σαμ), και ωνομάζετο Πανδούρος. Aύτη η παρομοίωσις έβαλε τον Όσιον, όχι εις ολίγην ταραχήν, κατά προσβολήν βέβαια του Διαβόλου του εχθρού των ψυχών μας. Kαι λοιπόν εσηκώθη και επήγεν εις την Δαμασκόν. Kαι ευρών τον ρηθέντα Kορνήλιον, έπεσεν εις τους πόδας του, ζητώντας να μάθη την πολιτείαν του. O δε Kορνήλιος έλεγεν, ότι είναι άνθρωπος αμαρτωλός, οπού δεν έχει καμμίαν αρετήν. Eπειδή δε ο γέρων επεφορτίζετο αυτόν, παρακαλώντας, διά τούτο αναγκάσθη ο Kορνήλιος και είπεν. Eγώ Πάτερ, εκ νεαράς μου ηλικίας, συναναστρεφόμενος με τους μίμους και χορευτάς, εποριζόμην τα προς το ζην αναγκαία από την κατηγορημένην τέχνην αυτήν. Mόλις δε εις όλον το ύστερον ελθών εις έννοιαν των πολλών μου αμαρτιών, και συλλογισθείς την ανταπόδοσιν της μελλούσης κρίσεως, αφέθηκα από τα συνειθισμένα μου κακά, και επιμελούμην κατά το δυνατόν την καθαράν ζωήν, και την προς τους πτωχούς ελεημοσύνην. Kαι τούτο μόνον ηξεύρω εις τον εαυτόν μου.

Eπειδή δε ο γέρων επέμενε, πάλιν παρακαλών και ορκίζων αυτόν να του ειπή και τας λοιπάς του αρετάς, διά τούτο απεκρίθη εκείνος. Προ ολίγου καιρού, Πάτερ Άγιε, μία γυναίκα περιφανής, λάμπουσα από δόξαν και πλούτον και σωφροσύνην, συνεζεύχθη διά γάμου με ένα άνδρα, ο οποίος, επειδή και ήτον ακρατής και άσωτος, όχι μόνον εξώδευσε την περιουσίαν της γυναικός και την εδικήν του, αλλά και άλλα πολλά άσπρα εδανείσθη και τα κατέφαγε. Διά τούτο και ριφθείς εις την φυλακήν, επροξένησεν εις την γυναίκα λύπην απαρηγόρητον. H οποία βλέπουσα τον ελεεινόν εκείνον άνδρα της, κινδυνεύοντα να αποθάνη υπό της πείνας εν τη φυλακή, και μη έχουσα τι να κάμη, άρχισε να ζητά με εντροπήν. Kαι όχι μόνον τούτο, αλλά και εκρέμετο ωσάν επάνω εις ζυγαρίαν, και εκινδύνευε να πέση και εις μοιχείαν, με το να ήτον πολλά ωραία.

Tαύτην λοιπόν εγώ απαντήσας, και μαθών την αιτίαν, διά την οποίαν περιπλανάται εδώ και εκεί, ελυπήθην κατάκαρδα. Kαι δακρύσας, είπον εις αυτήν. Πόσον, ω γύναι, χρέος έχετε; H δε απεκρίθη. Tετρακόσια νομίσματα αυθέντα μου. Eγώ δε λογαριάσας τα πράγματά μου, ευρέθην ότι είχον νομίσματα διακόσια τριάκοντα. Kαι επειδή αυτά δεν ήτον αρκετά διά να πληρωθή όλον το χρέος της, επώλησα κάποια τινα στολίδια οπού είχον. Προς τούτοις δε και τα κάλλιστα φορέματά μου. Kαι έτζι συνάξας την ποσότητα των τετρακοσίων νομισμάτων, έδωκα αυτά εις τας χείρας της γυναικός, ειπών εις αυτήν. Λάβε ταύτα, γύναι, και πήγαινε εν ειρήνη διά να ελευθερώσης τον άνδρα σου από την φυλακήν. Παρακάλει δε τον φιλάνθρωπον Kύριον εξ όλης καρδίας, διά να ελεήση και εμέ τον αμαρτωλόν εν τη ημέρα της κρίσεως.

Tαύτα ακούσας ο Θεόδουλος, ευχαρίστησε τον Θεόν. Kαι γυρίσας πάλιν ανέβη επάνω εις τον στύλον. Ζήσας δε μετά ταύτα ολίγον καιρόν, με καλάς ελπίδας απήλθε προς Kύριον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ ΚΣΤ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Τιμόθεον Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
1: 8-14

Τέκνον Τιμόθεε, οἴδαμεν ὅτι καλὸς ὁ νόμος ἐάν τις αὐτῷ νομίμως χρῆται, εἰδὼς τοῦτο, ὅτι δικαίῳ νόμος οὐ κεῖται, ἀνόμοις δὲ καὶ ἀνυποτάκτοις, ἀσεβέσι καὶ ἁμαρτωλοῖς, ἀνοσίοις καὶ βεβήλοις, πατρολῴαις καὶ μητρολῴαις, ἀνδροφόνοις, πόρνοις, ἀρσενοκοίταις, ἀνδραποδισταῖς, ψεύσταις, ἐπιόρκοις, καὶ εἴ τι ἕτερον τῇ ὑγιαινούσῃ διδασκαλίᾳ ἀντίκειται, κατὰ τὸ εὐαγγέλιον τῆς δόξης τοῦ μακαρίου Θεοῦ, ὃ ἐπιστεύθην ἐγώ. Καὶ χάριν ἔχω τῷ ἐνδυναμώσαντί με Χριστῷ ᾽Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ὅτι πιστόν με ἡγήσατο θέμενος εἰς διακονίαν, τὸν πρότερον ὄντα βλάσφημον καὶ διώκτην καὶ ὑβριστήν· ἀλλὰ ἠλεήθην, ὅτι ἀγνοῶν ἐποίησα ἐν ἀπιστίᾳ, ὑπερεπλεόνασε δὲ ἡ χάρις τοῦ κυρίου ἡμῶν μετὰ πίστεως καὶ ἀγάπης τῆς ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΑΒΒΑΚΟΥΜ ΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΚΑΛΑΜΙΘΑΣΗ, ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ)
Πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
5:22-26; 6:1-2

