Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου, 8:30 μ.μ. – Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Πιτυδιώτου παρά τον Άγιο Επιφάνιο Σολέας: Ησυχαστική Αγρυπνία (Αγίου Κουρνούτα του εν Αγροκηπία).
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου, 8:00 μ.μ. – Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου παρά την Ορούντα, Ναός Αγίου Φιλουμένου: Αγρυπνία επί τη μνήμη της Αγίας Ισαποστόλου Θέκλας και του Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου.
Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου, 7:30 μ.μ. – Ιερός Ναός Αγίων Νικηφόρου του Λεπρού και Ευμενίου του Νέου στην Περιστερώνα: Πανηγυρική Αγρυπνία επί τη μνήμη της Μεταστάσεως του Αγίου Ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου.
Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου, 8:30 μ.μ. – Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Πιτυδιώτου παρά τον Άγιο Επιφάνιο Σολέας: Ησυχαστική Αγρυπνία (Αγίου Ιερομάρτυρος Γρηγορίου Επισκόπου της Μεγάλης Αρμενίας).
Ιερό Ησυχαστήριο Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ παρά την Σκουριώτισσα: Η Θεία Λειτουργία τελείται καθημερινά (Κυριακή βράδυ με Πέμπτη βράδυ) στις 12:00 τα μεσάνυχτα. Σημείωση: Το βράδυ της Παρασκευής και το βράδυ του Σαββάτου ΔΕΝ τελείται αγρυπνία αφού η Θεία Λειτουργία τελείται το πρωΐ του Σαββάτου και της Κυριακής αντίστοιχα.
*Η Ησυχαστική αγρυπνία τελείται ως εξής:
8:30 μ.μ. – 9:00 μ.μ.: Μικρό Απόδειπνο – Χαιρετισμοί.
9:00 μ.μ. – 11:00 μ.μ.: Μόνος ο καθένας προσεύχεται σιωπηλά και νοερά με την ευχή Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με και το Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.
11:00 μ.μ. – ~12:00 π.μ. (μεσάνυχτα): Διαβαστός όρθρος της ακολουθίας της ημέρας, ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως και Δοξολογία. Κατα την διάρκεια αυτή οι ιερείς θα μνημονεύουν στην Αγία Πρόθεση ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων Ορθοδόξων αδελφών μας.
~12:00 π.μ. (μεσάνυχτα): «Ευλογημένη η Βασιλεία…». Έναρξη Θείας Λειτουργίας.
Στην αναγραφή δύο Αγιορειτών Πατέρων στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας προέβη το Πατριαρχείο. Πρόκειται για τους Γέροντες Διονύσιο Βατοπαιδινό, του Ιερού Κελλίου Αγίου Γεωργίου Κολιτσούς και του Ιερομονάχου Πετρωνίου, Δικαίου της Ιεράς Σκήτης Τιμίου Προδόμου, της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας.
Η μνήμη του Οσίου Διονυσίου Βατοπαιδινού ορίστηκε να τιμάται στις 11 Μαΐου εκάστου έτους και του Οσίου Πετρωνίου στις 24 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΙΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ (1916-2011)
Ο Γέροντας Πετρώνιος Προδρομίτης ήταν προσηλωμένος στις παραδόσεις και τα δόγματα της Εκκλησίας μας. Κατεδίκαζε απερίφραστα τον Οικουμενισμό και κάθε απόκλιση από την αγία μας Πίστη.
Άκουσα από τον π. Δανιήλ: «Όταν γινόταν λόγος για την Ορθόδοξη Πίστη, και μάλιστα όταν διαλεγόταν με κάποιο αιρετικό, ήταν πολύ προσεκτικός και δεν πρόδιδε τίποτε από τα Ιερά και Όσια της Ορθοδοξίας μας. Γνώριζε πολύ καλά τους Κανόνες της Εκκλησίας και τους λόγους των Αγίων Πατέρων και τους τηρούσε με ακρίβεια και διάκριση.
»Όταν μάθαινε ότι παραβιάζονται οι ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας, ελυπείτο πολύ και καταδίκαζε με τον λόγο του τις παρεκτροπές αυτές. Όταν όμως τον παρακαλούσαν κάποιοι να γράψει κάτι γι’ αυτές, απαντούσε ότι αυτό είναι έργο της Ιεράς Συνόδου. Είχε βαθειά πίστη ότι το Άγιο Πνεύμα θα μείνει στην Εκκλησία του Χριστού μέχρι το τέλος του κόσμου και θα εργάζεται δια των Ιερών Συνόδων και ότι δεν θα αφήσει την Εκκλησία να την εξουσιάσει ο άρχοντας του κόσμου τούτου».
Την ακλινή προσήλωσή του στην Αγία μας Ορθόδοξη Πίστη μαρτυρούσε και η αγία ζωή του.
Κάποιος λαϊκός θεολόγος, πνευματικό τέκνο του Γέροντα, μου είπε:
«Μέγα χάρισμα του Γέροντα ήταν η ανεξικακία του. Κάποτε ένας αδελφός από τους παλαιοτέρους, σε έκρηξη θυμού, σήκωσε το χέρι του και ράπισε τον Γέροντα. Εκείνος, όχι μόνο σιώπησε, αλλά και τον συγχώρησε από καρδίας και ποτέ δεν τον κακολόγησε.
»Ένας άλλος αδελφός τον ύβρισε ενώπιον και άλλων αδελφών. Αυτοί θέλησαν να εκδιώξουν τον υβριστή από την Σκήτη. Όμως ο Γέροντας τους είπε: “Μη διώξετε τον αδελφό μας. Τι θα γίνει με την ψυχή του; Εγώ είμαι υπεύθυνος και τι απολογία θα δώσω γι’ αυτόν στον Δικαιοκρίτη Θεό, την ημέρα της Κρίσεως;” Μάλιστα πήγε ο ίδιος ο Γέροντας και του ζήτησε συγνώμη, διότι φοβήθηκε μήπως είχε φταίξει απέναντί του σε κάτι και είχε ευθύνη ενώπιον του Θεού.
»Άλλη φορά μερικοί αδελφοί της Σκήτης, υποκινούμενοι από τον πειρασμό, πήγαν και κατήγγειλαν τον Γέροντα στην κυρίαρχη Μονή, προκειμένου να τον κατεβάσουν από το αξίωμά του. Όταν το έμαθε αυτό ο Γέροντας, τους παρακάλεσε να κάνουν επί μία εβδομάδα προσευχή με νηστεία, και θα γίνει το θέλημα του Θεού. Πράγματι, απεσοβήθη κάθε αντίθετη ενέργεια και επικράτησε η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ όλων των αδελφών, χάρις στην προσευχή και την ανεκτικότητα του Γέροντα. Οι αδελφοί που τον κατήγγειλαν, του ζήτησαν συγνώμη. Του έβαλαν μετάνοια και του ασπάσθηκαν το χέρι.
«Συχνά εγκωμίαζε τους παλαιοτέρους ησυχαστές του Όρους και τόνιζε την απλότητα στην περιβολή, στο βάδισμα, στην ψαλμωδία και στη συμπεριφορά. Αγωνιζόταν χωρίς την παραμικρή συγκατάβαση για την πιστή εφαρμογή του τυπικού της Σκήτης και των πνευματικών του καθηκόντων».
Υπάρχει τυπικό στην Ρουμανική Σκήτη οι εφημέριοι ιερείς, που διακονούν ο καθένας ανά μία εβδομάδα, να εξομολογούνται τα βράδυα, για να λειτουργήσουν την άλλη ημέρα. Αυτό έκανε από το βράδυ και ο Γέροντας, όταν την επομένη επρόκειτο να λειτουργήσει.
Όταν οι εφημέριοι περνούσαν θυμιάζοντας τους Αγίους και τους μοναχούς, αυτός δεν ήθελε να τον θυμιάζουν πολλές φορές, όπως είναι η τάξη. Μάλιστα γύριζε το κεφάλι του αλλού. Σαν ηγούμενος της Σκήτης, που είναι κοινοβιακή, ποτέ δεν κάθησε στο ηγουμενικό στασίδι. Πάντοτε καθόταν απέναντι, στα άλλα στασίδια του χορού, και μάλιστα στο τρίτο κατά σειρά από την απέναντι αρχή, όπου παλαιότερα καθόταν ο πρωτοψάλτης του Αγίου Όρους Νεκτάριος . Ποτέ δεν κράτησε το ηγουμενικό του μπαστούνι, ούτε και στις μεγάλες εορτές και πανηγύρεις.
Μισούσε τη δόξα και την τιμή. Ενώ από τη Ρουμανία ήταν αρχιμανδρίτης, ποτέ δεν φόρεσε επιστήθιο σταυρό. Δεν έβαλε ποτέ μανδύα σε αγρυπνία ή σε πανήγυρη. Δεν έδινε να του ασπασθούν το χέρι, αλλά ευχόταν: “Να έχεις την ευλογία του Θεού”. Δεν δεχόταν υποδοχές, ούτε περίμενε να του ανοίξουν τις πόρτες να περάσει πρώτος. Δεν δεχόταν να του βάζουν μετάνοιες. Δίδασκε την αγία ταπείνωση με τα έργα του και όχι με τα λόγια του.
Δεν δεχόταν εύκολα να τον βοηθήσει κάποιος σε κάτι. Με πολλή δυσκολία δέχθηκε κάποιον να τον βοηθήσει στην ασθένειά του, αυτόν μόνο και κανένα άλλον.
