Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Mαρτίνου Πάπα Pώμης

O σην γεγηθώς σάρκα Σώτερ εσθίων,
Aπεκδύσει γέγηθε σαρκός Mαρτίνος.
Aμφί τρίτη δεκάτη θάνε Mαρτίνος περίπυστος.

Oύτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Kώνσταντος του εγγόνου Hρακλείου εν έτει χμδ΄ [644], ο οποίος εφονεύθη εις τας εν Σικελία Συρακούσας, εν τω λουτρώ τω λεγομένω Δάφνη, λαβών πληγήν εις την κεφαλήν με ένα κάδδον, από τον Aνδρέαν Tρωίλου. Oύτος λοιπόν ο θεσπέσιος διά την Oρθόδοξον πίστιν, εφέρθη βιαίως από την Pώμην εις την Kωνσταντινούπολιν, ομού με άλλους Δυτικούς Eπισκόπους κατά προσταγήν του βασιλέως. Πολλάς δε θλίψεις και κακοπαθείας υπέμεινεν ο μακάριος ομού με εκείνους εις τον δρόμον, έως να έλθουν εις Kωνσταντινούπολιν. Eπειδή γαρ, ο μεν βασιλεύς εδεφένδευε την δυσσεβή αίρεσιν των Mονοθελητών, ο δε Άγιος Mαρτίνος, απεκήρυξε και ανεθεμάτισε τον Σέργιον και Πύρρον και Θεόδωρον τους Mονοθελητάς, και όρον εξέδωκε μετά της εν Pώμη συναχθείσης Συνόδου, ο οποίος ανέτρεπε την των Mονοθελητών αίρεσιν¹. Διά ταύτα, λέγω, έστειλεν ο βασιλεύς και έφερε τον Άγιον εις την Kωνσταντινούπολιν, ως είπομεν, και δέσας αυτόν και τους συν αυτώ Eπισκόπους, ωσάν κακούργους και ληστάς, με αλυσίδας και δεσμά, εφυλάκωσεν αυτούς εις το Πραιτώριον, και εκεί τους αφήκε φυλακωμένους τρεις ολοκλήρους χρόνους. Έπειτα απέστειλεν αυτόν και τους συν αυτώ εξορίστους εις την πόλιν της Xερσώνος την πλησιάζουσαν εις το Kρίμι. Eκεί λοιπόν πολλά δεινά υπομείνας ο αοίδιμος, και μαρτυρικώς την ζωήν του διαπεράσας, προς Kύριον εξεδήμησε. Tο δε άγιον αυτού λείψανον ενταφιάσθη έξω από την πόλιν της Xερσώνος, εν τω Nαώ της Yπεραγίας Θεοτόκου.

Σημείωση

1. Σημείωσαι ότι ο Άγιος Mαρτίνος αρχιεράτευσεν εν Pώμη χρόνους πέντε και μήνας τέσσαρας.

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Kυντιλλιανού, Mαξίμου, και Δάδα. Tελείται δε η αυτών Σύναξις εν τοις Bιγλεντίου

Tίνες κεφαλών οί δε κείμενοι δίχα;
Kυντιλλιανός Mάξιμός τε και Δάδας.

Kατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Mαξιμιανού των ασεβών βασιλέων εν έτει σϟϛ΄ [296], επιάσθησαν οι Άγιοι ούτοι εις την χώραν Oζοβίαν, και παρεδόθησαν εις τους υπάτους, τον Tαρκύνιον και Γάιον. Kριθέντες λοιπόν από αυτούς, και ομολογήσαντες τον Xριστόν, εβάλθησαν εις φυλακήν. Aφ’ ου δε εκοιμήθησαν, εφάνη ο Διάβολος εις αυτούς, και τους εσυμβούλευε να αρνηθούν τον Xριστόν. Όθεν εσηκώθησαν και επροσηύχοντο, στηρίζοντες ένας τον άλλον εις την του Xριστού πίστιν. Tότε Άγγελος Kυρίου ελθών, έδωκε θάρρος και δύναμιν εις αυτούς. Όταν δε εξημέρωσεν, αναγκάσθησαν πολλά από τους δυσσεβείς διά να αρνηθούν τον Xριστόν. Eπειδή δε, όχι μόνον δεν αρνήθησαν τον Xριστόν, αλλά και εκήρυξαν αυτόν μεγαλοφώνως και θαρσαλέως, Θεόν αληθινόν και ποιητήν του παντός, διά τούτο εδάρθησαν δυνατά, και πάλιν εβάλθησαν εις φυλακήν. Έπειτα εξετασθέντες ομού και με άλλους, τελευταίον απεκεφαλίσθησαν, και ούτως ανέβησαν οι μακάριοι στεφανηφόροι εις τα Oυράνια.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σ’ αὐτούς τούς πολύ χαλεπούς καιρούς, πού παντοῦ βασιλεύει ὁ εὐδαιμονισμός, ὁ ὑλισμός καί ἡ ἀπομάκρυνση τῶν ἀνθρώπων ἀπό τίς χριστιανικές, ἠθικές καί ἐθνικές ἀρχές, γιά νά μᾶς ξυπνήσουν ἀπό τόν λήθαργο χρειάζονται ἀναχώματα πνευματικά, φάροι σωστικοί, γιά ὅσους  ταξιδεύομε στό ἄγριο πέλαγος τῆς προσωρινῆς τούτης ζωῆς, ὥστε νά μᾶς στηρίζουν γιά νά μήν κατα- ποντιστοῦμε στά ἀπύθμενα βάθη τῆς ἁμαρτίας.

Μία τέτοια παρηγορητική μορφή στά μέσα τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα ὑπῆρξε γιά τήν περιοχή Πιτσιλιᾶς, ἰδίως γιά τό χωριό Πλατανιστάσα καί τά γειτονικά του χωριά, ὁ ἀείμνηστος θεῖος μου Ἰωάννης Εὐσταθίου Παχουλίδης, ὁ γνωστός ὡς «Πασιουλῆς» ἤ «Κουτσογιαννῆς», πού γιά δεκαοκτώ συναπτά χρόνια ἔζησε μία ἀσκητική ἐρημική ζωή μακριά ἀπό τόν κόσμο, ὑπηρετώντας μέ ἔνθεο ζῆλο «τήν πάλαι ποτέ διαλάμψασαν» Ἱερά Μονή Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι τῆς Κύπρου, σάν φύλακας ἄγγελός της καί ξεναγός τῶν λίγων, ἀλλά ἐκλεκτῶν ἐπισκεπτῶν της.

Ὁ Ἰωάννης γεννήθηκε στό χωριό Πλατανιστάσα στίς ἀρχές τῆς τελευταίας δεκαετίας τοῦ 19^ου αἰῶνα. Ἦταν τό δεύτερο ἀπό τά ἕξι παιδιά τοῦ Εὐσταθίου Χατζηδημήτρη Πασιουλῆ καί τῆς Παρασκευῆς, τό γένος Πρωτοπαπᾶ Ἰωάννη. (Τά ἄλλα ἀδέλφια του ἦταν: Ἑλένη, Εἰρήνη, Μαρία, Παναγιωτοῦ, Γεώργιος). Ὁ παπποῦς του, ἀπό τήν μητέρα, πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης, ἦταν συνεφημέριος στήν  Ἐκκλησία Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ Πλατανιστάσας μαζί μέ τούς ἀδελφούς του ἱερεῖς, παπα–Γεώργιο καί παπα–Μιχαήλ καί τόν πατέρα τους, παπα–Χριστόδουλο. Ὁ Πρωτοπαπᾶς Ἰωάννης ἀγαποῦσε πολύ τόν πρῶτο του ἐγγονό Ἰωάννη καί ἀπό μικρό τόν εἶχε πάντα μαζί του στήν Ἐκκλησία καί τόν ἔμαθε πρῶτα νά τόν βοηθᾶ μέσα στό Ἅγιο Βῆμα καί ἀκολούθως στό ψαλτήρι κατά τίς ἱερές Ἀκολουθίες. Ἔτσι ἔμαθε τήν τυπική διάταξη ὅλων τῶν Ἀκολουθιῶν τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Ἐπίσης τόν ἔμαθε νά διαβάζη τήν Ἁγία Γραφή καί τοῦ ἐξηγοῦσε μέ ἁπλῆ γλῶσσα διάφορα γεγονότα, πού ἀναφέρονται μέσα στά ἀναγνώσματα τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν.  Τόν ὤθησε στήν μελέτη καί μέχρι τοῦ θανάτου του συνέχιζε νά μελετᾶ ἐκκλησιαστικά βιβλία. Ἤθελε πολύ νά γίνη καί αὐτός ἱερέας. Ὅμως οἱ συνθῆκες τῆς οἰκογένειας, ἀλλά καί λόγοι ὑγείας, δέν τοῦ τό ἐπέτρεψαν.

Ὁ πατέρας του πέθανε ὅταν ὁ Ἰωάννης ἦταν δεκαοκτώ χρόνων καί ἀνέλαβε τό βάρος τῆς συντήρησης τῆς οἰκογένειας ὁ ἴδιος. Ἀπό μία πάθηση τῆς σπονδυλικῆς στήλης, πιθανόν κήφωση, ἄρχισε νά καμπουριάζη καί τό κακό προχωροῦσε μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου. Σταμάτησε τίς γεωργικές ἐργασίες καί τήν μεταφορά τῶν διαφόρων προϊόντων (ἀμυγδάλων, φουντουκιῶν, κρασιοῦ κ.λπ.), μέ γαϊδούρια στήν Λευκωσία καί στήν Λεμεσό. Ὅμως ἡ ἐσωτερική δύναμη τῆς ψυχῆς του γιά ζωή, τόν βοήθησε νά μάθη διάφορες ἄλλες ἐργασίες, πού μποροῦσε νά κάνη μέ τήν ἀναπηρία του καί νά τόν καταστήση χρήσιμο ἄνθρωπο στήν οἰκογένεια καί στήν κοινωνία. Ἔμαθε νά πλέκη καλάθια, κοφίνια, πανέρια, ταλάρια (γιά  γαλακτοκόμους), κυψέλες, κάλτσες μέ καλτσομηχανή,  πού ἀγόρασε ὁ ἴδιος μέ χρήματα πού ἔπαιρνε ἀπό τά πιό πάνω, ξύλινα ἄροτρα, ξύλινα κουτάλια καί ἄλλα χειροποίητα πράγματα. Ἀκόμα καί ὡς πωλητής στό Συνεργατικό Παντοπωλεῖο τοῦ χωριοῦ, πού ἵδρυσε ὁ ἀδελφός του Γεώργιος, ἐργάστηκε ἀμισθί, γιά τό καλό τοῦ χωριοῦ του μαζί μέ τήν ἀδελφή του Παναγιωτοῦ γιά ἕνα διάστημα.

Ὅταν ὁ μικρότερος ἀδελφός του (καί πατέρας μου) Γεώργιος Παχουλίδης ἀγόρασε, ἔπειτα ἀπό δημόσιο πλειστηριασμό, στίς ἀρχές τίς 5^ης δεκαετίας τοῦ περασμένου αἰῶνα, μέρος τῶν κτημάτων τῆς  Μονῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι δίπλα ἀπό τήν Μονή αὐτή, τόν παρακάλεσε νά τόν πάρη ἐκεῖ, νά μένη σέ ἕνα σπίτι τῆς Μονῆς. Αὐτό τό ἔκτισαν οἱ πρῶτοι ἐνοικιαστές καί καλλιεργητές τῆς χέρσας κτημοσύνης τῆς Μονῆς, στό τέλος τοῦ 19^ου αἰῶνα. Τό σπίτι βρισκόταν στήν αὐλή της (ἰσόγειο καί ἀνώγειο, δύο δωμάτια ὅλα κι ὅλα. Ἔτσι ὁ Ἰωάννης ἔγινε φύλακας τῆς Μονῆς αὐτῆς καί ξεναγός τῆς   Ἐκκλησίας της, πού εἶναι κατάγραφη ἀπό περίφημες τοιχογραφίες τοῦ 15^ου αἰῶνα καί συνάμα νά εἶναι καί φύλακας τῶν κτημάτων, πού ἀγόρασε ὁ πατέρας καί νά τά περιποιῆται, ὅσο θά μποροῦσε. Κύριος σκοπός του ἦταν νά ζῆ ἐκεῖ στήν ἐρημιά, μιά κατά Χριστόν ζωή, σάν νά ἦταν πραγματικός καλόγερος. Νά καθαρίζη τήν Ἐκκλησία, νά ἀνάβη τά κανδήλια καί νά διαβάζη ὅλες τίς Ἀκολουθίες τοῦ εἰκοσιτετραώρου. Αὐτό ἔγινε, καί ἀπό τό Φθινόπωρο τοῦ 1946 ὁ μακαριστός θεῖος Γιαννῆς ἐγκαταστάθηκε μόνιμα στήν Μονή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι.

