Αυτόs που στη μάχη στα Δερβενάκια έσπασε 3 σπαθιά πολεμώνταs και το τέταρτο δεν μπορούσαν να το ξεκολλήσουν από το χέρι του -καθώs είχε πάθει αγκύλωση-.
Αυτόs που αρνήθηκε να του προσφερθούν μέροs των λαφύρων (απο τη μάχη τηs Τρίποληs) και μετά απο πιέσειs δέχτηκε μόνο ένα σπαθί(το οποίο και πρόσφερε για τον έρανο στη πολιορκία του Μεσολογγίου).
Αυτόs που σαν τον ρωτάγανε τι θέλει να του προσφέρουν για τουs αγώνεs του ” αξιώματα,λάφυρα,χρήματα”,απαντούσε ”τίποτα,μόνο να δώ τη πατρίδα μου λεύτερη”.
Αυτόs που το 1839 μπήκε στη φυλακή -κατηγορούμενοs ωs αντιπολιτευόμενοs τον Όθωνα(ωs πρόεδροs τηs φιλορωσικήs Φιλορθοδόξου Εταιρείαs)-,αθωώθηκε το 1840 ,αλλά παρέμεινε στην ανηλιαγη και υγρή φυλακή τηs Αίγιναs για άλλο ένα χρόνο χωρίs κατηγορίεs ,αλλά για να εξασφαλιστεί η Βαυαρική μαs ευωχία.
Αυτόs που σαν βγήκε απο τη φυλακή και τον είδε η κόρη του μέσα στη ”κόκκινη ενδυμασία του”-απο τα βασανιστήρια των δεσμοφυλάκων του- τηs σάλεψε το μυαλό και αποτρελάθηκε.
Αυτόs που τυφλωμένοs απο διαβήτη και έχονταs χάσει τη περιουσία του(ένα κτήμα στο Άργοs),πένηs και δυστυχήs, σαν πήρε χάρη απο το βασιλιά,με παρέμβαση του Μακρυγιάννη του εξασφάλίστηκε ”μία άδεια επαιτείαs” για να ελεημονείται κάθε Παρασκευή και μόνο -και όχι σε τόσο ”προσοδοφόρο ” θέση.
Αυτόs που την μέρα της κηδείας του και σαν το λείψανο του έβγαινε από τη φτωχοκαλύβα στον Πειραιά, οι συμπολεμιστές του που τον κρατούσαν δεν το εναπόθεσαν στο κάρο αλλά
προσφέρθηκαν όλοι οι Έλληνες και από χέρι σε χέρι το Άγιο λείψανο του αγωνιστή έφτασε στον τάφο του
Και σαν ο νεκροθάφτηs στη πρώτη φτυαριά καταλάβε για ποιού το ”σκήνωμα” φτυάριζε,λιποθυμούσε.
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος (Νικηταράς) ,μία τέτοια μέρα-πεθαίνει στον Πειραιά στις 6 το πρωί της 25ης Σεπτεμβρίου του 1849, σε ηλικία 68 ετών, πάμφτωχος.
Τυφλός,σχεδόν ”φρενοβλαβήs”΄.
Aπο την ”περιποίηση” που έτυχε ,απο την ”επίσημη Ελλάδα”.
Ο Νικηταράς πέθανε εγκαταλελειμμένος – όχι μονο-από το νεοσύστατο ελληνικό κράτος υπό την Βαυαρικη εποπτεία, αλλά και από το σύγχρονο καθώς τα “άγια “οστά του χάθηκαν από το ταφικό του μνημείο στο νεκροταφείο( από αμέλεια του Δήμου ).
Ο εξαιρετικόs ρέκτηs τηs ιστορίαs Stefanos Milesis γράφει:
Στην μεγάλη νίκη των Ελλήνων στα Δερβενάκια τον Ιούλιο του 1822 οι Οθωμανοί έτρεξαν να γλιτώσουν προς την Κόρινθο.
Ο Νικηταράς τους κυνήγησε μέχρι ένα σημείο και ύστερα κουρασμένος από τη μάχη επέστρεψε πίσω στο ταμπούρι του. Εκεί άκουσε βογγητά.