Ἀδελφοί, ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Εἰ ζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καὶ στοιχῶμεν. Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες. ᾽Αδελφοί, ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πραότητος· σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. ᾽Αλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ ΙΑ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
19: 45-48

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν ἤρξατο ἐκβάλλειν τοὺς πωλοῦντας ἐν αὐτῷ καὶ ἀγοράζοντας λέγων αὐτοῖς· Γέγραπται ὅτι ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς ἐστιν· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν. Καὶ ἦν διδάσκων τὸ καθ’ ἡμέραν ἐν τῷ ἱερῷ· οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς ἐζήτουν αὐτὸν ἀπολέσαι καὶ οἱ πρῶτοι τοῦ λαοῦ, καὶ οὐχ εὕρισκον τὸ τί ποιήσουσιν· ὁ λαὸς γὰρ ἅπας ἐξεκρέματο αὐτοῦ ἀκούων.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΑΒΒΑΚΟΥΜ ΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΚΑΛΑΜΙΘΑΣΗ, ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
11: 27-30

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Πανιερωτάτου Μητροπολίτου  Μόρφου κ. Νεοφύτου

Ὁ εἰκοστὸς αἰῶνας, αἰῶνας ἀποστασίας καὶ ἐφηρμοσμένης ἀθεΐας σ᾽ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, αἰῶνας μηδενισμοῦ, σαρκολατρείας καὶ ἐκκοσμίκευσης, ἀποδεικνύεται καὶ αἰῶνας ἁγιότητας. Ἡ θεόπνευστη ρήση τοῦ Παύλου, «οὗ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις» (Ῥωμ. 5,20) ἐπαληθεύεται διαχρονικά. Αὐτὸ τὸ ζήσαμε ἔντονα μὲ τὴ διαπίστωση καὶ διακήρυξη τῆς ἁγιότητας τοῦ ἁγίου νέου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου τοῦ Κυπρίου τὸ ἔτος 2009 καί, πρόσφατα, στὶς 27.11.2013, μὲ αὐτὴ τοῦ ὁσίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου.

Ὁ χριστεπώνυμος βεβαίως Ὀρθόδοξος λαὸς ἀκροᾶται τὴν ἁγιότητα καὶ ἄλλων οὐρανοπολιτῶν ἀνθρώπων τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, ὅπως τῶν ὁσίας μνήμης πατέρων ἡμῶν Ἰακώβου Τσαλίκη τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Βησσαρίωνος τῆς Μονῆς Ἀγάθωνος, κ.ἄ. Ἐδῶ πρέπει νὰ διασαφηνίσουμε, ὅτι εἶναι ὁ κλῆρος καὶ λαὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος βιώνει καὶ «ψηλαφεῖ» πρῶτος τὴν ἁγιότητα ἑνὸς δούλου τοῦ Θεοῦ καί, ἐν καιρῷ, ὅταν τὸ θέμα ὠριμάσει καὶ κριθεῖ κατάλληλη ἡ στιγμή, παραπέμπεται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἡ Σύνοδος τοῦ ὁποίου, ἀφοῦ ἐξετάσει ἐνδελεχῶς τὸν κατηρτισμένο  σχετικὸ φάκελλο, κάνει τὴ διαπίστωση τῆς ἁγιότητας κάποιου Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ, τὴν ὁποία στὴ συνέχεια διακηρύττει στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης, ἐγγράφοντας τὸν διακηρυχθέντα ἅγιο στὸ Ἑορτολόγιο τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας[1].

Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ μιλήσει κανεὶς γιὰ τὸν ὅσιο Πορφύριο τὸν Καυσοκαλυβίτη, τὸν διορατικό, τὸν σοφὸ καὶ θεοδίδακτο συμπαντικὸ ἐπιστήμονα, γιατὶ οἱ λέξεις ἀδυνατοῦν νὰ περιγράψουν καὶ νὰ ἀποδώσουν μὲ ἀκρίβεια τὴ σπάνια χαρισματική του προσωπικότητα, τὴν ἁγιότητά του. Μιὰ ἁγιότητα, ποὺ ἀναπτύχθηκε καὶ ἀνδρώθηκε μέσα στὴν ἐν Χριστῷ ἄσκηση καὶ ἀποτελεῖ ἀδιάσπαστη φυσικὴ συνέχεια τῆς ἀσκητικῆς παράδοσης τῶν  μεγάλων ἀσκητῶν τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνες μέχρι καὶ σήμερα. Ἄλλωστε, ἡ πανηγυρικὴ ὑποδοχὴ τῆς διακήρυξης τῆς ἁγιότητας τοῦ ὁσίου Πορφυρίου ἀπὸ τὸν λαό μας μαρτυρεῖ τὴν ἁγιοπνευματικὴ παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ποὺ τὴ θέλει νὰ εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴ βιωμένη μέσα στοὺς αἰῶνες αὐθεντικὴ κι ἀνόθευτη λαϊκὴ εὐσέβεια, ἡ ὁποία γνωρίζει νὰ ἀναγνωρίζει τὴν ἁγιότητα τῶν χαριτωμένων ἀνθρώπων, πολὺ πρὶν τὴν ἐπίσημη διακήρυξη τῆς ἁγιότητάς τους, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε.

