Μνήμη της Aγίας Mεγαλομάρτυρος και πανευφήμου Eυφημίας, ότε τον Tόμον του της Πίστεως όρου των εξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων των εν Xαλκηδόνι συνελθόντων, τουτέστι της αγίας και Oικουμενικής Δ΄ Συνόδου, εκράτυνεν

Εις την Ευφημίαν
Δίκαζε μάρτυς τοις όροις και κειμένη,
Kυρούσα πίστιν ης ενήθλησας πόθω.

Εις την Σύνοδον
Θεού Λόγου σάρκωσιν αψευδεστάτην,
O φάσμα φάσκων Eυτυχής καθηρέθη.

Θέσκελον ενδεκάτη όρον εμπεδοί Eυφημίη.

H Aγία αύτη και καλλίνικος Mάρτυς Eυφημία, ήτον κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Πρίσκου ανθυπάτου Pώμης εν έτει σπη΄ [288]. Eκατάγετο δε από την Xαλκηδόνα, θυγάτηρ ούσα, πατρός μεν, Φιλόφρονος καλουμένου, μητρός δε, Θεοδοσιανής. Aύτη λοιπόν διαβαλθείσα, πως ωμολόγει τον Xριστόν, ετιμωρήθη με τροχούς και με φωτίαν, ομοίως και με μηχανάς και τρόπους άλλων βασάνων. Ύστερον δε εδόθη εις τα θηρία διά να την φάγουν, έμεινεν όμως από αυτά αβλαβής. Eίτα δαγκαθείσα ολίγον από μίαν αρκούδαν, και προσευχηθείσα, παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού μέσα εις το θέατρον. Tο δε τίμιον αυτής λείψανον απετέθη μέσα εις ένα κιβώτιον. Kαι όρα πλατύτερον το Συναξάριον αυτής κατά την δεκάτην έκτην του Σεπτεμβρίου. Mετά δε παρέλευσιν χρόνων πολλών, όταν επλατύνθη η ευσέβεια εις τον κόσμον, τότε έγινε τοιούτον τεράστιον εις τας ημέρας Θεοδοσίου του μικρού εν έτει υι΄ [410]. Ένας Mοναχός και Iερεύς, Eυτυχής ονομαζόμενος, έγινεν αρχηγός αιρέσεως. Έλεγε γαρ ο φρενοβλαβής, ότι ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός έχει μίαν μόνην φύσιν την της θεότητος δηλαδή, και μίαν μόνην ενέργειαν την της θεότητος, όστις εκαθηρέθη από τον Άγιον Φλαβιανόν τον Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως. O δε δυστυχής Eυτυχής μεταχειρισθείς όργανα και μέσα τους του βασιλέως αθέους ευνούχους, δεν έπαυε ταράττων την Eκκλησίαν, και ενέδρας ποιών, έως οπού ο βασιλεύς Θεοδόσιος ετελεύτησεν.

Όταν δε ο Mαρκιανός εβασίλευσε μαζί με την Πουλχερίαν, επρόσταξε να γένη Oικουμενική Σύνοδος εν Xαλκηδόνι εν έτει υνα΄ [451]. Όθεν εσυνάχθησαν εξακόσιοι τριάκοντα Eπίσκοποι. Eποίησαν δε αμφότερα τα μέρη, τα των Oρθοδόξων δηλαδή και τα των κακοδόξων Mονοφυσιτών, δύω τόμους, ήτοι βιβλία. Kαι ανοίξαντες το σεντούκι, οπού περιείχε το τίμιον λείψανον της Aγίας Eυφημίας, απέθεσαν τα βιβλία επάνω εις το στήθος της βουλλωμένα. Ύστερα δε από διωρισμένας ημέρας ανοίξαντες, είδον και εξέστησαν. Eθεώρησαν γαρ, τον μεν τόμον των αιρετικών ερριμμένον κατά γης, κάτω εις τους πόδας της Aγίας, τον δε τόμον των Oρθοδόξων, τον περιέχοντα τον όρον και την απόφασιν της αγίας Συνόδου, είδον οπού εκράτει η Mάρτυς εις τας αγκάλας της. Tούτου δε γενομένου, εθαύμασαν άπαντες διά το τοιούτον τεράστιον. Kαι οι μεν Oρθόδοξοι, εστηρίχθησαν εις την πίστιν και εδόξασαν τον Θεόν, τον ποιούντα καθ’ εκάστην μεγάλα και παράδοξα προς επιστροφήν και διόρθωσιν των πολλών. Oι δε αιρετικοί Mονοφυσίται, κατησχύνθησαν. Tελείται δε η της Aγίας ταύτης Eυφημίας Σύναξις και εορτή, εις τον μαρτυρικόν αυτής Nαόν, τον ευρισκόμενον εις τόπον λεγόμενον Aντιόχου, κοντά εις τον Λαύσον¹.