Πλησίασε και είδε έναν Αλβανό που είχε πολεμήσει με την πλευρά των Τούρκων.
Ένα βόλι τον είχε βρει στη μέση και ήταν σχεδόν παράλυτος.
Μόλις αυτός είδε τον Νικηταρά να τον πλησιάζει, του ζήτησε να του πάρει το κεφάλι για να γλιτώσει από τους αφόρητους πόνους.
Ο Νικηταράς τότε του απάντησε «Ορέ είμαι πολεμιστής και όχι δήμιος» και αφού τον σήκωσε στους ώμους κίνησε για το ελληνικό στρατόπεδο όπου θα μπορούσε να του δοθεί κάποια βοήθεια.
Ο Αλβανός φυσικά δεν γνώριζε ποιος ήταν εκείνος που τον βοηθούσε.
Στον δρόμο όμως, καθώς ο Νικηταράς προχωρούσε πολλοί σταματούσαν και εξέφραζαν τον θαυμασμό τους καθώς τον αναγνώριζαν.
Τότε ο Αλβανός κατάλαβε ότι βρισκόταν στους ώμους του Νικηταρά του Τουρκοφάγου του οποίου η φήμη είχε απλωθεί σε όλα τα στρατόπεδα των Οθωμανών.
Πέρασε λίγη ώρα και ο Νικηταράς ένιωσε στο σβέρκο του την κρυάδα από τη λάμα ενός μαχαιριού.
Τότε έκανε μια ξαφνική κίνηση και πέταξε τον Αλβανό από πάνω του.
Τον είδε καταγής με το μαχαίρι στο χέρι.
«Ορέ δεν είσαι μπεσαλής» του λέει «εγώ θέλω να σε γλιτώσω και εσύ τυράς να με σκοτώσεις;».
Όχι του λέει ο Αλβανός.
Δεν ήθελα να σε σκοτώσω αλλά έκοψα μια τούφα από τα μαλλιά σου για να έχω να λέω ότι με έσωσε ο τρομερός Νικηταράς.
Και σηκώνοντας το άλλο του χέρι του έδειξε μια τούφα μαλλιά που πραγματικά είχε κόψει.
Ο Αλβανός ύστερα από λίγες ώρες πέθανε αλλά πριν ξεψυχήσει έδωσε την τούφα από τα μαλλιά του Νικηταρά στον Γιατράκο ο οποίος με τη σειρά του αργότερα την έδωσε στον Ελβετό Μπετάν.
Οι αδελφοί Φυτάλη εντυπωσιασμένοι από αυτήν την ιστορία την αναπαράστησαν σε γλυπτό.
Το φιλοτέχνησαν σε μάρμαρο και το παρουσίασαν στην έκθεση του Αγώνα του 1884.
-Η ”απόδοση” αδειών ”επαιτείαs, τότε απο Βαυαρούs,ενίοτε απο Άγγλουs, Αντάτ, Αμερικάνουs, Ευρωπαίους και λογήs λογήs ”συμμάχουs,κρατεί 200 χρόνια τώρα σε τούτο τον τόπο.
Μα σαν πρέπει οι ”επαίτεs ”να ξεσηκωθούν κατά αυτών που ορίζουν ”τιs άδειεs επαιτείαs και ζωών τουs” αλλά και κατά των ιθαγενών ”επαιτών” πολυτελείας που πάντα δέσμευαν τιs πλέον προσοδοφόρεs θέσειs-πάντα,με τη συναίνεση των ”σωτήρων μαs”-, κατορθώνουν να ”σκοτώνονται ” μεταξύ τουs …προs τέρψη και ικανοποιηση περισσή, ”συμμαχικών” μεγαλοσχημόνων και εντοπίων λακέδων τουs.
”Τυφλοί”,σαλεμένοι,”πένητεs” στην ”υγρή και ανήλιαγη” φυλακή μαs,θαρρούμε πωs μαs αναλογεί κάτι διαφορετικό απο τη μοίρα του Ήρωα Νικηταρά?
Ένδεια, λήθη, καταφρόνια…
-Η ανάρτηση αυτή επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα.