Μέσα σὲ συνθῆκες μιᾶς γενικώτερης πνευματικῆς κρίσης, μὲ ὅλα τὰ τραγικὰ ἐπακόλουθά της σὲ ὅλο τὸν ἑλληνισμὸ καὶ σ᾽ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, τὸ σοφὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μᾶς ἀνήγγειλε, «δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός»· καὶ ἡ λαμπάδα εἶναι ἡ «ἀείποτε καιομένη» τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Πορφυρίου, τοῦ διορατικοῦ ἀσκητοῦ καὶ συμπαντικοῦ ἐπιστήμονος, ποὺ ἄναψε ἡ πυρσοφεγγὴς τοῦ Πνεύματος ἐνέργεια. Τὶς δύσκολες τοῦτες μέρες, ἔρχεται ὁ ταπεινὸς Καυσοκαλυβίτης νὰ μᾶς ἀναπαύσει  ἐν Πνεύματι καὶ νὰ μᾶς διδάξει, πῶς πρέπει νὰ ζήσουμε, πῶς νὰ ἀγαπήσουμε, νὰ γνωρίσουμε καὶ νὰ ἐρωτευθοῦμε τὸν Χριστό. Δὲν ἔχουμε καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἐνέταξε στὸ Ἑορτολόγιό της ἕνα σύγχρονο ἅγιο, «φωστῆρα καὶ θεολόγον τῆς  οἰκουμένης», ἐπάνω στὸν ὁποῖο θὰ στηριχθοῦν πολλοὶ χειμαζόμενοι καὶ ἀδύναμοι ἄνθρωποι τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος.

Ὁ ὅσιος Πορφύριος, κατὰ κόσμον Εὐάγγελος Μπαϊρακτάρης, γεννήθηκε τὸ 1906 στὸ χωριὸ Ἅγιος Ἰωάννης Καρυστίας στὴν Εὔβοια. Δύο μόνο χρόνια φοίτησε στὸ σχολεῖο, γιατί, ἕνεκα φτώχειας τῆς οἰκογένειάς του, ρίχθηκε ἀπὸ μικρὸς στὴ βιοπάλη. Ἡ καθαρή του καρδιὰ πόθησε ἀπὸ πολὺ νωρὶς τὸν Χριστό. Διαβάζοντας τὸν Βίο τοῦ ὁσίου Ἰωάννη τοῦ Καλυβίτη, τοῦ γεννήθηκε ὁ πόθος τῆς μοναχικῆς ζωῆς καὶ σὲ ἡλικία μόλις 14 ἐτῶν, θέλοντας νὰ μιμηθεῖ τὸν ἀγαπημένο του ἅγιο, ἐγκαταλείπει τὸν κόσμο καὶ πάει στὸ Ἅγιον Ὄρος, γιὰ νὰ ἀσκητέψει. Ἐκεῖ συναντᾶ τοὺς  Γέροντες  Ἰωαννίκιο καὶ Παντελεήμονα καὶ μένει μαζί τους στὰ Καυσοκαλύβια. Ἔτσι γίνεται, ὡς μιμητὴς τοῦ Καλυβίτη, Καυσοκαλυβίτης. Κοντά στοὺς δύο τούτους ἐνάρετους καὶ αὐστηροὺς Γέροντες ἀσκεῖται καθημερινὰ στὴν  ὑπακοὴ καὶ τὴ νέκρωση τοῦ θελήματός του καί, λίγο πρὶν τὰ εἴκοσί του χρόνια, τὸν ἐπισκέπτεται πλούσια ἡ θεία Χάρη. Ὁ τότε μοναχὸς Νικήτας, ὅπως ὀνομάστηκε στὴ μοναχική του κουρὰ ὁ μικρὸς Εὐάγγελος, περιμένει κάποτε στὸν προνάρθηκα τοῦ Κυριακοῦ (κεντρικοῦ ναοῦ) τῆς Σκήτης τῶν Καυσοκαλυβίων, νὰ ἀρχίσει ἡ ἀγρυπνία. Φθάνει τότε ὁ γέρο Δημᾶς, ἕνας κρυφὸς ἅγιος, ἐνενῆντα ἐτῶν, πρώην ἀξιωματικὸς τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν παρουσία τοῦ π. Νικήτα. Βέβαιος, ὅτι κανεὶς ἄλλος δὲν βρίσκεται ἐκεῖ, ἀρχίζει νὰ προσεύχεται θερμὰ μπροστὰ στὴν κλειστὴ πόρτα τοῦ ναοῦ μὲ στρωτὲς μετάνοιες. Τότε ἀρχίζει νὰ ξεχειλίζει ἡ Χάρη ἀπὸ τὸν ἀσκητὴ Δημᾶ ὡς φῶς, καὶ νὰ ἁπλώνει παντοῦ, καλύπτοντας καὶ τὸν μοναχὸ Νικήτα (Πορφύριο). Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ Θεὸς χρησιμοποίησε ἕνα κρυφὸ ἅγιο, τὸν πυρφόρο καὶ θεοφόρο Γέροντα Δημᾶ, γιὰ ν᾽ ἀνάψει τὴ φλόγα τοῦ Πνεύματος σ᾽ ἕνα ἄλλο ἅγιο, τὸν μοναχὸ Νικήτα, ποὺ ἦταν ἕτοιμο «εὔφλεκτο ὑλικό», νὰ δεχθεῖ τὴ θεία Χάρη.

