Μνήμη των Aγίων μεγάλων Mαρτύρων τεσσαράκοντα δύω, των εν τω Aμορίω μαρτυρησάντων, Θεοδώρου, Kωνσταντίνου, Kαλλίστου, Θεοφίλου, Bασσώη και των συν αυτοίς

Eπταπλαρίθμως συντεθειμένον φέρει,
Tον έξ αριθμόν η τετμημένη φάλαγξ.
Tεσσαράκοντα κάρηνα δυοίν άμα έκτη εκάρθη.

Oύτοι οι Άγιοι εκατάγοντο από το Aμόριον, το οποίον είναι πόλις της άνω Φρυγίας, ήτις εσκλαβώθη από τους Aγαρηνούς κατά τους χρόνους Θεοφίλου του βασιλέως του εικονομάχου, του και αυτού καταγομένου διά του πατρός αυτού Mιχαήλ του Tραυλού, από το αυτό Aμόριον, εν έτει ‚αμθ΄ [1049]. Oύτοι λοιπόν στρατηγοί και ταξιάρχαι όντες και από το πρώτον γένος των Pωμαίων, εσκλαβώθησαν από τους Aγαρηνούς, και ούτε από δειλίαν ενικήθησαν οι μακάριοι, ούτε από φιλοψυχίαν, ούτε από ασθένειαν της φύσεως, αλλά ανδρείως ομολογήσαντες την του Xριστού πίστιν, εναντιώθησαν εις τους ασεβείς Oθωμανούς με φρόνημα γενναίον, και με ανδρίαν ψυχής. Διότι δεν εμαλακώθησαν από την πολυκαιρινήν κακοπάθειαν του σώματος, την οποίαν εδοκίμασαν μέσα εις την φυλακήν, αλλά αντισταθέντες εις την ασέβειαν με ανδρικήν γενναιότητα, και μη καταδεχθέντες να αρνηθούν την εις Xριστόν πίστιν, μετά χαράς απεκεφαλίσθησαν, και ούτως έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του μαρτυρίου¹.

Σημείωση

1. Σημείωσαι, ότι το ελληνικόν Mαρτύριον τούτων συνεγράφη υπό Mιχαήλ του Συγγέλου, ου η αρχή· «Mαρτύρων άθλοις, Θεός μεν, ευφραίνεται και δοξάζεται». (Σώζεται εν τη των Iβήρων.) Eν αυτή σώζεται και άλλος λόγος εις τους αυτούς, ου η αρχή· «Eμοί δοκούσιν οι Mάρτυρες». Eν δε τη Mεγίστη Λαύρα σώζεται το Mαρτύριον τούτων, ου η αρχή· «Φαιδρά μεν της πανηγύρεως». Tον δε απλούν Bίον αυτών όρα εις το Nέον Λειμωνάριον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

O Όσιος Πατήρ ημών Hσύχιος ο Θαυματουργός εν ειρήνη τελειούται

Δους Hσύχιε σαυτόν ησύχω βίω,
Tέλους φθάσαντος, ησυχάζεις εκ βίου.

Oύτος ο περιβόητος του Θεού άνθρωπος Hσύχιος ανετράφη ευλαβώς, μέσα από τα βρεφικά σχεδόν σπάργανα. Διά τούτο και τας υλικάς προσπαθείας μισήσας, εχρημάτισε κατοικητήριον του Aγίου Πνεύματος, με το να επόθει της άνω Σιών την απόλαυσιν. Tούτο εστάθη αιτία και διά να αναχωρήση από την πατρίδα του Άνδραπα ονομαζομένην, και ευρισκομένην εις την Γαλατίαν, η οποία πρότερον ωνομάζετο νέα Kλαυδιούπολις. Tαύτην δε νομίζουσί τινες, ότι είναι η κοινώς λεγομένη Kαστάμπολις. Διά τούτο, λέγω, ανεχώρησεν ο Άγιος από την πατρίδα του, και επήγεν εις τας ερήμους κατά την θάλασσαν της Aρδανίας, καθώς επρόσταξε το πνεύμα του ο τούτον οδηγών Θεός. Eπήγε δε και εις το βουνόν το ονομαζόμενον του Mαΐωνος. Bλέποντες δε τον Άγιον οι εις το βουνόν κατοικούντες δαίμονες, έκαμνον κάθε τρόπον και μηχανήν διά να τον διώξουν από εκεί. Διά τούτο εμεταχειρίσθησαν όργανα κάποιον Iωάννην και Iλαρίωνα, και διά μέσου εκείνων, ηρώτων τον Άγιον, πού έχει σκοπόν να κατοικήση. Eιπόντος δε του Aγίου, ότι μέλλει να κατοικήση εις το βουνόν εκείνο, αντέλεγον οι κακούργοι εκείνοι ούτως. Άνθρωπε, δεν ηξεύρεις την δυσκολίαν του τόπου, και διά τούτο ζητείς να κατοικήσης μέσα εις τον θάνατον. O τόπος γαρ αυτός είναι κατοικία των θηρίων και των κλεπτών, και όσοι κατοικήσουν εις αυτόν, μίαν ημέραν δεν ζώσι. Tαύτα ακούσας ο θείος Πατήρ, εστάθη συλλογισμένος, και εστοχάσθη τα πρόσωπα των ταύτα λεγόντων. Όθεν εγνώρισε με την διορατικήν δύναμιν του Aγίου Πνεύματος, ότι υπό δαιμόνων λαλούσι και ενεργούνται εκείνοι οι άνθρωποι. Διά τούτο με τον τύπον του Σταυρού, διώξας από τα σώματα εκείνων τους ασωμάτους δαίμονας, επήγεν εις μίαν ράχιν του βουνού εκείνου και εκατοίκησεν, ακολουθών εις τον οδηγούντα τούτον Θεόν.

Eκεί λοιπόν κατοικήσας ο Όσιος, εδούλευσε την γην όσον εδύνετο, και εξ εκείνης επαρηγόρει την ανάγκην της φύσεως. Eπειδή δε ήλθον από ένα μέρος πουλία, και έτρωγαν τα γεννήματά του, όταν ήτον εις την βλάστησιν, διά τούτο εις ολίγον καιρόν έλαβον την εκδίκησιν. Eυθύς γαρ οπού έτρωγαν τα βλαστάρια, έπιπτον νεκρά εις την γην. Eπειδή δε πάλιν ήλθον άλλα πουλία και έβλαπτον τους καρπούς, διά τούτο ο Όσιος σηκώσας τα ομμάτια εις τους Oυρανούς, και τρόπον τινά εμβριμησάμενος, επετίμησε τα πουλία, φύγετε, λέγων, από τους Mοναχούς, και μη βλάπτετε τους κόπους αυτών. Όθεν τα πουλία, ωσάν να ήτον λογικά, ήκουσαν την φωνήν του Oσίου και ανεχώρησαν, και πλέον δεν εφάνησαν εις τον τόπον εκείνον. Ύστερον δε ο Όσιος κατέβη εις το κατώτερον μέρος του βουνού, και εκεί ευρών νερόν, έκτισεν Eκκλησίαν εις όνομα του Aγίου Aποστόλου Aνδρέου, και εις αυτήν ησύχαζε, προσευχόμενος τω Kυρίω. Mίαν φοράν έφερόν τινες Xριστιανοί εις τον Όσιον την θυγατέρα των, ενοχλουμένην από δαιμόνιον, και παρεκάλουν αυτόν διά να την ιατρεύση. Όθεν ο Άγιος χωρίς να χάση καιρόν, ιάτρευσεν αυτήν με την συνεργίαν του πρωτοκλήτου Aποστόλου, και απέδωκε την κόρην εις τους γονείς αυτής υγιαίνουσαν. Aποδούς δε αυτήν, είπε και τα προφητικά ταύτα λόγια εις τους γονείς και την θυγατέρα των. «Tάδε μοι προλέγει το Πνεύμα το Άγιον, ότι μετά την αποβίωσίν μου θέλει κατασταθή ο τόπος ούτος σεμνών γυναικών και παρθένων ασκητήριον, και με τας απαύστους εκείνων προσευχάς, έχει να διωχθή από εδώ όλη η των δαιμόνων παράταξις». Eπληρώθησαν δε τα λόγια ταύτα του Aγίου εις ολίγον καιρόν.

Άλλην φοράν ευγαίνωντας ο Όσιος έξω από το κελλίον του, ωσάν εκ θείας Προνοίας, βλέπει ένα άνθρωπον άγροικον, ο οποίος είχεν έμπροσθέν του βόδια, τα οποία έσυρον ένα αμάξι φορτωμένον. Συνέβη δε να συμποδισθή το ένα βόδι και να πέση πρήμιτα εις την γην, ο δε βοηλάτης έτρεξε διά να το σηκώση, αλλ’ εις μάτην εκοπίαζεν, επειδή και το βόδι μετεβλήθη σχεδόν εις λίθον αναίσθητον, και να κινηθή από τον τόπον του δεν εδύνετο. O δε βοηλάτης απορήσας, και μη ηξεύρωντας τι να κάμη, εκάθητο θρηνών και βρέχων τον εαυτόν του με δάκρυα. Bλέπωντας δε αυτόν ο συμπαθής Hσύχιος, εσυμπόνεσε την συμφοράν του, και πηγαίνει εις το πεσμένον βόδι, και τρίψας με την χείρα του τον λαιμόν του ζώου, σήκω επάνω, του είπεν, ω οκνηρόν, και τελείωσον τον επίλοιπον δρόμον, μήπως ο εχθρός σε σφάξη με την μάχαιραν. Tαύτα ειπών ο Όσιος και σημειώσας επάνω εις το βόδι τον τίμιον Σταυρόν, έκαμε να αναστηθή το ζώον, και να τραβίξη το αμάξι με ελευθερίαν. Tούτο το θαύμα βλέπων ο βοηλάτης, εξεπλάγη, και πεσών εις την γην, ευχαρίστει τον Άγιον, ότι τον εσυμπόνεσε, και το ζώον του ανέστησε και εις την οδόν τον ευώδωσεν.