Γιατί ο βίος του Νικηταρά, αποτελεί σε μικρογραφία της πορεία της χώρας μας
Πως το είχε πει ο ρακένδυτος γέρο-Ματρόζος (ο συμπολεμιστής και διασώστης του Κανάρη),
χρόνια μετά την Επανάσταση , απευθυνόμενος στον φρουρό του υπουργείου που του απέτρεπε την είσοδο:
«Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα, οι καπετάνιοι σαν κι εσέ δε θα φορούσαν στέμμα».
-Εκτός από το σπαθί που το δώρισε στην επανάσταση, έλαβε κι ένα άλογο, μία σέλα και μία ταμπακιέρα.
Το άλογο το χάρισε σε έναν φτωχό ποιητή τον Τσοπανάκο ο οποίος όμως δεν μπορούσε να το συντηρήσει και του έγραψε :” Το δώρο σου Νικηταρά ειν΄ άλογο χωρίς ουρά, ή μου στέλνεις και κριθάρι ή σου στέλνω το τομάρι. Την σέλα την χάρισε σε έναν συμπολεμιστή φίλο του.
Την ταμπακιέρα την έστειλε στην γυναίκα του γράφοντάς της μεταξύ άλλων: “…γιατί μετά την πατρίδα είσαι είσαι η αγάπη μου”.
Αυτό το τελευταίο το αφιερώνω σε κάποιον σχολιαστή που μου απηύθυνε πέρυσι το ερώτημα: Πιστεύετε, πως διαφέρουν όσα έκανε ο Νικηταράς από αυτά που κάνουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες σήμερα στη Παλαιστίνη?
Κοινωνώ τη Μνήμη σου Άγιε Νικήτα Σταματελόπουλε.
Πηγή: Το Ρωμαίϊκο
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅστις ἔκλαυσας ἐπὶ Λαζάρῳ, καὶ ἔχυσας δάκρυα λύπης καὶ συμπαθείας ἐπάνω εἰς αὐτόν, δέξαι τὰ τῆς πικρίας μου δάκρυα· ἰάτρευσον διὰ τῶν ἁγίων Σου παθημάτων τὰ πάθη μου· θεράπευσον διὰ τῶν πληγῶν Σου τὰς ψυχικάς μου πληγάς· διὰ τοῦ τιμίου Σου Αἵματος καθάρισόν μου τὸ αἷμα, καὶ ἕνωσον τὴν εὐωδίαν τοῦ ζωοποιοῦ Σου σώματος τῷ σώματί μου· ἡ χολή, τὴν ὁποίαν παρὰ τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, ἂς γλυκάνῃ τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τὴν πικρίαν, τὴν ὁποίαν ὁ ἀντίδικός μου διάϐολος μ᾿ ἐπότισε· τὸ πανάγιόν Σου σῶμα, τὸ ὁποῖον ἐτανύσθη ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ἂς ἀναπτερώσῃ πρὸς Σὲ τὸν νοῦν μου, ὅστις ἐσύρθη κάτω ὑπὸ τῶν δαιμόνων· ἡ παναγία Σου κεφαλή, τὴν ὁποίαν ἔκλινας ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ἂς ὑψώση τὴν κεφαλήν μου, τὴν περιϋϐρισθεῖσαν ὑπὸ τῶν ἀντιπάλων δαιμόνων· αἱ πανάγιαί Σου χεῖρες, αἱ καθηλωθεῖσαι ὑπὸ τῶν παρανόμων ἐν τῷ Σταυρῷ, ἂς μὲ ἀναϐιϐάσωσι πρὸς Σὲ ἐκ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας, καθὼς ὑπεσχέθη τὸ πανάγιόν Σου στόμα· τὸ πρόσωπόν Σου, τὸ δεξάμενον ραπίσματα καὶ ἐμπτύσματα ὑπὸ τῶν καταράτων Ἰουδαίων, ἂς μοῦ λαμπρύνῃ τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἐμολύνθη ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας· ἡ ψυχή Σου, τὴν ὁποίαν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ὑπάρχων, παρέδωκας εἰς τὸν Πατέρα Σου, ἂς μὲ ὁδηγήσῃ πρὸς Σὲ διὰ τῆς χάριτός Σου.
