Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, βαπτίσθηκε Χριστιανός με την οικογένειά του κατά το έτος 52 μ.Χ. Τρία χρόνια αργότερα αφού έμαθε ότι ζει στα Ιεροσόλυμα η Μήτηρ Του Κυρίου λαχτάρισε να τη δεί.
Πήγε λοιπόν στα Ιεροσόλυμα και τον οδήγησαν στο σπίτι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου όπου ζούσε η Υπεραγία Θεοτόκος μετά τη Σταύρωση Του Χριστού.
Γράφει σχετικά με την επίσκεψη αυτή σε μίαν επιστολή.
«Δέν πίστευα, το ομολογώ ενώπιον Τού Κυρίου, ω! θαυμάσιε οδηγέ καί ποιμένα μας Ιωάννη, ότι εκτός από Τόν ύψιστο Θεό ήταν δυνατό να υπάρχει οποιοδήποτε πρόσωπο πού να είναι γεμάτο από θεία δύναμη και θεία χάρη.
Όμως, κανένας άνθρωπος δέν μπορεί να φανταστεί αυτό πού είδα και κατάλαβα όχι μόνο με τα ψυχικά μου μάτια αλλά και με τα σωματικά. Είδα, λοιπόν, με τα μάτια μου τη θεόμορφη και αγιότερη απ’ όλα τα ουράνια πνεύματα Μητέρα Τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ήταν ένα δώρο τής χάριτος Τού Θεού, της συγκαταβατικότητας του κορυφαίου αποστόλου (Ιωάννου), καθώς καί τής απέραντης καλοσύνης, ευσπλαχνίας και ευμένειας τής ίδιας Τής Παρθένου.
Ομολογώ ξανά και ξανά μπροστά στόν παντοδύναμο Θεό, μπροστά στόν πανάγαθο Σωτήρα και μπροστά στην ένδοξη και πάντιμη Μητέρα Του, πώς, όταν με οδήγησε σ’ εκείνην, τη θεόμορφη και Παναγία Παρθένο, ο Ιωάννης, η κεφαλή τών ευαγγελιστών καί τών προφητών πού, ενώ ζει με σάρκα, λάμπει όπως ο ήλιος στόν ουρανό, με τύλιξε μία θεία λάμψη, λάμψη ζωηρή καί αμείωτη, φωτίζοντάς με όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, καθώς καί μία υπερκόσμια, μία υπέροχη ευωδία με συνεχείς εναλλαγές.
Ούτε το πνεύμα μου ούτε το αδύναμο σώμα μου μπορούσαν να βαστάξουν τόσα και τέτοια σημεία, πού συνιστούσαν πρόγευση τής αιώνιας μακαριότητας καί δόξας. Παρέλυσε η καρδιά μου και σχεδόν έσβησε το πνεύμα μου από τη θεία δόξα καί χάρη της.
Βεβαιώνω μπροστά στόν Θεό πώς, αν δεν είχα φυλάξει στήν καρδιά μου καί στόν νεοφώτιστο νού μου τίς θεόπνευστες διδαχές καί υποθήκες Του, θά είχα θεωρήσει Τήν Παρθένο θεό καί θά τήν είχα προσκυνήσει έτσι όπως προσκυνούμε Τόν μόνο αληθινό Θεό. Γιατί κανένας νούς δέν μπορεί να φανταστεί γιά άνθρωπο δοξασμένο από Τόν Θεό δόξα ανώτερη από τη δόξα εκείνη πού αξιώθηκα εγώ, ο ανάξιος, να δώ, ούτε μακαριότητα μεγαλύτερη από τη μακαριότητα πού αξιώθηκα να γευθώ.
Ευχαριστώ Τόν ύψιστο καί πανάγαθο Θεό μου,
Τήν Παναγία Παρθένο, τόν κορυφαίο Απόστολο Ιωάννη, καθώς κι εσένα, τήν ανώτατη καί επισημότατη κεφαλή της Εκκλησίας, πού σπλαχνικά μου φανέρωσε μια τέτοια ευεργεσία».
Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Τοιχογραφία του 12ου αιώνα στην Ιερά Μονή Παναγίας Ασίνου
Ο Πανιερώτατος στην εισαγωγή εξήγησε ποία τρία γεγονότα εορτάζουμε δια της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Θεοτόκου. Με αφορμή τα πιο πάνω έκανε λόγο για το πως πρέπει εμείς να διαχειριζόμαστε το Θεανθρώπινο Σώμα που δάνεισε η Παναγία στον Χριστό, αλλά και πως το δικό μας σώμα, αφού είναι ένα υποψήφιο λείψανο. Τέλος, για να γίνουν πιο κατανοητές οι προηγούμενες θεολογικές έννοιες αφηγήθηκε μια εμπειρία του που έζησε με ένα δαιμονισμένο.