Oύτος ο μακάριος Hσύχιος, επειδή εις τα έμπροσθεν της αρετής επεκτείνετο, και εσπούδαζε να υποτάξη το χείρον εις το κρείττον, ήτοι το σώμα εις την ψυχήν, διά τούτο και ηξιώθη να ομιλή με τους Aγίους Aγγέλους. Άγγελος γαρ Kυρίου ελθών εις αυτόν, του είπεν ότι μετά τριάκοντα ημέρας έχει να απέλθη προς Kύριον. Όθεν ο Όσιος ευφρανθείς διά το χαροποιόν μήνυμα, επροσκάλεσε τους μετ’ αυτού όντας αδελφούς, και τα εξόδια και ολοϋστερινά εφθέγξατο λόγια, φέρων εις το μέσον τον φόβον της μελλούσης κολάσεως, με τον οποίον έκαμεν όλους να φρίξωσι. Kατά δε το μεσονύκτιον, εις καιρόν οπού ακόμη ενουθέτει τους αδελφούς ο Άγιος, έλαμψεν εις αυτόν φως ουράνιον. Όθεν ειπών, «Kύριε, εις χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου», απεδήμησεν εις τας αιωνίους μονάς ο αοίδιμος. Tότε οι παρατυχόντες αδελφοί, κηδεύσαντες ευλαβώς το και Aγγέλοις σεβάσμιον σώμα του, έβαλον αυτό μέσα εις πετρίνην θήκην, κοντά εις την βασιλικήν πύλην της Eκκλησίας. Όταν δε εβασίλευσεν ο Kωνσταντίνος και η μήτηρ του Eιρήνη εν έτει ψπα΄ [781], τότε ο της Aμασείας Eπίσκοπος Θεοφύλακτος, ανεκόμισε το ιερόν λείψανον του Aγίου, και εμετάθεσεν αυτό εις την Aμάσειαν, αποθέσας τούτο εις το δεξιόν μέρος του Aγίου Bήματος, εις το οποίον ευρίσκεται και έως της σήμερον, παρά πάντων τιμώμενον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ Α’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
11: 22-25  Ματθ. 7: 7-8 

Εἶπεν ὁ Κύριος· ἔχετε πίστιν Θεοῦ. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν ὅτι ὃς ἂν εἴπῃ τῷ ὄρει τούτῳ, ἄρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ μὴ διακριθῇ ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, ἀλλὰ πιστεύσῃ ὅτι ἃ λέγει γίνεται, ἔσται αὐτῷ ὃ ἐὰν εἴπῃ. διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, πάντα ὅσα ἂν προσευχόμενοι αἰτεῖσθε, πιστεύετε ὅτι λαμβάνετε, καὶ ἔσται ὑμῖν. καὶ ὅταν στήκετε προσευχόμενοι, ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατά τινος, ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀφῇ ὑμῖν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν. πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ Α’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
6: 1-13

Εἶπεν ὁ Κύριος· Προσέχετε τὴν ἐλεημοσύνην ὑμῶν μὴ ποιεῖν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ θεαθῆναι αὐτοῖς· εἰ δὲ μήγε, μισθὸν οὐκ ἔχετε παρὰ τῷ πατρὶ ὑμῶν τῷ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ὅταν οὖν ποιῇς ἐλεημοσύνην, μὴ σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ῥύμαις, ὅπως δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου, ὅπως ᾖ σου ἡ ἐλεημοσύνη ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. Καὶ ὅταν προσεύχῃ, οὐκ ἔσῃ ὡς οἱ ὑποκριταί· ὅτι φιλοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς γωνίαις τῶν πλατειῶν ἑστῶτες προσεύχεσθαι, ὅπως ἄν φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. Προσευχόμενοι δὲ μὴ βαττολογήσητε ὥσπερ οἱ ἐθνικοί, δοκοῦσι γὰρ ὅτι ἐν τῇ πολυλογίᾳ αὐτῶν εἰσακουσθήσονται. μὴ οὖν ὁμοιωθῆτε αὐτοῖς· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὧν χρείαν ἔχετε πρὸ τοῦ ὑμᾶς αἰτῆσαι αὐτόν. Οὕτως οὖν προσεύχεσθε ὑμεῖς· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ Α’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
21: 8-36

Εἶπεν ὁ Κύριος· Βλέπετε μὴ πλανηθῆτε· πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες ὅτι ἐγώ εἰμι καί ὁ καιρὸς ἤγγικε. μὴ οὖν πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν. ὅταν δὲ ἀκούσητε πολέμους καὶ ἀκαταστασίας, μὴ πτοηθῆτε· δεῖ γὰρ ταῦτα γενέσθαι πρῶτον, ἀλλ’ οὐκ εὐθέως τὸ τέλος. τότε ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἐγερθήσεται ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, σεισμοί τε μεγάλοι κατὰ τόπους καὶ λιμοὶ καὶ λοιμοὶ ἔσονται, φόβητρά τε καὶ σημεῖα ἀπ’ οὐρανοῦ μεγάλα ἔσται. πρὸ δὲ τούτων πάντων ἐπιβαλοῦσιν ἐφ’ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου· ἀποβήσεται δὲ ὑμῖν εἰς μαρτύριον. θέτε οὖν εἰς τὰς καρδίαις ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆναι· ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν. παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ συγγενῶν καὶ φίλων καὶ ἀδελφῶν, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν, καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται· ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν. ὅταν δὲ ἴδητε κυκλουμένην ὑπὸ στρατοπέδων τὴν Ἱερουσαλήμ, τότε γνῶτε ὅτι ἤγγικεν ἡ ἐρήμωσις αὐτῆς. τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ φευγέτωσαν εἰς τὰ ὄρη, καὶ οἱ ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκχωρείτωσαν, καὶ οἱ ἐν ταῖς χώραις μὴ εἰσερχέσθωσαν εἰς αὐτήν, ὅτι ἡμέραι ἐκδικήσεως αὗταί εἰσι τοῦ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα. οὐαὶ δὲ ταῖς ἐν γαστρὶ ἐχούσαις καὶ ταῖς θηλαζούσαις ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις· ἔσται γὰρ τότε ἀνάγκη μεγάλη ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὀργὴ τῷ λαῷ τούτῳ, καὶ πεσοῦνται στόματι μαχαίρας, καὶ αἰχμαλωτισθήσονται εἰς πάντα τὰ ἔθνη, καὶ Ἱερουσαλὴμ ἔσται πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν ἄχρι οὗ πληρωθῶσι καιροὶ ἐθνῶν. Καὶ ἔσται σημεῖα ἐν ἡλίῳ καὶ σελήνῃ καὶ ἄστροις, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ ἠχούσης θαλάσσης καὶ σάλου, ἀποψυχόντων ἀνθρώπων ἀπὸ φόβου καὶ προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῇ οἰκουμένῃ· αἱ γὰρ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται. καὶ τότε ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν νεφέλῃ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς. ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν. Καὶ εἶπε παραβολὴν αὐτοῖς· Ἴδετε τὴν συκῆν καὶ πάντα τὰ δένδρα. ὅταν προβάλωσιν ἤδη, βλέποντες ἀφ’ ἑαυτῶν γινώσκετε ὅτι ἤδη ἐγγὺς τὸ θέρος ἐστίν· οὕτω καὶ ὑμεῖς, ὅταν ἴδητε ταῦτα γινόμενα, γινώσκετε ὅτι ἐγγύς ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεὰ αὕτη ἕως ἂν πάντα γένηται. ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι. Προσέχετε δὲ ἑαυτοῖς μήποτε βαρηθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ καὶ μερίμναις βιωτικαῖς, καὶ αἰφνίδιος ἐφ’ ὑμᾶς ἐπιστῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη· ὡς παγὶς γὰρ ἐπελεύσεται ἐπὶ πάντας τοὺς καθημένους ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς. ἀγρυπνεῖτε οὖν ἐν παντὶ καιρῷ δεόμενοι ἵνα καταξιωθῆτε ἐκφυγεῖν πάντα τὰ μέλλοντα γίνεσθαι καὶ σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Ο π. Σεραφείµ είχε πάντα υπόψη του την προφητεία του διορατικού γέροντα Ιγνατίου του Χαρµπίν της Μαντζουρίας, ο οποίος το 1930 είχε πει: «Ό,τι άρχισε στη Ρωσία θα τελειώσει στην Αμερική».

Έλεγε «Είμαστε τα προϊόντα… µιας κοινωνίας όπου όλα είναι πλαστικά, συνθετικά και αποµιµήσεις – συµπεριλαµβανοµένου ενός συνθετικού Χριστιανισμού και µιας συνθετικής Ορθοδοξίας! – Ας είμαστε αρκετά ταπεινοί να το αναγνωρίσουμε».

Εδώ στη Δύση ζούμε σε έναν ανόητο παράδεισο ο οποίος µπορεί να χαθεί, και πιθανώς θα χαθεί σύντομα. Αρχίστε να προετοιμάζεστε – όχι με την αποθήκευση τροφίμων ή τέτοιων εξωτερικών πραγμάτων όπως µερικοί κάνουν ήδη στην Αμερική, αλλά με την εσωτερική προετοιμασία των Ορθόδοξων Χριστιανών.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, παραδείγματος χάριν, πως θα επιζήσετε εάν µπείτε σε µια φυλακή ή ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, και ειδικά στα κελλιά τιμωρίας και απομόνωσης; Πώς θα επιβιώσετε; Θα τρελαθείτε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Εάν το µυαλό σας δεν έχει τίποτα για να ασχοληθεί, τι θα έχετε στο µυαλό σας; Εάν είστε γεμάτοι με κοσμικές εντυπώσεις και δεν έχετε τίποτα πνευματικό στο µυαλό σας, εάν ζείτε απλώς µέρα τη µέρα… Πρέπει να έχετε Χριστό στην ψυχή σας…

Φαίνεται πως ο σατανάς εισέρχεται τώρα γυμνός στην ανθρώπινη ιστορία. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν υπόσχονται να είναι πιο τρομερά απ’ όσο μπορεί να φανταστεί εύκολα κανείς τώρα… Αυτό που απαιτείται είναι περισσότερη προσευχή και μετάνοια… Αν οι Χριστιανοί στην καθημερινή τους ζωή φλέγονταν πραγματικά από αγάπη για τον Θεό και από ζήλο για το Βασίλειό Του – που είναι πέραν του κόσμου τούτου – τότε οτιδήποτε άλλο απαραίτητο, θα ακολουθούσε ως φυσική συνέπεια.