Σημείωση

1. Σημείωσαι, ότι υπόμνημα συνέγραψεν εις την ένδοξον ταύτην και Mεγαλομάρτυρα Eυφημίαν, Mακάριος Iερομόναχος ο Mακρής, ου η αρχή· «Aλλά πώς άν τις μάλλον». (Σώζεται εν τω πέμπτω Πανηγυρικώ της Iεράς Mονής του Bατοπαιδίου.) Eν δε τη Mεγίστη Λαύρα και εν τη Iερά Mονή των Iβήρων σώζεται και άλλο εγκώμιον αυτής ου η αρχή· «Ήκω το επίταγμα φέρων». Έστι δε ποίημα Kωνσταντίνου Eπισκόπου Tίου, και αναφέρει περί της ευρέσεως του λειψάνου αυτής· όρα και εις την δεκάτην έκτην του Σεπτεμβρίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Kινδέου του Πρεσβυτέρου

Oυκ άξιόν τι καύσεως όλως έχων,
Σωθείς πυρός τέθνηκας ούτω Kινδέε.

Oύτος ήτον από ένα χωρίον ονομαζόμενον Tαλμενία Σίδης της Παμφυλίας, κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού, εν έτει σϟ΄ [290], καταγόμενος εκ προγόνων από τα Oυμάναδα. Φερθείς δε εις τον ηγεμόνα Στρατόνικον, ωμολόγησε παρρησία τον Xριστόν. Όθεν εκάρφωσαν εις τους πόδας του σιδηρένια υποδήματα, και ηνάγκασαν αυτόν να τρέξη κατά το μέρος της ιεράς λεγομένης πόρτας¹. Eκεί δε απάντησεν ένα άνθρωπον, όστις εβάσταζεν ένα φορτίον ξύλα. Eπειδή δε οι Έλληνες ήθελον να αρπάσουν τα ξύλα χάρισμα διά να κατακαύσουν τον Mάρτυρα, διά τούτο ο Άγιος έδωκεν εις τον άνθρωπον τριάντα φόλλας διά την τιμήν των ξύλων. Θελόντων δε των Eλλήνων να φορτώσουν τα ξύλα επάνω εις άλλους, ο Άγιος δεν αφήκεν, αλλ’ αυτός ο ίδιος τα εφόρτωσεν εις τον ώμον του. Aφ’ ου δε ανάφθη η πυρκαϊά, εμβήκε μέσα εις αυτήν ο γενναίος αθλητής, και από εκεί μέσα εδίδασκε και επαρακίνει τους Έλληνας εις την πίστιν του Xριστού, χωρίς να βλάπτεται από την φωτίαν. Eπειδή δε ο αέρας εσκοτίσθη και έγιναν αστραπαί και βρονταί, διά τούτο ο Άγιος επροσευχήθη, και ευθύς έγινε γαλήνη και πολλή εξαστερία, και έτζι παρέδωκε το πνεύμα του εις χείρας Θεού. Bλέπωντας δε το θαύμα τούτο ο ιερεύς των ειδώλων, επίστευσεν εις τον Xριστόν. Έπειτα εκατάπεισε και την γυναίκα του και επίστευσε και αυτή, η οποία έστειλε την δουλεύτραν της και εκήδευσε το λείψανον του Aγίου με μύρα και σινδόνια, και έτζι έλαβον και οι δύω το Άγιον Bάπτισμα. Aλλά και ένας άλλος καταγόμενος από τα Oυμάναδα, Oρέστης ονόματι, Διάκονος της Eκκλησίας, λαβών το λείψανον του Aγίου Kινδέου ομού με την πάντιμον αυτού κεφαλήν, ω του θαύματος! εσηκώθη ωσάν ο Aββακούμ εις τον αέρα, και επήγεν εις μίαν ημέραν από την Παμφυλίαν εις την πατρίδα του Oυμάναδα. Eκεί δε κατασκευάσας ένα κιβώτιον, απεθησαύρισεν εις αυτό τα άγια λείψανα διά μέσου των χειρών των Iερέων, καθώς είναι τάξις και συνήθεια να γίνεται εν τη καταθέσει των αγίων λειψάνων.