Ήταν πολύ ευγενικός. Προσφωνούσε πάντοτε τους αδελφούς στον πληθυντικό. Έλεγε: “Οσιώτατε” και όχι “πάτερ”.
Κάποιοι που τον γνώρισαν, τον αγάπησαν και τον εκτίμησαν πολύ. Συχνά τον προσκαλούσαν:
«Γέροντα, πότε θα έλθετε και σ’ εμάς;».
«Πότε θα έλθω, είπατε; ».
«Ναι, Γέροντα, να σας φιλοξενήσουμε, να μας διδάξετε».
«Ποτέ», απαντούσε μονολεκτικά.
Ο 86χρονος, φημισμένος και εμπειρότατος Πνευματικός της Ρουμανικής Σκήτης, π. Ιουλιανός, μου είπε τα εξής: «Ήταν ταπεινός. Εφάρμοζε τον λόγο του Χριστού που λέει: “Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν”. Εγώ τον εξομολογούσα από τότε που ήλθε στη Σκήτη μας. Δεν είδα άνθρωπο να κλαίει τόσο πολύ, λίγες ημέρες πριν τον θάνατό του. Εκείνη την ημέρα ήταν γονατιστός μπροστά μου και μου έλεγε: “Πώς θα πάω στην άλλη ζωή; Θα ερωτηθώ για ολόκληρη την ζωή μου. Πώς θα φθάσω στην αιωνιότητα;” Κι αμέσως έπεσε κάτω και έκλαιγε με αναφιλητά. Εγώ τον περίμενα αρκετή ώρα να σταματήσει και να σηκωθεί…».
Ο γέροντας Ιουλιανός Προδρομίτης με τον γέροντα Πετρώνιο
Όταν ήταν νέος στην Ρουμανία, είχε αρρωστήσει σοβαρά και από τα ισχυρά φάρμακα έχασε την ακοή του. Έκτοτε έφερε συσκευή ακουστικών. Επειδή δεν άκουγε καλά, δεν εξομολογούσε τους πατέρες της Σκήτης. Όμως έκανε έτσι μάλλον από ταπείνωση, προφασιζόμενος τη βαρυκοΐα του.
Συμμετείχε παρά την ηλικία του και στις χειρωνακτικές εργασίες. Ανέβαινε στο τρακτέρ και πήγαινε μαζί με τους άλλους αδελφούς στο δάσος για ξύλα. Καθημερινά έσκαβε και σκάλιζε τα κηπουρικά και πότιζε τα λουλούδια.
Ήταν πάμπτωχος. Στο κελλί του είχε ελάχιστα βιβλία. Έπαιρνε δανεικά από την βιβλιοθήκη της Σκήτης, τα διάβαζε και τα επέστρεφε. Σ’ όλη του την ζωή είχε ένα ράσο καλό κι ένα κουκούλι. Έπλενε τα ρούχα του μόνος του στην λεκάνη μέχρι τα βαθειά του γεράματα. Ενίοτε οι πατέρες του έπαιρναν κρυφά τα ρούχα του και τα έπλεναν.
Αγαπούσε πολύ τον Γέροντά μας, π. Γεώργιο, και την Ιερά Μονή μας, του Οσίου Γρηγορίου. Όταν ερχόταν, συμβουλευόταν τον Γέροντά μας για διάφορα θέματα. Ζητούσε οδηγίες πρακτικές, που εφάρμοζε και στο δικό του κοινόβιο.
Μετά την πτώση του κομμουνιστικού Καθεστώτος –το 1989– η Εκκλησία στην Ρουμανία ήταν τελείως αποδιοργανωμένη. Τότε τον κάλεσαν να αναλάβει την Πατριαρχία στην Εκκλησία της Χώρας του, αλλά αρνήθηκε, προφασιζόμενος ότι είναι κουφός και με βλαμμένους τους οφθαλμούς του.
Διάβαζε πολλά βιβλία, και ιδιαίτερα τα θεολογικά. Θαύμαζε τους παλαιούς συγγραφείς. Ιδιαίτερα μελετούσε το αιγυπτιακό Γεροντικό, την Βίβλο των αγίων Ιωάννου και Βαρσανουφίου, τα Ασκητικά του αγίου Ισαάκ του Σύρου και τα έργα του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού. Όμως διάβαζε με προσοχή και τις θεολογικές εργασίες των νέων θεολόγων, όπως και πολλά Χριστιανικά Περιοδικά. Έμοιαζε με μία μέλισσα, η οποία συγκέντρωνε από παντού ό,τι καλύτερο και ωφέλιμο για τη σωτηρία. Ήθελε να ενημερώνεται για όλα τα θέματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τις σχέσεις της με τις λεγόμενες «εκκλησίες» της Δύσεως.
Αγαπούσε όλους τους ανθρώπους με την ίδια πάντα αγάπη. Ιδιαίτερα αγαπούσε τους ετεροδόξους Χριστιανούς. Ποτέ δεν λύπησε ή πρόσβαλε άνθρωπο. Αγαπούσε επίσης και τα λουλούδια του δάσους. Όπου τα έβρισκε μέσα στο δάσος, τα έφερνε και τα μεταφύτευε στον κήπο της αυλής της Σκήτης, ακριβώς έξω από την ανατολική πτέρυγα, όπου και έμενε. Σε κάθε λουλούδι και σε κάθε άνθρωπο έβλεπε το χέρι και την πρόνοια του Θεού. Είχε μεγάλη διάκριση και ευγένεια ψυχής. Ποτέ δεν έκοψε ένα λουλούδι για να το βάλει σε ανθοδοχείο στο κελλί του. Θεολογούσε βλέποντας τα πολύχρωμα λουλούδια του.
Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης
Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 38 (2013), άρθρο: «ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΙΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ (1916-2011)», σελ. 92 (απόσπασμα).
Όσιος Διονύσιος της Κολιτσού: o τυφλός Γέροντας
Ήρθαμε το 1926. Ήμασταν μια παρέα από τέσσερις νέους. Ο ένας ήταν διάκος από τη Σκήτη Μάγκουρα της Μολδαβίας, (Ρουμανία), από όπου ξεκινήσαμε. Οι άλλοι δύο ήταν αδέλφια. Εγώ ήμουν ο πιο μικρός, στην ηλικία των 17 ετών. Και ήρθαμε στο Άγιον Όρος. Μόλις πατήσαμε το πόδι μας εδώ, νιώσαμε σαν να πατήσαμε στον Παράδεισο. Ησυχία· όλοι οι πατέρες καλοί· όλοι έδειχναν αγάπη. Εκείνα τα χρόνια ήταν εδώ πολλοί Ρουμάνοι. Και υπήρχαν καλύβες και κελλιά ρουμάνικα. Εμείς θέλαμε να μας πάρουν συνοδεία σε κάποιο κελλί. Αλλά οι περισσότεροι είχαν συνοδεία και ήταν δύσκολο. Για να βγάλεις ένα κομμάτι ψωμί έπρεπε να δουλέψεις σκληρά. Μας έλεγαν ότι είμαστε καλοί και νέοι –γιατί και εμείς γνωρίζαμε μερικά πράγματα για τη μοναχική ζωή από τη Σκήτη στη Ρουμανία– «αλλά, δυστυχώς», όπως μας έλεγαν, «έχουμε συνοδεία».
O Όσιος γέροντας Διονύσιος (πρώτος από αριστερά) στην Κωνστάντσα,λίγο πριν την αναχώρησή του για το Άγιον Όρος
-Γέροντα Διονύσιε, πώς ήταν τα πρώτα χρόνια σας στο Άγιον Όρος; Πού εγκατασταθήκατε όταν φτάσατε και ποιες οι μνήμες σας από την εποχή εκείνη η οποία θα πρέπει να ήταν αρκετά δύσκολη για εσάς.
-Πρώτα πήγαμε σε μία καλύβη στη Μονή Παντοκράτορος που ήταν Ρώσικη. Πέθαναν οι πατέρες κι έμεινε η καλύβη στη Μονή. Είχε μία πολύ όμορφη εκκλησία, αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Αγοράσαμε την καλύβη από κάποιους πατέρες που ήταν εκεί και καθίσαμε πέντε χρόνια. Αλλά, καθώς εμείς είχαμε έρθει από τη Σκήτη στη Ρουμανία, δεν είχαμε δικά μας χρήματα. Με πολλές δυσκολίες είχαμε οικονομήσει τα ναύλα για το ταξίδι με το βαπόρι. Και εκείνη η καλύβη για να την αγοράσει κανείς στοίχιζε τότε δέκα χιλιάδες δραχμές. Ποιός θα μας έδινε δέκα χιλιάδες δραχμές; Κανείς δεν μας έδινε τόσα χρήματα. Υπήρχε ένας έμπορος Ρουμάνος. Είχε δουλέψει στα Ιεροσόλυμα, κι από εδώ κι από εκεί είχε μαζέψει κάποια χρήματα και είχε ένα μαγαζί στις Καρυές. Λεγόταν Μιχαήλ. Εμείς τον παρακαλέσαμε να μας δώσει τις δέκα χιλιάδες δραχμές. Μας ρώτησε:
«Ποιός είναι ο εξομολόγος σας;».
Του λέμε: «Ο πατήρ Αντύπας».
Και απαντά: « Αν εγγυάται αυτός για εσάς, τότε σας δίνω τα χρήματα· αλλιώς δε σας δίνω».