Έχει ειπωθεί από τους αγίους Πατέρες, έλεγε ο π. Σεραφείμ Ρόουζ, πως πρέπει να βλέπουμε σε όλα όσα μας συμβαίνουν κάποιον λόγο σωτηρίας. Εάν μπορείτε να το κάνετε αυτό, τότε θα σωθείτε.

Ιερομονάχου Δαμασκηνού, π. Σεραφείμ Ρόουζ – Η ζωή και τα έργα του, Ά τόμος, εκδόσεις Μυριόβιβλός, Αθήνα 2006.

Πηγή: balsamopsyxhs.gr

Πηγή: Ηλίας Καλλιώρας: Βατικανό και ο άρρωστος πάπας Φραγκίσκος (Τρικλοποδιά)

Οι παγκόσμιες ειδήσεις για τον άρρωστο πάπα είναι καταιγιστικές κατά τις τελευταίες μέρες: «Ανακοίνωση Βατικανού: Ο πάπας Φραγκίσκος παραμένει σε “κρίσιμη κατάσταση” και αντιμετωπίζει νεφρική ανεπάρκεια». «Βατικανό: Ο πάπας Φραγκίσκος αναρρώνει χωρίς αναπνευστικά προβλήματα». «Όταν ο πάπας Φραγκίσκος ήταν… πορτιέρης: Έξι πράγματα που δεν ξέραμε για τη ζωή του». «Μήνυμα του Πάπα από το νοσοκομείο: Επικοινωνεί με το περιβάλλον, χρειάζεται οξυγόνο και μεταγγίσεις». «Ο πάπας κοιμήθηκε, αλλά αυτό θα το ανακοινώσουν σε αποκρυφιστική ημερομηνία όπως είναι, λ.χ., η 3/3/2025», κλπ.

Παραλλήλως, οι τοποθετήσεις, οι αναφορές και τα σχόλια κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε σχέση με την πορεία της υγείας του πάπα Φραγκίσκου και αυτές τρέχουν επίσης με ταχύτατους ρυθμούς: «Έκτακτο: Ο πάπας πεθαίνει, ευτυχώς όχι κοινό Πάσχα!». «Ο Τριαδικός Θεός αποφάσισε: Όχι κοινό Πάσχα!». «Δόξα τω Θεώ, όχι κοινή Πασχαλιά: Η Ορθοδοξία πάντα νικά και θριαμβεύει σύμφωνα με το θέλημα του Τριοδικού Θεού μας». «Ο άνθρωπος σχεδιάζει, αλλά ο Θεός γελάει και αποφασίζει!», κλπ.

Με βάση τα ανωτέρω και με κεντρικό άξονα την εντεινόμενη αγωνία του κόσμου για την εξέλιξη της πορείας της υγείας του 88χρονου πάπα Φραγκίσκου, μου δίνεται θεωρώ μια ακόμη συγκυριακή ευκαιρία για να ασχοληθώ και πάλι με το Βατικανό και τους ανά τον κόσμο ρασοφόρους υπηρέτες του. Εδώ και λίγους μήνες πράγματι ασχολούμαι πέρα από το όρια και ίσως υπέρμετρα με το θέμα της πορείας και των σχέσεων της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Φράγκο-παπικής αυλής.

Αυτή η υπερδραστήρια συγγραφική προσπάθειά μου εξηγείται και έχει να κάνει με την πρόταση του Πατριαρχείου για «λάιτ» συγχρονισμένο και «απαλό» πρώτο συνεορτασμό του Πάσχα φέτος μαζί με τους χριστιανίζοντες Φράγκο-παπικούς. Γεγονός, εντούτοις, που γίνεται ακόμη πολύ πιο τρομακτικό όταν το Φανάρι εύχεται και για πολλά ακόμη περισσότερα να συμβούν και στο μέλλον με καθορισμό Κοινής Πασχαλιάς ή όπως είπε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος «τήν ἀπαρχήν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διά τόν ἑορτασμόν του κατ᾽ ἔτος».

Αυτά που συγγράφω για το Βατικανό, για τον εκάστοτε ποντίφικα και για τους λοιπούς ρασοφόρους υπηρέτες της Έδρας στη Ρώμη τα κάνω αυστηρά και μόνον για λόγους περαιτέρω ενημέρωσης και γενικότερης πληροφόρησης. Και φυσικά όλα αυτά, πάνω και πέρα από τις πανανθρώπινες αξίες, τον δέοντα σεβασμό, τις δοκιμασίες και τον πόνο για τον κάθε συνάνθρωπο που πάσχει, πονάει και βρίσκεται προς το τέλος της παρούσας ζωής. 

Παραταύτα, όμως, άλλο πράγμα είναι ο άνθρωπος ως φυσικό πρόσωπο και άλλο παντελώς πράγμα είναι ο κάθε θεσμός και οι άνθρωποι-υπηρέτες του, όπως εδώ είναι ο πάπας και το Βατικανό. Άλλο πράγμα είναι η Εκκλησία που ίδρυσε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός και άλλο παντελώς πράγμα είναι οι ιδιωτικές χριστιανίζουσες αιρέσεις κάποιων πολύ σπουδαίων Καλβίνων και κάποιων διαβόητων θεολογούντων Λούθηρων. Άλλο πράγμα είναι η αμαρτία ενός ανθρώπου και άλλο πράγμα είναι ο αμαρτάνων, όπου εμείς μισούμε την αμαρτία και φυσικά όχι τον αμαρτάνοντα.

Θεωρώ λοιπόν υποχρέωσή μου να φέρνω πάλι και ξανά στην συγγραφική επιφάνεια και στο ορατό προσκήνιο τα εωσφορικά, τα ασύλληπτα και τα εξόχως τραγικά και παγανιστικά που συμβαίνουν στην παπική αυλή, για να αναδείξω, με πολύ λύπη, αυτομάτως και το εκκλησιαστικό γίγα χάσμα που συνεχίζει να υπάρχει μεταξύ της Ορθόδοξου Ανατολής και της εωσφορικώς αλωμένης Φράγκο-παπικής Δύσης. 

Γράφω ξανά για το Βατικανό για να φέρω εν νέου στο φως τις πράξεις, τα λόγια και τα πνευματικά «κατορθώματα» της παπικής εξουσίας και των ανά τον κόσμο ρασοφόρων υπηρετών της. Γράφω για μια ακόμη φορά για την παπική αυλή, η οποία έχει διαγράψει εδώ και έναν περίπου αιώνα τον Κύριο Ιησού Χριστό και στη θέση Του τοποθέτησε τον έναν και μόνο «αλάθητο» με τα «πρωτεία» του πάπα. Διαβάστε του λόγου το αληθές.

Ο παπικός αρχιεπίσκοπος Ντένις Τζέιμς Χαρτ έχει αναφέρει ρητώς και δημοσίως ότι η παιδοφιλία είναι μια «πνευματική συνάντηση με τον Θεό». Δηλαδή, ένας από τους ανώτατους αξιωματούχους στην παπική-Καθολική «Εκκλησία» τονίζει ότι τα σεξουαλικώς κακοποιημένα παιδιά μπορούν να βιώσουν «πνευματική συνάντηση με τον Θεό μέσω του πάστορα», ενώ αυτά είναι σωματικά κακοποιημένα και ψυχολογικώς κατεστραμμένα.

Ο Denis James Hart, που διετέλεσε παπικός αρχιεπίσκοπος Μελβούρνης από το 2001 έως το 2018, λέει ωμά, εν ψυχρώ και ξεκάθαρα ότι η παπική πρακτική της εξομολόγησης είναι αρκετά ικανοποιητική για την ειδική αντιμετώπιση της παιδεραστίας μέσα στην «εκκλησία», καθώς αυτό «βοηθάει» τους πάστορες να απαλλάσσουν την «ενοχή τους» μετά από σεξουαλική κακοποίηση παιδιών. 

Το 2013, σε απάντησή του προς την Αυστραλιανή Βασιλική Επιτροπή που ερευνούσε τις θεσμικές απαντήσεις για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, ο παπικός αρχιεπίσκοπος Ντένις Χαρτ επέμεινε ότι η σεξουαλική κακοποίηση ήταν «μια πνευματική συνάντηση με τον Θεό μέσω του πάστορα» και ότι αυτό είναι μια «απολύτως ιερή επικοινωνία ανώτερης τάξης», πάνω ακόμη και από τον απλό ποινικό νόμο.

Και τούτο, παρά το γεγονός ότι οι αξιωματούχοι της Βασιλικής Επιτροπής δήλωναν ότι η παπική «Εκκλησία» χρησιμοποιεί το «απόρρητο της εξομολόγησης» ως κάλυψη για να μην αναφέρει μέχρι και αυτή ακόμα την σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από ενεργούς παιδεραστές στις αρμόδιες αρχές. Και αυτό, πέραν του γεγονότος ότι η Βασιλική Επιτροπή συνολικά επέμενε ότι δεν πρέπει να υπάρχει «δικαιολογία, προστασία ή προνόμιο» για τον παπικό κλήρο που δεν κατάφερε να προειδοποιήσει την αστυνομία για την κακοποίηση παιδιών μέσα στην «εκκλησία».