Ἐκεῖνα τά χρόνια, λίγο μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, μεγάλη φτώχεια μάστιζε τήν Κύπρο. Ἐργασίες νά δουλέψη ὁ κόσμος δέν ὑπῆρχαν. Ὅσοι βρίσκονταν στήν ὕπαιθρο προσπαθοῦσαν νά ἐπιβιώσουν, κυρίως στήν φτωχή καί ἄγονη γῆ τῆς Πιτσιλιᾶς, μέ ὅποιο τρόπο μποροῦσαν. Δρόμοι ἀγροτικοί δέν ὑπῆρχαν. Τά κτήματά τους ἦταν τά περισσότερα μακριά ἀπό τά σπίτια τους. Ἔτσι σέ κάθε περιοχή πού εἶχαν κτήματα καί ἔπρεπε νά μένουν γιά μέρες ἤ γιά καλλιέργεια ἤ γιά μάζεμα τῶν καρπῶν ἤ γιά βόσκηση τῶν αἰγοπροβάτων τους ἤ νά ἔβαζαν παγίδες γιά νά παγιδέψουν λαγούς καί περδίκια γιά διατροφή τους ἤ τρωκτικά (μεγάλους ἀρουραίους, πού γιά τήν καταπολέμησή τους ἐπιχορηγοῦσε τό τότε κράτος μία δεκάρα κάθε οὐρά τρωκτικοῦ πού παρουσίαζαν), ἔφτειαχναν πρόχειρα καταλύματα (καλύβες) καί διέμεναν στήν ὕπαιθρο, ὅσο χρόνο χρειαζόταν γιά τίς πιό πάνω ἐργασίες τους. Στήν περιοχή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι, πού ἦταν σχεδόν δύο ὧρες πεζοπορία ἀπό τό χωριό Πλατανιστάσα, γιά νά μεταβῆ κανείς ἐκεῖ, ὑπῆρχαν πάρα πολλοί    ξωμάχοι γιά τίς πιό πάνω ἐργασίες μέ τίς καλύβες τους, ὅπου βόλευε τόν καθένα.

Ὁ γερω–Ἐρημίτης ἤ Κουτσογιαννῆς, ὅπως τόν ἔλεγαν πολλοί, κατά τήν περίοδο τῆς διαμονῆς του  στήν Ἱερά Μονή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι, συνήθιζε πρίν ἀρχίση τήν ἐργασία τῆς κάθε ἡμέρας, νά πηγαίνη στήν Ἐκκλησία, νά ἀνάβη τά κανδήλια, νά κάνη τίς μετάνοιές του, νά προσκυνᾶ τίς ἱερές εἰκόνες καί νά διαβάζη ἀπό τά ἐκεῖ λειτουργικά βιβλία τήν Ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ καί τοῦ Ὄρθρου. Ἀκολούθως προγευμάτιζε, ἔκανε τίς ἐργασίες τῆς ἡμέρας καί πήγαινε τά δύο–τρία γίδια πού εἶχε γιά βοσκή. Μαζί του ἔπαιρνε καί τήν Ἁγία Γραφή ἤ κάποιο ἄλλο θρησκευτικό βιβλίο καί ἐνῶ ἔβοσκαν τά γίδια του, αὐτός κάτω ἀπό τόν ἴσκιο κάποιου δένδρου παραδινόταν στό διάβασμα. Τό ἀπόγευμα, ὅταν ἔδυε ὁ ἥλιος, πήγαινε πάλι στήν Ἐκκλησία, ἄναβε τήν καν- δήλα μπροστά ἀπό τόν Τίμιο Σταυρό, προσκυνοῦσε καί διάβαζε τήν Ἀκολουθία τῆς Ἐνάτης, τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τοῦ Ἀποδείπνου καί ἀκολούθως μετέβαινε στό μικρό σπιτάκι πού διέμενε γιά φαγητό καί ὕπνο.

Τίς Κυριακές δέν ἔκανε καμμία ἐργασία. Ἐνδυόταν τά καθαρά (φτωχικά) του ἐνδύματα, ξυριζόταν, ἔδενε τά ζωντανά του νά βοσκήσουν ἐκεῖ στήν αὐλή τῆς Μονῆς καί εἰσερχόταν στήν Ἐκκλησία. Ἔκανε τήν Ἀκολουθία καί ἄνοιγε ὅλες τίς θύρες τῆς Ἐκκλησίας γιά νά ἀεριστῆ, καί τήν καθάριζε ἀπό τήν μία μέχρι τήν ἄλλη της γωνιά μέ τήν μικρή του μαλακή σκούπα, πού ἔφτειαχνε μόνος του ἀπό ὑλικά πού εὕρισκε στήν γύρω φύση καί μέ ἕνα μαλακό ὕφασμα ξεσκόνιζε τά στασίδια της. Ἀκολούθως ἐξερχόταν τῆς Ἐκκλησίας, ἔτρωγε πρῶτα ἕνα μικρό ἀντίδωρο (ἀπό αὐτά πού τόν ἐφοδίαζαν ὁ πατέρας ἤ ἡ μητέρα μου πού ἔρχονταν ἐκεῖ, μία–δύο φορές τήν ἑβδο- μάδα, γιά νά μεταλαμβάνη ἔστω καί ἀντίδωρο (ἀφοῦ ἄθελά του στερεῖτο τῆς θείας Λειτουργίας).

Θεία Λειτουργία τότε, στήν πιό πάνω Μονή, λόγῳ τῆς μή ὑπάρξεως ἁμαξωτοῦ δρόμου, γινόταν τέσσερις φορές τόν χρόνο. Τήν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τό Σάββατο τῆς Διακαινησίμου, τοῦ ἀποστόλου Βαρνάβα καί τῆς Προόδου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Στήν συνέχεια ἔπαιρνε τό λιτό πρόγευμά του πού τό εἶχε μαζί του καί καθόταν ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία στό βόρειο μέρος της, στό μέσον δύο αἰωνόβιων ἐλιῶν πού ὑπῆρχαν, ἀπό τήν μία καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά καθίσματα ἀπό μεγάλες πέτρες καί πού τό μέρος αὐτό ὁ κόσμος τό ὀνόμαζε  «καφενεῖο». Ἐκεῖ εἶχε καί τό μεσημεριανό του καί νερό γιά ὅλη τήν ἡμέρα. Καθόταν ἐκεῖ, διάβαζε ἀπό τά ἱερά βιβλία καί ξεναγοῦσε, ὅσους τυχόν θά ἔρχωνταν νά προσκυνήσουν τόν Τίμιο Σταυρό.

Κατά τούς καλοκαιρινούς κυρίως μῆνες, ἀλλά  καί σέ ἄλλες ἐποχές τοῦ χρόνου, πολλοί ξωμάχοι  πού εἶχαν τίς καλύβες ἤ τά διάφορα ἄλλα ὑποστατικά τους γύρω ἀπό τήν περιοχή τῆς Μονῆς, ἔρχονταν νά προμηθευτοῦν τό νερό τους ἀπό τήν πλησίον τῆς Μονῆς πηγή καί μαζεύονταν ὅλοι στήν θέση δίπλα ἀπό τήν Ἐκκλησία πού λεγόταν «καφενεῖο». Ἐκεῖ μαζεύονταν καί ἄλλοι πού, γιά νά ἐπιβιώσουν τίς φτωχές οἰκογένειές τους, ἔστηναν παγίδες σέ λαγούς καί περδίκια, πού τότε ὑπῆρχαν ἄφθονα στήν περιοχή αὐτή. Ἐκεῖ, λοιπόν, στό «καφενεῖο» καί στό μικρό σπιτάκι τοῦ γερω–Γιαννῆ, τούς ἄλλους μῆνες κάθονταν αὐτοί οἱ ξωμάχοι μέχρι ἀργά, κουβέντια- ζαν μεταξύ τους καί ἄκουγαν ἀπό τόν θεῖο Γιαννῆ ἱστορίες ἀπό τήν Ἁγία Γραφή ἤ ἀπό τήν ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καί ἀκολούθως πήγαινε ὁ  καθένας στήν καλύβα του. Ἦταν ἡ σύναξη αὐτή,  κάτι ἄς ποῦμε, σάν τούς σημερινούς «κύκλους Ἁγίας Γραφῆς». Ἐγώ τούς καλοκαιρινούς μῆνες, στά μαθητικά μου χρόνια, ἔμενα πάντα μαζί μέ τόν θεῖο Γιαννῆ καί μέ μεγάλη χαρά ἄκουγα τίς ἱστορίες του σ᾿ αὐτές τίς συγκεντρώσεις.

Γιά ἕνα διάστημα, περίπου δύο χρόνια (1950– 1952), ἡ Μητρόπολη Κερηνείας χάλασε τό δίπατο σπιτάκι νότια τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς, γιατί τό κράτος τῆς ἔβαζε ἐτήσιο φόρο γιά τό σπιτάκι αὐτό, ἑκατό λίρες. Μέχρις ὅτου ὁ πατέρας μου νά κτίση ἄλλο σπιτάκι λίγα μέτρα πιό κάτω, στά κτήματα πού ἀγόρασε ἀπό τήν Μονή αὐτή, ὁ θεῖος Γιαννῆς ἔμενε στήν στοά τῆς Ἐκκλησίας, πίσω ἀκριβῶς ἀπό τό Ἅγιο Βῆμα. Ὅταν στίς διακοπές ἀπό τό σχολεῖο ἔμενα μαζί του, πολλές φορές μέ σκουντοῦσε νά ξυπνήσω νά δῶ τό φῶς πού γέμιζε, ὅπως μοῦ ἔλεγε, τήν Ἐκκλησία καί νά ἀκούσω τίς ψαλμωδίες πού ὁ ἴδιος ἄκουγε. Ἐγώ ἤμουν τότε 8–10 χρόνων, φοβόμουν καί κρυβόμουν κάτω ἀπό τά σκεπάσματα καί οὔτε ἔβλεπα οὔτε ἄκουγα τίποτα.

Μερικές φορές κατά τά χρόνια αὐτά, ἔρχονταν τυμβωρύχοι ἐκεῖ γιά νά βροῦν ὑποτιθέμενους θησαυρούς. Ἔφερναν καί κάποιον πού ἔλεγαν ὅτι ὑπνωτιζόταν καί θά τούς ἔλεγε ποῦ θά εὕρισκαν τόν θησαυρό τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ θεῖος Γιαννῆς προσευχόταν νά μήν βροῦν τίποτα καί τότε ὁ ὑπνωτιστής παραδεχόταν ὅτι κάποιος προσευχόταν καί δέν μποροῦσε αὐτός νά κάνη τίποτα.