Και δεν μας έδινε μέχρι να σιγουρευτεί κι εμείς περιμέναμε το γέρο-Αντύπα. Τελικά, αυτός τον παρακάλεσε και μας έδωσε ο έμπορος τα χρήματα. Δέκα χιλιάδες δραχμές ήταν τότε πολλά χρήματα. Πώς θα εξοφλούσαμε; Είμασταν πέντε πατέρες εκεί στο κελλί. Δύο πήγαμε στη Μονή Ιβήρων να δουλέψουμε ως εργάτες. Δεν είμασταν βέβαια μόνο εμείς. Εκείνα τα χρόνια υπήρχαν πολλοί πρόσφυγες που είχαν έρθει από τη Μικρά Ασία, και ήταν πολύς κόσμος. Πήγαμε στον προϊστάμενο της Μονής και μας είπε·
«Καλά, καθήστε». Μέχρι τότε πλήρωναν 18 δραχμές την ημέρα. Αλλά εκείνη την ημέρα που πήγαμε εμείς αποφάσισε το Μοναστήρι να πληρώνει τους εργάτες 20 δραχμές την ημέρα. 20 δραχμές και το φαγητό και έπρεπε να δουλέψεις σκληρά. Μόλις έβγαινε ο ήλιος έπρεπε να είσαι κοντά στην πύλη της Μονής και ο οικονόμος να σου δώσει τη δουλειά που έπρεπε να κάνεις. Και δούλευες όλη τη ημέρα. Δεν υπήρχαν «οκτώ ώρες» για την εργασία εκείνα τα χρόνια.
-Δηλαδή, από το πρωί μέχρι να δύσει ο ήλιος;
-Ναί, μέχρι να δύσει ο ήλιος. Αλλά όταν ο οικονόμος ήταν καλός, μας άφηνε λίγο πιο νωρίς να πάμε στην καλύβη που μέναμε. Και το φαγητό ήταν φασόλια. Το πρωί φασόλια, το βράδυ φασόλια. Μας έδιναν και σαρδέλες παστές και μισή οκά κρασί. Αυτά ήταν όλα τα καλά. Και δεν ήταν για μία ημέρα. Μπορεί να περνούσαμε έτσι όλο το μήνα, όλο το χρόνο. Αλλά είμασταν νέοι. Δουλέψαμε για να βγάλουμε τα χρέη. Και τί έπαιρνες εκείνα τα χρόνια με 20 δραχμές; Το ψωμί κόστιζε 8 δραχμές. Δούλευες όλη την ημέρα κι έπαιρνες δύο ψωμιά και μισό. Αλλά είμασταν νέοι και έτσι εργαζόμασταν σκληρά, ώστε να βγαίνει ο απαραίτητος μισθός σιγά -σιγά, εδώ στο Άγιον Όρος. Σε τρία χρόνια εξοφλήσαμε το χρέος. Όμως σου έδινε το Μοναστήρι 20 δραχμές, αλλά έπρεπε κι αυτοί που ήταν στο σπίτι να φάνε. Δουλεύαμε οι δύο, αλλά όμως αυτά πέρασαν.
Και στη συνέχεια ήρθατε απ’ ευθείας εδώ στην Κολιτσού στο κελλί του Αγίου Γεωργίου; Ποιά ήταν η πορεία σας, πώς βρεθήκατε εδώ;
Από εκεί βρήκαμε κάποιον άλλο, πολύ καλό άγιο Γέροντα, και μας είπε:
«Μήν παιδεύεστε εδώ πέρα». Αυτός είχε μία άλλη καλύβη τον «Άγιο Τύχωνα», πιο ψηλά, στις Καρυές. Πήγαμε και καθήσαμε εκεί άλλα πέντε χρόνια. Και το 1937 κατεβήκαμε στην Κολιτσού. Το κελλί εδώ του Αγίου Γεωργίου είχε τότε μόνο την εκκλησία. Αυτό το σπίτι δεν υπήρχε. Η εκκλησία ήταν χωριστά. Κι εκεί που είναι τώρα το μαγειρείο εκεί μαγείρευαν και οι παλιοί κι ήταν και σαν τράπεζα. Εδώ που είναι το σπίτι ήταν βουνό. Εμείς είμασταν έξι – επτά νέοι. Καθώς, λοιπόν, είμασταν νέοι εργασθήκαμε με ζήλο, ισιώσαμε το μέρος. Πρώτα κάναμε αυτά τα πεζούλια που είναι εδώ. Και σιγά-σιγά κάναμε το σπίτι. Αλλά δύσκολα, πολύ δύσκολα.
-Την εποχή εκείνη συνέπεσε και η γερμανική Κατοχή με πολύ δύσκολα χρόνια για τον τόπο μας, αλλά θα πρέπει να υπήρχε μια βοήθεια και από τη Μονή Βατοπαιδίου.
-Ναί, ναί… Αλλά μας βοήθησε ο Θεός. Οι Βατοπαιδινοί ήταν υποχρεωμένοι να μας βοηθήσουν. Να μας δώσουν δηλαδή ξυλεία, ό,τι μας χρειαζόταν. Αλλά εκείνα τα χρόνια οι πατέρες ήταν πιο αυστηροί, και λέγανε: «Αν μπορείτε να κάνετε σπίτι, κάντε το εσείς , όπως ξέρετε. Το Μοναστήρι δεν μπορεί να σας βοηθήσει». Εμείς ζητήσαμε τουλάχιστον να μπορέσουμε να κόψουμε κάμποσες καστανιές. «Όχι, εσείς δεν ξέρετε· θα κάνετε ζημιά», μας απαντούσαν. Εκείνα τα χρόνια ήταν οι Γερμανοί, και εξαιτίας τους δεν είχαν μαστόρους στο Μοναστήρι. Εμείς δεν είχαμε μαστόρους, και παιδευτήκαμε. Όλη την ξυλεία που χρειαστήκαμε την κουβαλήσαμε από τη Μονή Φιλοθέου και την Καρακάλλου, με τη βάρκα που μας δάνειζε ο γείτονάς μας. Όμως εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν μηχανές, και οι βάρκες ήταν με κουπιά…
-Οι Γερμανοί έφθασαν έως εδώ, έφθασαν στην Κολιτσού; Ή μόνο μέχρι τη μονή Βατοπαιδίου;
-Μόνο στο Βατοπαίδι. Στην Κολιτσού δεν πάτησαν Γερμανοί. Μόνο αντάρτες, όταν ήταν το αντάρτικο. Έ, αλλά όλα αυτά περάσανε πάλι, δόξα τω Θεώ.
-Σήμερα πάντως πρέπει να είναι καλύτεροι οι πνευματικοί δεσμοί με τη Μονή Βατοπαιδίου και με τον Γέροντα Ιωσήφ.
-Α, τί λες; Παράδεισος. Μόλις ήρθαν οι πατέρες εδώ από τη Νέα Σκήτη και έγινε και η κοινοβιοποίηση της Μονής, άλλαξαν όλα τα πράγματα. Και οι άλλοι δεν ήταν κακοί άνθρωποι· ήταν πνευματικοί και αυτοί. Αλλά ήταν πιο αυστηροί. Δεν μας υπολόγιζαν. «Α, ήρθε ο κελλιώτης τάδε», έλεγαν. Δεν μας υπολόγιζαν ότι είμαστε κι εμείς Βατοπαιδινοί. Στην εικόνα που βάζουν μετάνοια οι πατέρες της Μονής, σε εκείνη την εικόνα βάζουμε κι εμείς μετάνοια. Δηλαδή, είμαστε κι εμείς Βατοπαιδινοί. Όλα αυτά που βλέπετε εδώ πέρα είναι βατοπαιδινά. Αν δεν κάνεις υπακοή, πάνε τα ράσα σου εκεί, διότι είναι βατοπαιδινά. Γι’ αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε, πώς να πούμε, υπακοή, διότι έτσι μας διατάζει και ο μοναχικός μας βίος.
Ο μοναχός για να βάλει θεμέλιο πρέπει να κάνει υπακοή και να κόβει το θέλημά του. Κι έτσι, ή λίγο ή πιο πολύ, κάνοντας υπακοή και κόβωντας το θέλημά μας, μας βλέπει ο Θεός και η χάρις Του μας σκεπάζει με ταπεινοφροσύνη. Κι αν έχουμε αυτά τα τρία –δηλ. υπακοή, εκκοπή θελήματος, ταπεινοφροσύνη– μπορούμε εύκολα να πολεμήσουμε με τα ακάθαρτα πνεύματα. Διότι εμείς δεν έχουμε πόλεμο σωματικό, αλλά έχουμε πόλεμο –και όλος ο κόσμος βέβαια, προπαντός εμείς οι μοναχοί– με τα ακάθαρτα πνεύματα. Ο σατανάς είναι πνεύμα, δεν κουράζεται. Και συνέχεια ρίχνει μέσα μας διάφορα, χιλιάδες κακές παθήσεις. Όπως σπέρνει ο άνθρωπος σπόρο, ρίχνει στην καρδιά μας και στο μυαλό μας τις κακίες του. Κι αν εκείνα τα σπόρια του τα δεχόμαστε, τότε φυτρώνουν. Κι αν φυτρώσουν και αρχίσουν να κάνουν ρίζες, αλλοίμονό μας τότε. Δύσκολα κόβονται. Κι αυτό ισχύει για όλες τις παθήσεις.