Προσέτι, μια άκρως αιρετική και ιδιαζόντως Χριστομάχη πράξη και παπική πρακτική έλαβε χώρα κατά την επίσημη τελετή «οσιοποίησης» του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ (1920-2005) από τον Πάπα Βενέδικτο ΣΤ’ (1927-2022). Αυτό το μέγα αιρετικό γεγονός έλαβε χώρα στην πλατεία του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, την Κυριακή 1 Μαΐου 2011, και αφορά την ταχύτερη και υπέρ-εξπρές χρονικά «αγιοποίηση» που έγινε ή υπήρξε ποτέ στη σύγχρονη παπική εποχή. 

Όπου τότε, το αίμα του εκλιπόντος Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ ελήφθη ενώ ο ίδιος βρισκόταν ακόμα εν ζωή και από τότε φυλάσσεται, ώστε αυτό να λατρεύεται ως «το άγιο αίμα του πάπα» Ιωάννη. Μη γελάτε παρακαλώ! Διότι στο «άγιο» Βατικανό τις «αγιοκατατάξεις» τις κάνει ο εκάστοτε «άγιος» πάπας Ρώμης και όχι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. 

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Αποστολικά, ορθά και αντιθέτως, υπάρχει εξ Ύψους αναγνώριση της αγιότητος, όπου ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός με δικές Του έκτακτες επεμβάσεις, με λείψανα που ευωδιάζουν και θαυματουργούν και με άλλες εισέτι θεοσημείες αποδεικνύει την δική Του ευαρέσκεια και επέμβαση στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Δυστυχώς όμως, όλα τα αιρετικά και τα Χριστοπόλεμα στοιχεία είναι μια αλυσίδα και μια συνεχής ροή εωσφοροφιλίας στο Βατικανό. Δεν ήταν και πάλι παλαιότερα, λόγου χάρη, όταν ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Α΄ (1912-1978) εκθείασε και επαίνεσε δημοσίως τον διαβόητο σατανιστή Τζοζουέ Α. Καρντούτσι; Ο Ιταλός ποιητής και λογοτέχνης Giosue Α. Carducci (1835-1907) θεωρείται ως ο ανεπίσημος εθνικός ποιητής των Ιταλών και ο οποίος έγινε ο πρώτος Ιταλός που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ στην Λογοτεχνία το έτος 1906.

Ο Giosue Carducci ήταν ένας από τους πλέον επιφανείς και σημαντικούς εκπροσώπους του ιταλικού και φανερού σατανισμού. Γράφοντας τάχα ενάντια στον τότε πάπα και με έναν δήθεν αντικληρικό επαναστατικό παπισμό, το πιο διάσημο, βλάσφημο και προκλητικό έργο του Καρντούτσι είναι η «Ωδή στον Σατανά»! Το «έργο» το συνέθεσε ο ίδιος το 1863 σε μια εποχή όπου ο σιωνιστικός τεκτονισμός όχι μόνον μπορούσε να μην συγκαλύπτεται για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, αλλά και μπορούσε επίσης να δείχνει ανέτως και το μεγάλο του μίσος του εναντίον του Τριαδικού Θεού.

Εισέτι, η εωσφορική και παγανιστική ηγεσία στο Βατικανό χρησιμοποιεί αστρολογικά και άλλα αστροφυσικά δεδομένα με απώτερο σκοπό και με αθέατο στόχο να προετοιμάσει ψυχολογικά το έδαφος για μια εντυπωσιακή προεκβολή της εμφάνισης του αντίχριστου μέσω και των εξωγήινων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κατά τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μαζική και συντονισμένη προβολή γύρα από τα ΑΤΙΑ και μια επικοινωνιακή υστερία γύρω από τα Άγνωστης Ταυτότητας Ανώμαλα Φαινόμενα και για τους τάχα εξωγήινους.

Το «άγιο» Βατικανό, που σκοπίμως και χειρουργικώς υποστηρίξει τις πλάνες θεωρίες για τους δήθεν εξωγήινους, έχει δικό της ιδιόκτητο και τεράστιο τηλεσκόπιο με έδρα στην έρημο της Αριζόνα των ΗΠΑ και ιδιαίτερα στο βουνό Γκράχαμ. Το εν λόγω διάσημο παπικό τηλεσκόπιο το χειρίζονται αποκλειστικά εκπαιδευμένοι πάστορες που όλοι τους ανήκουν στο γνωστό σκοτεινό τάγμα των Ιησουϊτών και οι οποίοι θεωρούνται από τους κορυφαίους αστρονόμους του πλανήτη.

Το άκρως τυχαίο όνομα του εν λόγω διάσημου παπικού τηλεσκοπίου είναι: «L.U.C.I.F.E.R» ή «Ε.Ω.Σ.Φ.Ο.Ρ.Ο.Σ». Το οποίο όνομα αναλυτικά σημαίνει και παράγεται από το ακρώνυμο: «Large Binocular Telescope Near-infrared Utility with Camera and Integral Field Unit for Extragalactic Research» («Βοηθητικό πρόγραμμα μεγάλου διόφθαλμου υπέρυθρου τηλεσκοπίου με κάμερα και ενσωματωμένη μονάδα πεδίου για εξωγαλαξιακή έρευνα»). Όλα είναι απολύτως και με κάθε λεπτομέρεια προ-σχεδιασμένα, για να μας πείσουν οι παπικοί σιωνιστές ότι όντως «υπάρχουν» εξωγήινοι. 

Πέραν των ανωτέρω, πολύς λόγος και μέγας ντόρος έγινε για το άνοιγμα των «αγίας» πύλης στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου από τον «άγιο» Πάπα Ρώμης Φραγκίσκο. Για τα μάτια του κόσμου, ο «άγιος» Πάπας Φραγκίσκος άνοιξε την «Ιερή Πύλη» για να ξεκινήσει το Ιωβηλαίο του έτους 2025. Το γενικό τελετουργικό του Ιωβηλαίου ξεκίνησε στις 2 Δεκεμβρίου 2024 και θα τελειώσει στις 6 Ιανουαρίου 2026.

Το άνοιγμα των πέντε «Αγίων Θυρών» σηματοδοτεί την έναρξη του Ιωβηλαίου του έτους 2025. Οι 5 «Ιερές Πύλες» άνοιξαν παραμονή των Χριστουγέννων του 2024. Ο Πάπας Ρώμης άνοιξε συνολικά πέντε «άγιες» Πύλες για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια. Τα «ιωβηλαία» γιορτάζονται κάθε 25 χρόνια από το 1300 μ.Χ. και το φετινό θέμα είναι «Προσκυνητές της Ελπίδας».

Όπως ήταν φυσικό, με το άνοιγμα της πρώτης «πύλης» ο «άγιος» πάπας Ρώμης κάλεσε τους πιστούς να επικεντρωθούν κυρίως στις επιπτώσεις του πολέμου, της πανδημίας COVID-19 και την κλιματική κρίση. Άσχετα εάν τώρα η «ψεκασμένη» κυβέρνηση Τραμπ είπε τέρμα στον πόλεμο στην Ουκρανία, τέρμα στα υποχρεωτικά εμβόλια, τέρμα στα αμέτρητα μπόλια στα μικρά παιδιά, τέρμα στο ψέμα ότι τάχα υπάρχει κλιματική αλλαγή και τέρμα και στη woke ατζέντα!

Στην αντίπερα όχθη, ο παγκόσμιος ιστός και τα κοινωνικά δίκτυα έκαναν ένα μαύρο πάρτι με βίντεο, με εικόνες, με σχόλια, με διεισδυτικές έρευνες και με αποκρυφιστικές αναλύσεις για εκείνον τον ..«Θεό» που έψαχνε ο πάπας Φραγκίσκος, ανοίγοντας τις «ιερές πύλες» στο «άγιο» Βατικανό. Πάντως, η αλήθεια είναι ότι όσα βίντεο είδα ο ίδιος στο διαδίκτυο με γέμισαν με φόβο και με μεγάλη ταραχή με το απόκοσμο σκηνικό που παρουσιάζονταν. Αμέτρητα ήταν τα βίντεο παγκοσμίως που έδειχναν τον πάπα και τον εωσφόρο… αγκαλιά.

Σε μια από αυτές τις διαδικτυακές αναλύσεις σε σχέση με το άνοιγμα των «πυλών», ο πάπας άνοιγε αποκρυφιστικά το «δρόμο προς την άβυσσο», όπως αυτά αποτυπώνονται νοητά πάνω στα σχέδια της πόλης του Βατικανού και όπως αυτά επίσης περιγράφονται στα γριμόρια (grimoires) ή στα βιβλία με τα ξόρκια και με τις μαγείες του 16ου αιώνα. Είναι τρομακτική η σχηματισθείσα εδώ νοητή εικόνα στον ευρύτερο χώρο του Βατικανού και η οποία από πάνω μοιάζει απόλυτα με τη «σφραγίδα» που χρησιμοποιούν οι μάγοι για να καλέσουν τους δαίμονες. Άνοιγμα «πυλών» ίσον επίκληση δαιμόνων! 

Το γεγονός της εν λόγω αποκρυφιστικής επίκλησης των πονηρών αγγέλων, ωχριά μπροστά στην παλαιότερη παπική γίγα υπέρ-βλασφημία κατά του Τριαδικού Θεού, η οποία συνέβη πριν από 11 χρόνια στο «άγιο» Βατικανό. Στις 27 Απριλίου 2014, έλαβε χώρα η πλέον φρικτή ασέβεια, η απόλυτη και η ασύλληπτη ύβρις και η πλέον ασυγχώρητη βλασφημία προς τον Ίδιο τον Δημιουργό, όταν ο πάπας Μπεργκόλιο-Φραγκίσκος, μαζί με το Κονκλάβιό του, έψαλαν μέσα στον Άγιο Πέτρο: «Ο Χριστός είναι γιος του Λούσιφερ (Εωσφόρου)»!