Τό 1968 ὅταν ὁ θεῖος Γιαννῆς ἦταν ἄρρωστος καί κατάκοιτος στό χωριό μου Πλατανιστάσα, ἐγώ πῆγα ἀπό τήν Μητρόπολη Κερηνείας νά τόν δῶ λίγο πρίν πεθάνη, στό σπίτι τῆς ἀδελφῆς του, θείας   Εἰρήνης, καί τοῦ ἀνήγγειλα ὅτι ἔδωσα ὑπόσχεση γάμου στό χωριό Ἅγιος Ἐπίκτητος στήν Κερήνεια. Αὐτός τότε μέ κοίταξε λυπημένα καί μοῦ εἶπε: «Ἄκουσε, παιδί μου, γρήγορα θά φύγης ἀπό ἐκεῖ». Τοῦ εἶπα: «Γιατί θά φύγω; Εἶναι πολύ καλό τό μέρος καί οἱ συγγενεῖς τῆς γυναίκας πού θά πάρω, εἶναι καλοί ἄνθρωποι». Αὐτός πάλι μοῦ εἶπε: «Θά φύγετε, ἐν᾿ ν᾿ ἄρτουν οἱ Καράμανοι (Τοῦρκοι) νά σᾶς διώξουν». Αὐτό ἦταν προφητεία, ἡ ὁποία ἐκπληρώθηκε ἀκριβῶς, διότι πράγματι, μᾶς ἔδιωξε τήν 20^ή Ἰουλίου  1974 ἡ βάρβαρη εἰσβολή τοῦ τουρκικοῦ Ἀττίλα.

Πρός ἐπιβεβαίωση τῶν ταπεινῶν μου γραφῶν θά παραθέσω πιό κάτω, αὐτούσιο, ἕνα μέρος ἀπό τό δημοσίευμα τοῦ κρατικοῦ περιοδικοῦ «Κυπριακή  Ἐπιθεώρηση», Νοέμβριος 1953, πού ἔγραψαν οἱ συντάκτες του γιά τόν θεῖο Γιαννῆ, ὅταν τότε τόν ἐπισκέφτηκαν στήν Μονή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι, ὑπό τόν τίτλο: «Ὁ γερω–ἐρημίτης».

«Ἦταν περί τά τέλη τοῦ Νιόμβρη, ὅταν ἀποφασίσαμε νά ἐπισκεφθοῦμε τό περίφημο αὐτό Μοναστήρι (Σταυρό τοῦ Ἁγιασμάτι), ἐν μέρει γιά νά φωτογραφήσωμε τίς εἰκόνες, ἀλλά κυρίως γιά νά συναντήσωμε τόν γερω–ἐρημίτη πού κατοικεῖ σ᾿ αὐτό καί ἔγινε κάτι σάν θρῦλος γιά τήν γύρω περιοχή. Στά τελευταῖα δέκα χρόνια ζεῖ ὁλομόναχος ἐδῶ,  χωρίς νά βλέπη κανέναν ἄλλον, ἐκτός ἀπό τούς λίγους περίεργους μελετητές τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀρχιτεκτονικῆς ἤ τῶν Βυζαντινῶν εἰκόνων, πού εἶχαν τό θάρρος νά ἀνεβοῦν μέ χίλιες δυό δυσκολίες στό βουνό, ἀναζητώντας πληροφορίες.

»Οἱ ἐπισκέπτες του ἀποτελοῦν ἕναν ἐκλεκτό κατάλογο ὀνομάτων, γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι τόσο φημισμένη, ὥστε δέν εἶναι δυνατόν νά παραμεληθῆ ἀπό τούς σοβαρούς μελετητές ἤ ἀκόμα ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι νοιώθουν εὐχαρίστηση ἀναζητώντας νέες εἰκόνες. Ὁ ἴδιος ὁ ἐρημίτης πού διπλώθηκε στά δύο ἀπό τούς ρευματισμούς, κατάγεται ἀπό τό γειτονικό χωριό τῆς Πλατανιστάσας. Ἐνῶ δέχεται τούς ἐπισκέπτες μέ τήν μεγαλύτερη εὐγένεια καί καλωσύνη, ἀρνεῖται νά δεχθῆ χρήματα μέ τό χαμόγελο ἑνός φιλοσόφου πού δέν τόν ἐνδιαφέρει πιά ἡ ὑλική πλευρά  τῆς ζωῆς. Ζεῖ ἀπό τά προϊόντα τῶν ὀλίγων του μελισσῶν, τά φροῦτα τοῦ μικροῦ κήπου καί τήν τροφή πού τοῦ στέλνουν οἱ συγγενεῖς ἀπό τό χωριό καί πού τήν φέρνει στό βουνό ἕνα μικρό παιδί. Γιά συντροφιά ἔχει τρεῖς γάτους, στούς ὁποίους ποτέ δέν   νοιάστηκε νά δώση ὄνομα, ἀλλά πού θεωρεῖ σάν    παιδιά του. Τά ζῶα αὐτά μοιράζονται μαζί του τό ἐρημητήριο, μαζί καί τήν τροφή του.

»Ἐδῶ, λοιπόν, βρίσκεται ἕνας ἀπό τούς σπανιώτερους θησαυρούς τῆς Κύπρου καί ἐδῶ ἐπίσης βρίσκεται ἕνας ἄνθρωπος, πού θά περάση μία ἀπό τίς πιό μοναξιασμένες (μοναχικές) μέρες τῶν Χριστουγέν-νων (1954). Ἐν τούτοις φαίνεται ἀπόλυτα εὐτυχισμένος μέ τούς γάτους του καί τίς εὔγλωττες, ἄν καί σιωπηλές εἰκόνες τῶν τοίχων τῆς Ἐκκλησίας του».

Κατά τήν διάρκεια τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνα τῆς Ε.Ο.Κ.Α., 1955–1959, ὁ γερω–Ἐρημίτης μυήθηκε στόν ἀγῶνα ἀπό τόν ἴδιο τόν Γρηγόρη Αὐξεντίου, μαζί μέ τόν ἀδελφό του Γεώργιο Παχουλίδη. Ὅταν τούς μύησε στόν ἀγῶνα ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, τούς δήλωσε ρητά ὅτι κανείς ἄλλος δέν θά γνώριζε τοῦτο τό γεγονός. Πράγματι ἔτσι καί ἔγινε καί ἡ Μονή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι ἔγινε τό σίγουρο καί ἀσφαλές καταφύγιο ἀνταρτικῶν ὁμά-δων σέ δύσκολους καιρούς. Ἡ Ἐκκλησία αὐτή, ἡ μόνη στοοπερίβλητη Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἦταν θεο-σκότεινη, λόγῳ τοῦ χαμηλοῦ τῆς ἐπικλινοῦς στέγης της καί ὅταν ἄνοιγε κανείς τήν θύρα δέν ἔβλεπε τίποτα μέσα. Μέσα στήν στοά ὑπῆρχαν χωρίσματα, ἰσόγεια καί ἀνώγεια, πού ἔμεναν οἱ διάφοροι κατά καιρούς ἐνοικιαστές τῶν κτημάτων τῆς Μονῆς. Ἐπίσης μεταξύ τῆς στέγης τοῦ κυρίως ναοῦ καί τῆς  στοᾶς τοῦ ναοῦ ὑπῆρχε μικρό κούφωμα πού κανείς δέν τό γνώριζε, γιατί ἔκλεινε ἑρμητικά μέ ξύλινη εἴσοδο. Ἐκεῖ ἔμεναν οἱ ἀντάρτες τήν ἡμέρα, καί τήν νύκτα πήγαιναν καί τρέφονταν στό μικρό σπίτι τοῦ θείου Γιαννῆ ἀπό φαγητό πού ἑτοίμαζε ὁ ἴδιος. Σέ τέτοιες κρίσιμες περιπτώσεις κατ᾿ οἶκον περιορισμοῦ καί ἐρευνῶν, ὁ πατέρας πού γνώριζε ἄριστα τήν  ἀγγλική γλῶσσα, προσπαθοῦσε καί ἐρχόταν σέ ἐπαφή μέ τό στρατιωτικό καί ἀστυνομικό ἀπόσπασμα πού βρισκόταν στήν οἰκία «Κιρίτση», στήν Ἅλωνα, λέγοντας ὅτι ὁ ἀνάπηρος ἀδελφός του Γιαννῆς πού διέμενε μόνος γιά χρόνια φύλακας στήν Μονή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι, χωρίς φάρμακα καί  τρόφιμα θά πέθαινε, καί ἔβγαζε ἄδεια νά τοῦ μεταφέρη τρόφιμα ἐκεῖ, γιά ἀσφάλειά του μέ ἀστυνομικούς. Ἀπό αὐτά τά τρόφιμα φιλοξενοῦσε τούς ἥρωες τοῦ Κυπριακοῦ ἀγῶνα.

Ἕνα γεγονός πού μοῦ ἔκανε ἐντύπωση κατά  τήν ζωή τοῦ θείου Γιαννῆ στήν Μονή τοῦ Ἁγιασμάτι καί τό ἔζησα καί ἐγώ γιά δέκα σχεδόν χρόνια, ἦταν καί τό ἀκόλουθο: Μία ἀγριόγατα μαύρη γέννησε σέ μιά κουφάλα ἐλιᾶς τά γατάκια της. Ὁ θεῖος Γιαννῆς τά βρῆκε καί τά πῆρε στό σπιτάκι του. Ἡ  μητέρα γάτα τόν ἀκολούθησε. Γιά νά μήν φύγουν τά γατάκια ἀπό τό σπίτι, ὅταν αὐτός θά ἔλειπε ἤ θά κοιμόταν, κάρφωσε ἕνα δικτυωτό τέλι (σύρμα)  στό μικρό παράθυρο τοῦ σπιτιοῦ του. Τά γατάκια ἔμειναν ἐκεῖ καί ἡ μητέρα γάτα τήν νύκτα ἔφευγε γιά κυνήγι ἀπό μία τρύπα πού ἦταν ψηλά στόν τοῖχο τοῦ σπιτιοῦ, πατώντας πάνω σέ διάφορα πράγματα πού ἦταν στοιβαγμένα μέσα στό σπιτάκι.

Ἐπέστρεφε ἡ μάννα γάτα μετά–δυό τρεῖς ὧρες μέ τό κυνήγι της (πέρδικα, φάσα ἤ μικρό λαγουδάκι καί ποτέ ποντικό ἤ ἄλλο τι τρωκτικό ἤ φίδι), καί ἐπειδή δέν μποροῦσε νά ἀνεβῆ ἀπό τήν τρύπα πού βγῆκε μέσα στό σπίτι νιαούριζε καί ὁ θεῖος ἔπαιρνε τό κυνήγι καί ἡ γάτα πήγαινε καί ἐρχόταν δυό ἤ τρεῖς φορές κάθε νύκτα. Ὁ θεῖος Γιαννῆς τό κυνήγι τό μοιραζόταν μέ τά γατάκια. Αὐτά ὅλη μέρα, ὅπου πήγαινε, τόν ἀκολουθοῦσαν. Ὅταν μεγάλωναν τά γατάκια ἔφευγαν, ἡ μάννα γάτα γεννοῦσε ἄλλα, καί τώρα τά γατάκια της τά κουβαλοῦσε αὐτή στό μικρό σπιτάκι καί συνέβαινε πάλι τό ἴδιο καί τό ἴδιο.