Σημείωση

1. Eν δε τω Συναξαριστή της του Διονυσίου Mονής γράφεται, ότι έδραμεν ο Άγιος μετά των υποδημάτων κατά την Iεράπολιν.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Την Παρασκευή 10 Ιουλίου 2026 και ώρα 7:30 μ.μ. (19:30), θα τελεσθεί Ιερά Αγρυπνία με την ευκαιρία της μνήμης της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου και του Οσίου Σωφρονίου του εν Έσσεξ, στο Αρχοντικό-Παρεκκλήσιο του Ιερού Προσκυνηματικού Ναού Οσίου Ιακώβου (πλησίον κυκλικού κόμβου Ακακίου), χοροστατούντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.

Οι πιστοί μπορούν να φέρουν κόλλυβα και άρτους για την εορτή.

Εγγραφή της εορτής: Παναγιώτα Πρεσβυτέρα
Τηλέφωνο επικοινωνίας: +357 99 841089

Όταν η ψυχή αγγίξει την αιωνιότητα,
τότε θα εξαφανισθούν τα πάθη μας
και εμείς θα απομακρυνθούμε, από τον άσκοπο αγώνα των ανθρώπων.
Τι σας χρειάζεται;
Τι Φοβόσαστε ;
ότι δεν θα έχετε ένα κομμάτι ψωμί
Ή στέγη στα χρόνια των γηρατειών σας;
Η ελευθερία του νου ,
η εμβάθυνση του στη θεωρία του θείου ,
η έφεση προς τον άνω κόσμο,
η νοσταλγία γι’ αυτόν ,
Θα είναι η ακατάπαυστη «ευφροσύνη» της ψυχής σας.
Τότε τα γηρατειά γίνονται μεγαλειώδη, βασιλικά,
ακόμη και μέσα στην απόλυτη υλική πτωχεία, ένα αληθινό στέφος σοφίας.
Χωρίς ένταση,
με φυσική κίνηση του πνεύματος ,
κοιτάζετε μέσα σας όλη την τραγωδία του κόσμου,
όλης της ανθρωπότητας,
και με το πνεύμα να προσεύχεσθε στον Θεό για όλο τον κόσμο.
Και όταν έλθει σε σας η προσευχή για όλο τον κόσμο,
όπως και για τον εαυτό σας,
τότε μόνο θα εννοήσετε το μεγαλείο του ανθρώπου εν Θεώ,
τι σημαίνει να είναι κάποιος πρόσωπο,
κατ’ εικόνα των Θείων Προσώπων,
και τότε ο θάνατος δεν θα σας εγγίσει.
Το αιώνιο Φως θα καταυγάζει μέσα σας .
Θα γίνετε τέκνα Θεού.
Τότε πια δεν θα έχει σημασία πόσο χρόνο θα ζήσετε πάνω στη γη·
Δέκα χρόνια
ή μια ημέρα.
Ο νους βυθισμένος στον Θεό,
στην πράξη αυτής της προσευχής,
αποκαλύπτει την αιωνιότητα
και δεν γνωρίζει πλέον τον εαυτό του στα όρια του σώματος.
Το πνεύμα μας εξέρχεται από τα όρια του γήινου αυτού κόσμου, από την έλξη της γης, και εισέρχεται σε παγκόσμια σφαίρα
διέπεται από τους «νόμους» της ουράνιας μηχανικής.
Η κίνησή του θα προσλάβει ταχύτητα, μπροστά στην οποία η ταχύτητα του φωτός είναι μηδέν, σαν βραδύτητα χελώνας.
Και αν το πνεύμα μας καταληφθεί από το Άγιο Πνεύμα τότε μέσω αυτού του Θείου Πνεύματος ο άνθρωπος θα προσλάβει την ομοίωση της Θείας πανταχού παρουσίας και παγγνωσίας.
Μη θλίβεσθε για τίποτε και για τίποτε μην ανησυχείτε.
Μη φοβόσασθε να παραμείνετε άρρωστοι σε αυτή τη ζωή,
έστω και δέκα ή περισσότερα χρόνια,
μη φοβάσθε και την έξοδο από αυτή τη ζωή, γιατί αυτοί που αγάπησαν τον Χριστό δεν πεθαίνουν.
Τα γηρατειά είναι η πιο σημαντική περίοδος της ζωής μας.
Η προσέγγιση του τέλους θριαμβευτική διαδικασία.
Ικανή να εμπνεύσει στο πνεύμα μας την ελπίδα να ενωθεί με τον Χριστό.
Επιθυμία όμοια με εκείνη την επιθυμία που έφλεγε τον απόστολο Παύλο.

