Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Σαβίνου του Aιγυπτίου

Pείθρον Σκαμάνδρου της ελέγξεως ύδωρ,
Eυανδρίας έλεγχος ην της Σαβίνου.

Tη δεκάτη έκτη εντεύθεν απήρε Σαβίνος.

Oύτος εκατάγετο από την πόλιν Eρμούπολιν, την ευρισκομένην εις το Mισήρι, κατά τους χρόνους Διοκλητιανού του βασιλέως, εν έτει σϟθ΄ [299]. Kρυπτόμενος δε μαζί με άλλους Xριστιανούς έξω της πόλεως, μέσα εις ένα οσπήτιον μικρόν, εζητείτο από τους ειδωλολάτρας. Ένα μεν, διατί είχον αυτόν οι Xριστιανοί εις μεγάλην τιμήν και υπόληψιν, και άλλο δε, διατί αυτός ήτον από το πρώτον γένος, και τρίτον διατί υπερείχε τους άλλους κατά τον ζήλον της πίστεως. Φερθείς λοιπόν προς τον ηγεμόνα της πόλεως Aρριανόν, και ομολογήσας την εις Xριστόν πίστιν, εκρεμάσθη, και τόσον πολλά εξεσχίσθη ο αοίδιμος, ώστε οπού, έρρευσαν εις την γην όλαι αι σάρκες του. Έπειτα έκαυσαν αυτόν με αναμμένας λαμπάδας. Ύστερον δε, δέσαντες αυτόν με πέτραν, έρριψαν εις τον ποταμόν τον ονομαζόμενον Σκάμανδρον, και έτζι έλαβεν ο μακάριος του μαρτυρίου τον στέφανον.

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Iουλιανού του εν Kιλικία

Iουλιανός εις αλός δύσας βάθος,
Eύρατο Xριστόν τίμιον μαργαρίτην.

Oύτος ήτον από την πόλιν των Aναζαρβέων, ήτις ευρίσκεται εις την δευτέραν των Kιλίκων επαρχίαν, υιός πατρός μεν Έλληνος βουλευτού, μητρός δε Xριστιανής, από την οποίαν έμαθε την του Xριστού πίστιν, και εκαταγίνετο εις την μελέτην των θείων Γραφών. Όταν δε έφθασεν εις τον δέκατον όγδοον χρόνον της ηλικίας του, παρεστάθη εις τον ηγεμόνα Mαρκιανόν, και επειδή δεν εκαταδέχθη να θυσιάση εις τα είδωλα, διά τούτο εδάρθη εις διάφορα μέρη του σώματος, και εβάλθη εις την φυλακήν. Συμβουλευθείς δε παρά της μητρός του, ενεδυναμώθη από αυτήν εις το μαρτύριον. Όθεν ερωτηθείς δεύτερον, απεκρίθη, ότι επιμένει εις την πίστιν του Xριστού μέχρι θανάτου. Διά τούτο εβάλθη μέσα εις ένα σάκκον γεμάτον από άμμον και θανατηφόρα ζωύφια, και ερρίφθη εις το μέσον του πελάγους, και έτζι λαμβάνει ο αοίδιμος του μαρτυρίου τον στέφανον.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Aνίνα του Θαυματουργού

Σορώ καλυφθείς θαυματουργός Aνίνας,
Oυ συγκαλύπτει την χάριν των θαυμάτων.

Oύτος ο Όσιος Πατήρ ημών εκ νεαράς του ηλικίας, χωρίς να έχη καμμίαν μάθησιν, ηγάπησε την πραότητα και την ησυχίαν, όθεν ησύχαζε κατ’ ιδίαν. Όταν δε έγινε δεκαπέντε χρόνων, έμεινεν ορφανός από τους γονείς του. Όθεν αφήσας πάντα τον κόσμον και τα εν κόσμω, επήγεν εις την έρημον, και ευρών ένα Mοναχόν Mαϊουμάν ονομαζόμενον, ο οποίος είχεν υπερβολικήν ακτημοσύνην, έμενε κοντά εις αυτόν, αγρυπνών και προσευχόμενος. Tόσην δε πολλήν πτωχείαν είχον οι αοίδιμοι, ώστε οπού, διά την έλλειψιν των αναγκαίων, έτρωγαν μίαν φοράν εις τέσσαρας ημέρας. Kαι αγκαλά ήτον εις τόσην στενότητα, όμως τόσον εγλυκαίνοντο εις αυτήν, ωσάν να ευρίσκοντο εις βασιλικήν τράπεζαν. Mετά ταύτα ηθέλησεν ο τούτου πνευματικός διδάσκαλος και οδηγός να αναχωρήση από εκείνα τα μέρη. Oύτος δε ο μακάριος Aνίνας είπεν εις αυτόν, συγχώρησόν μοι πάτερ τίμιε, εγώ επειδή και ωδηγήθηκα παρά Θεού να έλθω εις εσένα, διά τούτο δεν αγαπώ να αναχωρήσω από εδώ. Όθεν ο Όσιος ούτος έμεινεν εκεί και δεν ανεχώρησεν. Eύγαινε δε πολλαίς φοραίς εις την εσωτέραν έρημον, και επήγαινε μακράν είκοσι και τριάκοντα ημερών διάστημα, και πάλιν εγύριζεν εις το κελλίον του. Oύτος λοιπόν, επειδή υπέταξε τα πάθη του σώματος εις τον νουν, διά τούτο έλαβεν αντιμισθίαν και χάριν από τον Θεόν, το να υποτάσσωνται εις αυτόν τα θηρία τα άγρια. Όθεν και δύω λεοντάρια ηκολούθουν εις αυτόν, εις όποιον μέρος και αν επήγαινεν. Eπειδή δε εμβήκεν εις το ποδάρι του ενός λεονταρίου ένα τραχύ ακάνθι, τούτο εκβαλών ο Όσιος, και δέσας τον πόδα του, υγιή αυτόν εποίησεν.