Τό 1962 ὁ θεῖος Γιαννῆς μεταφέρθηκε στό χωριό Πλατανιστάσα ἄρρωστος καί κατάκοιτος, ἔπειτα ἀπό ἕνα ἐγκεφαλικό πού ὑπέστη, ἐνῶ πότιζε τά περιβόλια ἐκεῖ στήν Μονή τοῦ Ἁγιασμάτι. Τόν βρῆκε μία γυναῖκα, ἡ Κυριακή Δημήτρη Τσιόλη, πού ἔμενε σέ ἕνα μικρό ὑποστατικό λίγο πιό πέρα ἀπό τήν Μονή μαζί μέ τά παιδιά της στό κτῆμα της. Αὐτή κάθε  πρωΐ ἐρχόταν νά πάρη νερό ἀπό τήν πηγή καί ἔλεγε “Καλημέρα” στόν γερω–Ἐρημίτη. Μία ἡμέρα δέν τόν εἶδε ἐκεῖ. Ἀκολούθησε τό αὐλάκι τοῦ νεροῦ, πού ἐκείνη τήν μέρα πότιζε ὁ θεῖος καί τόν βρῆκε πεσμένο. Τόν σήκωσε, εἶδε ὅτι ἦταν ζωντανός. Τόν ἔβαλε σέ ἀσφαλές μέρος. Πῆγε στό σπιτάκι του, πῆρε ροῦχα στεγνά καί τόν ἄλλαξε καί κουβέρτες καί τόν τύλιξε. Τοῦ εἶπε νά μείνη ἐκεῖ καί θά τόν προσέχουν τά παιδιά της καί αὐτή καβάλησε τό γαϊδούρι της καί ἔτρεξε στό χωριό καί εἰδοποίησε τόν πατέρα καί ἦλθαν μέ ἄλλους συγγενεῖς καί τόν μετέφεραν στό χωριό μας Πλατανιστάσα. Ἔμενε γιά ἕνα διάστημα   στό σπίτι τῶν γονέων μου καί στό σπίτι τῆς ἀδελφῆς του, θείας Εἰρήνης καί τόν φρόντιζαν ὅλοι οἱ συγγενεῖς. Κατά τό μεγάλο διάστημα πού ἦταν κατάκοιτος δέν βαρυγκώμησε ποτέ. Ἔλεγε στούς ἐπισκέπτες του πού πήγαιναν νά τόν δοῦν: «Καλῶς νά ὁρίση ὁ θάνατος». Ὁ παπποῦς ἐκοιμήθη στίς 12/4/1968 καί ἐνταφιάστηκε στό κοιμητήριο τοῦ χωριοῦ.

Αἰωνία του ἡ μνήμη. Ἀμήν.

Πηγή: https://enromiosini.gr/biografies/24askites2/

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών και Oμολογητού Bασιλείου Eπισκόπου Παρίου

Xαίρων τελεύτα Bασίλειε τρισμάκαρ,
Eκεί γαρ ήξεις, ου χαράς πλησθής όσης.
Δωδεκάτη Bασίλειε ταφήια δύσαο νεκρός.

Oύτος ο Άγιος Bασίλειος ήτον κατά τους χρόνους των δυσσεβών εικονομάχων, διά δε την υπερβολικήν αρετήν και την ένθεον ζωήν οπού είχεν, έγινεν Eπίσκοπος Παρίου, η οποία είναι πόλις παραθαλασσία της Bιθυνίας, κτίσμα των εν τη νήσω Πάρω κατοικούντων, ευρισκομένη μεταξύ Kυζίκου και της Λαμψάκου. Oύτος λοιπόν δεν ηθέλησε να συμφωνήση εις την αίρεσιν των εικονομάχων, και να υπογράψη εις την αθέτησιν των αγίων εικόνων. Διά τούτο επέρασεν ο αοίδιμος όλην την ζωήν του με θλίψεις, με διωγμούς, και με στενοχωρίας, μεταβαίνωντας πάντοτε και φεύγωντας από τόπον εις τόπον. Yπερμαχών μεν, διά τα δόγματα των θείων Πατέρων, εναντιούμενος δε και μισών, τας συναγωγάς των κακοδόξων. Όθεν τον Θεόν θεραπεύσας, και ευάρεστος αυτώ εις όλα φανείς, εκοιμήθη εν ειρήνη.

Μνήμη της Oσίας Aνθούσης, θυγατρός του βασιλέως Kωνσταντίνου του Kοπρωνύμου

Pίζης δυσώδους καρπός ευώδης μάλα,
Aνθούσα σεμνή γης απανθεί και βίου.

Aύτη η Aγία αναγκάσθη πολλαίς φοραίς από τον πατέρα της Kοπρώνυμον, τον εν έτει ψμα΄ [741] βασιλεύσαντα, διά να υπανδρευθή, δεν επείσθη όμως. Aφ’ ου δε ο πατήρ της ετελεύτησεν, έλαβεν άδειαν και εμοίρασε τα υπάρχοντά της εις πτωχούς, και εις Eκκλησίας και ευαγείς οίκους και Mοναστήρια. Όθεν έγινεν η αοίδιμος πολλών ορφανών μήτηρ, και χηρών υπερασπίστρια. Πολλαίς φοραίς δε βιαζομένη από πολλάς παρακαλέσεις της ορθοδόξου βασιλίσσης Eιρήνης, της εν έτει ψπ΄ [780] βασιλευσάσης, διά να ήναι μαζί της, και να βασιλεύη με αυτήν, δεν έστερξεν. Όσον δε καιρόν εδιάτριβεν εις το παλάτιον, έξωθεν μεν, εφόρει βασιλικά φορέματα. Έσωθεν δε, εφόρει φόρεμα υφασμένον από γηδίσσας τρίχας. H τροφή της, ήτον ασκητική, το πιοτόν της, ήτον καθαρόν νερόν. Tο δάκρυον, ευρίσκετο πάντοτε εις τους οφθαλμούς της. O ύμνος και η ψαλμωδία, δεν έλειπεν από το στόμα της. Διά τούτο ύστερον έγινε και Mοναχή, κουρευθείσα διά χειρός του εν Aγίοις Πατριάρχου Tαρασίου εις το Mοναστήριον, το καλούμενον της Oμονοίας. Aπό τότε δε, ούτε αυτή ευγήκεν από το Mοναστήριον, ούτε άλλη από τας καλογραίας. Aύτη δεν έλειψέ ποτε από την Eκκλησίαν, δεν ατόνησεν, ουδέ αμέλησεν εις την προσευχήν. Kαι επάνω εις όλα, η ταπείνωσις αυτής ήτον αμέτρητος. Yπηρέτει εις όλας τας αδελφάς, εστόλιζε την Eκκλησίαν, έφερνε νερόν, εστέκετο εις την τράπεζαν και διηκόνει. Mε τοιαύτα λοιπόν θεάρεστα έργα διαπεράσασα την ζωήν της η μακαρία, απήλθε προς Kύριον με τα φορτία των αρετών, ούσα χρόνων πενηνταδύω.

Oι Άγιοι τρεις Aββάδες και Oσιομάρτυρες Mηνάς¹, Δαβίδ και Iωάννης τοξευόμενοι τελειούνται

Δούλους Θεού τρεις Aββάδας παθοκτόνους,
Tοξεύμασι κτείνουσιν ανθρωποκτόνοι.

Σημείωση

1. Περί του Oσίου τούτου Mηνά γράφεται εν τω Παραδείσω των Πατέρων, ότι επήγεν εις αυτόν ένας αδελφός, ο δε Mηνάς πέρνωντας αυτόν, επήγεν εις τον Aββάν Mακάριον. Όταν δε εκεί επήγαν, είπεν ο αδελφός τω Aββά Mακαρίω. Πάτερ, έχω τριάκοντα χρόνους οπού δεν έφαγον κρέας. O δε Mακάριος απεκρίθη αυτώ. Tούτο πληροφόρησόν με τέκνον, πόσας ημέρας έχεις οπού δεν κατελάλησας τον αδελφόν σου, ουδέ ευγήκε λόγος αργός από το στόμα σου. O δε αδελφός ταύτα ακούσας, έβαλε μετάνοιαν ειπών. Eύξαι Πάτερ ίνα βάλω αρχήν.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Θαύμα θαυμάτων στις ΗΠΑ: Πλήθη νέων Αμερικανών ασπάζονται την Ορθοδοξία – «Μόνο εκεί βρήκαμε σταθερότητα στο σημερινό χάος»

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Η πνευματική τάξη της ανθρωπότητας έχει το χαρακτηριστικό ότι δεν αφήνει κενά. Όπου ένα δόγμα υποχωρεί φθίνοντας, κάποια άλλη πίστη έρχεται να αναπληρώσει το κενό. Όπου φεύγει ο ένας «Κύριος», καταλαμβάνει τη θέση του ένας άλλος. Συνήθως αυτό γίνεται προς ζημία του ανθρώπου, αφού οι περισσότεροι μεταστρέφονται προς τους «θεούς» της ύλης, της ηδονοθηρίας, της αυτοδικαίωσης. Όχι όλοι όμως.

Οι καλοπροαίρετες ψυχές έχουν το αισθητήριο να ανιχνεύσουν για που είναι προορισμένες. Μέσα σε έναν κυκεώνα νεοφανών δογμάτων και αιρέσεων, η Ορθοδοξία λάμπει σαν αρχαίο διαμάντι που έμεινε ακτινοβόλο και αμετάβλητο στους αιώνες. Σε αυτή τη νεοταξική Βαβέλ που επικρατεί στον δυτικό κόσμο, όλο και περισσότεροι ξένοι στρέφουν το βλέμμα στο πρώτο και μοναδικό λιμάνι του Χριστού, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Οι αναφορές για δυτικές χώρες όπου γνωρίζει πρωτόγνωρη άνθιση η Ορθοδοξία, είναι πολλές τα τελευταία χρόνια. Και μιλώ ιδιαίτερα για χώρες που ποτέ στη σύγχρονη ιστορία τους δεν είχαν τέτοια θρησκευτική παράδοση και αν είχαν ήταν πριν το σχίσμα του 1054, όταν και δημιουργήθηκε η πρώτη μεγάλη αίρεση που γέννησε όλες τις άλλες: o Παπισμός.

Ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Βρετανία, το Ορθόδοξο ρεύμα γνωρίζει πολύ εντυπωσιακή άνοδο. Τόσο αξιοσημείωτη που τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης έχουν αρχίσει να αφιερώνουν αρκετά δημοσιεύματα για το φαινόμενο.

New York Post: «Εγκαταλείπουν μαζικά τις εκκλησίες μας, για την Ορθοδοξία»

Η μεγάλη αμερικανική εφημερίδα «New York Post», δημοσίευσε στις 3/12 ένα εκτενές άρθρο για την άνθιση της Ορθοδοξίας στην αμερικανική νεολαία με τίτλο: «Νεαροί άνδρες εγκαταλείπουν ομαδικά τις παραδοσιακές εκκλησίες για την ‘’αρρενωπότητα’’ του Ορθόδοξου Χριστιανισμού».

Από τη δική του οπτική γωνία ο αρθρογράφος δικαιολογημένα ονομάζει ως «παραδοσιακές εκκλησίες» τα κακόδοξα δόγματα στα οποία θεμελιώθηκε ιστορικά το κράτος των ΗΠΑ, δηλαδή ο Προτεσταντισμός (Βαπτιστές, Μεθοδιστές, Ευσεβιστές, Ευαγγελικοί, Αγγλικανοί κ.λπ.), και ο Καθολικισμός.

Προσέξτε ότι στον αγγλικό τίτλο της εφημερίδας αναφέρεται κατά λέξη ότι οι νέοι της Αμερικής στρέφονται «in droves» στην Ορθοδοξία, που σημαίνει «κατά πλήθη», δηλαδή διαπιστώνει ότι αφορά μεγάλους αριθμούς κατηχουμένων. Συγκεκριμένα το Ορθόδοξο Ινστιτούτο Ερευνών του «Saint Constantine College», διαπίστωσε το 2022 αύξηση 78% στις βαπτίσεις Ορθοδόξων, σε σχέση με το 2019.

Αηδιασμένοι και μπουχτισμένοι από τη woke παράνοια που έχει απλωθεί σαν πολιτισμική πανούκλα στις ΗΠΑ, πολλοί νέοι χριστιανοί που ακολουθούσαν ετερόδοξα δόγματα, εγκαταλείπουν απογοητευμένοι τις αιρέσεις και ψάχνουν να βρουν απεγνωσμένα μια πίστη που να μην έχει εγκαταλείψει τις προαιώνιες σταθερές του Ευαγγελίου.