Ἀπὸ τότε ἄνοιξαν  οἱ αἰσθήσεις τοῦ ὁσίου Πορφυρίου καὶ ἡ προσευχή του ἔγινε διαπεραστική. Τὸ διορατικὸ χάρισμα, ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεό, δὲν ἦταν περιορισμένης κλίμακας, ἀλλὰ πολὺ μεγάλης. Ἄκουε, ὀσφραινόταν καὶ ἔβλεπε τὰ πάντα ἀπὸ χιλιόμετρα μακριά. Μιλοῦσε γιὰ ὅλα μὲ λεπτότητα καὶ ἁπαλότητα, γιὰ τὸ σύμπαν, τοὺς οὐρανούς, τοὺς πλανῆτες, τὴν ἐπιστήμη, τὰ λουλούδια, τὰ πουλιά, τὴ φύση, τὴν ψυχή, τὴν καρδιά, τὸν νοῦ καὶ τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων, τὴ θεία Λειτουργία, τοὺς ὕμνους. Καί, δὲν τοῦ δόθηκε ἄνωθεν ἡ γνώση ἁπλῶς τῶν ὄντων, ἀλλὰ καὶ ἡ γνώση τῶν λόγων τῶν ὄντων, δηλαδὴ ἡ ἀποκάλυψη τῆς γνώσης τοῦ γιατὶ πλάσθηκε τὸ κάθε δημιούργημα καὶ ποιὸ σκοπὸ ἔχει. Προκαλοῦσε βεβαίως ἔκπληξη καὶ θαυμασμὸ στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὰ χαρίσματά του, ἀλλ᾽ αὐτὸ δὲν γινόταν γιὰ νὰ θαυμάζουν τὸν ἴδιο, ἀλλὰ γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια, ὥστε νὰ δημιουργηθεῖ  μέσα τους  ἕνα ὡραῖο κλίμα, γιὰ νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ποῦν· «Ἔλα, Χριστέ μου, γιατὶ χωρὶς  Ἐσένα, ὅσο ὡραῖο κι ἂν εἶναι τὸ κλίμα αὐτό, ἡ ὀμορφιὰ εἶναι λειψή,  ἐπειδὴ Ἐσὺ εἶσαι ἡ μόνη πηγὴ τῆς ὡραιότητας.  Ὁ μόνος  Ὡραῖος, ὁ ἀείποτε Ὡραῖος, ὁ Ὡραῖος κάλλει παρὰ πάντας βροτούς!» Τὸν ἐνδιέφερε οἱ ἄνθρωποι νὰ γνωρίζουν τὸν Χριστὸ χωρὶς βία. Νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ τὰ δημιουργήματά Του, τὴν ὀμορφιὰ τῆς φύσης, ἀπὸ μιὰ καλὴ ψυχή, μιὰ ὡραία εἰκόνα, μιὰ ὡραία μουσική, νὰ θαυμάζουν, νὰ ἐκπλήσσονται καὶ νὰ χαίρονται ἔτσι τὸν Δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος κόσμου καὶ τὴ δημιουργία Του.  Πολλὲς φορές, ἀκούγοντάς τον νὰ ἐκφράζεται ἔτσι, αἰσθάνθηκα αὐτό, ποὺ γράφει στὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Γένεσης :«καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησεν, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν» (Γεν.1,31).

Ὁ μοναχὸς Νικήτας, λόγῳ σοβαρῆς ἀσθένειάς του, μεταβαίνει ἀργότερα ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος στὴ Μονὴ Ἁγίου Χαραλάμπους Εὐβοίας, ὅπου ὁ ἀρχιεπίσκοπος Σινᾶ Πορφύριος, διαπιστώνοντας τὴ χαρισματική του προσωπικότητα, τὸν χειροτονεῖ ἱερέα σὲ ἡλικία μόλις 20 ἐτῶν, δίνοντάς του μάλιστα καὶ τὸ ὄνομά του. Τὸ 1940 ὁ π. Πορφύριος διορίζεται ἐφημέριος στὴν Πολυκλινικὴ Ἀθηνῶν, στὴν «ἔρημο τῆς Ὁμόνοιας», ὅπως ἔλεγε ὁ ἴδιος. Στὴ θέση τούτη  παραμένει γιὰ 33 χρόνια, ἐξομολογώντας, προσευχόμενος, συμβουλεύοντας καὶ πολλὲς φορὲς θεραπεύοντας μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀσθενεῖς. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἱερατικῆς του διακονίας στὴν Πολυκλινικὴ Ἀθηνῶν, τὴν ἐποχὴ τῆς κατοχῆς, συνδέθηκε πολὺ στενὰ μὲ τὸν Κύπρου Μακάριο Γ´, τότε διάκονο τοῦ ναοῦ Ἁγίας Εἰρήνης Αἰόλου. Ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὁ ὅσιος: «Τὴν κατοχὴ τὴν περάσαμε μαζί.» Τὸ 1950 ἐνοικιάζει τὸ ἐγκαταλελειμμένο Μονύδριο τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὰ Καλλίσια Πεντέλης, ὅπου συχνάζει προσευχόμενος καὶ καλλιεργώντας τὰ ἐκεῖ κτήματα, ἐνῶ τὸ 1979 ἐγκαθίσταται στὸ Μήλεσι Ἀττικῆς, κοντὰ στὸν Ὠρωπό, ὅπου ἀνεγείρει σταδιακὰ τὸ μεγάλο Ἡσυχαστήριο τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος. Τελικά, τὸν Ἰούνιο τοῦ 1991, προαισθανόμενος τὸ ἐπερχόμενο τέλος, ζήτησε καὶ τὸν μετέφεραν, τυφλὸ πλέον καὶ ἀσθενῆ, στὸν τόπο τῆς μετανοίας του, τὸ καλύβι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὰ Καυσοκαλύβια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου καὶ παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ εἰς χεῖρας Θεοῦ τὸ πρωὶ τῆς 2ας Δεκεμβρίου 1991.