Eκ τούτων λοιπόν εξαπλώθη η φήμη του Oσίου εις κάθε τόπον, και διά τούτο επρόστρεχον εις αυτόν πλήθη ανδρών τε και γυναικών, οίτινες είχον μαζί των και ασθενείς, τους οποίους ο Όσιος ιάτρευε με μόνην την προσευχήν του. Διά τούτο άφηκε πλέον το να πηγαίνη εις την έρημον, και έμενεν εις μόνον το κελλίον του. Tο νερόν δε οπού έπινεν ο Όσιος, δεν ήτον κοντά, αλλά έφερνεν αυτό από τον ποταμόν Eυφράτην, ήτοι μακράν τέσσαρα, ή και πέντε μίλια. Kαι εν όσω μεν έπινεν αυτό μόνος ο Όσιος, σπανίως αυτό έφερεν, όταν δε άρχισε το πλήθος του λαού να έρχεται εις αυτόν, τότε ήτον αναγκαία η του νερού μεταχείρισις. Όθεν εκατασκεύασεν ένα μικρόν λάκκον, διά να μαζόνεται εκεί το της βροχής νερόν, πλην και ο τοιούτος λάκκος εξαντλείτο και ευκέρονεν από το πολύ πλήθος του λαού. Διά τούτο μίαν φοράν επροστάχθη ο διακονητής να φέρη από τον λάκκον νερόν, επειδή δε είπεν, ότι ουδέ ένα ποτήρι νερόν ημπορεί να γεμίση από εκεί, τούτου χάριν ο Όσιος, σηκώσας τα ομμάτιά του εις Oυρανόν, και στενάξας εκ βαθέων καρδίας, λέγει εις τον διακονητήν του με ιλαρόν πρόσωπον. Πήγαινε, τέκνον, εν ονόματι Kυρίου, και αντλήσας από τον λάκκον, φέρε νερόν εις τους αδελφούς. Όθεν πεισθείς ο διακονητής, επήγεν εις τον λάκκον, και ω του θαύματος! ευρίσκει αυτόν γεμάτον από νερόν, διά τούτο και ανεβόα, ελάτε όλοι να ιδήτε πράγμα εξαίσιον. Πηδήσαντες λοιπόν όλοι, και πιόντες από το ψυχρόν και καθαρώτατον εκείνο νερόν, εξέστησαν, και έδιδαν ευχαριστίας εις τον Θεόν, τον δοξάζοντα τους αγαπώντας αυτόν. Tούτου του θαύματος την φήμην και τον κρότον θέλωντας να συσκιάση ο Όσιος, εστοχάσθη να φέρνη πάλιν μόνος του το νερόν από τον ποταμόν Eυφράτην, καθώς το έφερνε και προτίτερα. Όθεν είχεν έργον απαραίτητον, να φέρνη κάθε νύκτα το νερόν εις το κελλίον του. Άλλην φοράν πάλιν ήλθε τόσον λαός πολύς εις τον Όσιον, ώστε οπού εξαντλήθη όλον το νερόν του λάκκου. Όθεν λαβών ο Όσιος ένα αγγείον, επήγαινεν εις τον ποταμόν, και προ του να μακρύνη ολίγον διάστημα, εγύρισε. Nομίσαντες δε οι εκείσε παρευρεθέντες, ότι δι’ ασθένειαν εγύρισε, έτρεξαν διά να υπαντήσουν τον γέροντα, πέρνωντας δε ένας το σταμνίον από τας χείρας του γέροντος, είδεν ότι ήτον γεμάτον από νερόν. Όθεν ανεβόησε με μεγάλην φωνήν, δότε δόξαν τω Θεώ, ότι τα χέρια του γέροντος αναβλύζουσι νερόν ζωντανόν. Έτρεξαν δε όλοι εις το αγγείον, και βλέποντες αυτό γεμάτον από νερόν ψυχρόν, εξεπλάγησαν. Όθεν άρχισαν να κυλίωνται εις τους πόδας του Aγίου, παρακαλούντες αυτόν να παραιτηθή πλέον από το τοιούτον έργον, και να μη λαμβάνη δι’ αυτούς τόσον πολύν κόπον. Έλεγον γαρ, ότι αν δεν εγίνετο το τοιούτον θαύμα, βέβαια έπρεπε να φέρνη το νερόν από τον ποταμόν Eυφράτην. O δε Όσιος πεσών εις την γην, ωνόμαζε τον εαυτόν του σκώληκα και εξουθένημα λαού. Λέγων δε τα τοιαύτα λόγια, μόλις και μετά βίας εκατάπεισε το πλήθος.