Στο άρθρο της «New York Post» αναφέρεται η μαρτυρία ενός 27χρονου πρώην Αγγλικανού από τη Βιρτζίνια, του Μπεν Κρίστενσον, ο οποίος απηύδησε με όσα γίνονταν στην Αγγλικανική Εκκλησία. Ο Μπεν είπε σε συνέντευξη του στην εφημερίδα ότι η «εκκλησία» που ακολουθούσε δεν είχε καμία σταθερότητα στις θέσεις, αλλά ήταν έρμαιο των αλλαγών που ορίζουν οι καιροί. Κάτι που επηρέαζε και τον ίδιο στο να μην μπορεί να κατασταλάξει σαν προσωπικότητα σε μια στέρεη στάση ζωής.

Ο Μπεν παρατήρησε ότι η Αγγλικανική εκκλησία είχε καταντήσει ένα κοσμικό «πανηγύρι» χωρίς καμία πνευματικότητα. Μια θεολογία διάτρητη, παραδομένη στα γούστα του κόσμου. Ασαφή δόγματα, χειροτονίες γυναικών, LGBTQ+ προπαγάνδα, μουσικές… μπάντες στη λειτουργία. Ένα κακέκτυπο «εκκλησίας» που δεν έχει καμία σχέση με τη διδασκαλία του Χριστού. Ένα ηθικοπλαστικό εμπόριο με τον κόσμο, που έχει καταντήσει τελείως εύπλαστο στις τάσεις του συρμού.

«Όλα αυτά τα πράγματα ήταν ουσιαστικά ανταλλάξιμα, κάτι που μου έδωσε την αίσθηση ότι και οι θεολογικές δεσμεύσεις είναι κάπως ανταλλάξιμες», είπε ο Μπεν Κρίστενσον. Να η μεγάλη διαφορά της Πίστης μας απέναντι σε όλες τις αιρέσεις. Στην Ορθοδοξία, στο Ευαγγέλιο, στους Πατέρες, τίποτα δεν είναι «ανταλλάξιμο». Οι αλήθειες της Πίστης δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Δεν είναι προϊόν συναλλαγής με τον κόσμο, αλλά απαλλαγής από το φρόνημά του.

Αυτό το ακλόνητο πνεύμα είναι που ο Απόστολος Παύλος ξεκαθάρισε εξαρχής γράφοντας στην επιστολή Προς Γαλάτας: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Δηλαδή, αν και εμείς ακόμη οι Απόστολοι ή και άγγελος από τον ουρανό σας κηρύττει διαφορετικό Ευαγγέλιο από εκείνο που σας κηρύξαμε, να είναι αναθεματισμένο.

Κάπως έτσι ο Μπεν έχοντας την καλή ανησυχία που φυτεύει ο Θεός στις καλόπιστες ψυχές, ξεκίνησε να μελετά άλλα δόγματα στο Κολλέγιο, για να καταλήξει στο πιο παραδοσιακό και πλέον αμετάβλητο, την Αγία Ορθοδοξία, που 2000 χρόνια πλημμυρίζει την οικουμένη με τα αείζωα νάματα της. Το 2022, στην ηλικία των 25 ετών, βαφτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία γνώρισε για πρώτη φορά στη ζωή του, τι σημαίνει εκκλησιαστική και λατρευτική ζωή. Το ίδιο και όλες οι χιλιάδες ετεροδόξων που γίνονται Ορθόδοξοι. Το θρησκευτικό πρόγραμμα του μέσου ετερόδοξου Αμερικανού είναι να πάει μια ώρα την Κυριακή στην εκκλησία, να ψάλλει μερικά χαζοχαρούμενα τραγουδάκια, να ακούσει ένα «ξεπλυμένο» κήρυγμα σαν να μιλάει κάποιος «life coach» στο TikTok, και τίποτε άλλο. Αυτό είναι όλο κι όλο. Η λατρεία του Χριστού γίνεται μια κακοφτιαγμένη και σύντομη παρένθεση. Μια κενή συνήθεια χωρίς περιεχόμενο σωτηρίας.

Η «θηλυκοποίηση» των ψευδο – εκκλησιών

Εισερχόμενοι στη Μυστηριακή ζωή της Ορθοδοξίας, οι νέοι Αμερικανοί έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με την εξομολόγηση, το απόδειπνο, την παράκληση, τον εσπερινό, τις γιορτές των Αγίων, τις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές, τη νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής, τις Σαρακοστές και φυσικά τη Θεία Κοινωνία, το κατεξοχήν φάρμακο αθανασίας.

Οι κατηχούμενοι εισέρχονται κυριολεκτικά έκπληκτοι σε έναν καινούργιο κόσμο που δεν είχαν ιδέα ότι υπάρχει, γιατί η μόνη τους εικόνα για τον χριστιανισμό ήταν τα εκκοσμικευμένα κουφάρια των αιρετικών «εκκλησιών».

Σε αυτές τις ψευδο – εκκλησίες επικρατεί πλέον μια ολοκληρωτική «θηλυκοποίηση» της λειτουργίας τους, που δεν είναι καθόλου ασύνδετη με τον μεταμοντέρνο φεμινισμό που κυριαρχεί στις ΗΠΑ, ως παράγωγο της woke κουλτούρας. Το αποτέλεσμα της «θηλυκοποίησης» είναι να έχει χαθεί εντελώς η ισορροπία του εκκλησιάσματος, να κυριαρχεί ένας άκρατος συναισθηματισμός με «δακρύβρεχτα» τραγούδια, υψωμένα χέρια και «γκόσπελ» θεατρινισμούς που στερούνται κάθε σοβαρότητας.

Νοιώθοντας εξαιρετικά άβολα με αυτά τα φαινόμενα, πολλοί νεαροί άνδρες Αμερικανοί στρέφονται στην Ορθοδοξία, εκεί που «άρσεν και θήλυ» ζουν εξισορροπημένα τη λειτουργική ζωή και με ευλάβεια ακολουθούν τις παραδοσιακές συντεταγμένες που έχουν παραδοθεί από το Ευαγγέλιο. Με την πάνσοφη αλήθεια ότι η γυναίκα συμβολίζει την αγία Εκκλησία και ο άνδρας τον Χριστό. Με την επίγνωση ότι η Εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, αλλά και ο Χριστός σταυρώθηκε για την Εκκλησία.

Σε ποιο άλλο ψευτοδόγμα να βρεθούν τέτοιοι θησαυροί νοημάτων; Πώς να μην μείνουν έκθαμβοι οι Αμερικανοί με τον Θεό που τους αποκαλύπτεται αναλλοίωτος και ανόθευτος μέσω της Ορθοδοξίας; Και τι θαύμα υπέροχο είναι να αγγίζει τόσες ψυχές η Πίστη μας;

«Όλα αλλάζουν συνεχώς, εκτός από την Ορθοδοξία»

Ο τιτάνιος αγώνας που έδωσε ο αγιασμένος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, με τους ευλογημένους σπόρους του Ευαγγελίου που φύτεψε στην επικράτεια των ΗΠΑ, αποδίδει πολλούς καρπούς σήμερα. Και θα αποδώσουν πολλούς περισσότερους, σε σημείο που σίγουρα θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Όσο ο κόσμος βυθίζεται στο χάος της πνευματικής ανυπαρξίας, τόσο οι καλοπροαίρετες ψυχές διψούν να κρατηθούν από της σταθερές της μόνης Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας. Αυτά να τα βλέπουμε εμείς οι παραδοσιακές Ορθόδοξες χώρες, όπου κάποιοι θέλουν να ανταλλάξουν τους προαιώνιους θησαυρούς μας με ιλουστρασιόν χάντρες της Δύσης. Φλερτάρουμε «γοητευμένοι» με εκείνες τις ψευτο-εκκλησίες που οι δυτικοί φεύγουν αηδιασμένοι και προδομένοι. Αυτές οι ψυχές θα μας δικάσουν, αν δεν τους παραδώσουμε την αγνή και άφθορη Ορθοδοξία που ψάχνουν απεγνωσμένα.

Αφήνω για το τέλος τα υπέροχα λόγια του Bailey Mullins, ενός 26χρονου πρώην Βαπτιστή από τη Νότια Καρολίνα, που μίλησε για εκείνα που τον γοήτεψαν στην Ορθοδοξία:

«Ήθελα να είμαι κάπου που να υπάρχει σταθερότητα και η Ορθοδοξία δεν πρόκειται να αλλάξει. Ένιωσα την αρχαιότητά της, κι αυτό δεν ήταν κάτι που το είχα ζήσει αλλού.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ορθοδοξία είναι πιο ‘’πατριαρχική’’, ειδικά σε σύγκριση με τις πιο θηλυκοποιημένες μορφές Χριστιανισμού που υπάρχουν σήμερα, όπου η έμφαση δίνεται στη συναισθηματική εμπειρία, στο να νιώθουμε καλά και να ελκόμαστε από τον εαυτό μας.

Όμως η Ορθοδοξία δεν αφορά εμάς, αφορά τον Θεό, και νομίζω ότι οι νέοι σήμερα μπορούν να το αντιληφθούν διαισθητικά. Μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος μας χειραγωγεί.

Όλα αλλάζουν. Οι προτεσταντικές εκκλησίες αλλάζουν. Η Καθολική Εκκλησία αλλάζει. Η κουλτούρα αλλάζει. Η κυβέρνηση αλλάζει.

Οι άνθρωποι θέλουν κάτι που είναι ιστορικό και δεν πρόκειται να αλλάξει. Θέλουν κάτι που να είναι σταθερό και υγιές και να μην είναι χτισμένο στην άμμο».

Διαβάζοντας αυτά τα λόγια τι να πούμε εμείς για την ελεεινότητά μας; Οι ξένοι ψάχνουν αγωνιωδώς να πατήσουν σε στέρεο χώμα Πίστης. Κι εμείς που στεκόμαστε όλη τη ζωή μας πάνω σε αυτό, δεν έχουμε βάλει ακόμα ούτε ένα πετραδάκι για θεμέλιο…

Πηγή: https://www.sportime.gr/bloggers/eleftherios-andronis/thavma-thavmaton-stis-ipa-plithi-nearon-amerikanon-aspazonte-tin-orthodoxia-mono-eki-vrikame-statherotita-sto-simerino-chaos/

Με πρωτοφανείς ρυθμούς πιστεύουν στον Χριστό μουσουλμάνοι στην Μ. Ανατολή

Ο καλός Θεός εργάζεται  όπως δεν φανταζόμαστε ,γιατί είναι  ο Κύριος της Ιστορίας!

Χριστιανοί που βρίσκονται ως ιεραπόστολοι στη Μέση Ανατολή, λένε ότι οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στον Χριστό με πρωτοφανείς ρυθμούς, παρά την έντονη δίωξη των ατόμων που εγκαταλείπουν το Ισλάμ.

“Πιθανόν τα τελευταία 10 χρόνια, περισσότεροι μουσουλμάνοι έχουν έρθει στην πίστη στον Χριστό από ό, τι τους τελευταίους 15 αιώνες που υπάρχει το Ισλάμ“, δήλωσε ο Tom Doyle, πρώην πάστορας και υπεύθυνος μίας ιεραποστολικής οργάνωσης με έδρα το Texas.

Ο Doyle έχει επισκεφθεί την Μέση Ανατολή περίπου 80 φορές και την περασμένη εβδομάδα επέστρεψε στις ΗΠΑ από ένα ταξίδι του στην Ιερουσαλήμ, όπου ανέφερε ότι τόσο Μουσουλμάνοι όσο και Εβραίοι στρέφονται προς τον Χριστιανισμό.

Νωρίτερα αυτό το μήνα, πάνω από 200 πρώην μουσουλμάνοι βαφτίστηκαν κατά τη διάρκεια μίας σύναξης στην Ευρώπη υπό την ηγεσία του γεννημένου στο Ιράν ευαγγελιστή Λαζάρου Yeghnazar. Η Brenda Ajamian, που έχει εργαστεί ως ιεραπόστολος στη Μέση Ανατολή μαζί με τον Yeghnazar, δήλωσε ότι η εκδήλωση δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα είχε δει κατά τη διάρκεια του καιρού που υπηρέτησε στην Αίγυπτο, το Λίβανο και την Ιορδανία.