Γιὰ τὸν ὅσιο Πορφύριο ἀσφαλῶς γράφτηκαν καὶ θὰ γραφοῦν πολλά. Θὰ ἤθελα ὅμως ἐδῶ νὰ καταθέσω τὴν προσωπική μου μαρτυρία γιὰ τὸν μεγάλο τοῦτο σύγχρονο ἅγιο, μέσα ἀπὸ τὶς συναντήσεις καὶ τὴ γνωριμία, ποὺ μὲ ἀξίωσε ὁ Κύριος νὰ ἔχω μαζί του ὡς φοιτητὴς στὴν Ἀθῆνα.

Προσωπικά,  μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι θὰ γίνω ἱερέας, γιατὶ εἶχα ἕνα πρόπαππο ἱερέα, ποὺ προσευχόταν καὶ ἔλεγε· «Θεέ μου, βγάλε ἕναν παπᾶ ἀπὸ τὴ γενιά μας, νὰ μᾶς μνημονεύει!» Καί, ὅταν ἀργότερα εἶχα πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ ἀκολουθήσω τὸν μοναχικὸ βίο καὶ τὸν ἐπισκέφτηκα, γιὰ νὰ τοῦ πῶ ὅτι ἤθελα νὰ διακόψω τὶς σπουδές μου στὴ Νομική, αὐτὸς ἐπέμενε νὰ πάρω τὸ πτυχίο, λέγοντάς μου: «Αὐτὸ τὸ πτυχίο θὰ τὸ πάρεις! Θὰ τὸ καθυστερήσεις ἕνα χρόνο, γιατὶ θὰ πηγαίνεις ἀπὸ μοναστήρι σὲ μοναστήρι, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸ πάρεις. Δὲν σοῦ μιλῶ ἐγώ, ἀλλὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸ πτυχίο αὐτὸ θὰ σοῦ τὸ ζητήσει κάποτε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου.» Ὅπως καὶ ἔγινε! Τὸ 1998 χειροτονοῦμαι καὶ ἐνθρονίζομαι Μητροπολίτης Μόρφου καί, στὴν πρώτη συνεδρία τῆς Συνόδου ποὺ παρακάθησα, ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος  Κύπρου Χρυσόστομος Α´ μὲ διορίζει, λόγῳ τοῦ πτυχίου τῆς Νομικῆς, σὲ ἀνακριτικὴ ἐπιτροπή, πρὸς διερεύνηση κάποιων οἰκονομικῆς φύσεως τότε προβλημάτων. Ὁ ὅσιος Πορφύριος εἶχε ἰδεῖ αὐτὴ τὴ στιγμὴ χρόνια πρίν!

Θυμᾶμαι μιὰ φορά, ποὺ μᾶς διηγεῖτο μιὰ ἐπίσκεψή του σὲ ναὸ Μονῆς στὴν Ἄμφισσα. Τὴν ὥρα ποὺ θαύμαζε τὸ ὡραῖο ἀρχαῖο εἰκονοστάσι τοῦ ναοῦ, σκέφτηκε· «Τί Λειτουργίες θὰ εἶδε τὸ εἰκονοστάσι αὐτό!». Καί, ἀμέσως, «ἄνοιξε» ἡ ὅρασή του καὶ ἔβλεπε παλαιὲς Λειτουργίες, ποὺ τελέστηκαν ἐκεῖ. Εἶδε μιὰ Λειτουργία, ποὺ ἔγινε τὴν ἐποχὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, ὁπόταν ἦρθαν ἐκεῖ οἱ Τοῦρκοι καὶ ἔσφαξαν τοὺς μοναχούς. Ἔβλεπε τὴν ἀγωνία, ποὺ εἶχαν οἱ μοναχοὶ ἐκεῖνοι στὴν προσευχή τους, καθὼς καὶ τὸ αἱματοβαμμένο ἀπὸ τὰ αἵματά τους εἰκονοστάσι. Κι ὅλα τοῦτα ἔγιναν μὲ ἀφορμὴ ἕνα καλὸ λογισμὸ τοῦ π. Πορφυρίου, ἕνα θαυμασμὸ στὴν ὀμορφιὰ τοῦ εἰκονοστασίου.

Ἐπέμενε πολὺ στὸ Μυστήριο τῆς θείας Ἐξομολόγησης καὶ ἔλεγε κάτι πολὺ σημαντικό, ποὺ δὲν τοῦ δίνουμε σημασία, γιατὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε. «Δὲν εὐθύνεται μονάχα ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὰ παραπτώματά του…Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει πάρει μέσα του καὶ τὰ βιώματα τῶν γονέων του καὶ εἰδικὰ τῆς μητέρας…δημιουργεῖται μία κατάστασις στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐξαιτίας τῶν γονέων του, ποὺ τὴν παίρνει μαζί του σ᾽ ὅλη του τὴ ζωή, ἀφήνει ἴχνη μέσα του…Ὑπάρχει, ὅμως, ἕνα μυστικό. Ὑπάρχει κάποιος τρόπος ν᾽ ἀπαλλαγεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ κακό. Ὁ τρόπος αὐτὸς εἶναι ἡ γενικὴ Ἐξομολόγηση, ποὺ γίνεται μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ…Πολλὲς φορὲς ἔχω μεταχειρισθεῖ αὐτὴ τὴ γενικὴ Ἐξομολόγηση καὶ εἶδα θαύματα πάνω σ᾽ αὐτό. Τὴν ὥρα ποὺ τὰ λές στὸν ἐξομολόγο, ἔρχεται ἡ θεία Χάρη καὶ σὲ ἀπαλλάσσει ἀπ᾽ ὅλα τὰ ἄσχημα βιώματα καὶ τὶς πληγὲς καὶ τὰ ψυχικὰ τραύματα καὶ τὶς ἐνοχές· διότι, τὴν ὥρα ποὺ τὰ λές, ὁ ἐξομολόγος εὔχεται θερμὰ στὸν Κύριο γιὰ τὴν ἀπαλλαγή σου.»[2] Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος, ἂν δὲν καταλλαγεῖ, δὲν ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, μέσῳ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολόγησης, ὅλο καὶ περισσότερες ἐπιπλοκὲς θὰ παθαίνει στὴ ψυχή του.