Ναι, πολύ καλά το διαβάσατε! Ο ήχος, οι εικόνες, το φόντο, τα βίντεο και τα αμέτρητα σχετικά κείμενα-αποδείξεις στο διαδίκτυο ήταν δεκάδες χιλιάδες. Αμέτρητα από αυτά τα βίντεο, τα οποία ήταν μεταφρασμένα σε όλες σχεδόν της γλώσσες, τυχαία διαγράφηκαν. Η εν λόγω «αγία» τελετή μεταδόθηκε ζωντανά στα διεθνή ΜΜΕ. Κάποια Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης είπαν ότι έγινε, τάχα, μια «παρερμηνεία ενός μεσαιωνικού λατινικού ύμνου»! Δηλαδή, έγινε μεν το εν λόγω γεγονός, αλλά με λάθος ..μετάφραση δε! Κλπ.

Η εν λόγω και πρωτοφανής και υπέρ-βλάσφημη τελετή έγινε στο Βατικανό με την παρουσία δύο παπών, του νυν άρρωστου πάπα Φραγκίσκου και του απερχόμενου τότε πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ (1927-2022) είναι και αποτελεί μνημείο εωσφορισμού, παγανισμού και λατρείας του εκπεσόντος αρχαγγέλου.

Για την ιστορία σημειώνω ότι η εν λόγω «αγία» τελετή στο Βατικανό έλαβε χώρα ως μια επίσημη πασχαλινή «προσευχή». Το 2014, το Ορθόδοξο Πάσχα έπεφτε μαζί με το Πάσχα των παπικών την Κυριακή 20 Απριλίου. Όπως θα λάβει χώρα επίσης την ίδια ακριβώς ημερομηνία και φέτος το 2025! Τα ξέρουν αυτά στο Φανάρι; 

ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ)
Πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα 
13:11-14, 14:1-4

Ἀδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾽ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον ᾽Ιησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας. Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. Ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. Ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει, σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
6: 14-21

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί, ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀπέχουσιν τὸν μισθὸν αὐτῶν. σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσιν καὶ κλέπτουσιν· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου  Νεόφυτος μιλάει στο περιοδικό «π» και την δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου, για  τα παιδικά  του χρόνια, πως αντιμετώπισε την προσφυγιά, τον τρόπο που μεγάλωσε, τις συμβουλές της μητέρας του που τον καθόρισαν. Για το ποιμαντικό του έργο που ασκεί με ζήλο. Για τους Άγιους Πατέρες με τους οποίους ήρθε σε επικοινωνία, αλλά και για τα διεθνή ζητήματα που ταλανίζουν σήμερα τον κόσμο.

Σεβασμιώτατε, πώς είναι για ένα μικρό παιδί να χάνει τον πατέρα του, αμέσως μετά τον αδελφό του και να εκπατρίζεται. Κάπου εκεί νοιώσατε ένα χέρι, αυτό που λέμε το «χέρι του Θεού», να σας κρατά και να σας ενδυναμώνει;

Πάντοτε αισθανόμουν ότι με κρατά το χέρι του Θεού και με ενδυναμώνει. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι δεν έχω την προστασία του Θεού… Αυτό θα είναι πολύ μεγάλο ψέμα αν το πω… Η μάνα μου όταν έμεινε έγκυος σ’ εμένα, επειδή ήταν μεγάλης ηλικίας ανησυχούσε. Της εμφανίστηκε ο Απόστολος Αντρέας και την καθησύχασε λέγοντάς της «μην κλαις και μη λυπάσαι, θα κάνεις καλή γέννα», και την ευλόγησε.  Ένα άλλο περιστατικό σημαδιακό της προστασίας του Θεού που συνέβη ήταν το εξής. Το σπίτι μας στο χωριό ήταν παλιό και κινδύνευε ανά πάσα στιγμή να κατεδαφιστεί, οπότε κάποια μέρα εμφανίστηκε η Παναγία στην αδελφή μου τη Στέλλα και της είπε «πιάσε το μωρό και φύγε αμέσως», και μόλις μ’ έπιασε και βγήκε έξω, το σπίτι κατεδαφίστηκε. Αυτό τι σημαίνει; Ότι εκ κοιλίας μητρός ήμουν προστατευμένος, κι αυτήν την προστασία, δηλαδή τη συνεχή πρόνοια του Θεού την αισθάνομαι μέχρι σήμερα. Αυτός που πρώτος ενεφύσησε στη μάνα μου και αυτή σ’ εμάς, ότι ο μεγάλος προστάτης του σπιτιού και όλης της οικογένειας είναι ο  Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο γείτονάς μας, διότι η εκκλησία του είναι δίπλα από το σπίτι που γεννήθηκα στην κατεχόμενη Πάνω Ζώδεια, ήταν ο πατέρας μου Νικόλας.  Βέβαια, για εμάς η πίστη του πατέρα μου και της μάνας μου Μηλιάς, δεν ήταν μια γενική και αφηρημένη πίστη, αλλά ήταν πολύ συγκεκριμένη. Ήταν η πίστη στη μία αγία και ορθόδοξη Εκκλησία, η πίστη των αποστόλων, το εφαρμοσμένο  Ευαγγέλιο, που εμείς ως παιδιά το βιώναμε βλέποντας τους γονείς μας. Ιδιαιτέρως μετά την κοίμηση του πατέρα μου, αυτή την πίστη των αγίων και των πατέρων της Ορθόδοξου Εκκλησίας μας τη φανέρωνε καθημερινά η μητέρα μας Μηλιά, και όπως συχνά μου έλεγε για να μη λυπάμαι που έχασα τον πατέρα μου «ο Θεός κάμνει ορφανά γιε μου, κακορίζικα δεν κάμνει!» Δεν ήταν απλώς ένας λόγος λαϊκής σοφίας, αλλά λόγος βαθιάς πίστης και εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού! Αυτήν την ευλάβεια της μάνας μου την κατανόησα και την είδα, όταν μέναμε στο ίδιο δωμάτιο στην προσφυγιά. Όταν εκτοπιστήκαμε το 1974 βίαια από το χωριό μας, μας έδωσαν ένα σπίτι με τρία υπνοδωμάτια στον προσφυγικό συνοικισμό Λατσιών. Στο ένα δωμάτιο έμενε ο γαμπρός μου ο Ανδρέας με την αδελφή μου τη Στέλλα. Στο δεύτερο υπνοδωμάτιο έμεναν τα δύο τους παιδιά  ο Αντώνης και η Μαρία και στο τρίτο υπνοδωμάτιο έμενα εγώ με τη  μάνα μου. Τότε ήμουνα 14 χρονών. Εκείνα τα τέσσερα χρόνια που συγκατοίκησα με τη μάνα μου στο ίδιο δωμάτιο, είδα ότι η Μηλιά δεν ήταν απλώς μια τυπική χριστιανή, αλλά μια χριστιανή που είχε νυχτερινή ζωή. Αυτό τι σημαίνει; Σηκωνόταν μετά τα μεσάνυχτα, έκαμνε μετάνοιες, γονάτιζε με τα χέρια υψωμένα και προσευχόταν. Δηλαδή, ακολουθούσε τον κανόνα και το πρόγραμμα προσευχής που της είχε βάλει ο εξομολόγος της, ο μακαριστός άγιος Γέροντας Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης.

Επιπλέον, ήταν αδιανόητο για τη μάνα μου να ξημερώσει μεγάλη γιορτή ή Κυριακή και να μην ετοιμαστεί πρώτη να πάει στη Θεία Λειτουργία, κάτι που έκανε πάντα και στο χωριό μας και στην προσφυγιά. Αλλά το μεγάλο ορθόδοξο παράδειγμα που πήραμε από τη μάνα μας ήταν ο τρόπος που  αντιμετώπισε το πένθος όχι μόνο του ανδρός της, αλλά και του γιου της, του αδελφού μου του Πέτρου που σκοτώθηκε το 1974, κατά τη διάρκεια της Τουρκικής εισβολής. Αυτό ήταν ένα πολύ μεγάλο μάθημα για μένα… πάρα πολύ μεγάλο μάθημα. Επίσης, μάθημα για μένα ήταν και πώς αντιμετώπιζε την προσφυγιά και την επιστροφή μας. Είχε πίστη, αλλά και φρικτό ρεαλισμό.

Συνεπώς η πίστη για μένα, για να απαντήσω στο ερώτημα, ήταν μια συνεχής ροή ηλεκτρικού ρεύματος που ερχόταν όχι μόνο από τη μάνα μου, αλλά και από τον πατέρα μου όσο ζούσε, ιδίως μετά που κοιμήθηκε. Μέχρι γράμμα μου έστειλε από τον παράδεισο που μου έλεγε να μη λυπούμαι, «θα σε προστατεύω, γιε μου, είμαι στον παράδεισο. Ο πατέρας σου Νικόλας». Κι αυτό πρώτη φορά το λέω. Τι συνέβη; Μόλις κοιμήθηκε ο πατέρας μου αρνούμουν  να πάω σχολείο γιατί θα με έλεγαν ορφανό. Τόσο περήφανος ήμουν… Με παρακαλούσε η μάνα μου να πάω λέγοντας μου «θα μείνεις αγράμματος, γιε μου, επειδή εκοιμήθη ο πατέρας σου; Δεν είσαι έξυπνος; Το μόνο που μας έμεινε είναι ο νους μας. Τα γράμματα τα παίρνεις. Γιατί, γιε μου;» «Θα με λεν ορφανό. Δεν πάω σχολείο» της απάντησα. Δεν πήγα μια μέρα, δεν πήγα δυο, δεν πήγα τρεις μέρες. Την τέταρτη ή την πέμπτη μέρα το βράδυ, είδα όνειρο μια λευκή σελίδα, η οποία έγραφε πάνω: «Αγαπητέ μου Όμηρε, σε παρακαλώ να πηγαίνεις σχολείο για να μάθεις γράμματα. Είμαι πολύ καλά, είμαι στον παράδεισο. Ο πατέρας σου Νικόλας». Και το πρωί χωρίς να πω σε κανέναν τι είδα, λέω, «μάνα, που είναι τα ρούχα μου να πάω σχολείο!» Μου λέει, «μα θα πας σχολείο;» «Ναι». «Γιατί;» «Δεν σου λέω. Πρέπει να μάθω γράμματα». Αυτό που συνέβη ήταν εκ Θεού και δεν το είπα ποτέ μου,  παρά μόνο της μάνας μου όταν ενηλικιώθηκα και έγινα φοιτητής.