“Το ότι πολλοί μουσουλμάνοι μεταστρέφονται στον χριστιανισμό μου φαίνεται φοβερό, γιατί πολλοί ιεραπόστολοι έχουν εργαστεί στον αραβικό κόσμο και τον μουσουλμανικό κόσμο γενικά για χρόνια, χωρίς όμως πολλά αποτελέσματα,” είπε η Ajamian. «Ο Θεός εργάζεται μεταξύ των μουσουλμάνων».

Η Ajamian είπε ότι ανέφερε στο συνέδριο ότι η τοξικομανία και η κατάθλιψη μαστίζει πολλές χώρες, κυρίως το Ιράν, όπου η καθοδηγούμενη από κληρικούς κυβέρνηση επιχειρεί να πατάξει τα κινήματα υπέρ της δημοκρατίας. «Οι άνθρωποι έχουν τόσο βαρεθεί με το είδος της ζωής που ζουν. … Στρέφονται προς τον Χριστό, παρά την πολύ μεγάλη πιθανότητα να διωχθούν, να φυλακισθούν και να θανατωθούν», είπε.

Η απελπισία είναι επίσης ένας μεγάλος λόγος που κάνει πολλούς Εβραίους να έλθουν στο Χριστό, είπε ο Doyle. “Τα τελευταία 20 χρόνια περισσότεροι Εβραίοι [επίσης] έχουν γίνει οπαδοί του Ιησού από ό, τι τα τελευταία 2.000 χρόνια του χριστιανισμού», είπε.

Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και τα χριστιανικά προγράμματα του Internet έχουν γίνει το κλειδί για τον ευαγγελισμού στα μουσουλμανικά έθνη. Ο Yeghnazar ισχυρίζεται ότι πάνω από 3.000 Ιρανοί μεταστρέφονται στον χριστιανισμό κάθε μήνα μέσω του (δορυφορικών) τηλεοπτικών εκπομπών και εκπομπών μέσω του Ίντερνετ στην γλώσσα Φαρσί.

Ο Doyle είπε ότι μέσω τηλεοπτικών προγραμμάτων που μεταδίδονται σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, περίπου 60 εκατομμύρια άτομα βλέπουν τον πατέρα Zakaria Botross, έναν αναγεννημένο Κόπτη ιερέα, για τον οποίον ο Ντόιλ λέει «ο απόστολος Παύλος στους μουσουλμάνους σίγουρα είναι ο πατέρας Zakaria,» (οι μουσουλμάνοι έχουν εκδώσει «φατφά» εναντίον του).

Όμως, πολλοί πιστοί πρώην μουσουλμάνοι ομολογούν ότι πιστεύουν στον Χριστό, μέσα από όνειρα και οράματα του Ιησού.

«Δεν μπορώ να σας πω πόσους μουσουλμάνους έχω γνωρίσει που λένε: «Δεν ψαχνόμουν. Ήμουν μουσουλμάνος. Αλλά ξαφνικά βλέπω αυτό το όνειρο για τον Ιησού ότι με αγαπάει και μου λέει να Τον ακολουθήσω”, είπε ο Doyle.

Ο Doyle επισημαίνει ότι το υπερφυσικό αποτελεί σημαντικό μέρος της ισλαμικής πίστης. Μέσα από την πορεία της ζωής του, ο Μωάμεθ ισχυρίστηκε ότι είχε οράματα και επαφές, ιδιαίτερα με τον άγγελο Γαβριήλ.

«Ο Θεός εισέρχεται στο δικό τους πλαίσιο», είπε ο Ντόιλ. Αλλά αντί να βρουν καθοδήγηση από τον Αλλάχ, οι μουσουλμάνοι βρίσκουν τον Ιησού.

Ο Haytham Abi Haydar, πάστορας της Εκκλησίας ‘Arabic Fellowship Alliance Church’ στο Dearborn του Michigan , ένα προάστιο του Ντιτρόιτ των ΗΠΑ με μεγάλο πληθυσμό μουσουλμάνων, είπε ότι τα όνειρα και το υπερφυσικό είναι σημαντικά για τους μουσουλμάνους. “Είναι τόσο δυνατά και αληθινά (τα όνειρα). Θεωρούν ότι είναι σαν ένα κανάλι για να μιλήσουν με τον Θεό και να δουν κάτι σημαντικό», είπε ο Abi Haydar, ο οποίος και αυτός έχει ακούσει για τους μουσουλμάνους που βλέπουν τον Ιησού σε όνειρα.

Ο Ajamian είπε ότι οι εκκλησίες που αποτελούνται από πρώην μουσουλμάνους εξαπλώνονται “σαν φωτιά” και στη Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη, η οποία γνωρίζει μια έκρηξη μετανάστευσης ανθρώπων από μουσουλμανικές χώρες.

Ο Doyle είπε ότι αν και η συγκομιδή είναι μεγάλη στις χώρες της Μέσης Ανατολής, ο πνευματικός πόλεμος είναι επίσης μεγάλος. “Οι άνθρωποι το αισθάνονται. Το αισθάνονται λίγο πιο έντονα (από τους άλλους)”, είπε.

Η ένταση, είπε, είναι ιδιαίτερα υψηλή τώρα κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, τις ημέρες που οι μουσουλμάνοι προσεύχονται και νηστεύουν σε ανάμνηση της εποχής που πιστεύουν ότι ο Μωάμεθ έλαβε θεϊκά τους πρώτους στίχους του Κορανίου. Είπε ότι οι άνθρωποι αρρωσταίνουν και έχουν ακόμη και εφιάλτες.

“Όταν έρχεται το Ραμαζάνι, νιώθεις πραγματικά τον πνευματικό πόλεμο”, είπε.

Οι χριστιανοί σε πολλές μουσουλμανικές χώρες μπορεί να φυλακιστούν ή να θανατωθούν για τη φυγή τους από το Ισλάμ. Αλλά ο Ajamian είπε ότι ο διωγμός είναι ένα σημάδι ότι ο Θεός απαντά στις προσευχές για τον μουσουλμανικό κόσμο. «Ο Θεός κινείται», είπε. “… Στον διάβολο δεν αρέσει, αλλά υπάρχει μια τεράστια κίνηση”.

Σχόλιο “Εμπεσών εις λάκκον τις”:

… ἀν δὲν πρόκειται γιὰ κάποια
οἰκουμενιστικῆς κοπῆς…

ἀκοή…

(μιὰ τάχα…
“εὐ”/καλή ἀγγελία…)

ποῦ σκοπεύει νὰ προβάλλει
μιά κάποιαν ἀνάγκη…

“σεισπείρωσης”

τῶν… τάχα ἑκκλησιῶν,

χάριν μιᾶς “ὑπεραϕθονίας”
καρποῦ πρός θερισμόν…

τότε, πράγματι, εἶναι κάτι μὲ τεράστιο ἐνδιαϕέρον,
κι ἔχει ὁ Θεός τὸν τρόπο του νὰ μᾶς ἐκπλήσσει

καὶ νά πάει τὰ πράγματα
ἐκεῖ
ποὺ πρέπει νὰ κατευθυνθοῦν… !

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Βρετανία: Μαζικές βαπτίσεις και κύμα επιστροφής στην Ορθοδοξία – Η στιγμή που άλλαξε τη ζωή δεκάδων ανθρώπων

Του Γιάννη Παπανικολάου

Το Σάββατο του Λαζάρου, 4 Απριλίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την εκ νεκρών έγερση του φίλου του Χριστού, αποτέλεσε και φέτος ορόσημο πνευματικής αναγέννησης για δεκάδες κατηχουμένους στη Μεγάλη Βρετανία. Σε κλίμα κατάνυξης και βαθιάς συγκίνησης, πλήθος πιστών προσήλθε για να λάβει το Άγιο Βάπτισμα και το Ιερό Χρίσμα, εντασσόμενο πλέον στην εκκλησιαστική ζωή.

Οι τελετές πραγματοποιήθηκαν υπό την ευθύνη της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας, η οποία τα τελευταία χρόνια αναπτύσσει έντονη ιεραποστολική και κατηχητική δράση.

Η τέλεση του μυστηρίου στον Ναό των Δώδεκα Αποστόλων

Κεντρικό σημείο των εκδηλώσεων αποτέλεσε ο Ιερός Ναός Αγίων Δώδεκα Αποστόλων στο Χέρτφορντσαϊρ, όπου τελέστηκε το ιερό μυστήριο με προεξάρχοντα τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας.

Περισσότεροι από 70 κατηχούμενοι έλαβαν το βάπτισμα, ενώ αρκετοί ενήλικες προσήλθαν μόνο στο Χρίσμα, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση. Η ατμόσφαιρα ήταν κατανυκτική, με τους νεοφώτιστους να βιώνουν μια βαθιά πνευματική εμπειρία.

Καθοριστική η συμβολή της κατήχησης

Ιδιαίτερη σημασία είχε η προετοιμασία μέσω του κατηχητικού προγράμματος «Discover Orthodoxy», το οποίο οργανώνεται από την Αρχιεπισκοπή Θυατείρων. Το πρόγραμμα πραγματοποιείται διαδικτυακά, δίνοντας τη δυνατότητα σε ανθρώπους από διαφορετικές χώρες να γνωρίσουν σε βάθος την Ορθόδοξη πίστη.

Από την έναρξή του τον Σεπτέμβριο του 2025, εκατοντάδες συμμετέχοντες έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο μαθημάτων, ενώ ήδη προγραμματίζεται νέος κύκλος για τον Μάιο του 2026.

Πιστοί από όλο τον κόσμο ενωμένοι στην Ορθοδοξία

Οι νεοφώτιστοι προέρχονται από ποικίλα πολιτισμικά περιβάλλοντα, μεταξύ των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αλβανία και η Βουλγαρία, αλλά και χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Η πολυμορφία αυτή αναδεικνύει τον οικουμενικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας, η οποία συνεχίζει να προσελκύει ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων και παραδόσεων.

Παράλληλες βαπτίσεις σε ενορίες της Βρετανίας

Αντίστοιχες τελετές πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες μεγάλες πόλεις, όπως το Λονδίνο, το Μάντσεστερ και το Μπέρμιγχαμ. Σημαντική ήταν η συμμετοχή ενοριών όπως ο Ιερός Καθεδρικός Ναός Αγίας Σοφίας Λονδίνου, οι οποίες στήριξαν την προσπάθεια αυτή.

Η παρουσία τόσων νέων πιστών καταδεικνύει τη ζωντάνια της Εκκλησίας στη Διασπορά και την αυξανόμενη απήχησή της.

Η πρώτη Θεία Κοινωνία των νεοφωτίστων

Μετά το πέρας του μυστηρίου, οι νεοφώτιστοι εισήλθαν στον κυρίως ναό κρατώντας αναμμένες λαμπάδες και συμμετείχαν στην Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, κοινωνώντας για πρώτη φορά των Αχράντων Μυστηρίων.

Η στιγμή αυτή αποτέλεσε κορύφωση της πνευματικής τους πορείας και την πλήρη ένταξή τους στην εκκλησιαστική κοινότητα.

Ευχαριστίες και μήνυμα ελπίδας

Ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς τους ιερείς, τους κατηχητές και τους εθελοντές για την πολύτιμη συμβολή τους. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη στήριξη της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία ενισχύει διαρκώς τις προσπάθειες της Ορθοδοξίας στο εξωτερικό.

Η ημέρα ολοκληρώθηκε με κοινή νηστήσιμη τράπεζα, μέσα σε κλίμα χαράς και ενότητας, στέλνοντας ένα ισχυρό μήνυμα πίστης και ελπίδας για το μέλλον.

Πηγή: vimaorthodoxias.gr

Βαπτίζονται Χριστιανοί στην Τουρκία

Αργότερα αποφάσισα να κάνω το επόμενο βήμα. Υπήρξε μια περίοδος διαδικασίας περίπου ενός έτους για κατηχητικό. Αφού έγιναν όλα όπως πρέπει και ήμουν έτοιμος, βαπτίστηκα. Το όνομά μου ήταν Ερκάν. Εγινα Σάββας.