Στην συνέχεια απαντήθηκαν οι πιο κάτω ερωτήσεις:
Προσωπικά, αισθάνομαι την αγάπη του Θεού σε πολύ μικρό βαθμό. Αλλά και η δική μου αγάπη προς τον Πλάστη και Δημιουργό μου, είναι πολύ επιφανειακή και πολλές φορές συμφεροντολογική. Πιστεύω, πως αν αισθανόμουν το μέγεθος της αγάπης του Θεού, θα Τον αγαπούσα απέραντα, γνήσια, βαθιά και αυτόματα θα άλλαζα τον τρόπο διαχείρισης των γεγονότων της ζωής μου. Αν πιστεύετε ότι αυτό συμβαίνει σε μεγαλύτερο αριθμό ατόμων που να αξίζει να το σχολιάσετε, παρακαλώ όπως μας βοηθήσετε να ενισχύσουμε την αμφίδρομη σχέση μας με τον Θεό. Να αισθανθούμε το πραγματικό μέγεθος της αγάπης Του προς εμάς και να Τον αγαπήσουμε ατελείωτα, βαθύτατα με όλο μας το είναι, καθιστώντας Τον μοναδικό κυρίαρχο και βασιλιά της καρδιάς μας.
Αντιλαμβανόμαστε ότι με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα κληθούμε να γίνουμε ομολογητές ή ακόμα και μάρτυρες του Χριστού και της πίστης μας. Πώς τα παιδιά μας θα μπορέσουν να κρατήσουν την πίστη τους;
Πώς σχολιάζετε τη στάση της Ιεράς Συνόδου της Κύπρου στα θέματα των μέτρων για πρόληψη της εξάπλωσης του κορωνοϊού; Δεν θα ήταν χρήσιμο να υπάρχει μια κοινή γραμμή για το θέμα αυτό από όλους τους Ιεράρχες; Πώς γίνεται, κάποιοι Ιεράρχες, να δίνουν οδηγίες για υποχρεωτική χρήση μάσκας στην Εκκλησία και κάποιοι άλλοι όχι; Μήπως αυτό προκαλεί σύγχυση σε εμάς τους πιστούς και αποδυναμώνει την πίστη μας;
Είπε ο Αρχιμανδρίτης Σάββας Αγιορείτης: “Αν ξέρατε πόση ευλογία έρχεται στη Θεία Λειτουργία, τότε θα μαζεύατε μέχρι και τη σκόνη από το πάτωμα της Εκκλησίας για να πλύνετε με αυτή το πρόσωπό σας”. Θα μπορούσε να γίνει μια βαθύτερη ερμηνεία;
Στο τελευταίο κήρυγμά σας στο ναό μας, μας είπατε να λέμε του Χριστού στην αρχή της Θείας Λειτουργίας, τα αιτήματά μας. Θα θέλαμε να μας μιλήσετε περισσότερο για το πώς συμμετέχουμε ενεργά και πώς προσερχόμαστε στη Θεία Λειτουργία.
Είπατε σχετικά με τη Θεία Κοινωνία, οτι “όταν κάποιος δεν έχει αγάπη τρώει ψωμί και κρασί”. Και σε κάποιο άλλο σημείο που είπατε σχετικά με τον πόθο, ότι η “αγάπη είναι το τελευταίο”, όταν ο άνθρωπος όμως καταλαβαίνει ότι είναι σκληρόκαρδος και όταν πλησιάζει λέει “Θεέ μου πλησιάζω γιατί είμαι ανάξιος, ζητώ τη βοήθεια Σου!”. Παίρνει τον Χριστό;
Λέμε ότι είναι ασέβεια να λέμε ότι όταν προσκυνάς τις εικόνες ή λείψανα, ή από τη Θεία Κοινωνία ότι θα κολλήσεις ασθένεια. Όταν όμως είναι μεταδοτική η ασθένεια και ο άλλος είναι κοντά σου και βήχει, θα σε κολλήσει. Καλύτερα εκείνος που καταλάβει ότι έχει κάποια μεταδοτική ασθένεια να μην πάει να προσκυνήσει.
Πάνω στο θέμα του κορωνοϊού ο γέροντας Νεκτάριος ο Μουλατσιώτης έλεγε ότι, πρέπει να μένουμε σπίτι, γιατί ακόμα και ο άγιος Παχώμιος, όταν είχε πανδημίες, πολλοί μοναχοί κόλλησαν τον ιό. Ποια η άποψή σας;
Ο Άγιος Παϊσίος λέει: “Τώρα, πάλιν παρουσιάστηκε μία αρρώστια, για την οποία βρήκαν ένα εμβόλιο που θα είναι υποχρεωτικό. Και για να το κάνεις θα το σφραγίσεις. Και πόσοι άνθρωποι είναι ήδη σφραγισμένοι με ακτίνες λέιζερ, άλλοι στο μέτωπο και άλλοι στο χέρι. Αργότερα, όποιος δεν θα είναι σφραγισμένος με τον αριθμό 666, δεν θα μπορεί ούτε να πουλά ούτε να αγοράζει ή να παίρνει δάνειο, να διορίζεται κ.λ.π.” Να το σχολιάσετε.