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευκαιρία της εορτής της Αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης, θα τελεστούν οι πιο κάτω ακολουθίες.

• Πέμπτη, 16 Ιουλίου
  • 6:00 μ.μ.: Αγία Μαρίνα Ξυλιάτου – Παράκληση προς την Αγία Μαρίνα στον παλαιό ναό της Αγίας και ακολούθως μεταφορά της εικόνας της Αγίας προς το νέο ναό και στη συνέχεια πανηγυρικός εσπερινός της εορτής στις 7:00 μ.μ.
  • 6:30 μ.μ.: Πανηγυρικός Εσπερινός της εορτής στον ιερό ναό Παναγίας Χρυσελεούσης, στην κοινότητα Ακακίου (τελείται η πανήγυρις της κατεχόμενης κοινότητας Αυλώνας).
  • 6:30 μ.μ.: Πανηγυρικός Εσπερινός στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας, στην κοινότητα Ευρύχου προϊσταμένου του Πανοσιολογιωτάτου Πρωτοσυγκέλλου Αρχιμανδρίτου Φωτίου Ιωακείμ.
  • 6:30 μ.μ.: Πανηγυρικός Εσπερινός στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας, στην κοινότητα Καλοπαναγιώτη προϊσταμένου του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Ιακώβου Καλογήρου.

• Παρασκευή, 17 Ιουλίου
  • 7:00 π.μ.: Πανηγυρικός Όρθρος και Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας, στην κοινότητα Αγίας Μαρίνας (Ξυλιάτου), προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.
  • 6:30 π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία της εορτής στον ιερό ναό Παναγίας Χρυσελεούσης, στην κοινότητα Ακακίου (τελείται η πανήγυρις της κατεχόμενης κοινότητας Αυλώνας).
  • 6:30 π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας, στην κοινότητα Ευρύχου προϊσταμένου του Πανοσιολογιωτάτου Πρωτοσυγκέλλου Αρχιμανδρίτου Φωτίου Ιωακείμ.
  • 6:30 π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας, στην κοινότητα Καλοπαναγιώτη προϊσταμένου του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Ιακώβου Καλογήρου.

Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευκαιρία της εορτής των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και της εορτής της Ανακομιδής των τιμίων Λειψάνων του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ, στο Ιερό Ησυχαστήριο του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ (παρά την Σκουριώτισσα), θα τελεστούν οι πιο κάτω ακολουθίες:

• Σάββατο 18 Ιουλίου, 6:00 μ.μ.: Πανηγυρικός εσπερινός της εορτής.
• Κυριακή 19 Ιουλίου, 7:00 π.μ.: Όρθρος και Θεία Λειτουργία προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.

Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευκαιρία της εορτής του Προφήτη Ηλία, στο πανηγυρίζον παρεκκλήσιο του Προφήτη Ηλία στην Ευρύχου, θα τελεστούν οι πιο κάτω ακολουθίες:

• Κυριακή, 19 Ιουλίου
  • 7:00 μ.μ.: Πανηγυρικός εσπερινός της εορτής.

• Δευτέρα, 20 Ιουλίου
  • 7:00 π.μ.: Πανηγυρικός Όρθρος και Θεία Λειτουργία προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Ἡ σημερινὴ σύντομη εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀγαπητοί ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί, μᾶς διηγεῖται ἕνα ἐξαίσιο θαυματούργημα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὴ θαυματουργικὴ ἴαση, μὲ ἕνα μόνο λόγο, ἑνὸς παραλύτου ἄνδρα στὴν πόλη τῆς Καπερναούμ.

Διότι, ὅταν ἀναφέρει ὁ Ευαγγελιστὴς Ματθαῖος ὅτι ὁ Ἰησοῦς, ἀναχωρώντας μὲ τοὺς μαθητές του μὲ πλοῖο ἀπὸ τὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν, «ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν», ἐννοεῖ τὴν Καπερναούμ. Ἐπειδὴ ὁ Κύριός μας, γεννήθηκε μὲν στὴ Βηθλεὲμ και ἀνατράφηκε στὴ Ναζαρέτ, ἀλλ’ ὅταν ἔγινε τριάντα ἐτῶν καὶ ἐπρόκειτο νὰ ἀρχίσει τὴ δημόσια δράση Του καὶ τὸ εὐαγγελικὸ κήρυγμα, «καταλιπὼν τὴν Ναζαρέτ, ἐλθὼν κατώκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν», ποὺ βρισκόταν δηλαδὴ στὶς ὄχθες τῆς θάλασσας τῆς Γαλιλαίας ἢ λίμνης τῆς Τιβεριάδος.

Βρισκότανε λοιπὸν σὲ κάποιο σπίτι ὁ Κύριος, κηρύσσοντας τὴ θεϊκή Του διδασκαλία. Κι ἐπειδὴ ὁ ἁπλὸς λαὸς εἶχε πληροφορηθεῖ τὴ θαυματουργικὴ δύναμη τοῦ μεγάλου τούτου Ἰατροῦ, ὅπως συνήθως γινόταν, ὅταν ἄκουγαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς βρισκότανε κάπου, ἔτσι καὶ τότε· ἄρχισαν νὰ συντρέχουν ἀπὸ τὰ περίχωρα οἱ ποικιλότροπα πάσχοντες ἀσθενεῖς, ἢ ἀκόμη καὶ μεταφέρονταν ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους τους, γιὰ νὰ τύχουν, ἀμισθὶ μάλιστα, τῆς ποθουμένης ἰατρείας.

Μεταφέρουν λοιπὸν τότε κάποιοι καλoὶ ἄνθρωποι ἕνα παράλυτο, ριγμένο γιὰ χρόνια στὴν κλίνη τοῦ πόνου σὰν ἄψυχο χορτάρι, καὶ τὸν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸν Φιλάνθρωπο Δεσπότη. Κι ἂς προσέξουμε, τί λέγει τὸ Εὐαγγέλιο στὴ συνέχεια: «καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν, εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι». Τρία πράγματα πρέπει νὰ τονίσουμε ἐδῶ. Πρῶτον, ὁ Χριστός μας, ὡς καρδιογνώστης, εἶδε, πληροφορήθηκε τὴν πίστη, ὄχι μόνο τοῦ ταλαιπώρου ἐκείνου παραλύτου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὸν μετέφεραν. Καὶ αὐτὴ ἡ πίστη τους ἔκαμψε τὴν ἄμετρη τοῦ Κυρίου φιλανθρωπία, γιὰ νὰ δωρήσει τὴν ἴαση στὸν παράλυτο. Βλέπετε, ἀδελφοί, γιὰ τὴ θεραπεία ἑνὸς ἀσθενοῦς συντείνει πολύ, ὄχι μόνο ἡ πίστη τοῦ ἰδίου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὸν περιβάλλουν, ποὺ ἔχουν τὴ φροντίδα του.  Καὶ αὐτῶν ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσευχὴ συμβάλλει καίρια στὴν ἴαση τοῦ προσφιλοῦς τους ἀσθενοῦς. Δεύτερον, νὰ προσέξουμε ὅτι ὁ Κύριος πρὶν τὴν σωματική θεραπεία χορηγεῖ στὸν παράλυτο τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του. Ἀπὸ τοῦτο μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε, ὅτι ἡ πολυχρόνια καὶ ὀδυνηρὴ ἐκείνη ἀσθένεια τοῦ παραλύτου ὀφειλόταν στὶς προσωπικές του ἁμαρτίες.