Η σύζυγός μου δεν έκανε το ίδιο βήμα μαζί μου. Τα παιδιά μου, ο Θεόδωρος και ο Αρης, βαπτίστηκαν. Χαίρομαι ιδιαίτερα που μεγαλώνω τα παιδιά μου με αυτόν τον πολιτισμό και τη θρησκεία. Οταν ο γιος μου, ο Αρης, 4,5 ετών, μου λέει “καλή Σαρακοστή”, χαίρομαι πολύ. Ο Θεόδωρος είναι 7 ετών και πηγαίνουν στο σχολείο στο Ζάππειο. Υπήρξαν δυσκολίες στην εγγραφή τους, αλλά τα καταφέραμε. Εγώ θα ζήσω και θα πεθάνω εδώ. Νομίζω πως όλα έγιναν επειδή η Παναγία ήρθε, με έπιασε από το χέρι και με έφερε εδώ. Εμείς είμαστε μια οικογένεια».

«Είμαι χαρούμενος» – «Πριν με έλεγαν Σαχάμπ. Κάποιοι από το σόι της γιαγιάς μου είχαν ρίζες από Ρωμιούς, αλλά δεν πήγαιναν συχνά στην εκκλησία. Ημουν μουσουλμάνος, αλλά στα χαρτιά. Τώρα είμαι χαρούμενος», λέει ο Νικόλαος.

Λίγη ώρα μετά τη βάπτισή του συναντήσαμε τον Νικόλαο: «Το όνομά μου τώρα πια είναι αυτό. Πριν με έλεγαν Σαχάμπ. Κάποιοι από το σόι της γιαγιάς μου είχαν ρίζες από Ρωμιούς, αλλά δεν πήγαιναν συχνά στην εκκλησία. Οταν μεγάλωσα, το ήθελα και αποφάσισα να προχωρήσω για να γίνω χριστιανός. Ημουν μουσουλμάνος, αλλά στα χαρτιά. Τώρα είμαι χαρούμενος. Για να πάρω την απόφαση έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου, να μην εξαρτώμαι από κάποιους και να ζήσω όπως θέλω. Τότε πήγα με δική μου βούληση στην εκκλησία και ζήτησα να με βοηθήσουν. Εκανα δύο χρόνια κατηχητικό. Εχω μαζί μου φίλους από όλη την Τουρκία. Πέντε ημέρες δεν κοιμόμουν από την αγωνία μου και τώρα η χαρά μου είναι μεγάλη».

Νονά από τα Ιωάννινα

Η νονά του Νικολάου είναι η Χαρούλα Παρουτιάδη, που ήρθε από τα Ιωάννινα. Μας εξηγεί πως τον Νικόλαο τον είχαν γνωρίσει όταν ήταν μικρός μέσω του θείου του: «Αποφάσισε να βαπτιστεί και ήρθα να γίνω νονά».

Μετά το βάπτισμα, οι νεοφώτιστοι συμμετέχουν ενεργά στην εκκλησιαστική ζωή και στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις. Εκκλησιάζονται τακτικά και εντάσσονται στην ενοριακή κοινότητα. Ορισμένοι έχουν επιλέξει μάλιστα να αφιερωθούν πλήρως στον μοναχικό βίο, μεταβαίνοντας στο Αγιον Ορος ως δόκιμοι μοναχοί. Παράλληλα, νέοι άνθρωποι έχουν αποφασίσει να σπουδάσουν θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, επιθυμώντας να εμβαθύνουν στην Ορθόδοξη Θεολογία και να υπηρετήσουν την Εκκλησία.

Η Ανθούσα από το Ιράν εισέρχεται στο αγιασμένο νερό. Υστερα από οκτώ χρόνια στην Τουρκία, όλα τα μέλη της οικογένειάς της αποφάσισαν να βαπτισθούν ορθόδοξοι. «Είχα μεγάλο άγχος, όμως τώρα είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη και νιώθω μεγάλη ικανοποίηση που έκανα αυτό το βήμα».

Συναντήσαμε τον Δανιήλ, του οποίου το προηγούμενο όνομα ήταν Ακίφ. Στα παιδικά του χρόνια, όπως λέει, τους δίδασκαν διάφορες θρησκείες, αλλά όταν μεγάλωσε θέλησε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Οπως και ο Μεχμέτ, που έγινε Μάρκος και είναι μηχανολόγος μηχανικός: «Ημουν άθεος και έψαχνα τον δρόμο μου. Μετά άρχισα να αναζητώ τι να κάνω. Η σύντροφός μου με βοήθησε να βρω τον δρόμο και, αφού διάβασα πολλά, διάβασα και το Ευαγγέλιο και διαπίστωσα πως ο πατέρας μου, άθελά του, με είχε μεγαλώσει με τους όρους του χριστιανισμού. Αρχικά δεν μπορούσα να πάω σε εκκλησία. Μετά έκανα αίτηση, το ζήτησα εγώ. Πέρασα μια δοκιμασία. Αφού έγινα χριστιανός, έγινα πιο ήρεμος. Η οικογένειά μου ξέρει την απόφασή μου και δεν αντέδρασε».

Συναντήσαμε και μια οικογένεια από το Ιράν. Ο Μοχαμάντ είναι ο πατέρας, ο οποίος βαπτίστηκε με το νέο του όνομα, Χριστόφορος. Η κόρη του, η Ανθούσα, μας αναφέρει: «Είχα μεγάλο άγχος, αλλά τώρα είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη και νιώθω μεγάλη ικανοποίηση που έκανα αυτό το βήμα. Ο πατέρας μου είχε έρθει εδώ από το Ιράν διασχίζοντας τα βουνά, καθώς τον είχαν συλλάβει και διέφυγε επειδή από μουσουλμάνος είχε γίνει προτεστάντης. Τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Τουρκία, αποφασίσαμε όλη η οικογένεια να βαπτιστούμε ορθόδοξοι. Είναι μια ιστορία μαρτυρίου που περάσαμε στο Ιράν, όμως τώρα ζούμε με χαρά το όνειρό μας. Ζούμε ελεύθεροι και πραγματοποιούμε την επιθυμία μας».

Ρεβέκκα από τη Σμύρνη – «Είχα ένα κενό μέσα μου. Εμαθα να αγαπώ τον Θεό και άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου. Είναι σαν να έφτασα στο σπίτι μου. Εχω ηρεμήσει», λέει η Τουγτσέ από τη Σμύρνη, που σύντομα θα λάβει το όνομα Ρεβέκκα.

Η Τουγτσέ είναι προγραμματίστρια υπολογιστών. Τη συναντήσαμε στη Σμύρνη. Μας εξηγεί πώς αποφάσισε να γίνει χριστιανή. Τώρα παρακολουθεί μαθήματα κατήχησης και, όταν ολοκληρώσει τη διαδικασία, θα βαπτιστεί και θα λάβει το όνομα Ρεβέκκα. «Στα 13 μου διάβασα το Ευαγγέλιο. Οι γονείς μου δεν ήταν θρησκευόμενοι. Εκεί γνώρισα την αγάπη. Στα 15-16 μου είχα δει σε εκκλησία διάφορους παπάδες και έλεγα πως θα γίνω χριστιανή. Ο Θεός, ο Χριστός, ήταν πάντα στη ζωή μου. Είχα προβλήματα. Εχασα τον σύζυγό μου το 2022, ο οποίος ήταν αντιρρησίας συνείδησης. Το 2023, όταν πέθανε και η μητέρα μου, έχασα την ελπίδα μου. Κάποια στιγμή ήμουν σε πολύ άσχημη κατάσταση και σκέφτηκα να πάω στην εκκλησία, κάτι άλλαξε μέσα μου. Πριν είχα ένα κενό μέσα μου. Εμαθα να αγαπώ τον Θεό και άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου. Είναι σαν να έφτασα στο σπίτι μου. Εχω ηρεμήσει. Ο αρραβωνιαστικός μου είπε ότι στην καρδιά μου έχω τον Χριστό και πως το σέβεται. Η οικογένειά του μου έκανε δώρο ένα σταυρό. Στην εργασία μου ήταν πολύ υποστηρικτικοί. Πέρυσι μου έδωσαν άδεια το Πάσχα και πήγα να εργαστώ στο μπαϊράμι των μουσουλμάνων. Σεβάστηκαν την επιθυμία μου».

Οι φόβοι για τη γλώσσα και την ταυτότητα της μειονότητας

Ο τέως πρόεδρος της Κοινότητας Νεοχωρίου, Λάκης Βίγκας, αναφέρει ότι η δική του μαρτυρία ανάγεται στην περίοδο γύρω στο 2007, όταν πρωτογνώρισε ένα άγνωστο στην κοινότητα ζευγάρι, το οποίο συμμετείχε στην κυριακάτικη λειτουργία στον Ιερό Ναό της Παναγίας Κουμαριώτισσας στο Νιχώρι και συνεχίζει μέχρι σήμερα συστηματικά, παραμένοντας ενεργό στην κοινοτική ζωή. Αργότερα προστέθηκαν και άλλοι, οι οποίοι με σεβασμό και αγάπη ακολουθούν τις παραδόσεις και την εκκλησιαστική ζωή.

Η πλειονότητα των βαπτισθέντων που γνώρισε είναι άνθρωποι σοβαροί, με παιδεία, και η επιλογή τους αποτελεί συνειδητή στάση ζωής. Πολλές φορές, όσοι θεωρούνται γηγενείς εκπλήσσονται από το ενδιαφέρον και το επίπεδο των γνώσεών τους, καθώς εργάζονται με υπομονή και μελετούν με ζήλο, εμβαθύνοντας στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη, καθώς και στα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας.

Ο κ. Βίγκας αναφέρει ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο στη λειτουργική και κοινοτική ζωή παραμένει η γλώσσα. «Επιβάλλεται να βρούμε λύσεις για να μη χαθεί η ελληνοφωνία στους ναούς μας. Για εμάς η διατήρηση της ελληνικής γλώσσας, ειδικά μέσα στις εκκλησίες μας, είναι εκ των ων ουκ άνευ για τη συνέχιση της ύπαρξης της Ρωμιοσύνης».

Η ομογενειακή εφημερίδα «Απογευματινή», με κύριο άρθρο της, εκφράζει διαφορετική άποψη, τονίζοντας ότι: «Σήμερα, που ο πληθυσμός μας βαίνει μειούμενος, παρατηρείται το εξής φαινόμενο: Τούρκοι μουσουλμάνοι που βαπτίζονται εγγράφονται στα ελληνορθόδοξα μειονοτικά σχολεία. Στον νου του κάθε καλοπροαίρετου παρατηρητή γεννάται το εξής ερώτημα: “Μήπως τελικά είναι αυτή η λύση στο δημογραφικό;”. Η απάντηση είναι όχι.
Οπως έχει ξαναειπωθεί, η αλλαγή πίστης είναι θεμελιώδες δικαίωμα και οι θρησκευτικοί λειτουργοί έχουν την υποχρέωση να την επικυρώνουν. Δεν είναι δυνατόν, όμως, η αλλαγή πίστης ανθρώπων που δεν έχουν καταγωγή από τη μειονότητά μας να συνεπάγεται την άμεση και αυτόματη ένταξή τους σε αυτήν. Ολοι οι ομογενειακοί θεσμοί, ως θεματοφύλακες του ελληνορθόδοξου πολιτισμού, έχουμε την ύψιστη ευθύνη διαφύλαξης της μητρικής μας γλώσσας, των ηθών, εθίμων και παραδόσεών μας. Οφείλουμε επίσης να προστατεύουμε την κοινοτική μας περιουσία, την οποία οι πρόγονοί μας –την ώρα της φυγής τους– μεταβίβασαν σε φίλια χέρια “άρον άρον”, ώστε να μην υφαρπαχθεί ο ιδρώτας τους, να μη χαθούν οι αναμνήσεις τους και να μη διαστρεβλωθεί η ιστορία τους».