Βλέπετε και να μην είναι κάποιος κακός, όταν μάθει να καπνίζει και περάσει καιρός, λέει· «δεν μπορώ, δεν κόβεται». Δηλαδή, όλες τις παθήσεις που έχει ο άνθρωπος μέσα του, αν δεν τις κόψει από την αρχή, ύστερα γίνονται σαν τοίχος. Πού; Κόβεται αυτό; Γι’ αυτό πρέπει και ο καλόγερος να έχει εξομολόγο καλό, και να λέει στον πνευματικό πατέρα όλες τις σκέψεις που ρίχνει στο μυαλό του ο πονηρός. Και τότε εύκολα προκόβει στο μοναχικό βίο.
-Γέροντα, η καθημερινή ζωή εδώ στο κελλί σας είναι όπως ήταν και παλιά;
-Ναί. Εμείς, επειδή κάναμε και λίγα χρόνια στη Σκήτη Μάγκουρα στην πατρίδα μας, γνωρίζαμε το τυπικό. Από τότε δεν αλλάξαμε. Την ημέρα κουραζόμασταν πολύ· δουλεύαμε σαν εργάτες. Αλλά τη νύκτα, λέγαμε· «Στην πατρίδα μας κάναμε τον κανόνα μας και την Ακολουθία. Εδώ στο Περιβόλι της Παναγίας να κοιμόμαστε;». Και παρότι δουλεύαμε κατά τη διάρκεια της ημέρας, σηκωνόμασταν τη νύκτα και κάναμε το καθήκον μας. Κρατούμε, όπως το Μοναστήρι, κι εμείς. Για να γίνεις καλόγερος άλλο δρόμο δεν έχει. Αυτό είναι το τυπικό. Να κάνεις τον κανόνα σου και την Ακολουθία. Έτσι έχουμε μία ελπίδα ότι θα μας βοηθήσει η θεία Χάρις να κερδίσουμε το σκοπό μας. Ο σκοπός μας δεν ήταν και δεν είναι τίποτε άλλο παρά να κερδίσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών. Κι όσο αν εμείς είμαστε αδύνατοι, η Παναγία που σκεπάζει όλη την οικουμένη με την αγάπη της θα μας βοηθάει και θα μας επισκέπτεται και ποτέ δεν θα απομακρυνθεί από εμάς. Όταν εμείς είμαστε κοντά στην Παναγία, πώς είναι δυνατόν να μας εγκαταλείψει; Θέλει όμως προσπάθεια και αγώνα.
-Και σήμερα πώς είναι η καθημερινή ζωή στο κελλί;
-Τώρα και με τη συνοδεία που μας χάρισε ο Θεός, κρατάμε έτσι όπως από την αρχή, όπως παραλάβαμε από τους Πατέρες μας. 1:30 π.μ. με 2:00 π.μ. τη νύχτα πρέπει να ’χουμε σηκωθεί. Πρώτα στο κελλί κάνουμε τον κανόνα μας. Μετά, στις 3:00 π.μ., έχουμε έναν αδελφό που χτυπάει το σήμαντρο και κατεβαίνουμε στην Εκκλησία. Σάββατο, Κυριακή, εορτές, μας βοήθησε το Μοναστήρι κι έχουμε παπά, έχουμε διάκο, έχουμε κι άλλους πατέρες, πέντε νέοι και τέσσερις γέροι, όλη η συνοδεία. Δόξα τω Θεώ. Καλά, καλά είμαστε.
Είμαστε τυχεροί που οι πατέρες από τη Μονή Βατοπαιδίου μας αγαπάνε πάρα πολύ. Είναι καλοί και σωστοί. Εμείς δεν έχουμε τίποτα. Έχουμε τον Θεό, την Παναγία και το Μοναστήρι. Ό,τι ανάγκη έχουμε, αυτοί είναι οι πνευματικοί μας πατέρες. Και ό,τι έχουμε ανάγκη μας βοηθάνε. Πού να πάμε; Όταν έχουμε μία ανάγκη, πού να τρέξουμε; Στο Μοναστήρι. Πατέρες μας είναι. Και μας βοηθάνε. Να την λέμε την αλήθεια. Ό,τι ανάγκη έχουμε, μας βοηθάνε. Ο Θεός, βέβαια, τα τελευταία χρόνια με δοκιμάζει με τα μάτια μου. Δε βλέπω καθόλου, τυφλώθηκα από το γλαύκωμα. Όσο περνάει ο καιρός γίνομαι και χειρότερα σωματικά. Δόξα τω Θεώ. Δόξα να ’χει ο Κύριος.
-Τώρα που είσθε σε τέτοια ηλικία και τυφλός τα βγάζετε πέρα με τα πνευματικά σας καθήκοντα, τον κανόνα σας;
-Πολύ καλά, μέχρι σήμερα. Δόξα τω Θεώ.
-Γέροντα, κατεβαίνετε στην εκκλησία για τις Ακολουθίες;
-Βέβαια. Μέχρι σήμερα δεν έλειπα.Με δυνάμωσε ο Θεός και μέχρι σήμερα δεν έλειπα από την εκκλησία. Δόξα τω Θεώ.
-Όλα αυτά τα χρόνια εδώ μπορεί να υποθέσει κάποιος ότι ζήσατε καλές αλλά και δύσκολες στιγμές. Πνευματικός αγώνας, αλλά και αγώνας για την επιβίωση. Πώς βλέπετε την ζωή σας μέχρι σήμερα;
-Πνευματικά περάσαμε καλά, ευχάριστα. Είχαμε παλαιούς Γεροντάδες, πνευματικούς. Και μας συμβούλευαν πάντοτε τον αληθινό δρόμο. Και εμείς, όπως μας έλεγε ο Γέροντας, νομίζαμε ότι ο Κύριος μιλάει με το στόμα του. Υπακούαμε αδιάκριτα και περνάγαμε καλά. Ως προς τα άλλα είχαμε και καλές και κακές στιγμές. Πότε με τους αντάρτες, πότε με τους Γερμανούς· τότε δυστυχούσαμε, δεν είχαμε ψωμί να φάμε. Θυμάμαι, μας έδωσε ένας γέρος δύο λίρες. Κι επειδή δεν είχαμε ψωμί καθόλου, πήγαμε σ’ ένα κελλί Ιβηρίτικο και πήραμε δέκα οκάδες καλαμπόκι με μία λίρα χρυσή. Τόσο δύσκολα ήταν. Έξω πέθανε πολύς κόσμος από πείνα. Έτυχε να περάσω από τη Θεσσαλονίκη επί κατοχής Γερμανών. Και ήταν ένα παιδάκι εκεί που ζητούσε ψωμί. Ο κόσμος έριχνε κοντά του γερμανικά μάρκα, ήθελε να το βοηθήσει. Όμως ψωμί δεν υπήρχε. Μέχρι να το φέρουνε οι βάρκες, πέθανε ο φουκαράς. Πόσο, πόσο λυπήθηκα! Και πέθανε πολύς κόσμος, όπως λένε. Αλλά στο Άγιον Όρος φύλαξε η Παναγία. Μια φορά χορταράκια, άλλη φορά κάτι άλλο, δεν πέθανε κανένας από πείνα. Αλλά, δύσκολα ήταν, πολύ δύσκολα. Αλλά η Παναγία μας βοήθησε και πάλι μας βοηθάει.
-Σε αυτά τα δύσκολα χρόνια που περάσατε αναπολήσατε σε κάποιες στιγμές την πατρίδα σας;
-Βλέπεις, τόσα χρόνια πέρασαν και πολλές φορές τα θυμάμαι· πώς ήρθαμε, πώς κάναμε. Και ευχαριστιόμασταν πάντοτε. Και εκείνες οι ώρες που δυσκολευτήκαμε, που δεν είχαμε, πάλι είμασταν ευχαριστημένοι και δοξάζαμε τον Θεό, καμμιά φορά δεν είπαμε· «άχ, τί κάναμε που φύγαμε από την πατρίδα». Διότι εκείνα τα χρόνια η Ρουμανία ήταν πολύ καλά, πάρα πολύ καλά. Τώρα είναι χειρότερα από κάθε χρόνο. Δεν έχουν ούτε να φάνε, φεύγει ο κόσμος στο εξωτερικό γιατί δεν μπορούν να ζήσουν μέσα στη χώρα. Έ, τί να κάνουμε…
-Υπάρχουν πολλοί προσκυνητές που επισκέπτονται το Άγιον Όρος αλλά και εσάς εδώ. Τί νομίζετε ότι τους έλκει στην απομακρυσμένη αυτή Σκήτη; Ποιές οι ανησυχίες τους και τί μηνύματα σας μεταφέρουν από τον κόσμο;
-Βλέπεις, επειδή ζούμε στους εσχάτους καιρούς, ο κόσμος ανησυχεί και διψάει, διψάει για την αλήθεια, την αλήθεια του Χριστού. Βλέπει κάποιος ότι η ανθρωπότητα δεν πάει καλά. Η ανθρωπότητα πήρε ένα δρόμο προς τον κατήφορο. Οι κρατούντες τη γή, ενώ θα έπρεπε να είναι υπόδειγμα κατά Θεόν ζωής, κάνουν παρανομίες στο μεγαλύτερο βαθμό. Και επειδή κάθε ένας που είναι Χριστιανός έχει μέσα του τη θεία Χάρη από το Βάπτισμα, έχει μέσα του Σώμα και Αίμα Χριστού, με το να έχει μεταλάβει ή τώρα ή παλιότερα, δεν τον αφήνει ήσυχο η συνείδησή του όταν βλέπει ότι η ανθρωπότητα πάει αριστερά. Και διψάει. Γι’ αυτό έρχονται στο Άγιον Όρος, για να ακούσουν μια κουβέντα. Τί να κάνουν; Καταλαβαίνουν ότι θα πεθάνουμε και το μέλλον είναι αιώνιο ή θα κολασθούμε ή θα σωθούμε. Και ρωτάνε: «Πώς να σωθούμε μέσα σε αυτήν την κοινωνία που ζούμε;».