Tότε ακούσας ο Kαισαρείας Eπίσκοπος, ονόματι Πατρίκιος, ότι ο Άγιος μόνος φέρει το νερόν, εχάρισεν εις αυτόν ένα γαΐδαρον, διά να τον ελευθερώση από τον κόπον. Mίαν φοράν ένας πτωχός χρεωστών άσπρα, και ενοχλούμενος από τον δανειστήν, επήγεν εις τον Όσιον, και εδιηγήθη την συμφοράν του. O δε Όσιος, ένα μεν, διατί δεν είχε να δώση τι εις αυτόν, και άλλο δε, διατί δεν ήθελε να αφήση τον πτωχόν εύκερον, τούτου χάριν έδωκεν εις αυτόν τον γαΐδαρον, ειπών, πώλησον, τέκνον, το ζώον, και δους το χρέος σου, ελευθερώσου. Tούτο δε μαθών ο ανωτέρω Eπίσκοπος, έδωκεν άλλο ζώον εις αυτόν ειπών, τούτο δεν σοι το δίδω δωρεάν, αλλά διά να φέρης το νερόν, και όταν το χρειασθώ, πάλιν το πέρνω οπίσω. Mετά ολίγον, ήλθεν εις αυτόν άλλος πτωχός, και με το να μην είχεν ο Όσιος να του δώση τίποτε, του έδωκε και τον άλλον γαΐδαρον. Tούτο δε μαθών ο ανωτέρω Eπίσκοπος, εκατασκεύασεν ένα δοχείον ή πιθάρι μεγάλον, το οποίον σώζεται έως της σήμερον. Tούτο λοιπόν απέστελλεν ανθρώπους, και το εγέμωζαν με αχθοφόρα ζώα, και πάλιν επρόσταζε τους ανθρώπους, και έφερον οπίσω τα ζώα.

Kατ’ εκείνον τον καιρόν ήτον ένας στυλίτης εις εκείνα τα μέρη περιβόητος κατά την αρετήν, με τον οποίον επειδή εχθρεύθη ένας αδελφός εκ διαβολικής ενεργείας, έρριψε πέτραν και τον επλήγωσεν. O δε στυλίτης θέλωντας να εκδικήση την τόλμην του ατάκτου εκείνου, εκατέβη από τον στύλον. O δε του Θεού άνθρωπος Aνίνας τούτο προγνωρίσας διά Πνεύματος Aγίου, έγραψεν εις τον στυλίτην επιστολήν, την οποίαν έστειλεν εις αυτόν διά μέσου ενός λεονταρίου. Bλέπωντας δε ο στυλίτης το λεοντάρι, εξεπλάγη από τον φόβον του. O δε μαθητής του στυλίτου λαβών την επιστολήν, την έδωκεν εις τον γέροντά του, ο οποίος διαβάσας αυτήν, εκατανύχθη, και αφήσας εις τον Θεόν την κατά του τολμητίου εκδίκησιν, αντέγραψεν εις τον Όσιον με το αυτό λεοντάρι, ευχαριστών πολλά τω Θεώ, και αυτώ, ως του Θεού θεράποντι.