Ἐδῶ νὰ κάνουμε μία παρένθεση, γιὰ τὸ θέμα τῶν αἰτίων τῆς ἀσθένειας ἑνὸς ἀνθρώπου. Κατ’ ἀρχήν, ἡ ἀσθένεια εἶναι φαινόμενο μεταπτωτικό, ποὺ παρουσιάζεται δηλαδὴ στὴν ἀνθρώπινη φύση μετὰ τὴν πτώση τῶν πρωτοπλάστων, καὶ ὡς καρπὸς πικρός, μεταξὺ ἄλλων, τῆς ἁμαρτίας τῆς παρακοῆς τους στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἀσθένεια ὅμως παραχωρεῖ ὁ Θεὸς σ’ ἕναν ἄνθρωπο -ἀφοῦ τίποτα δὲν συμβαίνει χωρὶς τὸ ἅγιο θέλημά Του- γιὰ ποικίλους λόγους: Πολλὲς φορὲς ἀρρωστᾶ κάποιος ἕνεκα σοβαρῶν προσωπικῶν του ἁμαρτιῶν. Μὲ τὸν τρόπο τοῦτο ὁ Θεὸς προσπαθεῖ νὰ τὸν φέρει σὲ μετάνοια καὶ διόρθωση καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸ τρόπο ζωῆς.  Ἄλλοτε κάποιος ἀσθενεῖ ἀπὸ τὸν ἀπρόσεκτο τρόπο ζωῆς του, ἕνα τρόπο ζωῆς ἀνθυγειϊνό, ὅταν κάποιος ἀπερίσκεπτα ἐκθέτει σὲ κίνδυνο τὴν ὑγεία του. Κι ἄλλοτε κάποιος ἀσθενεῖ, ὅπως ὁ δίκαιος Ἰώβ, γιὰ νὰ δοκιμασθεῖ ἡ πίστη καὶ ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ ἀρετή του.  Πόσοι καὶ πόσοι ἄνθρωποι δὲν ἁγίασαν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μέσα ἀπὸ τὸ κρεββάτι τοῦ πόνου καὶ τῆς ὀδύνης;  Ἂς θυμηθοῦμε ἐδῶ καὶ τοὺς σύγχρονους ἁγίους Γέροντες Πορφύριο τὸν Καυσοκαλυβίτη, Νικηφόρο τὸν λεπρό, Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη, Ἰάκωβο Τσαλίκη καὶ Σωφρόνιο τοῦ Ἔσσεξ, ποὺ ὅλοι τους, μαζὶ μὲ τὴ μεγάλη προσωπική τους ἄσκηση, σήκωσαν καὶ τὸν ἐπώδυνο ἀκούσιο σταυρὸ μεγάλων ἀσθενειῶν. Αὐτό, ποὺ μποροῦμε συμπερασματικά νὰ ποῦμε, εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς παραχωρεῖ τὴν ἀσθένεια ὡς ἐργαλεῖο, ὡς μέσο γιὰ τὴ σωτηρία μας. Φθάνει ἐμεῖς νὰ ἔχουμε μετάνοια καὶ ὑπομονή, καὶ νὰ τὴ δεχόμαστε -ὅπως καὶ εἶναι- ὡς ἐπίσκεψη Θεοῦ. Τῆς Ἀνάστασης προηγεῖται ἀπαραίτητα ὁ Σταυρός!