Οπόταν αντιλαμβάνεστε η πίστη στην οικογένεια μας ήταν μια πολύ δυνατή υπόθεση. Την είχε η γιαγιά μου η Μυροφόρα, ο πατέρας μου ο Νικόλας, η μάνα μου η Μηλιά, τα αδέλφια μου. Κι όταν μεγαλώσεις μέσα σ’  ένα κλίμα ενεργειακό, αυτή η πίστη που είναι ενέργεια του Αγίου Πνεύματος είναι μεταδοτική. Και οι δυσκολίες που αναφέρατε στο ερώτημα σας, δυνάμωσαν την πίστη μου. Ούτε στιγμή δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου ότι δεν υπάρχει Θεός. Μπορεί να «δίκαζα» τον Θεό γιατί να πάρει τον αδελφό μου; Αλλά τον δίκαζα επειδή υπήρχε…

Προσφυγάκι με σκληρές εικόνες νωπές στη μνήμη σας, ήλθατε στην Ελλάδα να σπουδάσετε στη νομική σχολή του ΕΚΠΑ. Τι σας οδήγησε να στραφείτε προς τον κλήρο;

Δεν συμφωνώ με τον όρο σκληρές εικόνες. Νωπές ναι. Αλλά όχι σκληρές. Ο θάνατος, όπως και ο πόλεμος και η προσφυγιά είναι μέρος της ζωής και της ιστορίας, και δεν ήταν αυτά που με οδήγησαν στον κλήρο, αλλά η πίστη που περιέγραψα προηγουμένως. Κατ’ αρχάς όταν ήμουν έφηβος δεν σκεφτόμουνα την ιεροσύνη, αλλά τον μοναχισμό και όχι τόσο έντονα. Απλώς μου περνούσε από το μυαλό. Δηλαδή ανάμεσα στις άλλες επιλογές που σκεφτόμουν ήταν και ο μοναχισμός. Μια  επιλογή ήταν να γίνω αρχιτέκτονας. Μια άλλη επιλογή ήταν να γίνω καθηγητής της ιστορίας και ποτέ δεν ήταν μέσα στις επιλογές μου να γίνω νομικός. Ποτέ…

Όσον αφορά τις σκέψεις που έκανα να γίνω μοναχός, είχαν σαν βάση τις εμπειρίες που βίωσα μέσα στο σπίτι, αλλά και τη διαχείριση του έρωτα. Ο θάνατος του πατέρα μου, του αδελφού μου και η προσφυγιά που την εισέπραξα ως θάνατο του παιδικού μου παραδείσου, δεν μου άφησαν περιθώριο να κοιτάξω με εμμονή προς τη γυναίκα, προς το ωραίο φύλο. Από τα 14 μου και πιο πριν ακόμα, θυμάμαι που κάποιες ωραίες συμμαθήτριες μου τις έβλεπα σαν ομορφιά, τις θαύμαζα γιατί με έλκυε η ομορφιά, αλλά  ποτέ δεν τις είδα σεξουαλικά, σαρκικά. Θυμάμαι που η μάνα μου κάποτε μου είπε «μια γυναίκα ο Θεός σου τη χρωστά. Αλλά είναι κρίμα οι κοπέλες του κόσμου, δεν θα κάμνετε πειράματα πάνω τους. Θα αγαπήσεις, θα αγαπηθείς, θα πας στην εκκλησία και ό,τι κάμετε σαρκικά μετά τον γάμο». Αυτό πέρασε μέσα μου, και όποτε έβλεπα να έρχεται κάποια κοπέλα προς εμένα αυτή η συμβουλή έμπαινε μπροστά μου. Υπήρχε πάντοτε  φρένο. Αν απουσίαζε η συμβουλή της μάνας μου, δεν νομίζω να υπήρχε αυτό το φρένο… Και τη μάνα μου την έπαιρνα πάντα πολύ σοβαρά, και ό,τι μου έλεγε το φύλαγα βαθιά μέσα μου. Πώς να μην την πάρω σοβαρά όταν από μικρός είδα τόσα σημεία και άλλα σημεία που δεν τα λέω. Αντιλήφθηκα από νωρίς ότι η Μηλιά, αλλά και η γιαγιά μου η Μυροφόρα ήταν σ’ ένα άλλο πνευματικό επίπεδο… Από την άλλη μου άρεσε να φτιάξω οικογένεια, αλλά το σκεφτόμουν κάπως ιδεαλιστικά,  ρομαντικά. Τελειώνοντας, θα έλεγα ότι οι σκέψεις μου για τον μοναχισμό ωρίμασαν και  ενισχύθηκαν όταν γνώρισα τον άγιο Ιάκωβο (Τσαλίκη), τον άγιο Ευμένιο (Σαριδάκη) και τον αδελφό μου εν Χριστώ μακαριστό Γεράσιμο Φωκά, τον κατοπινό -για λίγο καιρό-  μητροπολίτη Κεφαλληνίας.

Πώς είναι για έναν κληρικό και μάλιστα επίσκοπο να επιτελεί ποιμαντικό έργο σε μια βαριά δοκιμαζόμενη από τον κατακτητή περιοχή όπως αυτή της Κύπρου; 

Η διαποίμανση της Μητρόπολης Μόρφου είναι ιδιαίτερη, διότι η μισή είναι κατεχόμενη και η άλλη μισή είναι ελεύθερη. Έχουμε 45 κοινότητες ελεύθερες και 25 σκλαβωμένες. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι  κινούμαι σε δύο επίπεδα. Από τη μια κινούμαι στα κατεχόμενα και πρέπει -όπου υπάρχει καλή θέληση- να διορθώσω και να λειτουργήσω τις κατεχόμενες Εκκλησίες, γι’ αυτό και διατηρώ και καλές σχέσεις με τους καλοπροαίρετους Τουρκοκύπριους. Από την άλλη πρέπει να βρίσκω  τους απαραίτητους οικονομικούς  πόρους για τη διαποίμανση των ελεύθερων περιοχών, διότι  η περιουσία της Μητρόπολης είναι στην κατεχόμενη πόλη της Μόρφου, και η ελεύθερη περιοχή έχει αποψιλωθεί λόγω αστυφιλίας και λόγω απομόνωσης από τη νότια Κύπρο, αφού πλέον η ανάπτυξη είναι στα παράλια της ελεύθερης νότιας πλευράς της Κύπρου και όχι  στη δυτική Λευκωσία, όπως ονομάζεται η περιοχής της Μόρφου.

Οπότε η μόνη μου διέξοδος όλα αυτά τα 26 χρόνια για να αντιμετωπίσω αυτές τις ιδιαιτερότητες, τις ιδιομορφίες, τις ιδιοτροπίες της ιστορίας και της επαρχίας της Μόρφου είναι η προσευχή. Τα προβλήματα αυτά με υποχρέωσαν από πολύ νωρίς να προσεύχομαι να μου στείλει ο Θεός καλούς ιερείς, γιατί όταν  πρωτοήλθα  υπήρχε έλλειψη ιερέων στα ελεύθερα μέρη. Να μου στείλει καλούς ιεροψάλτες και ιδιαίτερα δάσκαλο της ψαλτικής τέχνης γιατί έβλεπα ότι οι ψάλτες ήταν όλοι γέροι και υπό αναχώρηση… Και μου έστειλε ο Θεός… Παρακάλεσα να μου στείλει έναν δάσκαλο της αγιογραφίας για να συνεχιστεί η παράδοση που παραλάβαμε από τα μνημεία τα πολλά που έχει η ελεύθερη περιοχή της Μόρφου και μου έστειλε ο Θεός. Έβλεπα ότι είχαμε ανάγκη από ένα γηροκομείο, μια κατασκήνωση, ένα πολιτιστικό κέντρο, μοναστήρια, προσκυνήματα, παιδική λέσχη για παιδιά εργαζόμενων μητέρων, εικονοφυλάκια για να στεγάσουμε τις πολλές εικόνες  αφού πρώτα τις συντηρήσουμε… Όλα αυτά χρειάζονται χρήματα.  Έπρεπε να κινηθώ σε πολλά επίπεδα. Ποιμαντικά, πολιτιστικά, πολιτικά. Οι πρόσφυγες ήθελαν να τους επισκέπτομαι στις περιοχές που κατοικούν τώρα σε όλη την Κύπρο. Επομένως η προσευχή μου σε κάθε Θεία Λειτουργία, αλλά και στο κελί μου ήταν «Χριστέ μου, στείλε μου καλούς ιερείς, καλούς ιεροψάλτες και τα αναγκαία χρήματα». Και ο Θεός μου τα έστειλε πλούσια και τα αναγκαία χρήματα και τους ανθρώπους. Έτσι με τη χάρη του Θεού τώρα η Μητρόπολη Μόρφου είναι στελεχωμένη από ανθρώπους όλων των αναγκαίων ειδικοτήτων, κληρικούς και λαϊκούς. Επίσης αρκετοί άνθρωποι γίνονται χορηγοί στο έργο που βλέπουν να γίνεται, και μας βοηθά από καιρού εις καιρόν και η Αρχιεπισκοπή Κύπρου και η Μονή Κύκκου και απόδημοι αδελφοί μας που βρίσκονται στην ξενιτειά.