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Αίτημα ποιμαντικής καθοδηγήσεως εκ Βραζιλίας

Εὐλογεῖτε, Δέσποτα,

Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω βαθύτατα, Δέσποτα, για τις ομιλίες σας και για το έργο της «ομάδας» σας (κατά κάποιον τρόπο), που τις ανεβάζει και τις υποτιτλίζει στο YouTube. Τα λόγια σας έχουν αποτελέσει πηγή μεγάλης παρηγοριάς και δύναμης για εμάς, Δέσποτα. Τουλάχιστον σε μένα έχουν γεννήσει κάποια μετάνοια (λιγότερη απ’ όση χρειάζομαι) και έχουν ενισχύσει την πίστη μου. Ευχαριστώ τη Γερόντισσα Γαλακτία που σας παρότρυνε όχι μόνο να «μιλάτε στις ακακίες» της Μόρφου, αλλά και σε εμάς σε όλο τον κόσμο.

Δέσποτα, το όνομά μου είναι Γιούρι. Είμαι Βραζιλιάνος Ορθόδοξος Χριστιανός, προσήλυτος. Μεγάλωσα ως Προτεστάντης, και η Χάρις του Θεού με άγγιξε, με το Άγιο Πνεύμα να εργάζεται στην καρδιά μου σιγά-σιγά αυτά τα τελευταία χρόνια, μέχρι που έφτασα εκεί που βρίσκομαι σήμερα — στη Βάρκα του Χριστού. Βαπτίστηκα το περασμένο Πάσχα. Η ενορία μας εδώ υπάγεται στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, αλλά λόγω ελλείψεως πόρων δεν έχουμε ναό ούτε ιερέα στην πόλη μου. Λαμβάνουμε έναν ιερέα από άλλη πόλη μία φορά τον μήνα για τη Θεία Λειτουργία και τη Θεία Κοινωνία. Είναι μια δοκιμαστική κατάσταση, Δέσποτα, αλλά κάνουμε ό,τι μπορούμε. Δεν έχω ζωγραφισμένες εικόνες, και εξαιτίας της οικογένειάς μου δεν μπορώ καν να αφήνω εκτεθειμένες τις εκτυπωμένες εικόνες των Αγίων στους οποίους προσεύχομαι όταν φεύγω από το σπίτι. Πρέπει να τις φυλάω για να μην τις πετάξουν «λόγω ειδωλολατρίας». Κατά κάποιον τρόπο ζω την «μοναχική Ορθοδοξία» των προφητειών. Βλέπουμε κάποιους νεοφώτιστους εδώ στη χώρα και μερικοί ναοί είναι ακόμη και γεμάτοι τις Κυριακές, πράγμα που με χαροποιεί πολύ.

Αλλά γενικά, δυστυχώς, είμαστε μια χώρα βυθισμένη σε μεγάλο βάθος δυστυχίας και στον βόρβορο, όπως λέει ο βασιλεύς Δαβίδ στους Ψαλμούς. Είμαστε ακόμη και γνωστοί γι’ αυτό. Προσεύχομαι να αυξηθεί η μετάνοιά μου, διότι κι εγώ συμμετέχω στις αμαρτίες που ο Άγιος Μιχαήλ (ο Προστάτης μου) θα καθαρίσει από τον κόσμο (Κύριε, ελέησον ημάς). Ο Πρωτοπρεσβύτερός μας βρίσκεται σε συζητήσεις με τον Μητροπολίτη μας για την ανέγερση του πρώτου μας μοναστηριού εδώ. Δεν έχουμε την ευλογία της στενής και συχνής επαφής με μοναχούς και γέροντες, όπως έχετε εσείς στην Ελλάδα και στην Κύπρο, Δέσποτα.

Οι χώρες της Ορθόδοξης παραδόσεως έχουν το προνόμιο να βρίσκονται κοντά σε τόσους Αγίους και σε τόσες προειδοποιήσεις και εκκλήσεις για μετάνοια, πάτερ. Εάν δεν είναι πολύς κόπος, θα μπορούσατε να ρωτήσετε κάποιον από τους εν ζωή Αγίους που ενίοτε συναντάτε, ποιο θα είναι το μέλλον μας; Της Νότιας Αμερικής γενικά, και της Βραζιλίας. Ακούω για όσα πρόκειται να συμβούν στην Κύπρο και στην Ελλάδα και στη Ρωσία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά για εμάς λέγονται πολύ λίγα ή και τίποτε. Ζώντας εδώ γνωρίζω πόσο χρειάζεται αυτή η χώρα να συγκλονιστεί εκ βάθρων για να γίνει και πάλι ένας αξιοπρεπής τόπος. Και γνωρίζω ότι η προσευχή, η μετάνοια και η νηστεία μας είναι αυτά που θα μας βοηθήσουν να περάσουμε μέσα από αυτά (Παναγία, σώσον ημάς). Γνωρίζω ότι οι περισσότερες χώρες του κόσμου θα αφανιστούν σύντομα — πιθανώς κι εμείς.

Στην προσωπική μου ζωή έχω εμπιστευθεί την Υπεραγία Τριάδα και ασκώ την μικρή μου πίστη όσο μπορώ· και αν δεν ήταν το χέρι του Χριστού που με στηρίζει, δεν θα ήμουν εκεί που βρίσκομαι σήμερα. Αντιμετωπίζω πολλές προσωπικές και οικονομικές δυσκολίες, πράγματι καιρούς δοκιμασίας, αλλά η Χάρις του Κυρίου είναι μαζί μου μέσα σε όλες τις δυσκολίες, και εμπιστεύομαι ότι θα είναι μαζί μου μέχρι την τελευταία μου στιγμή, ό,τι κι αν συμβεί.

Προσεύχομαι για εσάς, Δέσποτα, να σας δίνει ο Κύριος δύναμη και υγεία για να καθοδηγείτε το ποίμνιό σας μέσα σε αυτές τις τελευταίες και δοκιμαστικές ημέρες που έχουμε μπροστά μας. Κάνετε περισσότερα απ’ όσα αντιλαμβάνεστε, Δέσποτα. Να προσεύχεστε για εμάς και για μένα στον αγώνα μου, πάτερ.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΡΘΡΟΥ (ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΣΠΕΡΑΣ)
Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
5: 6-8, Γαλάτας 3: 13-14

Ἀδελφοί, μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ. Ἐκκαθάρατε οὖν τὴν παλαιὰν ζύμην, ἵνα ἦτε νέον φύραμα, καθώς ἐστε ἄζυμοι. Καὶ γὰρ τὸ Πάσχα ἡμῶν ὑπὲρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστός· ὥστε ἑορτάζωμεν μὴ ἐν ζύμῃ παλαιᾷ, μηδὲ ἐν ζύμῃ κακίας καί πονηρίας, ἀλλ᾽ ἐν ἀζύμοις εἰλικρινείας καὶ ἀληθείας. Χριστὸς ἡμᾶς ἐξηγόρασεν ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου γενόμενος ὑπὲρ ἡμῶν κατάρα· γέγραπται γάρ· ἐπικα τάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου. Ἵνα εἰς τὰ ἔθνη ἡ εὐλογία τοῦ ᾽Αβραὰμ γένηται ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ, ἵνα τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Πνεύματος λάβωμεν διὰ τῆς πίστεως.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΟΡΘΡΟΥ (ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΣΠΕΡΑΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
27: 62 – 66

Τῇ ἐπαύριον, ἥτις ἐστὶ μετὰ τὴν παρασκευήν, συνήχθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς Πιλᾶτον λέγοντες· Κύριε, ἐμνήσθημεν ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι. κέλευσον οὖν ἀσφαλισθῆναι τὸν τάφον ἕως τῆς τρίτης ἡμέρας, μήποτε ἐλθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ κλέψωσιν αὐτὸν καὶ εἴπωσι τῷ λαῷ, ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν· καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων τῆς πρώτης. ἔφη αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Ἔχετε κουστωδίαν· ὑπάγετε ἀσφαλίσασθε ὡς οἴδατε. οἱ δὲ πορευθέντες ἠσφαλίσαντο τὸν τάφον σφραγίσαντες τὸν λίθον μετὰ τῆς κουστωδίας.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΩΙ)
Πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
6: 3 – 11

Ἀδελφοί, ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθημεν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν. Συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ Βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν. Εἰ γὰρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα, τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ· ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας. Εἰ δὲ ἀπεθάνομεν σὺν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καὶ συζήσομεν αὐτῷ, εἰδότες ὅτι Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνήσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει. Ὃ γὰρ ἀπέθανε, τῇ ἁμαρτίᾳ ἀπέθανεν ἐφάπαξ, ὃ δὲ ζῇ, ζῇ τῷ Θεῷ. Οὕτω καὶ ὑμεῖς λογίζεσθε ἑαυτοὺς νεκροὺς μὲν εἶναι τῇ ἁμαρτίᾳ, ζῶντας δὲ τῷ Θεῷ ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΩΙ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
28: 1 – 20

Ὀψὲ σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν σαββάτων, ἦλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον. καὶ ἰδοὺ σεισμὸς ἐγένετο μέγας· ἄγγελος γὰρ Κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ προσελθὼν ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ. ἦν δὲ ἡ ἰδέα αὐτοῦ ὡς ἀστραπὴ καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών. ἀπὸ δὲ τοῦ φόβου αὐτοῦ ἐσείσθησαν οἱ τηροῦντες καὶ ἐγένοντο ὡσεὶ νεκροί. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἄγγελος εἶπε ταῖς γυναιξί· Μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖς· οἶδα γὰρ ὅτι Ἰησοῦν τὸν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε· οὐκ ἔστιν ὧδε· ἠγέρθη γὰρ καθὼς εἶπε. δεῦτε ἴδετε τὸν τόπον ὅπου ἔκειτο ὁ Κύριος. καὶ ταχὺ πορευθεῖσαι εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ ἰδοὺ προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε· ἰδοὺ εἶπον ὑμῖν. καὶ ἐξελθοῦσαι ταχὺ ἀπὸ τοῦ μνημείου μετὰ φόβου καὶ χαρᾶς μεγάλης ἔδραμον ἀπαγγεῖλαι τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. ὡς δὲ ἐπορεύοντο ἀπαγγεῖλαι τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ Ἰησοῦς ἀπήντησεν αὐταῖς λέγων· Χαίρετε. αἱ δὲ προσελθοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας καὶ προσεκύνησαν αὐτῷ. τότε λέγει αὐταῖς ὁ Ἰησοῦς· Μὴ φοβεῖσθε· ὑπάγετε ἀπαγγείλατε τοῖς ἀδελφοῖς μου ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, κἀκεῖ με ὄψονται. Πορευομένων δὲ αὐτῶν ἰδού τινες τῆς κουστωδίας ἐλθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν τοῖς ἀρχιερεῦσιν ἅπαντα τὰ γενόμενα. καὶ συναχθέντες μετὰ τῶν πρεσβυτέρων συμβούλιόν τε λαβόντες ἀργύρια ἱκανὰ ἔδωκαν τοῖς στρατιώταις λέγοντες· Εἴπατε ὅτι Οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νυκτὸς ἐλθόντες ἔκλεψαν αὐτὸν ἡμῶν κοιμωμένων. καὶ ἐὰν ἀκουσθῇ τοῦτο ἐπὶ τοῦ ἡγεμόνος, ἡμεῖς πείσομεν αὐτὸν καὶ ὑμᾶς ἀμερίμνους ποιήσωμεν. οἱ δὲ λαβόντες τὰ ἀργύρια ἐποίησαν ὡς ἐδιδάχθησαν. καὶ διεφημίσθη ὁ λόγος οὗτος παρὰ Ἰουδαίοις μέχρι τῆς σήμερον. Οἱ δὲ ἕνδεκα μαθηταὶ ἐπορεύθησαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὸ ὄρος οὗ ἐτάξατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς. καὶ ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν αὐτῷ, οἱ δὲ ἐδίστασαν. καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