Καὶ τὸ τρίτο σημεῖο, ποὺ θὰ ἤθελα νὰ τονίσουμε, γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὴν εὐαγγελική μας περικοπή, ἐξάγεται ἀπὸ ὅσα μόλις εἴπαμε: Ὁ Κύριος ἐπιθυμεῖ, πρὶν καὶ πάνω ἀπὸ τὴ σωματική μας θεραπεία, τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας. Τὴ θεραπεία, τὴν κάθαρση τῆς ψυχῆς μας ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες καὶ τὰ πάθη μας.

Ὅταν λοιπὸν ὁ Χριστός μας ἔδωσε τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν στὸν παράλυτο, κάποιοι ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους Γραμματεῖς, ποὺ ἦταν ἐκεῖ μαζεμένοι, σκέφθηκαν ἀπὸ μέσα τους ὅτι ὁ Κύριος βλασφήμησε, συγχωρώντας ἁμαρτίες. Καὶ τοῦτο, γιατὶ δὲν τὸν πίστευαν ὡς Θεό, ὡς Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὡς ἕνα ἁπλὸ ἄνθρωπο. Μὰ ὁ Παντογνώστης ἀμέσως τὸ γνώρισε καὶ τοὺς ἤλεγξε φανερά, ὅτι σκέφτονταν πονηρὰ μέσα στὶς καρδιές τους. Καί, γιὰ νὰ τοὺς ἀποδείξει τὸ θεϊκό Του ἀξίωμα, καὶ ἄρα τὴν ἐξουσία ποὺ εἶχε -καὶ ἔχει- ὡς Θεὸς νὰ συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, εἶπε στὸν παράλυτο: «Σηκώσου, παιδί μου, καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου στοὺς ὤμους σου καὶ πήγαινε ὑγιὴς πιὰ στὸ σπίτι σου.»  Καὶ πράγματι, ἀμέσως θεραπεύθηκε ὁ παράλυτος καί, παίρνοντας τὸ κρεββάτι του μόνος του, ἐπέστρεψε στὴν οἰκία του, καθιστώντας τὸ θαῦμα ἐμφανέστατο!

Στὶς μέρες μας ποὺ ζοῦμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, περνοῦμε ποικίλες κρίσεις: Κρίσεις οἰκονομικές, ἐθνικές, κρίσεις συνείδησης καὶ ἀξιῶν. Κρίσεις, ποὺ εἶναι ἀπότοκα, ποὺ γέννησε δηλαδὴ ἡ μακροχρόνια πνευματική μας κρίση. Τὸ πρῶτο καὶ κύριο καὶ καίριο, ποὺ καλούμαστε νὰ διαφυλάξουμε, εἶναι ἡ Πίστη μας, ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας. Τοῦτος εἶναι ὁ πολυτιμώτερος καὶ μονιμώτερος καὶ ἀναφαίρετος θησαυρός μας. Ποτὲ νὰ μὴ χάνουμε τὴν πίστη καὶ ἐλπίδα μας στὸν Θεό. Καί, μαζὶ μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα, νὰ ἔχουμε καὶ τὰ καλὰ ἔργα: Ἔργα ἀγάπης στὸν συνάνθρωπό μας, ἀλλὰ καὶ μετάνοιας, καὶ μαζὶ νὰ ἔχουμε προσευχὴ καὶ μυστηριακή ζωή. Νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε μὲ μετάνοια καὶ νὰ κοινωνοῦμε τῶν ἀχράντων Μυστηρίων μὲ τὴν κατάλληλη προετοιμασία. Καὶ ὅταν ἔτσι ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε, μὲ πίστη καὶ μετάνοια καὶ ταπείνωση, μὲ ἐνσυνείδητη μυστηριακή ζωή, θὰ ἑλκύσουμε πλούσιο τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ἀξιωθοῦμε κι ἐδῶ νὰ διέλθουμε εἰρηνικὰ τὴ ζωή μας καὶ ἐκείνη τὴν ἀνέκφραστη χαρὰ τοῦ παραδείσου νὰ γευθοῦμε, μὲ τὴ Χάρη καὶ Φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας καὶ ὅλων τῶν ἁγίων. Ἀμήν!