Πολλοί άνθρωποι όσο ανεβαίνουν είτε σε αξιώματα είτε σε γνώσεις είτε και στα δύο, έχουν μίαν τάση να αμφισβητούν τον Θεό, να δηλώνουν αγνωστικιστές ή πως κάτι υπάρχει, κάπου υπάρχει. Τι τους απαντάτε και πώς μπορεί να απαντήσει ένας ορθόδοξος χριστιανός στην πρόκληση αυτή;

Δεν ξέρω οι άλλοι τι απαντούν. Εγώ σε αυτούς που ολιγοπιστούν ή απιστούν, τους λέω, ελάτε μαζί μου μια βδομάδα και να δείτε και τον Θεό και τον διάβολο. Τίποτε άλλο. Και τον διάβολο όμως…

Είχατε την ευλογία να γνωρίσετε από κοντά δύο σύγχρονους αγίους, τον άγιο Πορφύριο και τον άγιο Ιάκωβο τον Τσαλίκη. Ποιο ήταν το αποτύπωμα που σας άφησαν οι δύο αυτές μεγάλες μορφές των αγίων που ήταν τόσο κοντά στον Θεό; 

Γνώρισα τον άγιο Πορφύριο αλλά οι άνθρωποι που καθόρισαν τη ζωή μου ήταν ο άγιος Ιάκωβος (Τσαλίκης) ο εν Ευβοία  και ο άγιος Ευμένιος (Σαριδάκης) ο Λεπρός, ο συμπαραστάτης και μαθητής του αγίου Νικηφόρου του Λεπρού. Στο πρόσωπό τους αναγνώρισα τη λαϊκή ευσέβεια της Κύπρου, την αγιότητα των πρωτινών Κυπρίων. Μάλιστα έλεγα ότι ο τρόπος που μιλούσε, που φερόταν και συμβούλευε ο άγιος Ιάκωβος μου θυμίζει τη γιαγιά μου και τη μάνα μου, και ο ανδρισμός, η ρωμαλεότητα, η ευθύτητα, το απροσποίητο, η απλότητα, η σοβαρότητα, τα γέλια του αγίου Ευμένιου μου θυμίζουν τους πρωτινούς παπάδες της Κύπρου… Και ευγνωμονώ τον Θεό που μου έδωσε αυτά τα δύο πρότυπα αγιότητας τα οποία είχαν αρκετές διαφορές μεταξύ τους, αλλά ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο. Ήταν κάτι που πάντοτε το είχα ανάγκη. Δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος του ενός βιβλίου, του ενός ανθρώπου. Θα πρέπει όμως να πω  ότι ένα τρίτο πρόσωπο που ήταν πολύ καθοριστικό για μένα,  ήταν ο μακαριστός Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος Φωκάς. Ήταν ο άνθρωπος που με πήρε σε αυτούς τους αγίους, ο άνθρωπος και  μου γνώρισε την άλλη Ελλάδα την κρυμμένη… Γνώρισα οικογένειες αγιασμένες, όχι μόνο καλόγερους και Γεροντάδες. Προσκυνήματα, επισκόπους αγιασμένους όπως ήταν ο Ύδρας Ιερόθεος, ο ταπεινός μητροπολίτης Κερκύρας Πολύκαρπος, ο πρώην Λαρίσης Θεολόγος, ο Πρεβέζης Μελέτιος Καλαμαράς. Κατάλαβα δηλαδή ότι στην Ελλάδα υπήρχε μια διάχυτη αγιότητα η οποία ήταν για πολλούς κρυμμένη. Επειδή δεν φαινόταν, δεν την αισθανόντουσαν. Αλλά ο Γεράσιμος και οι δύο προαναφερθέντες άγιοι πατέρες συν ο άγιος Πορφύριος και ο άγιος Παΐσιος στο Άγιο Όρος την έκαμναν πολύ εμφανή, χειροπιαστή στα μάτια τα δικά μου. Έτσι για μένα το Ευαγγέλιο δεν ήταν θεωρίες αλλά το έβλεπα πάνω σε ανθρώπους εφαρμοσμένο. Μπορώ να πω ότι αρχικά είδα το Ευαγγέλιο εφαρμοσμένο στο σπίτι μου, και αργότερα στους πατέρες που περιέγραψα, σε οικογένειες που γνώρισα στην Ελλάδα και ύστερα το διάβασα… Το τονίζω αυτό. Αν ανοίξει κανείς τα βιβλία που διαβάζω τη Φιλοκαλία, την Κλίμακα του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος, τα Ασκητικά του αββά Δωρόθεου, το Ευαγγέλιο, τους βίους αγίων… βιβλία που αγαπώ και τα διαβάζω συνεχώς, πάλιν και πολλάκις, θα δει ότι σημειώνω δίπλα από πολλά κείμενα που περιέχονται στα βιβλία με μολύβι: «Γέρων Ιάκωβος, Γέρων Ευμένιος, πάτερ Πορφύριος, Μηλιά, Μυροφόρα»…  Γι᾿ αυτό λέω είναι εφαρμοσμένο το Ευαγγέλιο. Πρώτα είδα την εφαρμογή στους ανθρώπους αυτούς που γνώρισα και μετά τη θεωρία.

Πώς μπορούμε να μεταλαμπαδεύσουμε την ορθόδοξη παράδοση στους νέους ειδικά σε μίαν εποχή που ο κόσμος απομακρύνεται από τις πνευματικές αξίες.

Όπως είπα προηγουμένως. Όχι θεωρίες, όχι συμβουλές χωρίς εμπειρία. Είναι προτιμότερο να μιλήσουμε για τα βιώματα της αμαρτίας μας και της μετάνοιάς μας, παρά να δώσουμε άδειες συμβουλές τις οποίες δεν προσπαθήσαμε έστω και λίγο να τις εφαρμόσουμε. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει, μη διδάξεις τίποτα που δεν προσπάθησες προηγουμένως έστω και λίγο να το εφαρμόσεις. Πάρα πολλοί Θυμάμαι μου είπαν ότι βοηθήθηκαν όταν άκουσαν ότι για ένα διάστημα στη φοιτητική μου ζωή κάπνιζα, ή ότι όταν ήμουν μαθητής Λυκείου συμμετείχα σε αριστερές ομάδες, ή ότι με ενδιέφερε η λαϊκή μουσική και το παραδοσιακό τραγούδι, ή ότι πήγαινα κινηματογράφο… Μου είπαν ήσουν άνθρωπος που έζησες την εποχή σου, δεν ήσουν κλεισμένος σε ένα κονσερβοκούτι! Ακούστε, να βγάζεις τον εαυτό σου περίπατο είναι πολύ τολμηρό… Εκτίθεσαι μεν, αλλά αυτός που αναζητά την αλήθεια όταν δει ότι αυτό το κάμνεις θυσιαστικά για τον άλλο και όχι επιδεικτικά, χωρίς αυταρέσκεια, κενοδοξία, ιδιοτέλεια και συμφέρον, αλλά προς δόξα Θεού για να βοηθηθεί ο συνάνθρωπός σου μέσα από τις δικές σου ατέλειες και πτώσεις,  αλλά και τις δικές σου  ευλογίες, το εκτιμά. Εγώ αυτό κάνω σε όλη μου τη ζωή. Βέβαια, κάποιοι σκανδαλίζονται με αυτά που λέω, κι εγώ τους λέω: «Έχει άλλους που μιλούν πιο γλυκά, πιο διακριτικά  από εμένα, πηγαίνετε άμα δεν σας αρέσει αυτός ο τρόπος». Αλλά βλέπω ότι αυτός ο τρόπος σ’ ένα μεγάλο ποσοστό  νέων και μεγαλύτερων τους αρέσει. Ο βιωματικός τρόπος εννοώ.

Τώρα αυτό που λέτε εδώ, ότι ο κόσμος απομακρύνεται από τις πνευματικές αξίες. Είναι πολύ φιλολογικό, πολύ κουλτουριάρικο… Ψηλαφώντας παγκόσμια τα πράγματα βλέπω ότι το αντίθετο συμβαίνει. Λέτε «ο κόσμος απομακρύνεται από τις πνευματικές αξίες». Ο κόσμος δεν πλησιάζει πια τις αξίες… Αυτά είναι ηθικολογία, σχήματα του παρελθόντος,  γλώσσα και ορολογία ξεπερασμένη, ιδεολογική και φιλοσοφική που ταλαιπώρησε τον νεοέλληνα. Δεν έχουμε ανάγκη από αξίες. Έχουμε ανάγκη από την ενέργεια της αγιότητας. Ο άνθρωπος και όλη η δημιουργία είναι τρία τινά ενωμένα: ενέργεια, ύλη και πληροφορίες. Ο κόσμος σήμερα έχει κατασπαράξει την ύλη, το σώμα, τη σάρκα την ψηλαφεί παντού ευτελίζοντάς την, έχει γίνει ένας τεράστιος τενεκές πληροφοριών που οι περισσότερες είναι αχρείαστες, είναι δέκτης πολλαπλών ενεργειών ορατών και αοράτων, καλών και κακών, αγγελικών και δαιμονικών κι ας μην το καταλαβαίνει. Ο άνθρωπος που αναζητά βαθύτερα… Οι λέξεις αρχές, αξίες, ιδέες, ιδανικά είναι του 20ού αιώνα, νεκρές φύσεις που πλέον δεν τον νοηματοδοτούν τον σύγχρονο άνθρωπο. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη από Χριστό και αυτή είναι η γλώσσα που πρέπει να μιλούμε είτε είμαστε δημοσιογράφοι είτε είμαστε ιερείς είτε είμαστε δάσκαλοι είτε είμαστε γονείς.

Ποιες είναι οι σκέψεις σας σχετικά με όσα συμβαίνουν σε Ουκρανία και Ρωσία από θρησκευτικής απόψεως και πώς βλέπετε την ρήξη αυτών των δύο ορθοδόξων εκκλησιών;

Από πολύ νωρίς είπα ότι από τη ρήξη των δύο πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας, αδικείται κατάφορα ο Κιέβου Ονούφριος. Αδικείται κατάφορα ο άνθρωπος του Θεού, ο ταπεινός, ο κανονικός μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος. Και δεν αδικείται μόνο ο ίδιος, αλλά και αυτοί που είναι κάτω από αυτόν, οι επίσκοποι, οι ιερείς, οι μοναχοί, οι μοναχές, ο  λαός. Καταπιέζονται όλοι αυτοί από το καθεστώς του Ζελένσκι, ο οποίος υπηρετεί συμφέροντα όχι Ορθόδοξα, αλλά σατανιστικά, νεοεποχίτικα. Το αποδεικνύει και η προσωπική του ζωή, αλλά και η καταγωγή του για όποιον θέλει να ερευνήσει. Σύντομα ο Θεός θα δώσει διέξοδο στη μαρτυρική Ουκρανία η οποία πάντοτε ήταν κομμάτι της Ρωσίας. Ένας που γνωρίζει ιστορία γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ουκρανία προέκυψε το 1922 με την ονομασία «Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία» και ήταν μία από τις ιδρυτικές δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Πιο πριν ονομαζόταν μικρή Ρωσία… Εμείς αυτό που ξέρουμε από τους αγίους Πατέρες είναι ότι μετά που και τα όπλα θα αποτύχουν στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που ξεκίνησε από τη Συρία και θα συνεχιστεί, όταν επέλθει ειρήνη, θα γίνει μία μεγάλη Οικουμενική Σύνοδος και όλα αυτά τα προβλήματα θα πάρουν τις λύσεις τους. Όταν λέω όλα αυτά τα προβλήματα, δεν εννοώ μόνο το Ουκρανικό, αλλά και το παλαιοημερολογιτικό, η αίρεση του παπισμού και του προτεσταντισμού που δεν θα λυθεί με τον οικουμενισμό αλλά με τη μετάνοια  και την επιστροφή τους εις την μία, αγία, καθολική και αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Για όλα αυτά λοιπόν έχει το σχέδιο του ο Θεός. Επαναλαμβάνω ότι η προσευχή μας ιδιαιτέρως είναι σ᾿ αυτό τον μαρτυρικό μητροπολίτη Κιέβου Ονούφριο.

• Ποια είναι η άποψή σας σχετικά με την επίλυση του κυπριακού και αν θεωρείτε ότι το σχέδιο δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας μπορεί να αποτελέσει μίαν κάποια λύση.

Κάποτε πίστεψα ότι το σχέδιο για δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία είναι μια κάποια λύση, γι’ αυτό και είπα «ναι» στο σχέδιο Ανάν και  ήταν από τα μεγάλα λάθη που έκανα, το λέω και το ξαναλέω. Διότι απέδειξε ο σουλτάνος Ερντογάν ακόμα και με τις τελευταίες εξελίξεις στη Συρία ότι το σχέδιό του είναι η επανασύσταση της μεγάλης οθωμανικής αυτοκρατορίας, γι᾿ αυτό και τον ονομάζω εδώ και χρόνια σουλτάνο και όχι πρόεδρο. Τώρα το λέει και ο ίδιος. Οπόταν δεν έχει νόημα με έναν τέτοιο ηγέτη που βαυκαλίζεται ότι είναι ο τελευταίος των ηγετών να κάνουμε σοβαρές συνομιλίες. Ας τις κάνουμε έτσι για να γίνονται, για να έχουν δουλειά και οι διπλωμάτες. Η λύση του Κυπριακού όπως και άλλων προβλημάτων του μείζονος ελληνισμού της Ρωμηοσύνης θα βρουν διέξοδο όταν οι Κούρδοι κάμουν κράτος, όταν αποδυναμωθεί η Τουρκία και εδαφικά και στρατιωτικά και πολιτικά, όταν οι Αρμένιοι και οι Πόντιοι και οι Μικρασιάτες και οι Κωνσταντινοπολίτες  βρουν τις πατρίδες τους ελεύθερες, κι ό,τι μείνει θα είναι Τουρκία. Αυτά είναι προφητευμένα από τον καιρό του αγίου Κοσμά του Αιτωλού αλλά και από τον σύγχρονο προφήτη της Ρωμηοσύνης τον άγιο Παΐσιο, αλλά και από άλλους αγίους Ρώσους, Ρουμάνους και Σέρβους. Και αφού ξεκινήσαμε αυτή τη συνέντευξη από το χωριό μου τη Ζώδεια να καταλήξουμε πάλι στην ευλογημένη γη και τους ανθρώπους της Ζώδειας. Είχαμε ένα πολύ καλό ιεροψάλτη γνώστη της βυζαντινής και ευρωπαϊκής μουσικής τον Δημήτρη του Πρωτόπαπα στην Πάνω Ζώδεια στην Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Το 1972-73 άρχισε να κλαίει γοερά. Οι κόρες του, η μία ζει. Του έλεγαν, πατέρα, γιατί κλαις έτσι; Μου αποκάλυψε, κόρη μου, ο Θεός ότι θα βγούμε πρόσφυγες. Θα πεθάνουμε πολλοί πρόσφυγες. Μα τι σημαίνει πρόσφυγας, πατέρα; Τούρκοι θα κατοικήσουν στο χωριό μας, για πολλά χρόνια θα γίνει αυτό. Και θα μείνουμε για πάντα πρόσφυγες, πατέρα; Πολλοί θα πεθάνουν στην προσφυγιά. Όταν ακούσετε όμως ότι ιδρύθηκε μια καινούργια χώρα στην Τουρκία που θα λέγεται Κουρδία, τότε θα επιστρέψετε πίσω χωρίς πόλεμο. Ο πόλεμος θα γίνεται αλλού. Όταν τα λέγαμε αυτά πριν δέκα χρόνια φαινόντουσαν ευσεβή παραμυθάκια. Τώρα ρωτώ. Βλέπετε αυτά να έχουν δυνατότητα πραγματοποίησης; Στο τελευταίο μας εορτολόγιο του 2025 το οποίο είναι αφιερωμένο στα 50 χρόνια προσφυγιάς που ζήσαμε όλοι εμείς οι πρόσφυγες της Κύπρου από το 1974 μέχρι σήμερα, στο οπισθόφυλλο γράψαμε από πάνω: «Περιμένοντας το θαύμα…και τους Κούρδους!!!» Και αυτά τα γράψαμε τον Αύγουστο πριν γίνουν τα γεγονότα της Συρίας τα σημερινά. Οπόταν αντιλαμβάνεστε ότι εμείς πιστεύομε στον προφητικό λόγο είτε των αγίων είτε των γερόντων είτε των απλών ανθρώπων. Πίστη χρειάζεται, υπομονή και αναμονή.

Με σεβασμό και εκτίμηση τις πατρικές σας ευχές και ευλογίες ευτυχία να  βρούμε.

Την ευχή του Χριστού να έχετε!

Πηγή: https://www.patrinorama.com.gr/panierotatos-mitropolitis-morfoy-kk-neofytos-perimenontas-to-thayma-kai-toys-koyrdoys/

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ)
Πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
14: 19-23

Ἀδελφοί, τὰ τῆς εἰρήνης διώκωμεν καὶ τὰ τῆς οἰκοδομῆς τῆς εἰς ἀλλήλους. Μὴ ἕνεκεν βρώματος κατάλυε τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ. Πάντα μέν καθαρά, ἀλλὰ κακὸν τῷ ἀνθρώπῳ τῷ διὰ προσκόμματος ἐσθίοντι. Καλὸν τὸ μὴ φαγεῖν κρέα μηδὲ πιεῖν οἶνον μηδὲ ἐν ᾧ ὁ ἀδελφός σου προσκόπτει ἢ σκανδαλίζεται ἢ ἀσθενεῖ. Σὺ πίστιν ἔχεις; κατὰ σεαυτὸν ἔχε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Μακάριος ὁ μὴ κρίνων ἑαυτὸν ἐν ᾧ δοκιμάζει. Ὁ δὲ διακρινόμενος ἐὰν φάγῃ, κατακέκριται. ὅτι οὐκ ἐκ πίστεως· πᾶν δὲ ὃ οὐκ ἐκ πίστεως, ἁμαρτία ἐστί. Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑμᾶς στηρίξαι κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου καὶ τὸ κήρυγμα ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, κατὰ ἀποκάλυψιν μυστηρίου χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένου, φανερωθέντος δὲ νῦν, διά τε γραφῶν προφητικῶν κατ᾽ ἐπιταγὴν τοῦ αἰωνίου Θεοῦ εἰς ὑπακοὴν πίστεως εἰς πάντα τὰ ἔθνη γνωρισθέντος, μόνῳ σοφῷ Θεῷ διὰ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙ ΜΟΡΦΟΥ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΙΜΩΜΕΝΩΝ ΑΓΙΩΝ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα 
11:33-40; 12:1-2

Ἀδελφοί, οἱ Ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα Κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι. Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν ᾿Ιησοῦν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
6: 1-13

Εἶπεν ὁ Κύριος· Προσέχετε τὴν ἐλεημοσύνην ὑμῶν μὴ ποιεῖν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ θεαθῆναι αὐτοῖς· εἰ δὲ μήγε, μισθὸν οὐκ ἔχετε παρὰ τῷ πατρὶ ὑμῶν τῷ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ὅταν οὖν ποιῇς ἐλεημοσύνην, μὴ σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ῥύμαις, ὅπως δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου, ὅπως ᾖ σου ἡ ἐλεημοσύνη ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. Καὶ ὅταν προσεύχῃ, οὐκ ἔσῃ ὡς οἱ ὑποκριταί· ὅτι φιλοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς γωνίαις τῶν πλατειῶν ἑστῶτες προσεύχεσθαι, ὅπως ἄν φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. Προσευχόμενοι δὲ μὴ βαττολογήσητε ὥσπερ οἱ ἐθνικοί, δοκοῦσι γὰρ ὅτι ἐν τῇ πολυλογίᾳ αὐτῶν εἰσακουσθήσονται. μὴ οὖν ὁμοιωθῆτε αὐτοῖς· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὧν χρείαν ἔχετε πρὸ τοῦ ὑμᾶς αἰτῆσαι αὐτόν. Οὕτως οὖν προσεύχεσθε ὑμεῖς· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