Ἐδῶ, θὰ ἀναφερθῶ σύντομα σὲ ἕνα σχετικὸ προσωπικό μου βίωμα μὲ τὸν ὅσιο Πορφύριο. Ὅταν κάποτε τὸν ἐπισκέφθηκα, τοῦ λέω· «Ξέρεις, Γέροντα, μοῦ λένε ὅτι πρέπει νὰ γίνω καὶ παπᾶς, κι ὄχι μόνο μοναχός, ἀλλὰ ἐγώ, ξέρεις, ἔχω ἀδυναμία στὰ χέρια! Πῶς θὰ γίνω παπᾶς; Ἄσε, ποὺ ἔχω καὶ ἄλλα προβλήματα, π.χ. θυμώνω εὔκολα καὶ εἶμαι ἀπότομος. Δὲν ἔχω καὶ τὴν καλύτερη κληρονομικότητα!» Μόλις τοῦ εἶπα τὴ λέξη κληρονομικότητα, ἔπιασε τὸ χέρι μου, κρατώντας το, ὅπως παίρνουμε τὸν σφυγμὸ κάποιου, καὶ μοῦ λέει· «Γιὰ νὰ δοῦμε! Μὰ δὲν εἶναι μόνο αὐτό, ποὺ ἔχεις!» Κι ἐγώ, ὡς ὁρμητικὸς Ζωδιάτης ποὺ εἶμαι, τοῦ λέω· «Καὶ τί ἄλλο ἔχω;» Ὁμολογῶ, ὅτι ἐπὶ μισὴ ὥρα περίπου κατέβαινε ἀπὸ ὑπόγειο σὲ ὑπόγειο τῆς ψυχῆς μου καὶ εἶδε ὅλα τὰ χάλια μου! Προσωπικά, κληρονομικά, ἐπίκτητα! Κι ἀφοῦ μοῦ ἔκανε αὐτὴ τὴν ἁγία ψυχανάλυση, μοῦ εἶπε· «Αὐτὸς εἶσαι καὶ μὴ ψάχνεσαι ἀπ᾽ ἐδῶ κι ἀπ᾽ ἐκεῖ. Οὔτε καὶ περισσότερος, ἀλλ᾽ οὔτε καὶ λιγότερος. Μὲ αὐτὰ θὰ ἀγωνιστεῖς, ποὺ ἄντεξες μαζί μου καὶ ἄντεξα κι ἐγὼ νὰ βλέπω, αὐτὰ ποὺ κληρονόμησες κι αὐτὰ ποὺ ἔχεις. Καὶ τώρα ποὺ θὰ βγεῖς ἔξω, ὄχι νὰ λὲς ἀπὸ ᾽δῶ κι ἀπὸ ᾽κεῖ, ὅτι εὐωδιάζω!» Κι αὐτὸ τὸ εἶπε, γιατὶ ἐκείνη τὴν ὥρα γέμισε ὅλο τὸ δωμάτιο εὐωδία, ἀρώματα, ἔγινε σὰν μυροπωλεῖο! «Ξέρεις», μοῦ λέει, «ἔχω κάτι λείψανα ἁγίων ἐδῶ, καὶ ὅταν γίνεται καθαρὴ Ἐξομολόγηση, γενικὴ Ἐξομολόγηση, χαίρονται αὐτά! Ἀλλὰ χαίρομαι κι ἐγώ, ποὺ εἶχες τὴν τόλμη νὰ κατέβουμε μαζὶ στὸν ἅδη τῆς ψυχῆς σου.»

Τὸ ἐκπληκτικό, ὅμως,  μὲ τὸν ὅσιο Πορφύριο, δὲν εἶναι ὅτι ἀπὸ μικρὸς ἔλαβε τὸ διορατικὸ χάρισμα σὲ βαθμό, ποὺ νὰ βλέπει ὅλο τὸ σύμπαν καὶ τὸν κόσμο, ἀλλὰ τὸ πῶς κράτησε τὸ χάρισμα αὐτό. Γιατὶ ὁ Θεός, ὡς «χουβαρντᾶς»,  μπορεῖ νὰ δώσει πολλὰ χαρίσματα, ἀλλὰ τὸ ζήτημα εἶναι πῶς τὰ διαχειρίζεσαι καὶ πῶς τὰ κρατᾶς, νὰ μὴν τὰ χάσεις. Καὶ ὁ ὅσιος κράτησε τὰ χαρίσματα αὐτά, ἀφενὸς γιατὶ ποτέ του δὲν διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὶς πολλὲς καὶ μεγάλες ἀσθένειές του -σκεφτεῖτε, ὅτι αὐτὸς ποὺ ἔβλεπε τὸ σύμπαν καὶ τοὺς ἀστέρες, τὰ ἔγκατα τῆς γῆς, τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ ἔβγαζε δαιμόνια, ἐπέτρεψε ὁ Κύριος νὰ πάσχει ἀπὸ μικρός, καὶ τέλος νὰ προσβληθεῖ ἀπὸ καρκῖνο καὶ νὰ τυφλωθεῖ- καί, ἀφετέρου, γιατὶ  εἶχε ἐπιμελημένη μετάνοια μέχρι τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του. Μάλιστα, ἡ μετάνοιά του ἦταν τόσο μεγάλη, ποὺ λέπτυνε σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴ συνείδησή του, τὴν ἐπίγνωση τοῦ ἑαυτοῦ του, ὥστε στὴν πνευματική του διαθήκη, ποὺ μᾶς ἄφησε λίγους μῆνες πρὶν κοιμηθεῖ, λέει ὅτι ἔκανε πολλὲς ἁμαρτίες ἀπὸ μικρός, τὶς ὁποῖες βεβαίως ἐξομολογήθηκε, ἀλλὰ αἰσθανόταν ὅτι οἱ πνευματικές του ἁμαρτίες ἦταν πάρα πολλές, καὶ ζητοῦσε ἀπὸ τὰ πνευματικά του τέκνα νὰ προσεύχονται γι᾽ αὐτόν. Διότι, ὅπως ἔχουμε σαρκικὲς καὶ ψυχικὲς ἁμαρτίες, ἔχουμε καὶ πνευματικές. Καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τοῦ Θεοῦ χρησιμοποιοῦσε τὸ διορατικό του χάρισμα,  ὄχι μόνο γιὰ νὰ βλέπει μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ καθενός, ἀλλὰ γιὰ νὰ βλέπει καὶ τὰ δικά του λάθη καὶ πάθη καὶ νὰ μετανοεῖ γι᾽ αὐτά.

Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς προσωπικότητας τοῦ ὁσίου Πορφυρίου ἦταν ἡ μεγάλη ἀγάπη ποὺ εἶχε γιὰ τὶς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ὑμνωδία. Ἔμαθε νὰ ψέλνει τοὺς διάφορους Κανόνες, πρᾶγμα ὄχι εὔκολο, ἀποστήθισε ὅλο τὸ Ψαλτήριο τοῦ Δαβίδ, ὅπως συνηθιζόταν στὴν ἀρχαία μοναστικὴ πράξη, καθὼς καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη, εἰδικώτερα μάλιστα τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, πού, ὅταν μποροῦσε, τὸ ἀπήγγελλε ὄρθιος. Ὅταν τὰ πνευματικά του τέκνα τοῦ ζητοῦσαν νὰ κάνουν κομποσχοίνι στὴ θέση τῶν Ἀκολουθιῶν, τοὺς ἔλεγε: «Καλὸ εἶναι καὶ τοῦτο, ἀλλὰ ἀνώτερο εἶναι νὰ διαβάζεις τὰ ὑμνογραφικὰ κείμενα ποὺ ἔγραψε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Γραπτὸς κ.ἄ., γιατὶ  κάθε λέξη εἶναι γραμμένη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.  Καὶ μόνο νὰ δεῖ αὐτὰ τὰ κείμενα τὸ μάτι σου, νὰ τὰ ἀκούσει τὸ αὐτί σου, νὰ τὰ ψάλλει ἡ γλῶσσα σου, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὲ ἁγιάζει, καὶ μετὰ εὔκολα ἐρωτεύεσαι τὸν Χριστὸ καὶ ὅλα τὰ κακὰ ἀντέχονται.» Ἐδῶ νὰ τονίσουμε καὶ τὸ πόσο ἰδιαίτερα ἐπέμενε ὁ ὅσιος στὴν ἀπόκτηση τοῦ θείου ἔρωτα. Γι᾽ αὐτὸ καί, ἐπαναλαμβάνοντας στίχο ἑνὸς ὡραιότατου ὁσιακοῦ Δοξαστικοῦ, συμβούλευε συχνά: «ἀγαπήσατε τὸν Χριστόν· μηδὲν προτιμήσητε τῆς ἀγάπης αὐτοῦ!»

Θεωρῶ ἐπίσης πολὺ σημαντικὴ τὴ διδαχή του περὶ μετανοίας. Ἔλεγε χαρακτηριστικά, ὅτι ὑπάρχουν δύο τρόποι μετανοίας. Ὁ ἕνας ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ μνήμη τοῦ θανάτου, τὴ μνήμη τῆς κολάσεως, τὴ μνήμη τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ποὺ σὲ βοηθοῦν νὰ βρίσκεσαι συνέχεια σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση, πολεμώντας τὰ πάθη σου. Ὁ ἄλλος εἶναι ὁ «ἀναίμακτος», ὅπως τὸν ὀνόμαζε, δηλ. τὸ νὰ μὴ μπεῖς σὲ ἀνοιχτὴ αἱματηρὴ πάλη μὲ τὸν ἐχθρὸ διάβολο, ὁπόταν μπορεῖ νὰ πληγωθεῖς. «Σοῦ ἔρχεται ἕνας λογισμός, μιὰ ἐπιθυμία; Μὴν πανικοβάλλεσαι! Γύρισε ἀμέσως κάπου τὴν προσοχή σου.  Μὴν προσέχεις συνεχῶς τὸ μαράζι ποὺ ἔχεις, τὸ παράπονο ἐναντίον κάποιου. Ἂν σᾶς θέτει ἐμπόδια ὁ πονηρός, νὰ τὸν περιφρονεῖτε», συμβούλευε. Δηλαδή, ἔδινε μεγάλη σημασία στὸν προσανατολισμὸ τοῦ νοῦ.  Δὲν ἀκύρωνε τὸν πρῶτο τρόπο μετανοίας καὶ πνευματικῆς ἀντίστασης στὶς πειρασμικὲς προσβολές, ἀλλὰ προέκρινε τὸν δέυτερο, τὸν «ἀναίμακτο τρόπο».