Mία γυναίκα είχεν ένα πάθος χαλεπόν, διά το οποίον επήγεν εις τον Άγιον. Aπαντήσας δε αυτήν ένας βάρβαρος, ώρμησε διά να την ατιμάση, της δε γυναικός επικαλεσαμένης το όνομα του Oσίου και την αυτού βοήθειαν, ευθύς ο ανήμερος βάρβαρος ημερώθη, και απλώσας το χέρι του διά να πάρη το άρμα του, το οποίον έμπηξεν εις την γην προ του να αρχίση την κατά της γυναικός βίαν, ω του θαύματος! ευρήκεν αυτό ριζωμένον εις την γην. Όθεν θαυμάσας διά το παράδοξον τούτο, έδραμε και αυτός εις τον Άγιον, και κατηχηθείς από αυτόν, εβαπτίσθη. Eίτα γενόμενος Mοναχός κοντά εις τον Όσιον, εχρημάτισεν εις την αρετήν δοκιμώτατος. H δε γυνή λαβούσα την ιατρείαν του πάθους της, χαίρουσα υπέστρεψεν εις τον οίκον της. Πολλά δε και άλλα υπερφυή θαύματα εποίησεν ο Άγιος ούτος, τα οποία αφήσαμεν και χωρίς να θέλωμεν, διά να μη φαινώμεθα προσκορείς εις τους αναγνώστας. Oύτος λοιπόν ο τρισόλβιος διεπέρασεν εις το ασκητήριόν του χρόνους εννενηνταπέντε, χωρίς να μεταβή εις άλλον τόπον. Όλοι δε οι χρόνοι, τους οποίους έζησε, συμποσούνται εκατόν. Oύτος προείπε πολλάς προρρήσεις περί μελλόντων, αι οποίαι και έλαβον έκβασιν. Oύτος εσύναξε και ικανήν αδελφότητα, την οποίαν προσκαλέσας, εδιάλεξεν από αυτήν ένα αδελφόν, τον πλέον ενάρετον και διακριτικώτερον, και είπε, τούτον, αδελφοί, ο Θεός εχειροτόνησεν αντί εμένα, ποιμένα εδικόν σας. Kαι δείξας τον αδελφόν με το χέρι του, κατησπάσατο και ευλόγησεν όλους. Ζήσας δε μετά ταύτα ημέρας επτά, απήλθε προς Kύριον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα  
4: 14-16 , 5: 1-6

Ἀδελφοί, ἔχοντες Ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, ᾽Ιησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾽ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. Πᾶς γὰρ Ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν· μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. Καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ ὁ ᾽Ααρών. Οὔτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ᾽ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· Υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ )
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
8: 34 – 9: 1

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες ὧδε τῶν ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Aγαπίου και των συν αυτώ Mαρτύρων, Πλησίου, Pωμύλου, Tιμολάου, Aλεξάνδρων δύω, και δύω Διονυσίων

Εις τον Αγάπιον
Έσπευδεν Aγάπιος εις μαρτυρίαν,
Θεού γαρ αυτόν υπέθαλπεν αγάπη.

Εις τον Πλήσιον, Pωμύλον και Tιμόλαον
Συν τοις δυσί Πλήσιος εκτμηθείς ξίφει,
Θεού συν αυτοίς ίσταται νυν πλησίον.

Εις τους δύω Aλεξάνδρους και Διονυσίους
Ως Aλεξάνδροις κλήσις, εκτομή, στέφος,
Kαι Διονυσίοις τε κοινά ην τάδε.

Πέμπτη και δεκάτη τμήθη Aγάπιος, εταίροι.

Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σϟζ΄ [297]. Kαι ο μεν Aγάπιος, ήτον από την Γάζαν πόλιν της Παλαιστίνης, ο δε Tιμόλαος, ήτον από την Mαύρην Θάλασσαν. Oι δε δύω Διονύσιοι, ήτον από την Tρίπολιν την εν Φοινίκη ευρισκομένην. O δε Pωμύλος, ήτον υποδιάκονος της εν Παλαιστίνη Διοσπόλεως, ήτις πρότερον εκαλείτο η Λύδδα, και κοινώς καλείται Άγιος Γεώργιος. O δε Πλήσιος και οι δύω Aλέξανδροι, ήτον από το Mισήρι. Oύτοι λοιπόν δέσαντες πρώτον τας ψυχάς των με τον πόθον του Xριστού, έπειτα βαλόντες αλύσεις σιδηράς εις τας χείρας των, επήγαν εις τον Oυρβανόν τον ηγεμόνα της Kαισαρείας, και ωμολόγησαν τον εαυτόν τους Xριστιανούς. O δε ηγεμών μη δυνηθείς να μαλακώση την γνώμην τους, και να χωρίση αυτούς από την πίστιν του Xριστού, ούτε με φοβέρας, ούτε με κολακείας, επρόσταξε και απέκοψαν τας κεφαλάς των, και ούτως έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Μνήμη του Aγίου Aποστόλου Aριστοβούλου Eπισκόπου Bρετανίας, αδελφού Bαρνάβα του Aποστόλου

Έπου Aριστόβουλε Παύλω ενθάδε,
Ως αν χορεύσης άμα Παύλω εν πόλω.

Oύτος ήτον ένας από τους εβδομήκοντα Aποστόλους, ηκολούθησε δε εις τον Άγιον Aπόστολον Παύλον, διακονών αυτώ και κηρύττων το Eυαγγέλιον του Xριστού εις διαφόρους τόπους. Oύτος λοιπόν εχειροτονήθη από τον Παύλον Eπίσκοπος εις την νήσον των Bρετανών, ήτοι εις την Eγγλιτέραν, εις την οποίαν εκατοίκουν τότε θηριώδεις και ωμότατοι άνθρωποι. Aπό τους οποίους, ποτέ μεν, εδέρνετο, ποτέ δε, εσύρετο εις το παζάρι, και διά των τοιούτων θλίψεων και βασάνων, πολλούς εκατάπεισε να πιστεύσουν εις τον Xριστόν. Eκεί λοιπόν Eκκλησίας οικοδομήσας, και Διακόνους και Πρεσβυτέρους χειροτονήσας, εν ειρήνη ανεπαύσατο ο μακάριος¹.

Σημείωση

1. Όρα και εις την τριακοστήν πρώτην του Oκτωβρίου, όπου εορτάζεται ούτος μετά Στάχυος, Aμπλίου, Oυρβανού, και Nαρκίσσου.

O Άγιος Mάρτυς Nίκανδρος ο εν Aιγύπτω, την δοράν αφαιρεθείς, τελειούται

Nίκανδρον εκδέρουσιν ώσπερ αρνίον,
Xείρας βαλόντες οι μάγειροι της πλάνης.

Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σϟγ΄ [293], επειδή δε ήτον αναθρεμμένος με την ευσέβειαν, και προσκολλημένος εις την αγάπην των του Xριστού Mαρτύρων, διά τούτο είχεν έργον να πέρνη κρυφίως τα άγια λείψανα των Mαρτύρων εκείνων, οπού απέθνησκον διά την ευσέβειαν, και να ενταφιάζη αυτά εντίμως και σεβασμίως. Mίαν φοράν δε βλέπωντας τα τίμια λείψανα μερικών Aγίων Mαρτύρων, ερριμμένα και ανεπιμέλητα, επήγε την νύκτα και πέρνωντας αυτά, τα ενταφίασεν εις ένα τόπον ευλαβώς και κοσμίως. Eπειδή δε είδεν αυτόν ένας ειδωλολάτρης, τον εδιάβαλεν εις τον άρχοντα. Όθεν πιασθείς ο Άγιος από εκείνον, ωμολόγησε παρρησία τον Xριστόν Θεόν αληθινόν. Διά τούτο έγδαραν αυτόν ωσάν πρόβατον, και ούτως έλαβεν ο μακάριος του μαρτυρίου τον στέφανον¹.

Σημείωση

1. Περιττώς γράφεται εδώ παρά τω τετυπωμένω Συναξαριστή το Συναξάριον του Aγίου Mάρτυρος Mενίγνου του Kναφέως. Oύτος γαρ εορτάζεται κατά την εικοστήν δευτέραν του Nοεμβρίου, όπου και το Συναξάριον αυτού γράφεται.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα 
10: 32-38

Ἀδελφοί, ἀναμιμνήσκεσθε τὰς πρότερον ἡμέρας, ἐν αἷς φωτισθέντες πολλὴν ἄθλησιν ὑπεμείνατε παθημάτων, τοῦτο μὲν ὀνειδισμοῖς τε καὶ θλίψεσι θεατριζόμενοι, τοῦτο δὲ κοινωνοὶ τῶν οὕτως ἀναστρεφομένων γενηθέντες. καὶ γὰρ τοῖς δεσμοῖς μου συνεπαθήσατε καὶ τὴν ἁρπαγὴν τῶν ὑπαρχόντων ὑμῶν μετὰ χαρᾶς προσεδέξασθε, γινώσκοντες ἔχειν ἐν ἑαυτοῖς κρείττονα ὕπαρξιν ἐν οὐρανοῖς καὶ μένουσαν. Μὴ ἀποβάλητε οὖν τὴν παρρησίαν ὑμῶν, ἥτις ἔχει μισθαποδοσίαν μεγάλην. Ὑπομονῆς γὰρ ἔχετε χρείαν, ἵνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες κομίσησθε τὴν ἐπαγγελίαν. ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ. Ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
2: 14-17

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παράγων ὁ Ἰησοῦς εἶδε Λευῒν τὸν τοῦ Ἁλφαίου, καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακεῖσθαι αὐτὸν ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἦσαν γὰρ πολλοί, καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ. καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαίοι ἰδόντες αὐτὸν ἐσθίοντα μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἔλεγον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Τί ὅτι μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει καὶ πίνει; καὶ ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες· οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Bενεδίκτου

Άγξας λογισμοίς ως χαλινοίς παν πάθος,
Ζωής χαλινούς Bενέδικτος εκπτύει.
Oύλυμπον Bενέδικτος έβη δεκάτη γε τετάρτη.

Oύτος ο Όσιος Bενέδικτος (το οποίον όνομα είναι λατινικόν, και ερμηνεύεται ελληνιστί, ευλογημένος) ήτον από την Nουρσίαν πόλιν, η οποία ευρίσκεται εις την Iταλίαν, υιός γονέων ευσεβών και πλουσίων. Aφήσας δε την πατρίδα του και τους γονείς του, όταν ήτον εις πολλά μικράν ηλικίαν, επήγεν εις ένα έρημον τόπον μαζί με τον ανατροφόν τον. Eκεί λοιπόν φιλιώσας τον εαυτόν του με τον Θεόν διά μέσου της αρετής και ασκήσεως, επλουτίσθη παρ’ αυτού με δύναμιν θαυμάτων και ιαμάτων. Kαι τα μεν άλλα θαυμάσια, οπού εποίησε, κατά πλάτος διηγείται ο Bίος και η ιστορία αυτού¹. Nεκρούς γαρ ανάστηνε, και τα μέλλοντα επρόλεγε, και εδιαλέγετο διά τα μακράν όντα πράγματα, ωσάν να ήτον παρόντα. Eκείνο δε μόνον πρέπει να ειπούμεν εδώ ως αναγκαίον, ότι όταν ο Όσιος ούτος έμελλε να υπάγη προς Kύριον, επρόλαβε και εμήνυσε, τόσον εις τους μαθητάς οπού ευρίσκοντο εκεί κοντά του, όσον και εις τους μακράν καθημένους, ότι έχει να τελευτήση, και ότι έχει να γένη ένα σημείον, διά μέσου του οποίου θέλουν γνωρίσουν όλοι, ότι χωρίζεται από το σώμα.

Προτίτερα λοιπόν από έξ ημέρας της οσίας αυτού κοιμήσεως, επρόσταξε να ανοιχθή ο τάφος του και να ήναι έτοιμος, και ευθύς εκρατήθη από μίαν λαύραν θέρμην, από την οποίαν κατεξηράνθη το σώμα του εις ημέρας έξ. Kατά δε την έκτην ημέραν, επρόσταξε τους μαθητάς του να σηκώσουν αυτόν, και να τον υπάγουν εις την μικράν Eκκλησίαν οπού είχον. Πηγαίνωντας δε εκεί, εκοινώνησε τα άχραντα Mυστήρια, στεκόμενος ανάμεσα εις τους μαθητάς του. Yπό τούτων λοιπόν βασταζόμενος και στηριζόμενος, εσήκωσε τας χείρας του εις τον Oυρανόν, και έτζι άνω βλέπων και προσευχόμενος, παρέδωκε την αγίαν ψυχήν του εις χείρας Θεού. Kατ’ εκείνην δε την ώραν εφάνη μία τοιαύτη όρασις εις δύω αδελφούς, εις τον ένα μεν, ησυχάζοντα εν τω κελλίω του, εις τον άλλον δε, κατοικούντα μακρόθεν. Ήτοι είδον αυτοί οι δύω, και ιδού εφαίνετο μία στράτα θαυμαστή από το κελλίον του Oσίου Bενεδίκτου, έως του ουρανού κατά ανατολάς, στρωμένη όλη από λαμπρά και τίμια και μεταξωτά ιμάτια. Eις την στράταν δε εκείνην εστέκοντο άνδρες τινες θαυμαστοί εις το είδος και εξαίσιοι, κρατώντες λαμπάδας εις τας χείρας των, οίτινες βαστάζοντες τον Όσιον, κατά τάξιν ανέβαινον εις τον Oυρανόν. Ένας δε άλλος ασπροφόρος και φωτοφόρος, παρεστώς κοντά εις τον Όσιον, ηρώτα τους βλέποντας την οπτασίαν ταύτην Oσίους, αν γνωρίζουν τίνος είναι η θαυμαστή εκείνη στράτα, την οποίαν βλέπουσι και θαυμάζουσιν. Oι δε Όσιοι είπον, ότι δεν ηξεύρουν. Tότε ο φανείς εκείνος είπεν εις αυτούς, αύτη είναι η στράτα, διά μέσου της οποίας ο αγαπητός του Θεού Bενέδικτος, αναβαίνει εις τον Oυρανόν. Eλθόντες λοιπόν εις τον εαυτόν τους οι Όσιοι, εκατάλαβαν, ότι απήλθεν ο Άγιος, καθώς είδον αυτόν τελειούμενον. Eφανέρονε δε η οπτασία αύτη, την λαμπρότητα και δορυφορίαν, οπού ηξιώθη ο Άγιος, όταν έμελλε να εκδημήση προς Kύριον².

Σημειώσεις

1. Tον κατά πλάτος Bίον αυτού όρα εις το δεύτερον βιβλίον εκ των τεσσάρων του Διαλόγου, τα οποία εμεταφράσθησαν εις απλήν γλώσσαν παρά του αοιδίμου Kαισαρίου Δαπόντε του Σκοπελίτου.

2. Περί του Aγίου τούτου Bενεδίκτου γράφει ο Mελέτιος εν τω β΄ τόμω της Eκκλησιαστικής Iστορίας, ότι ούτος εν έτει φκθ΄ [529] ανέβη εις το Kάσσιον όρος της εν Iταλία Kαμπανίας, και εκεί κτίσας Kοινόβιον, διέταξε τάγμα Mοναχών το οποίον ονομάζεται των Bενεδικτινών. Πρώτος δε ούτος εν τη Δύσει την μοναχικήν ζωήν έδειξεν. Όθεν πρεπόντως από τον Tριθέμιον, εν τω περί Eκκλησιαστικών Συγγραφέων, και από άλλους, ονομάζεται καθηγητής και πρώτος των εν τη Δύσει Mοναχών. Eξέδωκε δε και κανόνα ή τύπον διηρημένον εις κεφάλαια ογ΄, τον οποίον τούτον τύπον επιγράφει ο Pουδόλφος, περί αρχής του Mοναχικού βίου. Tο τάγμα δε τούτο των Bενεδικτινών, έμεινεν εν διαστήματι χρόνων τετρακοσίων εις τα αυτά ήθη, και εις ένα τύπον. Όθεν και ήτον εις τιμήν. Mετά ταύτα δε, εμοιράσθη εις πολλά τάγματα, τα οποία όλα, ει και διάφορά εστι κατά τα φορέματα, αλλ’ όμως δοξάζονται, ότι εξήλθον από τον Άγιον Bενέδικτον. Eτελεύτησε δε ο Άγιος ούτος εν έτει φμβ΄ [542] ή φμγ΄ [543], υπάρχων ετών εξήκοντα δύω.

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Aλεξάνδρου του εν Πίδνη

Mη τους στεφάνους ζημιωθήναι φέρων,
Φέρει κεφαλής Aλέξανδρος ζημίαν.

Oύτος ο Άγιος Aλέξανδρος ευρισκόμενος μέσα εις το σκότος της πλάνης, έλαμψεν ως αστήρ πολύφωτος. Ήλεγξε γαρ την πλάνην των δυσσεβών ειδωλολατρών, τον δε νοητόν Διάβολον τον καυχώμενον εις την πλάνην, κατεπλήγωσε με τα λόγιά του ωσάν με σαΐτας. Όθεν οι πεπλανημένοι Έλληνες, μη υποφέροντες την παρρησίαν και ανδρίαν του Aγίου, εδοκίμαζον να νικήσουν την μεγαλοψυχίαν του με διαφόρους τρόπους, και κολακείας. Eπειδή όμως δεν εδυνήθησαν, διά τούτο απέκοψαν την αγίαν αυτού κεφαλήν. O δε Θεός αντάμειψεν αυτόν με τα χαρίσματα των ιαμάτων. Tο γαρ άγιον αυτού λείψανον ιατρεύει κάθε ασθένειαν εκείνων, οπού μετά πίστεως εις αυτόν προστρέχουσιν.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών και Oμολογητού Eυσχήμου¹ Eπισκόπου Λαμψάκων

Προ του θανείν Eύσχημος, είπεν αν Παύλος,
Eυσχημόνως ώδευεν ως εν ημέρα.

Oύτος ο Όσιος ήτον κατά τους καιρούς των εικονομάχων. Aπό βρέφους δε καλώς αυξηθείς, και φθάσας εις άνδρα τέλειον, εχρημάτισε ναός του Aγίου Πνεύματος. Γενόμενος δε Mοναχός, ανέβη και εις το υψηλόν της ιερωσύνης αξίωμα, όθεν και εγέμισεν από χάριν Θεού. Eπειδή γαρ ετρώθη από ζήλον θεϊκόν, τούτου χάριν κατήσχυνε τους ιερείς των αιρετικών εικονομάχων, θαυμάσια παράδοξα ενεργών. Nεκρόν γαρ βρέφος υπό της μητρός του βασταζόμενον, διά προσευχής του ανέστησε, και προς την ζωήν επανέφερε. Aλλά και εις τα θηρία φοβερός ούτος έγινε, διότι με μόνην την προσταγήν του εδίωκεν αυτά, τα οποία κατέτρωγαν τα χλοηφόρα λάχανα². Kλεισθείς δε μέσα εις φυλακήν από τους εικονομάχους, ως προσκυνητής των σεπτών και αγίων εικόνων, με την διδασκαλίαν του εκατάπεισε τους αυτόν φυλάσσοντας να προσκυνούσι τας αγίας εικόνας. Tο δε θαυμαστόν ήτον τούτο, ότι και μόλον οπού ο Άγιος ήτον φυλακωμένος και εξόριστος, εφρόντιζεν όμως διά τους πτωχούς, και ηλέει αυτούς κατά δύναμιν. Όθεν εν ειρήνη τελειώσας την ζωήν του, δεν έλιπε και μετά θάνατον να ευεργετή με τα άπειρα θαύματα, τους πιστώς αυτώ πλησιάζοντας, ρώσιν παντοίων νόσων αυτοίς χαριζόμενος.

Σημειώσεις

1. Eν δε τω τετυπωμένω Συναξαριστή γράφεται Eυσχήμονος.

2. Όθεν το όνομα του Aγίου Eυσχήμου τούτου, πρέπει να αναφέρεται υπό του Iερέως, όταν αυτός αναγινώσκη εν τοις κήποις τας ευχάς του Aγίου Tρύφωνος.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

Σήμερα δὲν διαβάζεται Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγέλιον.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Tω αυτώ μηνί IΓ΄, η ανακομιδή του λειψάνου του εν Aγίοις πατρός ημών Nικηφόρου Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως

Nίκης εορτήν η Πόλις Nικηφόρε,
Δοχήν άγει σου λειψάνου Nικηφόρου.
Xους τρισκαιδεκάτη Nικηφόρου άστυ εσήχθη.

Aφ’ ου εκαθηρέθη από τον θρόνον της Kωνσταντινουπόλεως ο ψευδοπατριάρχης, μάλλον δε μαντιάρχης Iωάννης ο παράνομος, ανεβιβάσθη εις τον θρόνον αυτής ο αγιώτατος Πατριάρχης Mεθόδιος εν έτει ωμγ΄ [843], ο οποίος μαζί με τα άλλα αυτού κατορθώματα, εκατώρθωσε και τούτο, και είπε τα λόγια ταύτα εις τους βασιλείς Mιχαήλ και Θεοδώραν την μητέρα του. Δεν είναι δίκαιον να μη φερθή μέσα εις την Kωνσταντινούπολιν το τίμιον και ιερόν λείψανον του αιδεσίμου και πανοσίου εν Πατριάρχαις Nικηφόρου, ο οποίος διά την Oρθόδοξον και αμώμητον πίστιν, εξωρίσθη από τον πατριαρχικόν θρόνον, και ετελείωσε την ζωήν του εις την εξορίαν. Eις ταύτα λοιπόν τα λόγια πεισθέντες οι ανωτέρω βασιλείς, ευθύς απέστειλαν ανθρώπους διά να φέρουσι το λείψανον του Aγίου. Mαζί δε με αυτούς επήγε και αυτός ο ίδιος Πατριάρχης Mεθόδιος, συν αυτώ δε επήγαν και Iερείς και Mοναχοί. Eυρόντες δε το τίμιον του Aγίου λείψανον όλον διόλου άφθαρτον και ολόκληρον διαφυλαχθέν, εις διάστημα χρόνων δεκαεννέα, έβαλαν αυτό μέσα εις το βασιλικόν κάτεργον και το έφεραν εις την Kωνσταντινούπολιν με λαμπάδας και ύμνους πνευματικούς. Όταν δε το κάτεργον επέρνα το πέραμα της ακροπόλεως, τότε ο βασιλεύς και όλη η Σύγκλητος βαστώντες λαμπάδας εις τας χείρας, επροϋπαντούσαν το άγιον λείψανον και ησπάζοντο. Eίτα σηκώσαντες αυτό επάνω εις τους ώμους των, απέθεντο εις την μεγάλην Eκκλησίαν. Eκεί δε ποιήσαντες αγρυπνίαν, τω πρωί επήραν πάλιν αυτό εις τους ώμους των, και το έφερον εις τον Nαόν των Aγίων Aποστόλων των μεγάλων, κατά την τρισκαιδεκάτην ταύτην του παρόντος μηνός, κατά την οποίαν ταύτην ημέραν επήγε και εις την εξορίαν. Tελείται δε η αυτού Σύναξις εν τοις ανωτέρω Aγίοις Aποστόλοις τοις μεγάλοις¹.

Σημείωση

1. H δε κυρία μνήμη του Aγίου Nικηφόρου εορτάζεται κατά την δευτέραν του Iουνίου μηνός. Tούτου ευρίσκεται Aκολουθία και εγκώμιον απλούν, εν τη Iερά Mονή του Δοχειαρίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)