-Γέροντα, πώς βλέπετε την πορεία και την παρουσία της Ορθοδοξίας στο σύγχρονο κόσμο με δεδομένο ότι σήμερα βάλλεται ποικιλοτρόπως και πληθαίνουν οι φανεροί και αφανείς εχθροί της. Κατά τη γνώμη σας, πώς πρέπει να ζούν οι Ορθόδοξοι χριστιανοί στην τρίτη χιλιετία και με ποιά πνευματικά όπλα και εφόδια;
-Όπως αναφέρει και η Αγία Γραφή, οι εχθροί της Ορθοδοξίας πλήθυναν· ζούμε στους εσχάτους καιρούς. Οι «απόστολοι» του Αντιχρίστου θέλουν να κάνουν το δρόμο του «καθαρό», όπως θέλουν αυτοί. Αλλά, όπως μας έχουν πεί οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όσο καιρό η Ορθοδοξία θα είναι ψηλά, δε θα μπορέσουν να μας νικήσουν. Αυτοί θέλουν να γονατίσει η Ορθοδοξία, ώστε να προετοιμάσουν τη βασιλεία του «βδελύγματος της ερημώσεως» (Ματθ. 24,15).
Όσο καιρό η Ορθοδοξία θα δίνει τη μαρτυρία της, με κανένα τρόπο δε θα μπορέσουν να υπερισχύσουν οι ενάντιες δυνάμεις, οι εχθροί του Χριστού. Γι’ αυτό οι εχθροί της Ορθοδοξίας κάνουν διάφορα πράγματα για να μας διασπάσουν, να μας διαλύσουν.
Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι, αφού μας αξίωσε ο Θεός και γνωρίζουμε τον αληθινό δρόμο για τη σωτηρία μας, για την απόκτηση της βασιλείας του Θεού, να μή δεχθούμε τις εντολές τους, γνωρίζοντας καλά ότι δεν είναι για την ωφέλειά μας, αλλά είναι για την καταστροφή. Μας χρειάζεται, όμως, υπομονή και σύνεση. Να μή λέμε· δε βαριέσαι το ένα, δε βαριέσαι το άλλο. Τότε δεν είμαστε Χριστιανοί, αλλά κάλπικοι Χριστιανοί.
Να παρακαλούμε τον Κύριο να μας φωτίζει και να δείχνουμε σε όλο τον κόσμο ότι είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Αυτήν την πορεία που ευλόγησαν οι άγιοι Απόστολοι και οι άγιοι Πατέρες, ελπίζουμε να ακολουθήσουμε και εμείς και να φθάσομε στο τέλος.
Όμως θέλει υπομονή. Εφόσον χιλιάδες ήρωες της πίστεως μαρτύρησαν τον αληθινό δρόμο του Θεού παραδειγματιζόμαστε κι εμείς ώστε να κάνουμε υπομονή. Όταν γονατίζουμε και κάνουμε μετάνοιες και δε σταματούμε τις προσευχές μας προς τον Θεό, δεν είναι δυνατόν να μή μας βοηθήσει. Ο Κύριος έχει φροντίδα για κάθε έναν από εμάς. Περισσότερο φροντίζει Εκείνος για τη σωτηρία μας παρά εμείς οι ίδιοι. Εμείς είμαστε κατά το πλείστον σκοτισμένοι. Μας πλάνεσε το ακάθαρτο πνεύμα κι έχουμε κακές παθήσεις μέσα μας. Έτσι πολλές φορές ξεχνάμε να βαδίζουμε προς τον Κύριο ο οποίος κάθε ώρα και στιγμή μας καλεί. Και μας λέει·
«Ελάτε, ελάτε προς εμέ· όσο κουρασμένοι και αν είσθε, όσο και αν απομακρύνεσθε από εμένα, πάλι εδώ θα βρείτε τη σωτηρία και την ανάπαυση». Να προσπαθήσουμε για τη σωτηρία μας και ο Θεός να είναι βοηθός μας.
Μπορείτε να μας πείτε κάποιες εμπειρίες που ζήσατε εδώ στο Άγιον Όρος που να δείχνουν την ιδιαίτερη προστασία της Παναγίας και τη θεία βοήθεια;
Εδώ στο περιβόλι της Παναγίας πάντοτε έχουμε τη βοήθειά της κάθε στιγμή της ζωής μας. Εγώ έχω πέσει τέσσερις φορές.
Μια φορά ο γιατρός όταν ήρθε είπε: «Ζεί ακόμα; πώς είναι δυνατόν;».
Μια άλλη φορά μεταφέραμε πράγματα με πέντε γαιδουράκια από την Καψάλα σε μια μεγάλη ανηφόρα. Κάποια στιγμή έπεσα σε μια παγίδα. Δεν ήξερα τί ήταν. Ευτυχώς που φόραγα παπούτσια. Αλλά ο Θεός ευλόγησε και η παγίδα δεν άνοιξε, δε λειτούργησε. Εάν άνοιγε θα μου έκοβε το πόδι. Αυτό δεν ήταν βοήθεια του Θεού; Ήταν θαύμα της Παναγίας και του αγίου Γεωργίου. Κι άλλα πολλά θαύματα είδα, που μόνο η Παναγία μπορεί να τα ενεργήσει.
Pubblicato dalle edizioni “Teomorfou” della Sacra Metropolia di Morfou, il nuovo libro di Sua Eminenza il Metropolita di Morfou sig. Neofito “Senza essere crocifissi, non risorgeremo, non saremo glorificati”.
Questa edizione consta di 228 pagine, dove i testi sono arricchiti da bellissime immagini di icone a quattro colori. I contenuti: Prefazione del traduttore all’edizione italiana, Introduzione, L’anno della Croce Santa e Vivificante, “Maschio e femmina li creò”, Dal contro natura al pentimento, Il grande peccato dell’Europa, Le scorte di pazienza, Il cristiano nella nostra epoca: “un segno di contraddizione”, Per le preghiere dei nostri santi Padri…, L’umiltà porta alla Gloria, È giunta l’epoca in cui tutto sarà umiliato, Cristo ha sete della vostra sete!, “La mia forza è resa perfetta nella debolezza”, Tanti confessori, pochi padri spirituali…, Spirito Santo, Spirito della, Verità, purificami!, Senza essere crocifissi, non risorgeremo…, Crediamo nell’oltrevita?, I cinque sensi dell’anima, Pace… dove posso trovarti?, Il grande peccato della nostra epoca …, Le tre-quattro necessità per questo periodo, L’umiltà di Dio Padre, “Sia che viviamo, sia che moriamo, siamo del Signore”, Epilogo, Breve biografia.
Di seguito si riporta un estratto dal prologo del libro di Sua Eminenza il Metropolita di Morfou sig. Neofito.
È giunta l’epoca in cui tutto sarà umiliato… E tutto sarà umiliato per essere crocifisso, per risorgere ed essere glorificato di nuovo nell’Ortodossia in tutto il mondo. Poiché non abbiamo un Dio “nazionale o statale”, ma abbiamo il Dio Trisaghio, Dio di tutto l’universo che vuole che la fede apostolica degli Ortodossi ai nostri giorni metta alla prova la fede e la poca fede di tutti noi, governanti e popolo! Perché Cristo ha bisogno del suo popolo ora, per creare “il nuovo equipaggio della sua barca”, diceva san Porfirio di Kafsokalyvia. Qual è la barca di Cristo? È la Chiesa Ortodossa. Questa è la barca di Cristo. E Cristo ha deciso di ripulire l’equipaggio della sua barca, che non siete solo voi semplici cristiani, ma anche i sacerdoti, i vescovi, i patriarchi e i governanti. Ora tutti daremo gli esami. Noi, con lo Spirito Santo, con lo Spirito della verità, ci sforziamo di purificarci attraverso il pentimento, per passare dal contro natura al naturale, e per raggiungere il soprannaturale che la Chiesa Ortodossa vuole donare, non solo a noi, ma anche a tutte le persone di buona volontà, Europei e non. Perché la fede Ortodossa è la sola e unica verità che libera l’uomo dal peccato, dall’errore, dalla morte e dal diavolo… E poiché amiamo l’uomo e non il peccato, amiamo anche l’Europa, nonostante qualcuno questo non lo capisca!
La liberazione dal peccato dell’ateismo dell’Europa aiuterà il mondo intero, e ciò avverrà attraverso la luce dell’Ortodossia, che arriverà dopo gli eventi dolorosi e pedagogici che stiamo vivendo e che vivremo.
Η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου και η Εκκλησιαστική Επιτροπή του καθεδρικού ναού του Αγίου Μάμαντος Μόρφου πληροφορούν το ευσεβές χριστεπώνυμο πλήρωμα, ότι θα τελεστεί αρχιερατικός Εσπερινός και αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάμαντος στην κατεχόμενη Μόρφου, με την ευκαιρία της μνήμης του πολιούχου της Μόρφου, Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μάμαντος του Μυροβλύτη και Θαυματουργού.
Την Δευτέρα, 1η Σεπτεμβρίου 2025, και ώρα 6:00 μ.μ., θα ψαλεί ο Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός, προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.
Την Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2025 και ώρα 6:15 π.μ., θα τελεστεί ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία, προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.
Την Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2025 και ώρα 4:00 μ.μ., θα τελεστεί Παράκληση προς την ιερά εικόνα του Χρυσοσώτηρος Ακανθούς και τον εορτάζοντα Άγιο Μάμαντα.
Οι πιστοί μπορούν να ετοιμαστούν για να συμμετέχουν στην Θεία Κοινωνία, να φέρουν κόλλυβα και άρτους για την εορτή. Επίσης θα έχουν την ευκαιρία να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα του Χρυσοσώτηρος της Ακανθούς, η οποία φυλάσσεται προσωρινά στον ναό του Αγίου Μάμαντος στη Μόρφου, καθώς επίσης να λάβουν άγιο έλαιο από τη σαρκοφάγο του Αγίου.
Για δηλώσεις και πληροφορίες:
Για τη ΔΩΡΕΑΝ μεταφορά των πιστών θα υπάρχουν λεωφορεία, τα οποία θα ακολουθήσουν τις εξής διαδρομές:
β. Ακάκι (Φώτα Τροχαίας Γυμνασίου Ακακίου), Περιστερώνα (στάση έξω από ΤΚ σχολείο), Αστρομερίτη (Πολιτιστικό Κέντρο Κοινότητας), ώρα 6 π.μ.
ΑΠΟ ΣΟΛΕΑ:
Πλατεία Κακοπετριάς, ώρα 6 π.μ.
Για δηλώσεις μέχρι 31 Αυγούστου 2025 (ονοματεπώνυμο, αριθμός ευρωπαϊκής ταυτότητας) επικοινωνήστε με τα ακόλουθο τηλέφωνο:
ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΠΕΔΙΝΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΟΡΦΟΥ ΚΑΙ ΟΡΕΙΝΗΣ: 99326864, π. Ευθύμιος Γεωργιάδης
ΛΕΜΕΣΟΣ: 99000007/ 99662066, Αλέκος Αλεξάνδρου
ΠΑΦΟΣ: 96664836, 99249349, Ρίκκος Μιχαήλ
Οι ΑΚΑΝΘΙΩΤΕΣ παρακαλούνται να επικοινωνήσουν με τα γραφεία του Δήμου Ακανθούς στο τηλέφωνο 24623566.
Επίσης, για τη ΛΕΥΚΩΣΙΑ στα τηλέφωνα 99785964 -Ελένη, 99567538-Ιλιάδα.
Για τη ΛΑΡΝΑΚΑ στα τηλέφωνα 99338769-Ελένη, 99856329-Γιώργος.
Για τη ΛΕΜΕΣΟ στο τηλέφωνο 99688993.
Όσοι πιστοί επιθυμούν να δώσουν τα ονόματά τους για τη γιορτή και την παράκληση του Αγίου Μάμαντος, παρακαλούνται να απευθύνονται στους εκκλησιαστικούς Επιτρόπους, που θα βρίσκονται στον ναό την 1η και 2α Σεπτεμβρίου.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο κάθε πιστός θα πρέπει απαραίτητα να έχει μαζί του την ευρωπαϊκή ταυτότητά του.
Η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου και η Εκκλησιαστική Επιτροπή του Αγίου Μάμαντος Μόρφου για τα πιο πάνω διοργανωτικά της πανηγύρεως συνεργάζονται με την Ένωση Κοινοτήτων Διαμερίσματος Μόρφου και τους Δήμους Μόρφου και Ακανθούς, τους οποίους και εντεύθεν ευχαριστούμε, ευχόμενοι το ποθούμενον ως τάχιστα.
Πατέρες μου και αδελφοί μου, κάτσετε λιγάκι να πούμε λόγο αγαθό κατά που θα μας φωτίσει το Πνεύμα το Άγιο.
Η σήμερον εορτή είναι πολυσήμαντος… Η Κοίμησις και η Μετάστασις της Θεοτόκου εις τους ουρανούς… Ένας ο οποίος αγαπά την Παναγία αλλά αγαπά και τον εαυτό του ως χριστιανός, ένα από τα πολλά σημαινόμενα της σήμερον εορτής είναι και το εξής: ότι ο άνθρωπος που φτιάχτηκε από τον Τριαδικό Θεό από τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα είναι ον, είναι πλάσμα δισύνθετο. Διπλό από σώμα και ψυχή. Ακόμα και η Παναγία ―ότι τελειότερο πλάσμα φανερώθηκε εις τη γη και εις τους αιώνες των αιώνων― και αυτή ήταν και είναι δισύνθετη, από σώμα και ψυχή.
Εάν προσέχαμε τους καλλικέλαδους ιεροψάλτες απόψε, οι οποίοι έψελναν και απέδιδαν ό,τι οι άγιοι υμνογράφοι έγραψαν με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, εάν υπάρχει μία λέξη την οποία επανέλαβαν εις τους Ψαλμούς «πάλιν και πολλάκις» απόψε, είναι το Άγιο και Θεοδόχο και ακήρατο σώμα. Συνέχεια, συνέχεια μιλούσαν για το σώμα. Μπορώ να πω πιο πολύ από την ψυχή της Παναγίας, μιλούσαν οι υμνογράφοι και έψελναν οι ψάλτες για το Πανάγιο και Ακήρατο και Άγιο σώμα, ποιας; Μιας γυναικός, της κόρης του Ιωακείμ και της Άννας. Μιας γυναικός που καταξιώθηκε όμως να είναι το τελειότερο πλάσμα της οικουμένης, την οποία περίμενε μέσα εις τους αιώνες ο Θεός Πατήρ να την δει να γεννιέται. Αυτήν την γυναίκα η οποία δεν γνώρισε αμαρτία παρά μόνο το προπατορικό αμάρτημα, που είχαν και έχουμε όλοι οι άνθρωποι μέχρι την ώρα που θα μας επισκεφτεί ο Θεός. Εμάς, το προπατορικό αμάρτημα σβήνεται με το βάπτισμά μας και με το μύρωμά μας. Στην Παναγία αυτό έσβησε από την ώρα του Ευαγγελισμού της, αφού εισήλθε μέσα της όλη η θεότης. Και τι περίμενε ο Θεός; Περίμενε αυτό το πλάσμα να γεννηθεί, να ενηλικιωθεί… πού παρακαλώ; τρία χρόνια μέσα στην προστασία της αγίας Άννας και του πατέρα της του Θεοπάτορα Ιωακείμ. Και από τα τρία της χρόνια μέχρι τα δώδεκα μέσα στα Άγια των Αγίων, σ᾿ αυτό που ονομάζουμε οι Κύπριοι το Ιερό Βήμα, εκεί κατοικούσε η Θεοτόκος όλα αυτά τα χρόνια και λάμβανε τροφή από ποιον; Από τον αρχάγγελό της, τον αρχάγγελο Γαβριήλ, μέχρι που ενηλικιώθη και από τον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου τον προφήτη Ζαχαρία παρεδόθη σε έναν δίκαιο γηραλέο άντρα που ήτανε συγγενής της από την ίδια πατριά, από την ίδια γενιά δηλαδή, τη γενιά του Δαυίδ του Βασιλέως, καταγόμενοι και οι δύο. Και ήταν προστάτης της Θεοτόκου ο Μνήστωρ Ιωσήφ. Και στα δεκαπέντε της χρόνια την επισκέφθη «τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον καὶ ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον». «Καὶ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου» το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος ο Υιός του Θεού Πατρός έγινε από τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Και έτσι έχομε πλέον την εικόνα του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Και η Παναγία από την ώρα που συλλαμβάνει «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου» τον Υιό του Θεού είναι πλέον τι; Θεοτόκος.
Εάν προσέχαμε απόψε τους Ψαλμούς και τες ψαλμωδίες των ψαλτών μας, το δεύτερο ουσιαστικό που ακουγόταν συνεχώς είναι αυτό το οντολογικό επίθετο της Παναγίας… Θεοτόκος. Να την ομολογούμε λέει στο Δοξαστικό ότι είναι Θεοτόκος. Και μόνον τότε όταν την ομολογήσουμε ότι είναι Θεοτόκος, ότι γέννησε δηλαδή τον Θεό αυτή η γυναίκα, τότε έχουμε δικαίωμα να της ζητήσουμε να μας λυτρώσει από περιστάσεις κακές που τόσες υπάρχουν σε κάθε εποχή και στην εποχή μας. Λιμοί, λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, φωτιές, ακοές πολέμων, αμαρτίες εντός μας, έξω πόλεμοι, μέσα μας πόλεμοι. Και έχομε όμως δυνάμεις που μας περιβάλλουν, τους αγίους αγγέλους… «τείχισον ἡμᾶς ἁγίοις σου ἀγγέλοις». Έχομε αγίους οι οποίοι μιμήθηκαν τη ζωή του Χριστού, τη ζωή της Παναγίας κατά δύναμη ως άνθρωποι και αυτοί. Και έχομε εξαιρέτως την Παναγία τη Θεοτόκο τη Μητέρα του Φωτός. Όποτε της ζητήσουμε βοήθεια, όποτε της ζητήσουμε φως, όποτε της ζητήσουμε αγιασμό, αυτή η Υπεραγία μας δίνει αγιότητα. Την αγιότητα του Υιού της και όλης της Τριάδος. Όποτε της ζητήσουμε φως, αυτή και αν μπορεί να μας δώσει φως και φώτιση τι να πράξουμε στη ζωή μας σε κάθε στιγμή, αφού είναι η Θεοτόκος η Μητέρα του Φωτός.
Όμως είπαμε στην αρχή του λόγου μας, και η Παναγία ένα σώμα το είχε, μια ψυχή την είχε. Ήλθε η ώρα που έπρεπε και αυτή να οδηγήσει τη μεν ψυχή της να την παραλάβει ο Υιός και Θεός της. Το δε σώμα όταν εχωρίσθη με την κοίμηση της από την ψυχή για λίγο, για λίγο… τρεις ημέρες μόνο, να το παραλάβουν οι άγιοι Απόστολοι και συνοδευόμενοι από τους αγίους αγγέλους που πλέον βρήκαν τη Βασίλισσα τους… οι άγιοι άγγελοι με την Κοίμηση της Θεοτόκου και εξαιρέτως με τη Μετάσταση της όταν μετεφέρθη δηλαδή ολοσώματη, η Παναγία, την τρίτη ημέρα μετά την Κοίμησή της, όταν μετεφέρθη και επανενώθη το σώμα της με την ψυχή της την κατά χάριν αθάνατο, οι άγγελοι πλέον η μια τάξη έλεγε στην άλλη τάξη: «Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ἡ Μητέρα τοῦ Φωτός». Η Βασίλισσα του ουρανού, των αγίων αγγέλων και όλων των αγίων ανθρώπων και π.Χ. και μ.Χ.
Όμως τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς; Πολλά σημαίνουν. Και έχουμε ευθύνη οι επίσκοποι αυτά τα συμβαίνοντα και σημαινόμενα να τα μεταδίδομε στον λαό, φτάνει αυτά που θα μεταδίδομε να μην είναι εγκεφαλικά, να είναι λόγια καρδίας. Και ό,τι βγαίνει από την καρδιά μπαίνει στην καρδιά.
Το ένα, που η καρδιά η δική μου συλλαμβάνει απόψε είναι ότι, ό,τι συνέβη στην Παναγία συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο. Πέθανε η Παναγία, θα πεθάνουμε και εμείς. Να το πω έτσι χοντρά. Αν και η λέξις η κατάλληλος για τη Θεοτόκο είναι “εκοιμήθη η Παναγία”. Ντρέπομαι που είπα πέθανε η Παναγία. Εκοιμήθη η Παναγία. Η ζωή της Ζωής. Θα κοιμηθούμε και εμείς, θα χωρισθεί δηλαδή η ψυχή μας από το σώμα, μην το ξεχνούμε αυτό. Μη μας ξεγελά η ψεύτικη τεχνολογία και του κάθε Έλον Μασκ και του κάθε μασκαρά. Έρχεται ώρα που η ψυχή θα χωρισθεί από το σώμα του καθενός μας. Έχομε όμως βοήθεια άλλο σημαινόμενο. Και τώρα που ζούμε στη γη και αύριο που θα ζει η ψυχή μας εις τον ουρανό. Διότι το σώμα, εάν ένα σώμα της Θεοτόκου έπρεπε να μπει μέσα στον τάφο, το δικό μας σώμα που θα πρέπει να μπει; Σε έναν τάφο. Και όπως η Παναγία γνώρισε πρώιμα την ανάσταση και την ανάληψη του σώματός της και την επανένωση αυτού με την κατά χάριν αθάνατο ψυχή της, κατά τον ίδιο τρόπο και το δικό μας σώμα δεν θα μείνει για πάντα μέσα στον τάφο. Θα έρθει η ώρα που θα αναστηθεί και στη Δευτέρα Παρουσία θα αναληφθεί κιόλας και θα συναντήσομε λέει σε κάθε Απόστολο της εξοδίου ακολουθίας της κηδείας, στον αέρα λέει θα συναντήσομε τον Χριστό. Έτσι. Και τότε θα γίνει η κρίσις και η Δευτέρα Παρουσία. Και δεν τελειώνει η ζωή κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Τότε είναι που θα έχομε ζωή, αιώνια ζωή, αιώνια χαρά και αιώνια γνώση, αιώνια ανάπαυση. Όταν επανενωμένο το σώμα μας με την ψυχή μας θα γνωρίζει και θα αγαπά συνεχώς τον Θεό, τον Πατέρα τον Υιό και το Πνεύμα το Άγιο. Τη Βασίλισσα του ουρανού, η Μητέρα Του θα είναι μητέρα μας, οι άγγελοί της θα είναι οι άγγελοί μας, οι άγιοι του Θεού θα είναι οι άγιοι που όλοι μαζί θα λειτουργούμε στην Ουράνιο Θεία Λειτουργία με τον Δεσπότη Χριστό να είναι ο Ιερουργός. Αυτά είναι λίγα από τα πολλά σημαινόμενα της σήμερον εορτής.
Και κάτι τελευταίο. Εάν μια Παναγία από την ώρα που γεννήθηκε, χοντρά-χοντρά αδρομερώς σας τα είπα, προετοίμασε το σώμα της και την ψυχή της για τη μεγάλη συνάντηση με το Πνεύμα το Άγιο στον Ευαγγελισμό, με τον Χριστό ως βρέφος στη Βηθλεέμ τα Χριστούγεννα, εάν έζησε η Παναγία το μεγάλωμα του τελείου Θεού και του τελείου ανθρώπου, 33 ολόκληρα χρόνια στη γη ο Θεάνθρωπος Ιησούς, και έβλεπε αυτή η γυναίκα όχι πώς μεγαλώνει ένα μωρό αφού ήταν και μωρό ο Χριστός στα πρώτα Του χρόνια, αλλά πώς μεγαλώνει ένας Θεός. Μα να το σκεφτούμε «ἰλιγγιᾶ δὲ νοῦς καὶ ὑπερκόσμιον». Πώς έβλεπε αυτή η γυναίκα η Θεοτόκος το παιδί της ―και ήξερε η Παναγία ότι Αυτός είναι ο τέλειος Θεός και ο τέλειος άνθρωπος. Οι απόστολοι βλέπετε, πότε Τον παραδέχτηκαν σαν Θεό, πότε Τον αρνούνταν ακόμα και Πέτρος ο πρωτοκορυφαίος της θεολογίας όπως ακούσατε στο Δοξαστικό. Και να σκεφτούμε την Παναγία τη Θεοτόκο τη Μητέρα του Φωτός κάτω από τον σταυρό πόσο έκλαψε, πόσο πόνεσε. Όσο πιο πολύ αγαπά κάποιος τόσο πιο πολύ και πονά. Είναι πνευματικός νόμος τούτος. Η αγάπη να πηγαίνει με τον πόνο και ο πόνος με την αγάπη. Όλα αυτά να τα σκεφτούμε και να τα βάλουμε για τον εαυτό μας. Ότι και εμείς όσο αγαπούμε και Θεό και ανθρώπους τόσο θα πονέσουμε. Είναι το εισιτήριο ο πόνος για τη δόξα του Θεού.
Το άλλο, τελευταίο, το οποίο θα ήθελα να πω είναι, ας σκεφτούμε για το δικό μας σώμα για τη δική μας ψυχή. Πώς μεγαλώνομε το σώμα μας; Πώς το χρησιμοποιούμε; Πώς το αφήνουμε σιγά-σιγά να φθείρεται αφού από μόνο του φθείρεται, πώς αμαρτάνουμε με το σώμα μας και πώς με την ψυχή μας; Γιατί το σώμα από μόνο του είναι ένα πτώμα. Η ψυχή είναι που έχει επιθυμίες, η ψυχή είναι που έχει λογισμούς, η ψυχή είναι που αμαρτάνει και ό,τι υπαγορεύσει και ό,τι διαταγή δηλαδή δώσει στο σώμα, ανάλογα είναι και η συμπεριφορά του, η ψυχολογία του. Προηγείται η ψυχολογία της πράξης. Άρα είναι πολύ σημαντικό το σώμα μας πώς το χρησιμοποιούμε σε όσα χρόνια επιτρέψει ο Θεός να ζήσει ο καθένας, και ιδιαιτέρως η ψυχή, ανάλογα με το πώς τρέφουμε την ψυχή μας, θα είναι και η μεταχείριση του σώματός μας. Πολλές φορές το ξεχνούμε τούτο. Έχουμε έγνοια τι θα φάμε, τι θα πιούμε. Πόσοι με ρώτησαν. Αύριο είναι της Παναγίας, είναι το Πάσχα του καλοκαιριού μου είπαν, είναι Παρασκευή που πέφτει η γιορτή. Θα φάμε σούβλα αύριο ή θα φάμε ψάρι; Έγνοια τι θα φάει το σώμα. Έγνοια τι θα φάει η ψυχή δύσκολα βρίσκεις σήμερα. Και τι τροφή έχει η ψυχή; Η ψυχή κατά κύριο λόγο τρέφεται και με τη σειρά της τρέφει και το σώμα με το Σώμα και το Αίμα του Υιού της Παρθένου. Του τελείου Θεού και του τελείου ανθρώπου. Γι᾿ αυτό και λέγεται Θεία Κοινωνία «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον».
Άρα η πρώτη μας έγνοια θα είναι αν θέλουμε και εμείς να γίνουμε παιδιά της Παναγίας τι τρέφουμε την ψυχή μας και τι τρέφουμε το σώμα μας και πόσο τακτικά θέλει η ψυχή μας και το σώμα κατά συνέπεια να κοινωνά; Είναι ένα κατόρθωμα της σήμερον εποχής ότι πολλοί κοινωνούν αλλά είναι και μια απορία, απορίας άξιον, με τι προετοιμασία κοινωνούμε. Και η μεγαλύτερη προετοιμασία είναι να συγχωρούμε, να συμπονούμε. Και τη νηστεία να την κρατούμε ολόχρονα. Δεν χρειάζεται επιπλέον νηστεία όταν κρατούμε τες νηστείες που η αγία μητέρα μας Εκκλησία, που ταυτίζεται με την Παναγία, έχει το πρόγραμμά της. Παρασκευή έπεσε της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τρώμε ψάρι. Δεν τρώμε σούβλα. Έτσι λέει η Εκκλησία. Να κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία. Διότι Εκκλησία σημαίνει το Θεανθρώπινο σώμα, σώμα Χριστού. Ποιος έδωσε σώμα του Χριστού; Η Παναγία. Εκ Πνεύματος Αγίου όμως, ε; Και έχουμε έγνοια, πώς τρέφεται διαφορετικά η ψυχή; Με τη μετάνοια! Γιατί ουδείς αναμάρτητος. Ουδείς!
Άρα αφού όλοι μας μια παθολογία την έχουμε, είτε κληρονομική είτε επίκτητο. Άρα κάποια πάθη τα έχουμε που μας συνοδεύουν μέχρι τον τάφο, εκτός και αν κάνουμε αγώνα πολύ και μειωθούν. Και λεν οι Πατέρες του Γεροντικού “και δεσμευτούν”, δηλαδή τα κλειδώσουμε. Άρα σημαίνει ότι πάντοτε υπάρχει ο κίνδυνος να ξεκλειδώσει κάποιος τα πάθη μας, ακόμη και στα γηρατειά μας. Γι᾿ αυτό και λέει ο Παύλος ο απόστολος «ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μὴ πέσῃ», μέχρι τα γηρατειά μας.
Μόλις είδα τον πατέρα Ανδρέα σήμερα και αυτόν με το μπαστούνι τρεμάμενο γέροντα και εγώ με το μπαστούνι τρεμάμενος δεσπότης του λέω, «πάτερ Ανδρέα μου, τι ωραία που γερνούμε και οι δύο! Άλλοι δεν προλαβαίνουν στην εποχή μας ούτε να γεράσουν». Αλλά έχουμε έγνοια και οι δύο όσα χρόνια και να ζήσουμε, όσα γηρατειά και να απολαύσουμε. Διότι και τα γηρατειά τα απολαμβάνεις άμα είσαι χριστιανός και τις αρρώστιες τις απολαμβάνεις όταν είσαι χριστιανός. Ευκαιρία για υπομονή που δεν κάμνει η νεότητα. Αλλά άμα τρέφεται η ψυχή στα νιάτα, στις υγιείς εποχές, μπορεί να κάμει υπομονή ο γέρος, ή ο άρρωστος, ή ο ασθενής, είτε σωματικά είτε ψυχικά είτε και τα δύο.
Γι᾿ αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση τι τρέφουμε την ψυχή μας. Να μετανιώνουμε, να εξομολογούμαστε όποτε αισθάνομαι ότι αυτό το σώμα, αυτή η ψυχή λερώθηκε, μολύνθηκε, παρέβη τις εντολές του Χριστού. Να έχουμε πνευματικό πατέρα που τον εμπιστευόμαστε, που να παρακαλούμε τον Θεό να τον φωτίζει τι θα μας πει όταν θα πάμε κοντά του. Και με αυτό τον τρόπο είμαστε και εμείς πλέον παιδιά της Παναγίας. Αμαρτωλά παιδιά, άτακτα. Άτακτα σημαίνει αυτός που είναι έξω από την τάξη. Αλλά η Παναγία όταν μας βλέπει ότι μετανιώνουμε, ότι συγχωρούμε τους άλλους που μας έβλαψαν, που μας πίκραναν, όταν μας βλέπει ότι προσευχόμαστε. Η προσευχή να είναι καθημερινή υπόθεση, κουβέντα, συνομιλία με τον Χριστό και την Παναγία και τους αγίους. Έτσι τρέφεται η ψυχή. Και όταν έλθουν τα δύσκολα… που με πολλές περιστάσεις έρχονται τα δύσκολα… Περίμενε η ωραία κοινότητα της Βάσας ότι θα την βρει πυρκαγιά; Και όμως μέσα στην αμαρτία όλων μας και η Βάσα και το Κοιλάνι και το Βουνί και όλα αυτά τα χωριά της επαρχίας της Λεμεσού τόσο δοκιμάστηκαν. Όχι πυρκαγιά σε δάσος όπως συνέβη σε εμάς πριν λίγα χρόνια εδώ… Πυρκαγιά σε χωριά. Και τώρα τι ακούμε; Να απειλείται η Πάτρα, πυρκαγιά σε μεγαλουπόλεις και πέρσι στην Αμερική η Καλιφόρνια και το Χόλυγουντ. Αυτά να μας προβληματίσουν σε βάθος και όχι η έγνοια μας να είναι αν θα φάμε αύριο σούβλα και αν θα βγούμε από το air-condition μας για να πάμε να κάνουμε ένα σταυρό να προσκυνήσουμε την Παναγία. Ο Θεός να μας ελεήσει! Πού φτάσαμε! Να είναι να απορούμε πώς μας αντέχει η γη με τέτοιους λογισμούς, με τέτοιες επιθυμίες! Και όλα αυτά γιατί υπάρχει μια τεχνολογία η οποία μας ξεγελά. Αλλά και μας δροσίζει. Να την απέναντι μου την τεχνολογία. Δεν την κατηγορώ. Πώς τη χρησιμοποιούμε όμως και να μην κλέψει τον νου μας το κυριότερο. Τώρα για να με ακούτε εσείς εμένα είναι γιατί υπάρχει το μικρόφωνο. Υπάρχει τεχνολογία δηλαδή και σας βοηθά. Αλλά να μην κλέψει τον νου μου το μικρόφωνο. Ο νους μου να είναι για τον Θεό μου και τον πλησίον μου, τον συνάνθρωπό μου. Πώς να τον βοηθήσω, πώς να τον αγαπήσω, πώς να τον συγχωρέσω να χωρέσει μέσα μου; Αυτό σημαίνει συγχώρεση. Βλέπετε λοιπόν πόσα γεννά η Παναγία μας μέσα μας με μίαν εορτή της; Και αυτά είναι λίγα, πολύ λίγα που βγαίνουν από τη σήμερον εορτή της Κοιμήσεως και Μεταστάσεως της Θεοτόκου.
Έρχονται δύσκολες μέρες και δεν είναι μακριά. Είναι πολύ κοντά οι δύσκολες. Πιο δύσκολες απ᾿ ότι περάσαμε. Όσοι προσεύχονται, όσοι κοινωνούν, όσοι Με θέλουν, είπε σε έναν άνθρωπο του Θεού που μου το εμπιστεύθηκε, του το είπε ο ίδιος ο Χριστός, όσοι Με θέλουν θα τους θέλω, θα τους προστατεύω με τους αγίους μου αγγέλους. Οι υπόλοιποι, λέει, θα περάσουν τη δικαιοσύνη Μου. Γι᾿ αυτό αυτά που λέμε είναι λόγια επιβίωσης. Πώς δίδονται όταν έρχονται δύσκολες ώρες οδηγίες επιβίωσης, ε; Αυτά οφείλει ο επίσκοπος όταν ακούει ανθρώπους του Θεού να του τα λεν – και επιβεβαιώθηκαν αυτοί οι άνθρωποι και στη δύσκολη περίοδο του κορωνοϊού που εκεί ήταν η προπόνηση μέχρι να βγούμε στο γήπεδο τώρα των μεγάλων δοκιμασιών – ήδη οι φωτιές οι παγκόσμιες όχι μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο οι παγκόσμιες, και οι πλημμύρες και οι σεισμοί και τα ηφαίστεια και ακοές πολέμων και ο παγκόσμιος που έρχεται, όλα αυτά θέλουν οδηγίες επιβίωσης. Όχι του σώματος μόνο, μη ξεγελιέστε. Αν ήταν έτσι θα λέγαμε τι να βάλουμε μέσα στα ψυγεία, που δεν θα υπάρχει ούτε ρεύμα. Οδηγίες επιβίωσης της ψυχής μας. Η Παναγία με μια γιορτή τόσα μας έδωσε. Κάθε γιορτή είναι και ένας οδηγός επιβίωσης και βίωσης, όχι απλά της ζωής της γήινης που βλέπετε πόσο εύθραυστη είναι, σαν γυαλί, σαν ένα καλάμι είναι η ζωή μας. Αλλά είναι μια ζωή που όσο εύθραυστη είναι, που οδηγεί μέσα από το μονόλεπτο του θανάτου στην αιώνια ζωή, στην αιώνια ζωή… Ο Θεός να μας αξιώσει! Η Παναγία μας να μας αξιώσει! Οι άγιοι μας να μας αξιώσουν που ήταν έξυπνοι και το κατάλαβαν αυτό και αγωνίστηκαν και εκμεταλλεύτηκαν τις περιστάσεις που επέτρεψε σ᾿ αυτούς η πρόνοια του Θεού. Και εμείς να τους μιμηθούμε.
Και να τελειώσω με μία προσευχή που δεν είναι αυτής της γιορτής, αλλά δεν παύει να είναι προσευχή της Παναγίας μας.