Κύριο καὶ καίριο χαρακτηριστικὸ τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς τοῦ ὁσίου Πορφυρίου ἦταν ὅτι καταγινόταν στὴν πνευματικὴ ἐργασία ἀθόρυβα, μὲ ταπείνωση καὶ ἀφάνεια. Ταπείνωνε τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή του μὲ ὑπακοή, ὑπομονὴ καὶ μετάνοια, ἀλλὰ μυστικά. «Ἡ ἐσωτερικὴ ἐργασία,  ἔλεγε, νὰ εἶναι μυστική. Ὄχι μόνο νὰ μὴν γνωρίζουν οἱ ἄλλοι, πῶς ἐμεῖς ἐργαζόμαστε στὴ μετάνοια, στὴ δοξολογία, στὴν εὐχαριστία μας. Ὄχι μόνο νὰ μὴ γνωρίζει ‘‘ἡ ἀριστερὰ τί ποιεῖ ἡ δεξιά’’, ἀλλά, κατὰ κάποιο τρόπο, νὰ μὴ γνωρίζουμε οὔτε οἱ ἴδιοι πῶς ἐργαζόμαστε. Κρυφά, ἀθόρυβα, ἀπαλά, ἁπλᾶ.» Ὅταν ρώτησα πρὶν ἀπὸ καιρὸ ἕνα πολιὸ ἱερέα τῆς Μητροπόλεώς μας, 80 ἐτῶν, τί εἶναι αὐτό, ποὺ ἔφεραν στὴν ἐποχή μας καὶ ἐπισφράγισαν μὲ τὴ ζωή τους οἱ σύγχρονοι Γέροντες, μοῦ ἀπάντησε: «Αὐτοί, Δεσπότη μου, ἔφεραν πίσω τὴν ἄσκηση, τὸ παραδοσιακὸ ἀσκητικὸ  φρόνημα καὶ τὴν αὐθεντικὴ εὐσέβεια, καὶ ἔδιωξαν τὸν εὐσεβισμό.» Αὐτὸ τὸ λέει ἕνας ἱερέας, ποὺ ἔζησε ὅλη αὐτὴ τὴν περίοδο, ποὺ περιγράφουμε. Ὁ δὲ ὅσιος Πορφύριος ἦταν ἡ πλήρης ἀναίρεση τοῦ διαστρεβλωμένου καὶ ἀντορθόδοξου θρησκευτικοῦ πνεύματος, ποὺ θέλει μὲ τὸ ζόρι νὰ διορθώσει καὶ νὰ σώσει τὸν κόσμο, ὑπερτονίζοντας τὴν ἀξία τῶν «καλῶν ἔργων». Τὸ μέγα ἔλεος τοῦ Χριστοῦ θὰ μᾶς σώσει, κι ὄχι τὰ ἔργα μας.

Τέλος, νὰ τονίσουμε, ὅτι, ὁ μεγάλος τοῦτος νεοφανὴς ὅσιος, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι σύγχρονοι καὶ ὁμότροποί του ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ Γέροντες Ἰάκωβος Τσαλίκης, Παΐσιος Ἁγιορείτης, Εὐμένιος Σαριδάκης, Βησσαρίων τῆς Μονῆς Ἀγάθωνος κ.ἄ. , οὐδέποτε καλλιέργησαν τὸν «Γεροντισμὸ» καὶ τὴν ὁπαδοποίηση. Αὐτὸ εἶναι φαινόμενο, ποὺ κυρίως ἀκολούθησε μετὰ τὴν ἐκδημία τους, καὶ καλλιεργήθηκε ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θέλησαν νὰ τοὺς μιμηθοῦν, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχουν τὶς ἁρμόζουσες πνευματικὲς προϋποθέσεις.

Αὐτὸς ἦταν περίπου ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο ἔζησε τὸν Θεὸ καὶ ἁγίασε ὁ ὡραῖος αὐτὸς ἄνθρωπος, ὁ θεόμορφος, ποὺ ἔγινε δηλαδή, ἀποκαθαίροντας τὸ κατ᾽ εἰκόνα, καθ᾽ ὁμοίωσιν Θεοῦ· ποὺ «τὸν ἔστειλε ὁ Χριστὸς στὰ ὕστερα τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα, γιὰ νὰ δοῦμε πῶς εἶναι ὁ Χριστός», ὅπως μοῦ εἶπε χαρακτηριστικὰ ἕνας συμπατριώτης μας. Καὶ συμπληρώνω, ὅτι ἕνας τόπος ποὺ γεννᾶ ἁγίους ἔχει μεγάλη εὐλογία, ἔχει ἐλπίδες. Καὶ ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Κύπρος μας, χῶροι ἁγιότοκοι, θὰ ἐξέλθουν ἀπὸ τὴ σύγχρονη πολυποίκιλη κρίση, εὐχαῖς τῶν ἁγίων μας· φθάνει νὰ ἔχουμε μετάνοια, ἀληθινὴ μετάνοια, ὅπως μᾶς τὴ δίδαξε ὁ Κύριος, οἱ ἀπ᾽ αἰῶνος ἅγιοι, ἀλλὰ καὶ οἱ σύγχρονοι ὅσιοι, ποὺ προαναφέραμε, ὅπως τὴν κήρυξε, ἔργῳ καὶ λόγῳ, ὁ μέγας νεοφανὴς ἀστὴρ τῆς Ἐκκλησίας, ὅσιος καὶ θεοφόρος πατὴρ ἡμῶν Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης.

Ἐπισφραγίζουμε τὸ μικρό μας τοῦτο κείμενο, ἱκέσιο δέηση στὸν ὅσιο, μὲ ἀναφορὰ στὴν εὐχή, ποὺ ἐπισφράγισε τὴν ἐπίγεια εὐλογημένη βιοτή του. Ἡ τελευταία προσευχὴ τοῦ Γέροντος, ἐνῶ ξεψυχοῦσε, παρμένη ἀπὸ τὴν ἀρχιερατικὴ Προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ πρὶν τὸ σωτήριο Πάθος, εἶναι καὶ ἡ βαρύτιμη πνευματική του παρακαταθήκη καὶ εὐλογία πρὸς ἐμᾶς τοὺς χριστιανοὺς τῶν ἐσχάτων τούτων χρόνων: Εὐχήθηκε γιὰ τοὺς ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης πιστούς, «ἵνα ὦσιν ἕν»!

Ταῖς τοῦ σοῦ ὁσίου Πορφυρίου πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν!