Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, την Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026, στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στην Ευρύχου, θα τελεστεί Θεία Λειτουργία επί τη μνήμη των Αγίων μαρτύρων Άμμωνος και Αλεξάνδρου και των συν αυτοίς μαρτυρησάντων εν Σόλοις της Κύπρου.

Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους του Θαυματουργού, στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους στην Δένεια, θα τελεστούν οι πιο κάτω ακολουθίες:

• Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου, 4:30 μ.μ.: Πανηγυρικός εσπερινός της εορτής προϊσταμένου του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Ιακώβου Καλογήρου.
• Τρίτη 10 Φεβρουαρίου, 7:00 π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.
• Τρίτη 10 Φεβρουαρίου, 4:30 μ.μ.: Παράκλησις και Χαιρετισμοί προς τον Άγιο Χαράλαμπο.

Τὸ δίλημμα τῶν χριστιανῶν ἐνώπιον τῆς παρακμῆς τῆς Δύσης*

Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου

Δέσποτα, τὴν εὐχή σας!

Ὁ Κύριος νὰ μᾶς εὐλογεῖ ὅλους!

Δέσποτα, θὰ ἤθελα νὰ μιλήσουμε γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα ποὺ συμβαίνουν στὴ Μέση Ἀνατολή,  στὴ Ρωσία-Οὐκρανία, στὴν Ἀμερικὴ… καὶ πῶς ἐμεῖς  οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ πρέπει νὰ τὰ ἀντιμετωπίσουμε.

Πῶς προετοιμάζεται ἕνας χριστιανὸς ἀπέναντι  σὲ δύσκολα γεγονότα, τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ ἐξελιχτοῦν καὶ σὲ πολεμικὰ γεγονότα; Κατ’ ἀρχὰς ὁ καθημερινὸς ἀγώνας ἑνὸς Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ, δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν καλοπροαίρετη προσπάθεια ποὺ κάνει γιὰ νὰ ἐφαρμόσει τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσουν μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπὸ τὴν προσωρινὴ γήινη ζωὴ στὴν αἰώνια ζωή, δηλαδὴ στὴν οὐράνια Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ  Χριστοῦ, φανερώνει ὅτι θέλει ν’ ἀγαπήσει τὸν Χριστό, διότι Αὐτὸς μᾶς εἶπε: «ὁ ἔχων τὰς ἐντολὰς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνος ἐστὶν ὁ ἀγαπῶν με·  ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτὸν» (Ἰω. 14, 21).

Γιὰ νὰ ζήσει ὅμως ὁ ἄνθρωπος σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, χρειάζεται τὴ βοήθειά Του, διότι Αὐτὸς εἶπε, «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν» (Ἰω. 15, 5). Χρειάζεται νὰ μετέχει τῆς θεραπευτικῆς ἀγωγῆς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ θέωση. Χρειάζεται νὰ ἐμπιστευθεῖ τὴν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ κεφαλή της εἶναι ὁ Χριστός. Χρειάζεται πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ μάθει νὰ ζεῖ καθημερινὰ τὴ μετάνοιά του.

Μάλιστα, πολλὲς φορὲς ἔχω πεῖ, νὰ ἔχει γρήγορη μετάνοια γιὰ τὰ πάθη καὶ τὰ λάθη του, ζητώντας  συγχώρεση ἀπὸ τὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους του.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος ζεῖ καθημερινὰ τὴ μετάνοια, αὐξάνεται ἡ πίστη του, ποὺ εἶναι ὁ θεμέλιος λίθος τοῦ οἰκοδομήματος τῆς ψυχῆς μας καὶ τῆς ζωῆς μας. Αὐξάνεται ἡ ὑπομονή μας, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο συστατικὸ γιὰ τὴν πνευματικὴ πορεία μας.

Αὐξάνεται ὁ πόθος μας γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ εὐκολότερα μποροῦμε νὰ ζήσουμε καὶ νὰ αἰσθανθοῦμε τὴ δύναμη τῆς Θείας Λειτουργίας, ἰδιαιτέρως τῆς Θείας Κοινωνίας. Ἐπιπρόσθετα, θὰ πρέπει νὰ ἀγαπήσουμε τὴν ταπεινοφροσύνη, διότι ἐὰν ἡ μετάνοια, ἡ πίστη καὶ ἡ ὑπομονὴ εἶναι τὸ θεμέλιο τοῦ οἰκοδομήματος τῆς ζωῆς μας, ἡ ταπείνωση εἶναι οἱ τοῖχοι, ποὺ συγκρατοῦν τὸ ὅλο οἰκοδόμημα. Τελευταῖα, ἔρχεται ἡ στέγη, ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς στὸν Θεὸ καὶ πρὸς στὸν συνάνθρωπό μας, ποὺ «πάντα στέγει».

Ἄρα τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ νὰ τὴν πάρουμε στὰ σοβαρὰ καὶ νὰ κρατήσουμε τρία τινά. Πρῶτον, τὴν Ὀρθόδοξη μας πίστη ἀνόθευτη, γιατὶ θὰ μᾶς τὴ ζητήσει ὁ Θεός, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι ἄλλων θρησκειῶν, ἄλλων ἐθνῶν. Δεύτερον, νὰ ἔχουμε ἐπιμελημένη μετάνοια. Τρίτον, νὰ ἔχουμε τακτικὴ συμμετοχὴ στὴ Θεία Λειτουργία καὶ στὴ Θεία Κοινωνία. Γιατί; Γιατὶ πρέπει νὰ καθαριζόμαστε συνεχῶς ἀπὸ τὰ ὅποια λάθη καὶ πάθη καὶ γιὰ νὰ ἔχουμε «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», καθότι ἡ προοπτική μας δὲν εἶναι  νὰ καλοπεράσουμε σὲ αὐτὴν τὴ ζωή, ἀλλὰ στὴν αἰώνια ζωή. Τὸ μεγάλο πρόβλημα στὴν ἐποχή μας εἶναι ὅτι ὅλοι μιλοῦν γιὰ ἀγάπη καὶ θέλουν τὴν  ἀγάπη, χωρὶς ν’ ἀγαποῦν τὶς ἐντολὲς τῆς Ἀγάπης, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός! Χωρὶς ν’ ἀγαποῦν τὴν Ἐκκλησία Του, τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, τὴ μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν ὑπομονή, τὴν ταπείνωση, τὸν ἐκκλησιασμό, τὴν ἐμπειρία τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ Μητέρων, ὅλων τῶν Ἁγίων, ποὺ ἡ ἐπίγειος ζωή  τους ἦταν τὸ «ἐφαρμοσμένο εὐαγγέλιο» στὸν κόσμο.

Οἱ δυσκολίες στὴ ζωή μας εἶναι ἀναπόφευκτες, ὅπως καὶ ὁ πόλεμος εἶναι μιὰ τραγικὴ πραγματικότητα. Οἱ πολεμικὲς πράξεις, οἱ ὁποῖες ἀναπότρεπτα συμβαίνουν μεταξὺ τῶν κρατῶν, τῶν λαῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ἀκόμα μιὰ ἁμαρτία, ὅπως ἡ κάθε ἁμαρτία ποὺ ὑπάρχει μέσα μας, τὴν ὁποία πρέπει νὰ θεραπεύσουμε, ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε πνευματικὰ ὑγιεῖς, εἴτε αὐτὴ εἶναι ἐπίκτητη, εἴτε κληρονομικὴ ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας καὶ τοὺς παπποῦδες μας, ποὺ δὲν μετανόησαν καὶ δὲν μείωσαν τὴν ἐνέργεια αὐτῶν τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν.

Ὁπότε, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ πρέπει θαρραλέα ν’ ἀξιοποιοῦμε καὶ τὶς ἐσωτερικὲς καὶ τὶς ἐξωτερικὲς ἁμαρτωλές μας συγκρούσεις, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ σταθοῦμε ὡς χριστιανοὶ μέσα στὶς διάφορες περιστάσεις ποὺ παραχωρεῖ ὁ Θεός.

Προσέξτε τὴ λέξη. Παραχωρεῖ ὁ Θεός. Δὲν ἐπιθυμεῖ ὁ Θεὸς τὸ κακό! Δὲν δημιούργησε τὸ κακὸ ὁ Θεός! Ἀλλὰ ὅταν βλέπει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἐπιμένουν καὶ θέλουν πόλεμο, ὁ Θεὸς κάμνει ἕνα βῆμα πίσω ―ὡς ἡ ἄκρα ταπείνωση ποὺ εἶναι―, καὶ ἐπιτρέπει στὸν ἄνθρωπο νὰ κάμει τὸ θέλημά του. Τὸ ἐπιτρέπει ὅμως σὲ τέτοιο βαθμό, οὕτως ὥστε κάθε καλοπροαίρετος ἄνθρωπος νὰ μπορέσει μέσα σὲ ἀντίξοες συνθῆκες νὰ γνωρίσει τὴ μετάνοια, νὰ γνωρίσει τὸν ἑαυτό του καὶ ὕστερα τὸν Θεό του.

Δηλαδή, ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς γιὰ τὴ δική μας ἀμετανοησία, γιὰ τὴ δική μας ὀλιγοπιστία, νὰ ἔλθουν δύσκολα γεγονότα στὶς χῶρες μας καὶ στὴν προσωπική μας ζωή, ποὺ στὴν πραγματικότητα λειτουργοῦν ὡς παιδαγωγικὰ μαθήματα Ὀρθοδόξου πίστεως, ὑπομονῆς, ταπεινοφροσύνης καὶ ἀγάπης.

Ἄρα ὅλα αὐτὰ ποὺ ζεῖ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος,  ὅπου καὶ νὰ κατοικεῖ, εἶναι εὐκαιρίες γιὰ νὰ γίνει μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Μήπως οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔζησαν σ’ ἐποχὲς εἰρήνης; Οἱ πρόγονοί μας ἔζησαν  σὲ συνθῆκες πλουτισμοῦ;

Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ  Ἔσσεξ γράφει: «Στὶς ἡμέρες μας ἡ “ἀποκτήνωση” τοῦ κόσμου ἔλαβε φοβερὲς διαστάσεις. Ἡ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν αὐθεντικὴ χριστιανικὴ πίστη ἔχει γίνει καθολικὸ φαινόμενο. Ἡ λέξη ποὺ χαρακτηρίζει τὸν αἰώνα μας εἶναι ἡ “ἀποστασία”… Φοβᾶμαι λοιπὸν ὅτι μόνο ἡ αὔξηση τῶν συμφορῶν μπορεῖ τώρα νὰ ὁδηγήσει τοὺς ἀνθρώπους στὰ παθήματα ἐκεῖνα ποὺ θὰ φανοῦν πραγματικὰ κρίσιμα, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ διεγείρουν σ’ αὐτοὺς πάλι τὴν ἱκανότητα νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν πρωταρχική τους φύση κατ’ εἰκόνα Θεοῦ. Τότε θὰ βασιλεύσει ἡ εἰρήνη στὴ γῆ. Ὅσο ὅμως οἱ ἄνθρωποι παραμένουν ὅμοιοι μὲ τὰ ἄγρια θηρία, δὲν πρέπει νὰ ἀναμένουμε εἰρήνη ἐπάνω στὴ γῆ. Εἶναι μάταιες ὅλες οἱ προσπάθειες μὲ τὶς ὁδοὺς τῆς διπλωματίας καὶ μὲ ἄλλα παρόμοια μέσα γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῆς συμφορᾶς τοῦ πολέμου. Εἶναι πρωτίστως ἀπαραίτητη ἡ πνευματικὴ ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου, ἀπαραίτητη ἡ “ἀνθρωποποίηση” τοῦ θηριώδους αὐτοῦ κόσμου»¹.

Συνεπῶς, ὁ κάθε πόλεμος ―γιὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας―, εἴτε προσωπικὸς εἴτε συλλογικὸς εἶναι ἄλλη μιὰ εὐκαιρία γιὰ μετάνοια.

Πρέπει ὅμως νὰ γνωρίζουμε ὅτι ὁ πραγματικὸς πόλεμος εἶναι αὐτὸς ποὺ διεξάγεται μέσα μας, καὶ εἶναι ὁ πόλεμος μὲ τὸν διάβολο. Δὲν χρειάζεται νὰ ξεκινήσουν οἱ πύραυλοι νὰ κτυποῦν, γιὰ νὰ φοβηθοῦμε. Ὁ πόλεμος, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι  μέσα μας, καὶ ὅλοι εἴμαστε σὲ ἐμπόλεμη κατάσταση ἀπὸ τὸν καιρὸ τῆς γεννήσεώς μας… Καί, κυρίως, πρέπει νὰ καταλάβουμε πὼς ἡ μετάνοια εἶναι τὸ κατεξοχὴν ἔργο τῆς ἐλευθερίας, τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας! Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετανοιεῖ γιὰ τὰ πάθη  του καὶ τὰ λάθη του, ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὶς ἐνοχὲς καὶ τὶς ἁμαρτίες. Ἐλευθερώνεται καὶ καθαρίζεται ἀπὸ τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθόν του. Ἀντιστέκεται στὸν ἐχθρὸ καὶ ἐνεργοποιεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, προτοῦ ἀκόμα ἐξομολογηθεῖ, ὡς μετανοημένος, μὲ τὸ αἴσθημα τῆς ἀνακούφισης ποὺ αἰσθάνεται. Ἀναπνέει ἡ ψυχή του ξανά. Ὕστερα, χρειάζεται ἡ ἐξομολόγηση σὲ Πνευματικό, ὁ ὁποῖος θὰ τὸν ὁδηγήσει  στὸ κατεξοχὴν μυστήριο τῶν μυστηρίων, στὴ Θεία Κοινωνία. Γι᾿ αὐτὸ ὅταν κοινωνᾶτε λέει ὁ παπᾶς: «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος (ἢ ἡ δούλη) τοῦ Θεοῦ, σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Ἄρα, εἶναι πάρα πολὺ σημαντικὸ νὰ μὴν ἀφήσουμε κανέναν νὰ μᾶς κλέψει τὴν  ἐλευθερία καὶ τὴν ἀνάσα τῆς ψυχῆς μας. Κανέναν νὰ μὴν ἀφήσουμε… Γι᾿ αὐτό, βλέπετε, μόλις γίνει ἕνας αἱρετικός, ἕνας κακόδοξος, ἡ Ἐκκλησία γίνεται πάρα πολὺ αὐστηρὴ μαζί του. Γιατί; Γιατὶ  κλέβει τὴν ἐλευθερία τῶν πιστῶν, κλέβει τὴν ἀνάσα τῶν πιστῶν. Νά, ἐδῶ δίπλα στὴ Συρία, ἡ πίστη τῶν ἀραβόφωνων Ρωμηῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, τῶν Rum Orthodox, δοκιμάζεται καθημερινά… Καθημερινὰ δέχονται ἀπειλὲς ὅτι θὰ σφαγιαστοῦν, ἀλλὰ καὶ τοὺς σφάζουν! Αὐτὰ εἶναι τραγικὰ γεγονότα ὁπωσδήποτε γιὰ κάθε ἄνθρωπο, ἀλλὰ εἶναι καὶ εὐκαιρίες γιὰ νὰ γίνουν μάρτυρες.  Μέσα ἀπὸ τέτοιες συνθῆκες ἔγινε μάρτυρας ὁ ἅγιος Γεώργιος, ὁ ἅγιος Δημήτριος…

Σὲ ὄ,τι αφορᾶ τὸν πόλεμο Ρωσίας – Οὐκρανίας πάντοτε ἔλεγα ὅτι τὸ ἐπίκεντρο τῶν προβλημάτων ποὺ ζοῦμε σήμερα δὲν θὰ εἶναι τὸ Οὐκρανικό, ἀλλὰ θὰ εἶναι τὸ Μεσανατολικὸ καὶ ἰδιαιτέρως ποιὰ θὰ εἶναι ἡ σχέση τῶν Ἑβραίων μὲ τοὺς  γείτονες… Προπαντός, ποιὰ θὰ εἶναι ἡ ἐξέλιξη  ὅταν οἱ Ἑβραῖοι θὰ βομβαρδίσουν ―καὶ θὰ τὸ κάμουν―, τὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα τῆς Περσίας. Οἱ Πέρσες ἤδη τὸ γνωρίζουν  λόγῳ τῶν παλαιῶν παθημάτων ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, γι’ αὐτὸ ὑπόσχονται ἐκδίκηση.

Ὁπόταν ἀντιλαμβάνεστε ὅτι τὴν Ἀμερικὴ τοῦ Τρὰμπ τὴν ἐνδιαφέρει περισσότερο τί θὰ γίνει στὴ Μέση Ἀνατολή, παρὰ τί θὰ γίνει στὴν Οὐκρανία.

Φαίνεται ὅτι οἱ Ἀμερικάνοι προσπαθοῦν ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ Οὐκρανικὸ πρόβλημα καὶ πρὸς τὸ παρὸν τὸ ἀφήνουν νὰ τὸ ἀντιμετωπίσει ἡ ἀδύναμη πλέον Ἑνωμένη-Διαλυμένη Εὐρώπη, ἡ ὁποία ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι μιὰ Εὐρώπη ποὺ ὑπηρετεῖ τὴν ἀτζέντα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ἡ πολυδιαφημιζόμενη Εὐρωπαϊκὴ  Ἕνωση, στὴν ὁποία πολὺ ἐπενδύσαμε, εἶναι «παναΰριν (πανηγύρι) ποὺ τελειώνει». Ἡ Εὐρωπαϊκὴ  Ἕνωση τῶν δανειστῶν, τῶν τοκογλύφων, τῶν διαφθορέων, τῶν τυχοδιωκτῶν κ.λπ.  σήμερα βιώνει τὴν ἀνασφάλεια καὶ τὸν φόβο, ὅπως τὸν βιώνουν ἐδῶ καὶ αἰῶνες οἱ λαοὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Ἀφρικῆς, ὅπου οἱ Εύρωπαῖοι ἦταν ἀποικιοκράτες. Ὅ,τι σπείρεις, θὰ θερίσεις. Εἶναι πνευματικὸς νόμος αὐτὸς καὶ ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ πρόσωπα καὶ γιὰ τὰ ἔθνη. Τὸ οἰκοδόμημα αὐτὸ καταρρέει. Ὄχι μόνο οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικά, ἀλλὰ κυρίως πνευματικά.

Ἡ Εὐρώπη εἶναι ἕρμαιο τῶν ἀνθρώπων τοῦ μυστικοῦ χρήματος καὶ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, δηλαδὴ τῆς μαγείας καὶ τοῦ σατανισμοῦ, ποὺ θέλουν νὰ δημιουργήσουν ἕναν ἄνθρωπο ἀριθμό, χωρὶς ἦθος, χωρὶς Θεό, χωρὶς πατρίδα, χωρὶς οἰκογένεια, χωρὶς ταυτότητα καὶ πρόσωπο… Θέλουν νὰ ὁδηγήσουν τὴν ἀνθρωπότητα σὲ μίαν ἐλεγχόμενη κοινωνία, μιὰ παγκόσμια οἰκονομία, μιὰ παγκόσμια ὑγεία, μιὰ παγκόσμια διατροφή, μιὰ παγκόσμια παιδεία, μιὰ παγκόσμια κουλτούρα, μὰ κυρίως μιὰ παγκόσμια θρησκεία. Αὐτὸς εἶναι ὁ κόσμος τοῦ μυστικοῦ χρήματος καὶ ὅσες χῶρες ἀντισταθοῦν θὰ τὶς πολεμήσουν ἢ θὰ τὶς πτωχεύσουν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι θὰ πρέπει νὰ ἔχουμε μετάνοια, γιατὶ ἡ μετάνοια προσελκύει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ἀπόδειξη αὐτῶν ποὺ λέω εἶναι οἱ ἅγιοι καὶ οἱ μάρτυρές μας, ποὺ ἁγίασαν γιατὶ εἶχαν μετάνοια. Γιατὶ εἶχαν ἔγνοια νὰ καθαρίσουν τὴν καρδία τους, γιὰ  νὰ φωτισθεῖ καὶ νὰ ἁγιασθεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα…

Εἶχαν ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ… Καὶ ὅπως μοῦ εἶπε ἕνας σύγχρονος ἅγιος, «ὅσοι ἔχουν μετάνοια ἢ ὅσοι ἀποκτήσουν μετάνοια ἀπὸ τὸν φόβο τῶν γεγονότων ποὺ θὰ ἔλθουν, θὰ ἔχουν μεγάλη προστασία ἀπὸ τὸν Θεό». Ὁπότε, αὐτὸ ποὺ θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἀνησυχεῖ,  εἶναι τὸ πῶς θὰ συμπεριφερθεῖ ὁ Τρὰμπ ― ποὺ εἶναι ἕνας δεδηλωμένος σιωνιστής―, ἐὰν αὔριο βομβαρδίσει ὁ Νετανιάχου τὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα τῆς Περσίας;  Ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα κατὰ τὴ δική μου ἄποψη. Πλὴν ὅμως θὰ πρέπει νὰ τὸ χωνέψουμε ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος χριστιανὸς ὅπου καὶ νὰ  βρίσκεται, ἀγαπητέ μου, δίδει ἐξετάσεις γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, καὶ δὲν εἶναι μόνο τὰ πολεμικὰ γεγονότα.

Προσπαθεῖ ὁ «καημένος» ὁ Τρὰμπ νὰ νοικοκυρέψει τὰ οἰκονομικά, τὰ στρατιωτικά, τὰ ἠθικὰ πράγματα τῆς Ἀμερικῆς, τὴν ὥρα ποὺ στὶς μέρες μας εἴμαστε μάρτυρες ὅλων αὐτῶν τῶν παράδοξων φυσικῶν καὶ γεωλογικῶν καταστροφῶν ποὺ συμβαίνουν σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἰδιαιτέρως στὴν Ἀμερική. Καταστροφικὲς πυρκαγιές, πλημμύρες, τυφῶνες, νὰ λιώνουν οἱ παγετῶνες καί, ὅπως εἶπε ἕνας σύγχρονος ἅγιος, «ἐπειδὴ τὴν Ἀμερικὴ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀγγίξει τὸ χέρι τῶν ἀνθρώπων, θὰ τὴν ἀγγίξει τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ». Δηλαδὴ βλέπουμε σήμερα ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρωπότητα καὶ ἡ γῆ  «συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. 8, 22), ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Τουλάχιστον, ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, ἂς διερωτηθοῦμε ποιὰ εἶναι ἡ σχέση τῆς δικῆς μας λιγοστῆς προσευχῆς μὲ ὅλο αὐτὸ ποὺ γίνεται.

Μπορεῖ ἡ προσευχή μας νὰ ρίξει τὰ ρίχτερ τῶν σεισμῶν; Μποροῦν οἱ Θεῖες Λειτουργίες νὰ φέρουν βροχὲς στὴν Κύπρο ποὺ ἔχουμε ξηρασία; Μπορεῖ ἡ δική μας ταπείνωση νὰ ταπεινώσει τὸ ἡφαίστειο τῆς Σαντορίνης καὶ τὸ ἡφαίστειο τοῦ Yellowstone στὴν Ἀμερική; Ἐνδεικτικὰ τὰ λέω αὐτά, ἀπὸ ὅλες αὐτὲς  τὶς φυσικὲς καταστροφὲς ποὺ ζοῦμε. Εἴμαστε πιὰ σὲ αὐτὴν τὴ φάση. Ἀπὸ ἐμᾶς περιμένει καὶ ὁ οὐρανός, περιμένει καὶ ἡ γῆ, περιμένει καὶ ὁ ἄνθρωπος.

Θεωρεῖτε ὅτι στὶς μέρες μας δὲν ὑπάρχει μετάνοια, γιὰ νὰ γίνονται τέτοια ἐσχατολογικά γεγονότα;

Πῶς;  Ὑπάρχει μετάνοια. Ἁπλῶς οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι τὴ ζοῦμε περιστασιακὰ ἢ χλιαρά.

Γνωρίζω ὅμως ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν μὲ θέρμη, πολὺ δυνατὰ τὴ μετάνοιά τους! Καὶ ἂν τὰ πράγματα δὲν ἔχουν ὁδηγηθεῖ ἀκόμα σ’ ἕναν πυρηνικὸ πόλεμο ἢ σὲ μεγάλες παγκόσμιες καταστροφές, ὀφείλεται στὴν προσευχὴ καὶ στὴ μετάνοια αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ. Πάντα θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι τῆς μετάνοιας. Νὰ μὴν εἴμαστε μηδενιστές. Ἕνας Ὀρθόδοξος ποτὲ δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἀπαισιόδοξος καὶ μίζερος, γιατὶ ξέρει ὅτι ἡ ἀληθινὴ ζωὴ εἶναι ἡ αἰώνια ζωὴ ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος μὲ τὴν Ἀνάστασή Του: «Ἀναστάς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου, καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ τὸ μέγα ἔλεος». Μάλιστα μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τῆς μετάνοιας εἶναι κατὰ Χάριν θεούμενοι καὶ βλέπουν καὶ τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα.

Αὐτοὶ εἶναι ποὺ κρατοῦν τὸν κόσμο. Αὐτὸ συνέβαινε πάντοτε. Ἁπλῶς στὶς μέρες μας τὰ κράτη καὶ οἱ ἡγέτες τῶν περισσότερων κρατῶν δὲν γνωρίζουν τί εἶναι ἡ μετάνοια, δὲν ἔχουν Θεό… Γι’ αὐτὸ καὶ συμφωνοῦν μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ σχεδιάζονται. Ἀκόμα καὶ ἐμεῖς, οἱ ἱεράρχες, δὲν ἀντιστεκόμαστε μὲ γενναιότητα ἀπέναντι σὲ ὅλα τ’  ἀντίθεα νομοσχέδια ποὺ ψηφίζονται καὶ νομιμοποιοῦν τὰ ὁποιαδήποτε ἁμαρτωλὰ πάθη στὸ πλαίσιο τοῦ ἀνερμάτιστου δικαιωματισμοῦ. Παραδείγματος χάριν στὴν Ἑλλάδα ἔχει νομιμοποιηθεῖ ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων, ποὺ ἀνατρέπει τὴ φύση τοῦ γάμου μεταξὺ ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός. Δηλαδὴ δὲν βλέπομε τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε ὅτι πρέπει νὰ τὰ παρακολουθοῦμε! Εἶναι καὶ ἄλλα πολλά, ἀλλὰ δὲν χρειάζεται νὰ τὰ ποῦμε ὅλα τώρα ποὺ οἱ προφητεῖες ἔγιναν εἰδήσεις καὶ πολλοὶ διεθνολόγοι καὶ ἀναλυτὲς σὲ ζητήματα γεωστρατηγικῆς, μᾶς λὲν ὅτι  ἔρχεται ὁ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Ἂν δὲν εἶναι στὴν Οὐκρανία, ποὺ δὲν θὰ εἶναι ἐκεῖ, θὰ εἶναι κάτω στὴ Μέση Ἀνατολή.

Ἔρχεται πείνα, ἔλλειψη ἀγαθῶν. Ἀλλοῦ ξηρασία, ἀλλοῦ γίνονται κατακλυσμοὶ καὶ ὁλόκληρες πόλεις, ὅπως ἔγινε στὴν Ἰσπανία πρὶν μερικοὺς μῆνες, καταστρέφονται. Δὲν τὰ βλέπουμε αὐτά; Εἴχατε ἕναν ἅγιο στὴ Ρωσία, ποὺ ἐκοιμήθη τὸ 1950, ὁ ἅγιος Λαυρέντιος. Ὅλα αὐτὰ τὰ προεῖπε… Ἀπὸ ἐκεῖ τὰ ξέρω, δὲν εἶναι δικές μου προφητεῖες.  Ἐμεῖς, ἀγαπητέ μου, οἱ Ὀρθόδοξοι, νὰ φροντίσουμε νὰ μάθουμε τί εἶπαν οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ ἅγιες Μητέρες. Διότι πολλὲς φορὲς καὶ Πατριάρχες καὶ  Ἐπίσκοποι ἔκαναν λάθη καὶ κάνουν λάθη. Οἱ ἅγιοι εἶναι τὰ στόματα τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ. Δόξα τῷ Θεῷ ἡ Ὀρθοδοξία τὸν εἰκοστὸ αἰώνα γέμισε τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ μὲ Ἁγίους… Ἔ!, δὲν γίνεται ὁ οὐρανὸς νὰ γεμίζει ἁγίους καὶ ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ νὰ μὴν παρακολουθοῦμε καὶ νὰ διαβάζουμε τί λένε!  Πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ἀναρτῶνται στὸ διαδίκτυο, τὸ ὁποῖο εἶναι ἕνα ὄργανο ―ἅμα θέλεις― ὠφέλιμο γιὰ νὰ μάθεις τὴν Ὀρθοδοξία. Τί εἶπε ὁ ἅγιος Λαυρέντιος, τί εἶπε ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ, τί εἶπε ἡ ἁγία Ματρώνα ἡ ἀόμματος, ἡ ἁγία Ἀλυπία τοῦ Κιέβου, ὁ ἅγιος Ἰωνᾶς τοῦ Κιέβου, ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός… Ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἁγίους καὶ πολλοὺς ἄλλους δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἀγνοοῦμε. Πῶς τελειώνει ἡ Θεία Λειτουργία καὶ ὅλες οἱ ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας; «Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς». Τελειώνει μὲ τὶς εὐχὲς τῶν ἁγίων Πατέρων. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς ὁ  Ρῶσος ποὺ τὸ τίμιο λείψανό του εἶναι ἄφθορο στὸ Σὰν Φρανσίσκο τῆς Ἀμερικῆς, ὅταν τὸν ρώτησαν, «πῶς θὰ ζήσουμε, Γέροντα, μετὰ ἀπὸ ἐσένα οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί;», τοὺς ἀπάντησε· «Νὰ διαβάζετε, νὰ διαβάζετε, νὰ διαβάζετε τὶς παρακαταθῆκες καὶ τὴ θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων. Καὶ ὅ,τι διαβάζετε στοὺς ἁγίους Πατέρες αὐτὸ νὰ κάνετε».

Πέστε μου, Δέσποτα, ἐὰν τὸ ἀντιλαμβάνομαι ὀρθῶς. Αὐτοὶ οἱ σατανιστές, οἱ παγκοσμιοποιητές, οἱ μασῶνοι καὶ ἄλλοι ποὺ βιάζονται νὰ ὁδηγήσουν τὸν λαὸ σὲ μιὰ νέα τάξη πραγμάτων, ἔχουν τὰ σχέδιά τους, ἀλλὰ καὶ ὁ Κύριος ἔχει τὰ δικά Του σχέδια, καὶ μοῦ φαίνεται ὅτι προσπαθεῖ νὰ ἐπιβραδύνει τὸν χρόνο γιὰ νὰ σωθοῦμε;

Ἔτσι, ὅπως τὸ εἶπες. Νὰ ἔχεις τὴν εὐχή μου, μπράβο!  Ἔτσι ὅπως τὸ εἶπες ἀκριβῶς. Αὐτοὶ βιάζονται νὰ γίνει ὅ,τι μεγαλύτερο κακὸ στὸν κόσμο καὶ οἱ προσευχὲς τῶν δικαίων ἀνθρώπων στὴ γῆ καὶ τῶν ἁγίων στὸν οὐρανὸ σπρώχνουν τὰ γεγονότα πρὸς τὰ πίσω. Τὰ ἀναβάλλουν. Αὐτὸ μοῦ τὸ εἶπε κάποτε καὶ ὁ ἅγιος Εὐμένιος ὅταν ἤμασταν μαζὶ στὸ ἀεροδρόμιο τοῦ Κιέβου.

Κάποτε ἡ Παναγία, σ᾿ αὐτὸ τὸ χωριὸ ποὺ βρισκόμαστε, τὴν Εὐρύχου, εἶχε πεῖ τὸ 1964 στὸν Στυλιανὸ τὸν Μυλωνᾶ τὰ ἑξῆς: «Στυλιανέ, θὰ γίνει μεγάλο κακὸ στὴν Κύπρο. Πρέπει νὰ ἐπιστρατευτεῖτε μερικοὶ στὴν Κύπρο νὰ κάνετε προσευχὲς νυχτερινές. Σὲ δέκα χρόνια θὰ γίνει μεγάλο κακὸ στὴν Κύπρο». Τῆς λέει· «Παναγία μου, ἀφοῦ θὰ γίνει ποὺ θὰ γίνει τὸ κακό, γιατὶ νὰ χάσω τὸν ὕπνο μου;» Καὶ τί τοῦ ἀπάντησε ἡ ταπεινή μας Θεοτόκος; «Γιὰ νὰ ἔρθει τὸ κακὸ λιγότερο, Στυλιανέ». Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτό, ὁ ταπεινὸς μυλωνᾶς, ξεκίνησε ἀπὸ ἡ ὥρα δώδεκα τὰ μεσάνυχτα μέχρι τὶς τρεῖς τὸ πρωὶ νὰ κάμνει προσευχὲς μέσα στὸν μύλο ποὺ ἔκαμνε τὸ ἀλεύρι. Σὲ δέκα χρόνια ἔγινε ἡ εἰσβολὴ τῶν Τούρκων.

Αὐτὸ εἶναι ἕνα παράδειγμα πῶς ἐργάζεται ὁ Χριστός, ἡ Παναγία μας, οἱ ἅγιοί μας, γιὰ νὰ ἔρθει τὸ κακὸ λιγότερο. Προσωπικά, ὅταν συναντῶ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν διάθεση μετάνοιας, προσευχῆς, νηστείας, ἀγρυπνίας, τοὺς βοηθῶ ὅσο μπορῶ περισσότερο νὰ ἔχουν ἕνα σταθερὸ πρόγραμμα νυχτερινῆς ζωῆς. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη βοήθεια ποὺ μποροῦμε νὰ δώσουμε σὲ ὅλο τὸν κόσμο ἀνεξαρτήτως θρησκείας, ἀνεξαρτήτως χρώματος.

Δέσποτα, ἐσεῖς συνομιλούσατε μὲ τὴ Γερόντισσα Γαλακτία. Τί σᾶς εἶπε; Ποιὰ σημαντικὰ λόγια, ποιὲς συμβουλὲς γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους χριστιανοὺς καὶ σχετικῶς μὲ τί μᾶς προειδοποιοῦσε, ἰδιαιτέρως αὐτοὺς τοὺς καιρούς;

Σ’ εὐχαριστῶ γι᾿ αὐτὴν τὴν ἐρώτηση, εἶναι πολὺ καλὴ ἐρώτηση, γιατὶ εἶναι καλύτερα νὰ μὴ λέμε τὶς δικές μας ἀπόψεις, γνῶμες ἢ ἀνησυχίες ἀλλὰ νὰ λέμε αὐτὰ ποὺ ἔλεγαν οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι. Ὅπως ἔχω πεῖ καὶ ἄλλες φορές, μοῦ εἶχε πεῖ: «Ἀφοῦ σοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς τόλμη, θάρρος καὶ ἀνδρεία, πρέπει  νὰ μιλᾶς καὶ νὰ λὲς τὰ πράγματα ξεκάθαρα μὲ τὸ ὄνομά τους, ἔτσι ποὺ οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι νὰ ζήσουν πιὸ δυνατὰ τὴ μετάνοιά τους, γιὰ νὰ ἔλθει τὸ κακὸ λιγότερο στὸν κόσμο. Ὅταν οἱ ἄλλοι, σιωποῦν, ἐσὺ πρέπει νὰ μιλᾶς». Τὸ ἴδιο μοῦ εἶπε καὶ ὁ ἅγιος Ἰάκωβος καὶ ὁ ἅγιος Πορφύριος.

Αὐτοὶ ὅμως μοῦ εἶπαν μετὰ τὰ πενῆντα σου… Τώρα εἶμαι ἐξῆντα τριῶν ἐτῶν… Ἄρα εἶμαι ἐντὸς ὁρίων.  Ὅταν εἶπα τῆς Γερόντισσας, «τί νὰ λέω στὸν κόσμο;», μοῦ εἶπε μιὰ λέξη ποὺ σκανδαλίστηκα.  «Τὰ βρόμικα». Τῆς λέω, «τί λές»; Μοῦ λέει, «αὐτὰ ποὺ δὲν λὲν οἱ ἄλλοι, τὰ βρόμικα… Ἀλλὰ ὅλοι τὰ κάνουνε καὶ τοὺς σκεπάζουνε». Καὶ μοῦ εἶπε· «Ἄκουσε. Τρία πράγματα θὰ φέρουνε τὰ παγκόσμια κακά. Τρεῖς ἁμαρτίες θὰ φέρουν τὰ παγκόσμια κακά: Οἱ ἀμετανόητες ἐκτρώσεις, τὰ παρὰ φύσιν ἁμαρτήματα ποὺ γίνονται καὶ μέσα στὸν γάμο καὶ ἔξω ἀπὸ τὸν γάμο καὶ θὰ τὰ κάνουνε καὶ μὲ νόμους. Καὶ τὰ μαγικὰ καὶ ἡ σατανολατρεία».

Δηλαδὴ στὶς μέρες μας, δὲν πρέπει ν’ ἀμφιβάλλουμε ὅτι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ τόσο ὡραῖα περιέγραψες, προωθοῦν μίαν ἀτζέντα ἡ ὁποία στόχο ἔχει ν’ ἀνατρέψει τὴν ἠθικὴ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ προπαντὸς τὴν ἀσκητικὴ ἠθικὴ τῆς Ὀρθόδοξης ζωῆς. Τί εἶναι ἡ Κύπρος, ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Ρωσία χωρὶς τὴν  Ὀρθοδοξία; Ἀπέδειξαν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἡγέτες τοῦ Δυτικοῦ κόσμου πόσο ἀντίθεοι εἶναι καὶ σατανοκινούμενοι, τὴν περίοδο τῶν ἐμβολίων καὶ τοῦ covid.

Αὐτὸ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ τὸ ξεχνοῦμε ἐμεῖς ποὺ τὰ ζήσαμε. Ἔβαλαν στὸ ψυγεῖο ὅλα τὰ δικαιώματα  τῶν ἀνθρώπων. Ἔβαλαν σὲ κίνδυνο τὴν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων, δίδοντας τοὺς ἕνα ἐμβόλιο τὸ ὁποῖο καὶ οἱ γιατροὶ δὲν ἤξεραν τὶς παρενέργειές του.

Κλείδωσαν τὶς Ἐκκλησίες μὲ τὴν ἄδεια τῶν Ἐπισκόπων… Νὰ μὴν προσκυνοῦμε εἰκόνες, νὰ μὴν προσκυνοῦμε ἅγια λείψανα, νὰ κοινωνοῦμε μὲ τὸν φόβο ὅτι θὰ πιάσουμε ἀρρώστια ἀπὸ τὴ Θεία Κοινωνία! Ἐδῶ ἔχουμε γείτονες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν προχωρημένο καρκίνο καὶ ἔκαναν χημειοθεραπεῖες. Εἶπαν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ἐμεῖς δὲν θὰ ἐμβολιαστοῦμε. Πῆγαν στὸ νοσοκομεῖο ποὺ εἶναι ὑπεύθυνο γιὰ τὴ θεραπεία τῶν καρκινοπαθῶν. Τοὺς εἶπαν, ἐὰν δὲν ἐμβολιαστεῖτε, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ μπεῖτε μέσα νὰ κάνετε θεραπεία. Ὑποχρεωμένοι οἱ ἄνθρωποι ἔβαλαν δύο ἐμβόλια. Σὲ δύο μῆνες πέθαναν. Τώρα τὰ παιδιά τους, λὲν ὅτι τὸ ἐμβόλιο ἐπιτάχυνε τὸν θάνατο τῶν γονέων τους. Ἀντιλαμβάνεσαι λοιπόν, ὅτι τὸ πείραμα πέτυχε. Τὸ 70% τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς ἔχουν ἐμβολιαστεῖ.

Ἄρα ἀγαπητέ μου, μποροῦν καὶ στὸ μέλλον εἴτε τὸ κοντινὸ εἴτε τὸ μακρινό―, προφασιζόμενοι τὸ καλὸ τοῦ κόσμου, νὰ ἐπιβάλουν μία παγκόσμια διακυβέρνηση- δικτατορία… Καὶ ἡ σύγχρονη τεχνολογία θὰ εἶναι τὸ καλύτερο ὅπλο στὰ χέρια  ἑνὸς παγκόσμιου δικτάτορα, δηλαδὴ νὰ ξέρει μὲ ἕναν ἀριθμὸ π.χ. ὁ Εὐγένιος, τί γοῦστα ἔχει, τί προτιμήσεις ἔχει, τί ἐρωτικὴ ζωὴ ἔχει, τί τρόφιμα θέλει νὰ τρώει, τί τὸν βλάφτει στὴν ὑγεία του, τί ἀσθένειες ἔχει, τί χρήματα ἔχει, τί ξοδεύει, ποιὲς χῶρες ἐπισκέπτεται, τὶς θρησκευτικές του πεποιθήσεις…

Γιὰ νὰ ἐφαρμόσουν τὰ σχέδιά τους πρέπει νὰ ἔχουν  τοὺς ἀνθρώπους φακελλωμένους γιὰ νὰ μποροῦν νὰ τοὺς παρακολουθοῦν. Δὲν σοῦ κάνει ἐντύπωση ὅτι ἤδη τὸ κάνουν ἐδῶ καὶ δεκαετίες αὐτὸ προωθώντας-ἐπιβάλλοντας ἕναν ὁμοιόμορφο τρόπο ζωῆς σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς οἰκουμένης. Δηλαδὴ ὅπως ζεῖ τὴν καθημερινότητά του ἕνα «ἀμερικανάκι» νὰ τὴ ζεῖ καὶ ἕνα «κυπριωτάκι!»

Ὡστόσο ἡ ἀγωνία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν δὲν θὰ πρέπει νὰ εἶναι αὐτή, τί θὰ γίνει ἂν ἡ τεχνολογία πέσει στὰ χέρια ἑνὸς δικτάτορα σατανιστῆ ἀντίχριστου ποὺ θὰ ἐλέγχει καὶ θὰ ἐπηρεάζει τὴν καθημερινότητά μας.  Ἐμεῖς πρέπει νὰ ἑτοιμαζόμαστε καὶ νὰ ἔχουμε ἔγνοια γι’ αὐτὰ ποὺ εἴπαμε στὴν ἀρχὴ τῆς συνομιλίας μας: τὴ γρήγορη μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴ νηστεία, τὴ Θεία Λειτουργία, τὴ Θεία Κοινωνία. Αὐτὴν τὴν πνευματικὴ ἐργασία ἔκαμαν ὅλοι οἱ ἅγιοι. Εἶχαν μετάνοια, ἔκαμαν ὑπομονή, ἀγάπησαν τὴ νηστεία, ἀγάπησαν τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ὑπακοὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Καὶ ὅποιος κάνει ὑπακοὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, κάνει ὑπακοὴ στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία… Σῶμα Χριστοῦ. Καὶ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ σώματος, ποιὸ εἶναι; Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Αὐτὸ ἀγάπησαν οἱ ἅγιοι. Καὶ ὅ,τι ἀγαπᾶς, αὐτὸ παραχωρεῖ ὁ Θεός. Ὁ πιὸ δημοκράτης εἶναι ὁ Τριαδικός μας Θεός. Ὅ,τι θεϊκὸ ἀγαπᾶ ὁ καθένας, αὐτὸ τοῦ παραχωρεῖ.

Νὰ μελετοῦμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας. Νὰ τὴ μάθουμε ὅσο γίνεται περισσότερο καὶ νὰ τὴ ζήσουμε. Νὰ μὴν ξεχνᾶμε νὰ μελετοῦμε τοὺς βίους τῶν ἁγίων μας. Ἕνα παράδειγμα νὰ πῶ. Στὴ Ρουμανία ἔζησε ἕνας Ὀρθόδοξος ὁμολογητής. Ἔκαμε 20 χρόνια στὶς φυλακὲς τοῦ Τσαουσέσκου γιὰ τὴν Ὀρθόδοξή του πίστη. Ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πίρβου ὁ Ρουμάνος, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη τὸ 2013. Σ’ ἕνα βιβλίο του², περιγράφει τὶς ἐπιπτώσεις τῆς σύγχρονης ψηφιακῆς τεχνολογίας, τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης κ.λπ., ποὺ ὁ φίλος τοῦ Τρὰμπ, ὁ  Ἔλον Μάσκ, εἶναι λάτρης καὶ ἔχει θεοποιήσει. Ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πίρβου, πρὶν ἀκόμα βγεῖ στὴν ἐπιφάνεια ὁ Ἔλον Μάσκ καὶ ὁ κάθε «μασκαρᾶς» προφήτευσε καὶ εἶδε ὅτι πολὺ σύντομα, μέχρι τὸ 2030, ἡ τεχνολογία τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης θὰ νικήσει τὴν ἀνθρώπινη νοημοσύνη. Δηλαδὴ ἡ προφητεία «τὰ ἄλαλα καὶ τὰ μπάλαλα» ποὺ εἶπε κάποτε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ὅτι θὰ κυβερνοῦν τοὺς ἀνθρώπους, θὰ γίνει πραγματικότητα. Εἶναι δυνατὸν οἱ Ὀρθόδοξοι ποὺ ἔχουν ἀγωνία γι᾿ αὐτὰ ποὺ λέω, νὰ μὴ διαβάσουν αὐτὸ τὸ βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πίρβου; Νὰ μὴν παρακολουθοῦμε ὅσα συμβαίνουν γύρω μας, εἰδικὰ τὴν ἐξέλιξη τῆς τεχνολογίας ποὺ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου; Ἀπὸ τὴ μιὰ ὁ Μὰσκ καὶ ὁ Τρὰμπ τὴν ἐποχὴ τοῦ κορονοϊοῦ νὰ εἶναι ἐναντίον τῶν ἐμβολίων, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ εἶναι ὑπὲρ τῶν ἐμφυτευμάτων στὸν ἄνθρωπο! Νὰ θέλουν ὅλοι αὐτοὶ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ἕνα κατευθυνόμενο ρομπότ. Μισὸς ἄνθρωπος καὶ μισὴ τεχνολογία. Νὰ γίνει ἕνας ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν ξεχωρίζει τί ὠφελεῖ καὶ τί βλάπτει τὴν ὕπαρξή του. Νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακὸ ποὺ ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πίρβου προφήτεψε καὶ εἶπε ὅτι, «θὰ ἔρθει μία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία μόνο ὅσοι βιώνουν τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ μποροῦν νὰ διακρίνουν τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό»³. Αὐτὴν τὴ στιγμὴ δίνουν τὴν ἐντύπωση οἱ δύο γίγαντες τῆς οἰκουμένης, Τρὰμπ καὶ Πούτιν, ὅτι ὁ μεταξὺ τοὺς ἀνταγωνισμὸς θὰ ἀλλάξει γήπεδο καὶ θὰ πάει στὴ Μέση Ἀνατολή. Πέραν τούτου ὅμως, ἡ σημαντικότερη ἀπάντηση ποὺ πρέπει νὰ δώσουν ὅλοι αὐτοὶ εἶναι σὲ τί Θεὸ πιστεύουν. Ποιὰ εἶναι ἡ στάση τους ἀπέναντι σὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ σχεδιάζονται ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θέλουν νὰ κατασκευάσουν τὸν «μετα-ἄνθρωπο».

Διαφορετικά, ἡ παρέμβαση τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι ἰδιαίτερα καταστροφικὴ καὶ γιὰ Ρώσους καὶ γιὰ Εὐρωπαίους καὶ γιὰ Ἀμερικανοὺς καὶ γιὰ Κινέζους καὶ γιὰ Ἑβραίους.

Πανιερώτατε τί θὰ θέλατε τελευταῖο νὰ μᾶς πεῖτε;

Θὰ ἤθελα νὰ ἐπαναλάβω περίπου τὰ ἴδια λόγια ποὺ εἶπα σ’ ἕνα κήρυγμά μου τὸ 2020, ποὺ εἶναι ἀναρτημένο στὸ διαδίκτυο μὲ τὸν τίτλο: «Ὅσιος Πορφύριος: “Τὸ καινούργιο πλήρωμα” τοῦ σκάφους τοῦ Χριστοῦ»…

Ἀγαπητοί μου,

Λὲν αὐτοὶ ποὺ βλέπουν τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα ὅτι στὴν ἐποχή μας θὰ δώσουμε πολλὲς ἐξετάσεις. Μιὰ δυσκολία θὰ φεύγει, ἄλλη θὰ ἔρχεται. Γιὰ  ὅλα αὐτὰ μᾶς προετοίμασαν οἱ ἅγιοι, ἀλλὰ ποιὸς ἀκούει τοὺς ἁγίους; Γιατί θὰ ἔχουμε αὐτὲς τὶς ἐξετάσεις; Γιατὶ χρειάζεται ὁ Χριστὸς τοὺς δικούς του ἀνθρώπους, γιὰ νὰ φτιάξει «τὸ καινούργιο πλήρωμα τοῦ σκάφους Του». Ποιὸ εἶναι τὸ σκάφος τοῦ Χριστοῦ;  Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία… Αὐτὸ εἶναι τὸ σκάφος τοῦ Χριστοῦ… Καὶ ἀποφάσισε ὁ Χριστὸς  νὰ ἀποκαθάρει τὸ πλήρωμα αὐτοῦ τοῦ σκάφους…

Καὶ πλήρωμα δὲν εἴσαστε μόνο ἐσεῖς οἱ ἁπλοὶ χριστιανοί… Εἶναι καὶ οἱ κυβερνῆτες, οἱ δεσποτάδες καὶ οἱ πατριάρχες, εἶναι καὶ οἱ παπάδες, εἶναι καὶ οἱ μοῦτσοι καὶ οἱ ναῦτες ὅπως εἶναι οἱ διάκοι καὶ οἱ καλόγεροι καὶ οἱ ψαλτάδες. Τώρα, ὅλοι θὰ δώσουμε ἐξετάσεις! Κανένας νὰ μὴν ἔχει πεποίθηση τὶς παλαιὲς περγαμηνές του… Μά ἐγὼ ἔκαμα τόσα προσκυνήματα, εἶχα τὸν τάδε γέροντα, τὸν τάδε ἅγιο. Τώρα, εἶναι σὰν νὰ ξεκινᾶ μιὰ καινούργια ζωὴ καὶ θέλει ὁ Χριστὸς τώρα ποὺ βρισκόμαστε στὸ μεταίχμιο νὰ περάσουμε ἀπὸ τὴν παλαιὰ ζωὴ στὴ νέα ἐποχὴ ποὺ προετοιμάζει τὸ σχέδιό Του. Σχέδια δὲν ἔχουν μόνο ὁ Τράμπ, ὁ Μάσκ, ὁ Γκέιτς, οἱ Σιωνιστές, οἱ Ἀμερικάνοι, οἱ Εὐρωπαῖοι, οἱ Κινέζοι καὶ οἱ Ρῶσοι. Σχέδια ἔχει καὶ ὁ Χριστὸς ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ ἀληθινὰ καὶ πιὸ πολὺ ἀπ’ ὅλους. Πιὸ πολὺ καὶ ἀπὸ τὴ μάνα μας, μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Χριστός.

Ποιοὶ θὰ μποῦμε μόνιμα μέσα σὲ αὐτὸ τὸ σκάφος καὶ ποιοὶ θὰ εἴμαστε οἱ λαθρεπιβάτες, θὰ φανεῖ ἀπὸ τὴ στάση μας στὰ ἑπόμενα χρόνια. Ἂν δὲν τὰ καταφέρουμε, ἐπειδὴ εἶναι σπλαγχνικός ὁ Θεός, θὰ μᾶς δώσει χρόνο γιὰ νὰ μπορέσει ἔτσι νὰ ὁδηγήσει αὐτὸ τὸ νέο πλήρωμα τῆς πανάρχαιας Ἐκκλησίας τῶν πρωτοτόκων καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στὴν ἐποχὴ τῆς ἀναλαμπῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἔρχεται μετὰ τὸν παγκόσμιο πόλεμο ποὺ ἤδη ξεκίνησε. Ὄχι νὰ ρωτᾶτε πότε θὰ γίνει ὁ πόλεμος… Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε εἶναι τὸ προοίμιο τοῦ παγκοσμίου πολέμου. Εἶναι πόλεμος ἐκφοβισμοῦ… Ἅμα φοβίσεις τὸν λαουτζίκο, τὸν κάμνεις ὅ,τι θέλεις. Ὄχι ἐμβόλια νὰ  τοῦ βάζεις… Χορεύεις ἀπάνω του καὶ σοῦ λέει καὶ εὐχαριστῶ.

Γι᾿ αὐτὸ τώρα, εἶναι ἡ ἐποχὴ τῆς ὁμολογίας καὶ τῆς μαρτυρίας. Ὁ εἰκοστὸς αἰώνας ἦταν ἡ ἐποχὴ τῶν μεγάλων ὁσίων. Δὲν προλαβαίνει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ ἐντάσσει ἁγίους στὸ Ἁγιολόγιο.

Ἀκόμα καὶ τούτους ποὺ ἐνέταξε εἶναι λίγοι μπροστὰ στὸ πέλαγος τῆς ἁγιότητας τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὅσιοι, ἀσκητὲς καὶ ἀσκήτριες. Στὸν εικοστὸ πρῶτο αἰώνα θὰ εἶναι ὁμολογητές, θὰ εἶναι μάρτυρες. Νὰ τὸ ἔχουμε κατὰ νοῦν αὐτὸ τὸ πράγμα. Χρειάζεται ἀνδρεία γιὰ νὰ μπορεῖς νὰ ὁμολογήσεις τὸν Χριστὸ σήμερα καὶ νὰ μὴ φοβηθεῖς τί θὰ σοῦ ποῦν οἱ δημοσιογράφοι, τί θὰ σοῦ ποῦν οἱ ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἀκόμα καὶ τί θὰ ποῦν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ρασοφόρους, ποὺ δὲν κατάλαβαν τὸ σχέδιο τῆς Νέας  Ἐποχῆς.

Νὰ μελετοῦμε βίους ἁγίων γιὰ νὰ ἔχουμε ἔμπνευση. Νὰ ἀγαπήσουμε τὴ μετάνοια, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ κοινωνοῦμε, γιὰ νὰ ἔχουμε «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Καὶ τὸ κυριότερο, νὰ θυμούμαστε συνεχῶς νὰ διδάσκουμε στὰ παιδιά μας καὶ στὰ ἐγγόνια μας ὅτι ἡ ζωὴ δὲν τελειώνει σ’ ἕναν τάφο.

Ἔτσι νικιέται ὁ φόβος. Ἀκοῦτε;  Ἔτσι νικιέται ὁ φόβος τῆς ὅποιας ἀρρώστιας, τοῦ ὅποιου ἀτυχήματος, τοῦ ὅποιου πολέμου, τῆς ὅποιας φτώχειας. Ὅσο ἀκόμη δὲν μποροῦμε νὰ νικήσουμε τὸν φόβο, σημαίνει δὲν πιστέψαμε μὲ τὴν καρδιά μας στὴν αἰώνια ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς εἶναι ἡ αἰώνια ζωὴ καὶ μᾶς τὴ δίδει, φτάνει ἐμεῖς νὰ τὸ θέλουμε. Νὰ ἀγαπήσουμε τὶς ἐντολές Του, τὸ Πρόσωπό Του καὶ τὸ Ὄνομά Του…

Γι᾿ αὐτό, ἀσχοληθεῖτε μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. «Ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» (Α΄ Ἰω. 4,18). Αὐτὸς εἶναι ἡ τελεία ἀγάπη.

Αὐτὸν ἀγάπησαν ὅλοι οἱ ἅγιοι. Ὅλοι οἱ πάπποι μας καὶ οἱ γιαγιάδες μας,  οἱ πατέρες μας καὶ οἱ μητέρες μας. Αὐτὸν ἀγάπησαν, τὸν Χριστό.

Γι᾿ αὐτό, σᾶς παρακαλῶ διαβάζετε τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, τὸ Ψαλτήρι, λέγετε εὐχές, ὅπως: «Κύριε  Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με»· «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς»· «Μέγα τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.  Ὑπεραγία Θεοτόκε σκέπε ἡμᾶς». Ἡ προσευχὴ γεννᾶ προσευχή. Θὰ ἔχετε χαρά, θὰ ἔχετε τόλμη καὶ ἀνδρεία. Θὰ ἔχετε μέσα σας Χριστό. Αὐτὰ εἶναι ποὺ ἔχει ἀνάγκη ὁ κόσμος. Ὅλα τὰ σχέδια αὐτῶν τῶν δαιμόνων θὰ σᾶς κάμει ἐντύπωση, πόσο γρήγορα θὰ καταπέσουν. Πόσο θὰ ἐπέμβει ὁ Χριστός… Ἔλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος, σὲ τέτοιο βαθμὸ θὰ ἐπέμβει, ποὺ θὰ νομίσουν μερικοὶ  ὅτι γίνεται ἡ Δευτέρα Παρουσία. Ἀλλὰ δὲν θὰ εἶναι ἡ Δευτέρα Παρουσία.

Θὰ εἶναι ἡ ἐπέμβαση τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ δυναμώσει τὴν πίστη τῶν ὀλιγόπιστων.

Βλέπετε;  Ἔχει σχέδιο ὁ Χριστός. Μὴ δειλιάσετε. Μὴν ἀμφισβητεῖτε τὴν ὕπαρξή Του… Τὴν αἰώνια ζωή Του θέλει νὰ μᾶς τὴ δώσει. Ἐμεῖς θέλουμε;

Τώρα δίδουμε ἐξετάσεις. Ξεκίνησε ἡ ἐγχείρηση ποὺ λέγαμε ἐδῶ καὶ χρόνια. Ὅσοι πιστοί… Πάντως, τὸ σκάφος του ὁ Χριστὸς εἶναι ἀποφασισμένος νὰ τὸ γεμίσει μὲ καινούργιο πλήρωμα, γιὰ νὰ τὸ ὁδηγήσει στὴ λάμψη τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἔχει σχεδιάσει γιὰ νὰ γίνει ἀφορμὴ αὐτὴ ἡ λάμψη, δηλαδὴ τὸ φῶς Του νὰ φτάσει σὲ ὅλους τοὺς λαούς, σὲ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ νὰ γίνει οἰκουμενικὴ ἀλήθεια ἡ Ὀρθοδοξία.

Ὕστερα εἶναι τὰ ἄλλα, τοῦ ἀντίχριστου τὰ χρόνια, καὶ τὰ ἄλλα καὶ τὰ ἄλλα… Δὲν εἶναι τώρα. Ἀντίχριστες δυνάμεις πάντοτε ὑπῆρχαν καὶ τώρα ὑπάρχουν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ ἐποχὴ τοῦ Ἀντίχριστου, ποὺ μερικοὶ λένε.  Ὄχι. Μὴν τὰ μπλέκουμε. Νὰ ἔχουμε καθαρὴ ὅραση τῶν πραγμάτων.Καὶ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, «οὐδεὶς καθ᾿ ἡμῶν».

*Συνέντευξη τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὸν δημοσιογράφο Εὐγένιο Σιβάκοβ (Evgenii Sivagov), ποὺ δόθηκε στὶς 26 Φεβρουαρίου, 2025 γιὰ λογαριασμὸ τοῦ ρωσικοῦ καναλιοῦ «Спаси и Сохрани» (Σῶσε  καὶ διαφύλαξε). Τὴ διόρθωση καὶ βελτίωση τοῦ γραπτοῦ κειμένου ἐπιμελήθηκε ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος. 

***

 ¹ Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Ζαχάρωφ), Γράμματα στὴ

Ρωσία, ἐκδ. Ἱ. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ 2004.

 ² Γέρων Ἰουστίνος Πίρβου, Ζωὴ θυσιαζόμενης Ἀγάπης,

ἐκδ. Ἄθως, Ἀθήνα 2019.

 ³  Στὸ ἴδιο.

Πηγή: Ἑορτολόγιο Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου 2026

Ὁμιλία, σὺν Θεῷ ἁγίῳ, στὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο τὸν Στρατηλάτη

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Θεόδωρος ὁ μεγαλώνυμος καὶ μεγαλομάρτυς Στρατηλάτης, ὁ τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ ἐπώνυμος, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ στήριγμα τῶν πιστῶν, ὁ μιμητὴς τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καὶ πρεσβευτὴς θερμότατος τῶν ὅσων τὸν ἐπικαλοῦνται, ὁ πολιοῦχος τοῦ χωριοῦ τούτου, ποὺ μὲ καύχηση ἐν Κυρίῳ πλουτεῖ τὸ εὐλογημένο του ὄνομα, μᾶς ἔχει συγκαλέσει καὶ ἐφέτος, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, γιὰ νὰ τὸν τιμήσουμε καὶ δοξάσουμε μὲ ὕμνους καὶ ψαλμοὺς καὶ ἄσματα πνευματικά, καὶ γιὰ νὰ δοξολογήσουμε συνάμα τὸν «ἐνδοξαζόμενον ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ» Κύριο τῆς δόξης. Ποιά ὑπῆρξε ἡ ἰσάγγελη ἐπὶ γῆς ζωὴ τοῦ οὐρανόφρονος τούτου ἄνδρα καὶ πῶς ἀξιώθηκε τοῦ μαρτυρίου καὶ τῆς θεϊκῆς δόξας, θὰ διηγηθῶ μὲ συντομία ἀμέσως στὴν ἀγάπη σας.

Ἐπίγεια πατρίδα τοῦ οὐρανοπολίτη τούτου ἁγίου Θεοδώρου ὑπῆρξε ἡ μικρὴ πόλη Εὐχάϊτα κοντὰ στὴ γνωστὴ πόλη Ἀμάσεια τοῦ Πόντου, στὴ Μικρὰ Ἀσία. Χριστιανὸς ἀπὸ μικρὸς ὁ ἅγιος, ἐντάχθηκε σὲ νεανικὴ ἡλικία στὸν στρατό, ὅπου διέπρεψε γιὰ τὴν ἀνδρεία του. Ἡ γενναιότητά του στὴ στρατιωτικὴ τέχνη, ἀλλὰ καὶ ἡ ρητορική του δεινότητα κέρδισαν τὴν ἐκτίμηση τοῦ αὐτοκράτορα Λικινίου (307 – 324), ποὺ ἐξουσίαζε τὴν ἀνατολικὴ αὐτοκρατορία καὶ ἦταν γαμβρὸς τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, καὶ τὸν διόρισε στρατηγὸ καὶ διοικητὴ τῆς μεγαλούπολης Ἡράκλειας τοῦ Πόντου. Ἐδῶ νὰ σημειώσουμε ὅτι ὁ Λικίνιος, παρὰ τὶς συμφωνίες ποὺ εἶχε συνάψει μὲ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο, ποὺ τότε ἐξουσίαζε ἀκόμη μόνο τὰ δυτικὰ μέρη τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, παρόλο λέω τὶς κοινὲς συνθῆκες περὶ Ἀνεξιθρησκείας τοῦ περίφημου Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων, ποὺ εἶχαν συνυπογράψει τὸ 313, ἀποδείχθηκε σύντομα ψεύστης καὶ παράσπονδος. Καί, ἀπὸ τὸ 314, ἄρχισε διωγμοὺς φοβεροὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν στὴν Ἀνατολή, ὁπόταν ἀναδείχθηκαν ἑκατόμβες μαρτύρων στὸν βωμὸ τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ.

Ὅταν λοιπὸν ἀνέλαβε τὸ ἀξίωμά του ὁ θεοφιλὴς καὶ ἀπὸ τὴ νεότητά του θερμὸς χριστιανὸς Θεόδωρος, δὲν δειλίασε ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ αὐτοκράτορα καὶ τὰ δεινὰ βάσανα, ποὺ ἐπαπειλοῦσαν ὅποιο δήλωνε χριστιανός, ἀλλὰ ἀπτόητος φανέρωσε ἀμέσως τὸν θησαυρὸ τῆς ψυχῆς του. Φανέρωσε ὅτι ἦταν χριστιανός, καὶ ὄχι μόνο μέχρις ἐκεῖ! Ἀλλά, μὲ τοὺς φλογεροὺς λόγους του καὶ τὴν ἄνωθεν σοφία, ποὺ τοῦ ἔδωσε πλούσια ὁ Θεός, μετέστρεψε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ μεγάλο μέρος τῶν κατοίκων τῆς Ἡράκλειας. Γιὰ νὰ στερεωθεῖ μάλιστα καὶ ὁ ἴδιος στὸν πόθο ποὺ εἶχε νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ στερεώσει τοὺς νεοπροσήλυτους τότε Χριστιανοὺς τῆς πόλης του στὴν ἀλήθεια τῆς πίστης μας, τί ἔκανε; Πληροφορήθηκε γιὰ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς δράκοντα σ᾿ ἕνα δάσος, κοντὰ στὴν Ἡράκλεια, ποὺ πολλοὺς περαστικοὺς ἀπ᾿ ἐκεῖ εἶχε θανατώσει καὶ τρομοκρατοῦσε ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς. Ὁπλισμένος μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ τὴν ἀήττητη δύναμη τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ, προχώρησε ἀτρόμητος μέσα στὸ δάσος καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Παντοδύναμου θανάτωσε τὸ τεράστιο ἐκεῖνο φίδι, ὡς σύμβολο τῆς νίκης, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἐπιφέρει μὲ τὸ μαρτύριό του καὶ ἐναντίον τοῦ νοητοῦ δράκοντα, τοῦ διαβόλου.

Πληροφορούμενος ὁ Λικίνιος τὴν ἀπρόσμενη χριστιανικὴ διαγωγὴ τοῦ εὐνοουμένου του, κάλεσε τὸν Θεόδωρο νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ στὴ Νικομήδεια, τότε ἕδρα τοῦ αὐτοκράτορα τῆς Ἀνατολῆς, γιὰ νὰ ἐξακριβώσει τὴν ἀλήθεια τῶν ὅσων ἄκουσε γι᾿ αὐτόν. Μὰ ὁ Θεόδωρος, γιὰ νὰ καταισχύνει καὶ ἐμπαίξει τὸν ἀσεβὴ Λικίνιο, ἀλλὰ καὶ νὰ στερεώσει μὲ τὸ μαρτύριό του τὴν πόλη, ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ εἶχε παραχωρήσει νὰ διοικεῖ, ἐπινόησε ἕνα τέχνασμα: Ἀντιπρότεινε στὸν Λικίνιο νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ ἐκεῖνος στὴν Ἡράκλεια, φέρνοντας μαζί του τὰ χρυσὰ καὶ ἀργυρά του εἴδωλα, δῆθεν γιὰ νὰ τὰ λατρεύσει ὁ ἅγιος.

Παίρνοντας θάρρος καὶ ἀπὸ ἕνα θεϊκὸ ἐνύπνιο, ὅπου ὁ Κύριος τοῦ προανήγγειλε ὅτι ἦλθε ἡ ποθούμενη σ᾿ αὐτὸν ὥρα τοῦ μαρτυρίου, ἐπεφύλαξε στὸν αὐτοκράτορα μεγαλοπρεπὴ ὑποδοχή. Θαυμάζοντας αὐτὸς τὴν εὐταξία καὶ ὡραιότητα τῆς πόλης, πρότεινε στὸν Θεόδωρο νὰ δείξει καὶ δημόσια τὴν εὐλάβειά του στοὺς θεούς, προσφέροντας σ᾿ αὐτοὺς θυσία. Τότε ὁ Θεόδωρος τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ παραχωρήσει γιὰ τὸ βράδυ τὰ εἴδωλα τῶν θεῶν, ποὺ εἶχε φέρει μαζί του, γιὰ νὰ τὰ λατρεύσει τάχα ἰδιαιτέρως, ἐνῶ τὴν ἑπομένη θὰ τοὺς προσέφερε καὶ δημόσια θυσία. Πείσθηκε ὁ Λικίνιος, καὶ ἐκεῖνο τὸ βράδυ ὁ ἅγιος κατακομμάτιασε τὰ εἴδωλα καὶ πρωὶ πρωὶ διένειμε τὸ πολύτιμο μέταλλό τους στοὺς πτωχοὺς τῆς πόλης.

Μόλις τὰ ἔμαθε αὐτὰ ὁ Λικίνιος, ἔξαλλος ἀπὸ ὀργή, ποὺ τὸν εἶχε τόσο ἔντεχνα ἐξαπατήσει ὁ Θεόδωρος, πρόσταξε νὰ τὸν ὑποβάλουν ἀμέσως σὲ ποικίλα φοβερὰ βασανιστήρια: Τὸν μαστίγωσαν ἑκατοντάδες φορὲς σ᾿ ὅλο τὸ σῶμα, τοῦ ἔγδαραν τὸ δέρμα, τὸν ἔκαυσαν, τὸν ἔριξαν μετὰ ἀνεπιμέλητο στὴ φυλακὴ γιὰ ἑπτὰ ἡμέρες, δίχως τροφὴ καὶ νερὸ καί, τέλος, τὸν σταύρωσαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη. Ἀλλὰ καὶ ἐπάνω στὸν σταυρὸ τὸν βασάνισαν ποικιλότροπα, πληγώνοντας καὶ τοξεύοντάς τον. Καὶ ὁ μεγαλόψυχος Θεόδωρος, ὁ κατὰ πάντα μιμητὴς τοῦ Ἐσταυρωμένου, οὔτε μικροψύχησε, οὔτε γόγγυσε, ἀλλ᾿ ὑπόμεινε μέχρι τέλους τὰ ἀφόρητα ἐκεῖνα κολαστήρια, δοξάζοντας τὸν Θεὸ καὶ εὐχόμενος γιὰ τοὺς βασανιστὲς καὶ φονευτές του. Ἀκόμη, ἐνεθάρρυνε τὸν πιστό του δοῦλο Οὔαρο νὰ καταγράφει λεπτομερῶς τὰ τοῦ μαρτυρίου του. Τὴ νύκτα ἐκείνη ἄφησαν τὸν ἅγιο σταυρωμένο, γιὰ νὰ ἀποθάνει. Ἀλλὰ ὁ Χριστός μας, γιὰ τὸν Ὁποῖο τόσα ἔπασχε ὁ γνήσιος του δοῦλος Θεόδωρος, δὲν τὸν ἄφησε ἀβοήθητο: Ἔστειλε ἅγιο ἄγγελο, ποὺ τὸν ἀποκαθήλωσε, τοῦ γιάτρεψε ὅλες τὶς πληγὲς καὶ τὸν ἐνεθάρρυνε νὰ ὑπομείνει μέχρι τέλους τὸν ἀγώνα τοῦ μαρτυρίου. Τὸ ἑπόμενο πρωί, τὸ μέγα τοῦτο θαῦμα ὁδήγησε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ πολλοὺς στρατιῶτες, ποὺ πῆγαν νὰ παραλάβουν τὸ νεκρό, ὅπως νόμιζαν, σῶμα τοῦ μάρτυρος.

Ὁ Λικίνιος, ἀντιλαμβανόμενος ὅτι τὰ τόσα θαύματα, ποὺ ἐνεργοῦσε ὁ Θεὸς διὰ τοῦ ἁγίου, θὰ προκαλοῦσαν καὶ τὴν ἐξέγερση τῆς πόλης ἐναντίον του, ἔστειλε ἄλλους στρατιῶτες, μὲ ἐντολὴ νὰ θανατώσουν χωρὶς ἄλλη χρονοτριβὴ τὸν Θεόδωρο. Ὁ ἅγιος παρουσιάστηκε γαλήνιος μπροστὰ στοὺς δημίους καί, ἀφοῦ σφραγίστηκε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ τιμίου Σταυροῦ, ἔκλεινε τὸν αὐχένα καὶ ἔλαβε τὸν διὰ ξίφους θάνατο στὶς 8 Φεβρουαρίου περὶ τὸ ἔτος 320.

Σύμφωνα μὲ τὶς ὁδηγίες του, οἱ χριστιανοὶ μετέφεραν μὲ θριαμβευτικὴ πομπὴ τὸ ἅγιό του λείψανο στὸ πατρικό του σπίτι στὰ Εὐχάϊτα. Καὶ ὁ δικαιοκρίτης Θεός, γιὰ νὰ δοξάσει τὸν μέχρι θανάτου πιστό του δοῦλο Θεόδωρο, ἐνήργησε ἐκεῖ πλῆθος θαυμάτων ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, σὲ σημεῖο ποὺ ἀργότερα ἡ γενέτειρα πόλη του μετονομάσθηκε σὲ Θεοδωρούπολη.

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς προβάλλει ἀνάγλυφα στὶς μνῆμες τῶν ἁγίων, μέσα ἀπὸ τὴν ὑμνολογία, τὶς εἰκόνες καὶ τὰ συναξάριά τους, τὴ θαυμαστή τους ζωή, ὄχι μόνο γιὰ νὰ τοὺς τιμοῦμε υἱϊκὰ καὶ κατὰ χρέος, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μιμούμαστε τὸ ἔνθεο παράδειγμά τους. «Οἱ ἑορτὲς τῶν μαρτύρων», ὅπως θεολογεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «δὲν τελοῦνται μόνο κατὰ τὴν κατ᾿ ἔτος ἔλευση τῆς ἡμέρας μνήμης τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ ψυχικὴ διάθεση αὐτῶν ποὺ τοὺς τιμοῦν. Τί θέλω νὰ εἰπῶ; Μιμήθηκες μάρτυρα; Πόθησες καὶ ἀκολούθησες τὴν ἀρετή του; Ἔτρεξες στ᾿ ἀχνάρια τῆς θεϊκῆς φιλοσοφίας του; Καὶ νὰ μὴν εἶναι τότε ἡμέρα ἑορτῆς μάρτυρα, τέλεσες ἑορτὴ μάρτυρα. Διότι τιμὴ τοῦ μάρτυρα, εἶναι ἡ μίμησή του!»  Κι ἐμεῖς, ποὺ συναθροισθήκαμε σήμερα ἐδῶ, νὰ τιμήσουμε τὸν μεγάλο πολιοῦχο τοῦ μικροῦ τούτου μὰ εὐλογημένου χωριοῦ, καλούμαστε στὴν κατὰ δύναμη μίμησή του. Τί ἀρετὲς εἶχε ὁ ἅγιος Θεόδωρος; Τὶς ἀκούσαμε στὸν βίο του: Πίστη θερμὴ καὶ ἀνυποχώρητη στὸν Χριστό, ἀγάπη θερμὴ σ᾿ αὐτόν, ἀρετὲς ποὺ τὸν ὁδήγησαν στὴν ἀγάπη τοῦ πλησίον καὶ στὴν ἱεραποστολικὴ δράση γιὰ νὰ ὁδηγήσει ψυχὲς σκοτισμένες μὰ ἀθάνατες, «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε», στὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, στὸ φῶς τῆς ἀληθινῆς πίστης. Κι ὡς ἐπιστέγασμα τῶν πολλῶν καὶ μεγάλων του ἀρετῶν, ὁδηγήθηκε στὴν ἀτρόμητη ὁμολογία τῆς πίστης του ἐνώπιον τυράννων καὶ βασιλέων, καὶ ἔχυσε τὸ αἷμα του γιὰ τὴν ἀγάπη Ἐκείνου, ποὺ στὸν σταυρὸ κένωσε καὶ τὴν τελευταία ρανίδα τοῦ Παναχράντου αἵματός Του γιὰ τὴν ἀγάπη ἡμῶν τῶν ἀγνωμόνων καὶ ἀχαρίστων δούλων Του.

Ἡ ἐποχή μας, μὲ τοὺς τόσους ποικιλώνυμους πειρασμοὺς καὶ δοκιμασίες καὶ θλίψεις, τὴν ἀναστάτωση τῶν ἐθνῶν, τοὺς πολέμους, τὶς θεομηνίες, ποὺ ὅλα κυοφοροῦνται καὶ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀποστασίας, τῆς ἄρνησης δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ, εἶναι κατεξοχὴν ἐποχὴ ὁμολογίας Χριστοῦ καὶ μαρτυρίου. Φθάνει νὰ ρίξουμε μιὰ ματιὰ στὴ γειτονικὴ Συρία, ὅπου καθημερινὰ σχεδὸν τὸ ἀντίθεο μένος τῶν φανατικῶν μουσουλμάνων ἀναδεικνύει σύγχρονους μάρτυρες τῆς πίστης μας. Δὲν γνωρίζουμε ἂν ἐπιτρέψει καὶ σ᾿ ἐμᾶς τέτοια δοκιμασία ὁ Κύριος, καὶ μᾶς ζητήσει καὶ τέτοια ὁμολογία τοῦ αἵματος. Αὐτό, ποὺ ἀσφαλέστατα μᾶς ζητεῖται, εἶναι ἡ ζωή μας νὰ ἀποτελεῖ μιὰ ξεκάθαρη ὁμολογία Χριστοῦ, στὰ ἔργα καὶ στοὺς λόγους καὶ στὶς σκέψεις μας. Κι ἂν ἔτσι ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε, μὲ καθαρὴ πίστη καὶ ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο, μὲ μετάνοια καὶ ἐνσυνείδητη μυστηριακὴ ζωή, δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει ὁ Θεός, ἀλλὰ θἄρθει τὸ ἔλεός Του πλούσιο, καὶ θὰ εὐλογήσει καὶ τὴν πρόσκαιρη τούτη ζωή μας, καὶ θὰ μᾶς ἀξιώσει καὶ τῆς ἄλλης, τῆς ἀληθινῆς, τῆς μόνιμης καὶ αἰώνιας πατρίδας μας, μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου καὶ ὅλων τῶν μαρτύρων καὶ ἁγίων, καὶ ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας Θεοτόκου, μὲ τὴ Χάρη καὶ Φιλανθρωπία Του. Ἀμήν!

Πατέρες ἅγιοι καί ἀδελφοί εὐλογημένοι,

Καλά Χριστούγεννα.

Εὐχόμαστε καί προσευχόμαστε μαζί σας· μαζί μέ ὅλους τούς ἀδελφούς πού άγωνιοῦν καί ἀγωνίζονται γιά νά διατηρήσουν τό θεόσδοτο δῶρο τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας.

Χαιρόμαστε βλέποντας τήν θεοφιλῆ σύναξη πού συγκεντρώθηκε γιά νά ἐνημερωθεῖ καί νά πληροφορηθεῖ ἀπό εἰδήμονες καί ἐπαΐοντες ἐπιστήμονες τά περί ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἐκεῖνοι θά μᾶς τά ἀναπτύξουν ἐμπεριστατωμένα καί τεκμηριωμένα, ἐμεῖς ἁπλά θά ποῦμε τόν καλογερικό λογισμό μας. Μπορεῖ οἱ οἰκονομικές καί πολιτικές ἐπιστῆμες νά βλέπουν τόν ἄνθρωπο ὡς οἰκονομική καί ἀριθμητική μονάδα μέσα σέ ἕνα σύνολο, σέ μία μάζα, ἀλλά ὁ Θεός τόν ἔπλασε καί τόν θέλει πρόσωπο καί μέλος μιᾶς κοινωνίας. Καί εἶναι μεγάλη ἡ διαφορά ἀνάμεσα στό ἄτομο καί στό πρόσωπο, στή μάζα καί στήν κοινωνία. Τό ἄτομο δουλεύει καί ὁ κόπος του συλλέγεται άπό κάποιο ἀφεντικό. Τό πρόσωπο ἐργάζεται γιά νά χαρεῖ τόν κόπο του. Αὐτή ἡ ἴδια ἡ ἐργασία εἶναι ἡ χαρά τοῦ ἐλευθέρου ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου ὁ κόπος γυρίζει σ’ αὐτόν τόν ἴδιο σάν δίκαιη πληρωμή καί σάν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀγὠνας πού δίνεται εἶναι γιά νά εἴμαστε ἐλεύθεροι νά ζοῦμε ἔτσι.

Ἐπίσης θα ἑστιάσουμε σ’ἕνα ἄλλο σημεῖο τό ὁποῖο πιθανόν νά εὐθύνεται γιά ὅ,τι ἀντιμετωπίζουμε σήμερα. Ἡ ἀλόγιστη καί γενικευμένη χρήση τοῦ κινητοῦ τηλεφώνου ἀπό μικρούς καί μεγάλους. Καλές καί θεμιτές οἱ κινητοποιήσεις, οἱ συγκεντρώσεις, οἱ ἀπό κοινοῦ διαμαρτυρίες. Τά μεγάλα ὅμως πετυχαίνονται, ὄταν τά ἀρχίσει κανείς ἀπό τόν ἑαυτό του. Ἐγώ πρῶτα νά ἀπαλλαγῶ ἀπό τήν τυραννία τοῦ κινητοῦ, ἐγώ νά μήν εἶμαι ἐξαρτημένος, ἐγώ νά μπορῶ να θέτω ὅρια καί περιορισμούς. Αὐτό ὅμως μᾶς παραπέμπει στήν ἀσκητική τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας. Ἐκεῖ μαθαίνουμε νά ὑπακοῦμε στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ μαθαίνουμε νά πατάσσουμε τή φιλαυτία, τό ἴδιον θέλημα, τό βόλεμα. Ἐκεῖ μαθαίνουμε νά ἀποστρέφουμε τό βλέμμα μας ὥστε νά μή βλέπουμε ματαιότητες, κάθε τί πού μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει στό κακό. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος εἶναι πολύ ἐπίκαιρος , ἔχοντας γράψει πώς “ματαιότης ἐστί ἡ περί τάς θέας μανία, ἡ περί τῶν μή δεόντων θεωρία, ἡ κατά διάνοιαν ἄτοπος φαντασία”.

Ἄν λοιπόν κατορθώσω κάτι ἀπ’ αὐτά, τό διδάσκω καί στό παιδί μου καί στούς δικούς μου. Ἄς μήν προφασιζόμαστε ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ χρήση τοῦ κινητοῦ ἐπί εἰκοσιτετραώρου βάσεως. Ὄχι, δέν εἶναι. Μπορῶ κάλλιστα νά τό χρησιμοποιῶ ἐκεῖ πού ὄντως μέ ἐξυπηρετεῖ . Δυστυχῶς ὅμως δέν τό τολμῶ.

Ἀλλ’ αὐτά ἀδελφοί μου, τά λέμε σ΄ἀνθρώπους πού θέλουν νά ἀγωνιστοῦν κατά Θεόν, πού ἐπιθυμοῦν τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Γι’ αὐτό καί ἀδελφικά προτείνουμε, μιᾶς και διερχόμαστε τό στάδιο τῆς Τεσσαρακοστῆς τῶν Χριστουγέννων, ἄς δοκιμάσουμε νά κάνουμε μαζί μέ τή νηστεία τῶν τροφῶν, μαζί με τίς προσευχές και τίς γονυκλισίες και όλίγη ψηφιακή ἐγκράτειa, ψηφιακή νηστεία.

Οἱ έχθροί μας ἔρχονται ἐναντίον μας, «ἐν ἅρμασι καί ἑν ἵπποις», μέ ὑλική δύναμη καί βία, ἐμεῖς ὅμως «ἐν ὀνόματι Κυρίου μεγαλυνθησόμεθα», θά θριαμβεύσουμε μέ τό παντοδύναμο ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας, Ἰησοῦ ὀνόματι, θά μαστίξουμε τούς πολεμίους. Ἄς μάθουμε ἐπιτέλους πώς ἡ δύναμη τῆς ἐν ταπεινώσει προσευχῆς κάμπτει τά φιλάνθρωπα σπλάγχνα τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ. Ἄς διαπιστώσουμε πώς τά φρυάγματα τῶν ἐχθρῶν καταβάλλονται, ἔχοντας ράβδον δυνάμεως τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μέ αὐτά τά πενιχρά καί φτωχικά μας λόγια χαιρετίζουμε τήν εὐλογημένη σύναξη δηλώνοντας καί τή δική μας συστράτευση στούς στόχους καί τίς ἐπιδιώξεις τοῦ κινήματος  “Ἔξοδος”.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Δοχειαρίου

Ἀμφιλόχιος Ἱερομόναχος

καί οἱ σύν έμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Πηγή: trelogiannis

Μνήμη του Aγίου Προφήτου Ζαχαρίου

Ίππους εώρας τους νόας Ζαχαρία,
Δι’ ων προς ύψος Oυρανών αφιππάσω.

Oύτος ο Προφήτης Ζαχαρίας ερμηνεύεται, μνήμη Θεού. Ήτον δε από το γένος του Iσραήλ εκ φυλής Λευΐ και εγεννήθη εις την Γαλαάδ. Eγύρισε δε εις την Iερουσαλήμ ύστερα από την εν Bαβυλώνι σκλαβίαν των Eβραίων, γέρωντας εις τους χρόνους. Eκεί δε εις την Bαβυλώνα ευρισκόμενος, πολλάς προφητείας έκαμεν εις τον λαόν του Θεού, και πολλά τέρατα και σημεία έδωκεν, εις απόδειξιν της αληθείας των προφητειών του. Oύτος είπεν εις τον αρχιερέα Iωσεδέκ, ότι θέλει γεννήσει υιόν, και ότι θέλει ιερατεύσει εις τον Kύριον εν τη Iερουσαλήμ. Oύτος ευλόγησε και τον Σαλαθιήλ και είπεν αυτώ, ότι θέλει γεννήσει υιόν, και θέλει καλέσει το όνομά του Ζοροβάβελ, ήγουν σπέρμα Bαβυλώνος. Ζορό γαρ, ερμηνεύεται σπέρμα. Bαβέλ δε, Bαβυλών. Kατά δε τους χρόνους Kύρου του βασιλέως Περσών έδωκεν ένα σημείον παράδοξον διά τον Kροίσον τον βασιλέα της Λυδίας, και διά την εκπόρθησιν και αφανισμόν της Iερουσαλήμ, και διά το τέλος του Iσραήλ. Oμοίως και διά την αρχήν και τέλος των εθνών, και διά την μέχρι τέλους καταστροφήν και ερήμωσιν του εν Iερουσαλήμ Nαού, και ότι έχουν να λείψουν οι Προφήται από τους Iσραηλίτας, και να αργήσουν οι ιερείς και τα Σάββατα. Aυτός επροφήτευσε και διά την διπλήν κρίσιν, οπού έχει να γένη¹, και άλλα δε πολλά προφητεύσας, εκοιμήθη εις γήρας βαθύ, και ετάφη κοντά εις τον τάφον Aγγαίου του Προφήτου².

Σημειώσεις

1. Ίσως διπλή κρίσις εννοείται εδώ η της ψυχής και του σώματος. Kαι τα δύω γαρ εν τη μελλούση κρίσει κριθήσονται. Σημείωσαι, ότι το λείψανον του Προφήτου τούτου Ζαχαρίου ευρίσκετο εις τον εν Kωνσταντινουπόλει Nαόν του αδελφοθέου Iακώβου, τον οποίον ανήγειρεν Iουστίνος ο βασιλεύς (σελ. 1152 της Δωδεκαβίβλου).

2. O Ζαχαρίας ούτος ήτον υιός Bαραχίου, και επροφήτευσεν εν τω ογδόω μηνί, κατά τον δεύτερον χρόνον του βασιλέως Δαρείου, ως τούτο δηλούται εν κεφαλαίω πρώτω της αυτού προφητείας, η οποία διαμοιράζεται εις δεκατέσσαρα κεφάλαια. Ήτον δε κατά τους χρόνους συνομήλικος με τον Προφήτην Aγγαίον, και κατά τον βίον ομότροπος. Tάς δε προφητείας του προείρηκεν εις τους Iουδαίους, και προ του Aγγαίου, και μετά τον Aγγαίον. Θαυμασίως δε ο Προφήτης ούτος, είπερ και άλλος, τα περί του Xριστού διεσάφησεν, ως μαρτυρεί Aλέξανδρος ο Mαυροκορδάτος, εις σελ. σπγ΄ των Iουδαϊκών. O γαρ εξ αργύρου και χρυσού στέφανος, ον αναφέρει εν τω ϛ΄ κεφαλ., τη μοναρχία του Σωτήρος, και τη καθ’ ημάς Eκκλησία αρμόζει, τη συνεστώση εξ Iουδαίων και Eθνών. Mερικοί δε λέγουσιν, ότι ο Προφήτης ούτος μαρτυρικού τέλους ηξιώθη. Σημείωσαι, ότι ο Ζαχαρίας ούτος και ο Aγγαίος και ο Mαλαχίας, καλούνται Προφήται του δευτέρου Nαού, ως ακμάσαντες εν τω καιρώ εκείνω, ότε ο Ζοροβάβελ αυτόν έκτισεν, ως λέγει ο Kανόνικος Kλήμης εν τη ανασκευή της τελευταίον διερμηνευθείσης Διαθήκης.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Aι Άγιαι Mάρτυρες Mάρθα και Mαρία αι αδελφαί, συν τω Oσίω Λυκαρίωνι, ξίφει τελειούνται

Εις την Μάρθαν και Μαρίαν
Άσπερ παρήξεν εις το φως γαστήρ μία,
Mάρθαν Mαρίαν, έν στεροί φωτός ξίφος.

Εις τον Λυκαρίωνα
Διπλούν εδέξω Λυκαρίων το στέφος,
Όσιος οία και αθλητής Kυρίου.

Aύται αι Άγιαι ήτον αδελφαί κατά σάρκα, και εζούσαν κατ’ ιδίαν, μεταχειριζόμεναι παρθενίαν. Eπειδή δε έτυχε να περάση ο ηγεμών από το οσπήτιον εκείνο, εις το οποίον εκατοίκουν, έσκυψαν από το παράθυρον, και είπον, ότι είναι Xριστιαναίς. O δε ηγεμών λυπούμενος, ελεεινολόγει τον θάνατον οπού έχουν να λάβουν εις την νεότητά των. Aι δε Άγιαι ανταπεκρίθησαν, ότι, ο διά τον Xριστόν θάνατος, δεν είναι θάνατος, αλλά ζωή, η οποία τέλος δεν έχει. Tούτο το ίδιον ωμολόγησε και ο Άγιος Oσιομάρτυς Λυκαρίων, ο οποίος ήτον παις μοναχός, και σύντροφος των Aγίων. Όθεν κατά προσταγήν του ηγεμόνος και οι τρεις εκαρφώθησαν εις τρεις σταυρούς. Tελευταίον δε, απεκεφαλίσθησαν με ξίφος από τους δημίους, και έτζι παρέδωκαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού, και έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου¹.

Σημείωση

1. Σημείωσαι, ότι το ενταύθα παρά τω Mηναίω κείμενον δίστιχον του Aγίου Λυκαρίωνος, ευρίσκεται κατά την εβδόμην του Iουνίου, όταν εορτάζεται ο Άγιος Mάρτυς Λυκαρίων, και το Συναξάριον αυτού γράφεται. Eκείνω γαρ μάλλόν εστιν αρμόδιον, ή τούτω.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Φέρεται εις γνώσιν του ευσεβούς πληρώματος της Εκκλησίας ότι, την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026, θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας στο Πλατύ Αγλαντζιάς το ετήσιο μνημόσυνο του διδασκάλου του γένους ημών Λουκή Ακρίτα (ο οποίος κατάγεται από την κατεχόμενη κωμόπολη της Μόρφου) και των τεθνεώτων Δημάρχων και Δημοτικών Συμβούλων της Μόρφου. Του μνημοσύνου θα προΐσταται ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Φώτιος Ιωακείμ.

Οι Ακολουθίες του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας θα αρχίσουν στις 6:30 π.μ.

Διαβάστε: Η Μόρφου και ο Λουκής Ακρίτας. 61 χρόνια από τον θάνατο του πανελλήνιου δημοσιογράφου, λογοτέχνη και πολιτικού

Του Τάκη Χατζηδημητρίου*

Σήμερα τιμούμε τον Λουκή Ακρίτα, το Μορφίτη που έγινε πανελλήνιος. 

Η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του Λουκή Ακρίτα διαμορφώθηκε μέσα στα σχολεία, στα αναγνωστήρια, μέσα στη ζωντάνια του Μόρφου, με τις συζητήσεις, τις εντάσεις, τις θορυβώδεις και αξέχαστες εκλογικές αναμετρήσεις.

Μεγάλη ήταν η εμπειρία του και στο σπίτι των γονιών του. Ο Χατζηγιαννακός με τα άλογα, την άμαξα, τα ταξίδια και από πλάι ο Χρίστος Καττιρτζήγιαννης, αδερφός της μητέρας του, με τη θρυλική παρουσία και τις ατέλειωτες ιστορίες του. Όπως ο ίδιος ο Λουκής ομολογεί «Στο νησί, (ο Χρίστος Καττιρτζήγιαννης) είναι γνωστός για τις παληκαριές του. Παντού μπορεί ν’ ακούσει κανείς ανέκδοτα γύρω από το όνομά του […]Το θαυμασμό μου στην έντονη προσωπικότητά του τον είχα από μικρό παιδί. Μπορεί γιατί ανατράφηκα κάτω από τη σκιά του».

Πρώτος διορισμός του Λουκή Χατζηγιαννακού, αμέσως μετά που τελείωσε το Παγκύπριο Διδασκαλείο το 1926, στην Ελληνική Σχολή στου Μόρφου.

Υπηρέτησε, στη συνέχεια, ως δάσκαλος στο Πραστειό του Κελλακιού και στη Σύγκραση . Χρόνια εργασίας αλλά και μελέτης και στοχασμού. Χρονογραφήματα στο Χρόνο της Λεμεσού και κείμενα για τη ζωή του αγρότη στο Νέο Κυπριακό Φύλακα.

Το καλοκαίρι του 1930 κάνει το μεγάλο άλμα. Φεύγει από την Κύπρο. Δεν πηγαίνει στην Αυστραλία, όπως ο μεγαλύτερος του αδερφός Χρίστος, ούτε στις ΗΠΑ όπως οι άλλοι χωριανοί του. Τα σχέδια και τα όνειρά του είναι διαφορετικά. Με δύο συστατικές επιστολές στις αποσκευές του ξεκινά για την Αθήνα, για να συνδέσει το όνομά του με το εθνικό, πνευματικό και πολιτικό κέντρο του Ελληνισμού. Όνειρο και σχέδιο του να δώσει έργο, να μετάσχει στο ελληνικό γίγνεσθαι.

Όλα αυτά, όμως, δεν προσφέρονται στο Λουκή με την άφιξή του στην Αθήνα. Περνά μια απέραντη περιπέτεια. Στα πρώτα δυο χρόνια δοκιμάζει την ανεργία, τη στέρηση, τις απανωτές απορρίψεις, την πείνα. Φτάνει σε απόγνωση. Του γράφουν από το σπίτι να γυρίσει. Εύκολος ο δρόμος του γυρισμού. Η Αθήνα απλά μια περιπέτεια. Προτιμά, όμως, να μείνει και να παλέψει με τη μοίρα του.

«Δεν έγραψα τόσο καιρό, λέγει στους δικούς του, γιατί ντρεπόμουνα. Τι να έγραφα;… Αυτή η σιωπή μου – ήταν η σιωπή ενός νέου που πολεμούσε».

Πέρασε τη δοκιμασία και άντεξε. Δημοσιογράφος πια στην Πρωία και την Εστία. Αυτή ήταν η πιο καθοριστική νίκη της ζωής του. Ήταν η απαρχή. Σε τρία χρόνια κυκλοφορεί το μυθιστόρημα Νέος με καλάς συστάσεις.Το πρώτο αυτό μυθιστόρημα του Λουκή υπήρξε έκπληξη και κάτι το καινούργιο στην Ελλάδα του μεσοπολέμου. Ένας νέος συγγραφέας, άγνωστος μέχρι εκείνη την εποχή, έπαιρνε ξαφνικά θέση σε αυτό που αργότερα ονομάστηκε γενιά του 1930. Μια γενιά που άφησε βαθιά τα σημάδια της στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1936, κυκλοφορεί το δεύτερό του μυθιστόρημα Κάμπος χαρισμένο στους μορφίτες γονείς του, το Χατζηγιαννακό και την Ελεγκού.

Διηγήματά του δημοσιεύονται στα Κυπριακά Γράμματα και στο περιοδικό Πάφος.

Ως δημοσιογράφος ζει έντονα την ταραγμένη δεκαετία του1930. Συναντά τον Ελευθέριο Βενιζέλο και μαθητεύει στη σχολή της πολιτικής του σκέψης.

Γνώρισε το Γεώργιο Παπανδρέου και άρχισε έκτοτε μια γόνιμη, μαζί του, συνεργασία.

Αισθάνεται ασφυκτικά μέσα στο καθεστώς του Μεταξά. Αυτούς τους ταραγμένους καιρούς παραμένει μια ανεξάρτητη οντότητα με σταθερούς προσανατολισμούς.

Γράφει στον εξάδελφο του Ευριπίδη Ιωαννίδη. «Ο κόσμος είναι πλατύς. Κι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να μπει εκεί που του αρέσει. Φθάνει να μπορεί. Νοιώθω ότι μπορώ, ένα κίνητρο με σπρώχνει όπου υπάρχει δράση, κίνηση, δημιουργία, αιωνιότης ίσως με την πιο πλατιά έννοια της λέξης . […] Προσπαθώ. Πώς; Μια οργανωμένη προσπάθεια που δεν φοβάται τις αποτυχίες και δε μεθύσκεται από εύκολές επιτυχίες».

Ο πόλεμος τον βρίσκει στρατιώτη στα αλβανικά βουνά Γράφει και πάλι του Ευριπίδη: «Σου γράφω από τα Αλβανικά βουνά για να σου στείλω τον χαιρετισμό και την αγάπη μου. Είμαι κατενθουσιασμένος που, μαζί με τις χιλιάδες των νέων, κάνω το καθήκον μου απέναντι των ανθρώπων. Η ατμόσφαιρα που ζούμε και κινούμεθα είναι αληθινά ηρωική και οι στιγμές αυτές είναι αξέχαστες γιατί μας αναβαπτίζουν, μας αναγεννούν»

Γράφει και στον αδερφό του Χρίστο: «Τρεις μήνες που βρίσκομαι στο μέτωπο και πατώ τα Αλβανικά βουνά. […] Δυο πράγματα κυριάρχησαν στη ζωή μου: Το όραμα της ελευθερίας και εσείς».

Η κατοχή τον βρίσκει στην αντίσταση, το Γενάρη του 1942 με την παράνομη εφημερίδα Ελευθερία. Αργότερα μέλος της τριμελούς επιτροπής που αντιπροσώπευε την Κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου στην Ελλάδα. Με αυτή του την ιδιότητα και με κίνδυνο της ζωής του διαπραγματεύεται με τους Γερμανούς την απελευθέρωση της Αθήνας. Στο μεταξύ εκδίδει τη δική του παράνομη εφημερίδα Καθημερινά Νέα, που συνεχίζει την έκδοσή της και μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας. Ο πόλεμος και η κατοχή διαμόρφωσαν το φρόνημα, την ιδεολογία και τους προσανατολισμούς του. Ο Λουκής μετά την απελευθέρωση δεν ήταν απλά ο εκδότης μιας εφημερίδας, ούτε μόνο μέτοχος σε κάποιες στιγμές της ιστορίας της Ελλάδας. Με τη δράση, τις θέσεις και τις απόψεις του αναδείχθηκε, εκείνη τη δύσκολη ώρα, σε μαχητή και καθοδηγητή.

Ένα παιδί από του Μόρφου παίρνει πάνω του το βάρος του ελληνικού δράματος. Ξέρει τι σημαίνει Ελλάδα. Μιλά με μόνο εφόδιο το αίσθημα της εθνικής ευθύνης. Απευθύνεται προς όλους, ως ίσος προς ίσους. Προς τον Αντιβασιλέα, τον πρωθυπουργό, τους αρχηγούς των κομμάτων, με ενόραση, με αναλύσεις, με προφητική σκέψη και κριτικές προβλέψεις, υποδεικνύοντας στόχους και σκοπούς. Στρέφεται προς τους ξένους. Ζητά από αυτούς υπευθυνότητα. Δεν επιτρέπει εμπλοκή στα κοινά της Ελλάδας.

Ενώ ο πόλεμος τέλειωσε για τον υπόλοιπο κόσμο, στην Ελλάδα αντί για λευτεριά, υφέρπει ο εμφύλιος.

Αυτόν προσπαθεί να αποτρέψει ο Λουκής. Οι δυνάμεις, όμως, της καταστροφής είναι υπέρτερες. Το δράμα του έθνους ήταν και δικό του δράμα. Η ήττα της μετριοπάθειας και της εθνικής ενότητας ήταν και δική του ήττα. Η απομόνωση και η εξουδετέρωση της Ελλάδας ήταν και δική του μοναξιά.

Η θύελλα των καιρών συμπαρασύρει και τα Καθημερινά Νέα. Ο Λουκής όμως δεν παραιτείται. Ετοιμάζεται για τη νέα του εξόρμηση.

Την εποχή των Καθημερινών Νέων ακολουθεί μια δημιουργική περίοδος . Τελειώνει τα δυο θεατρικά του έργα, Θεοδώρα και Όμηροι. Τότε κυκλοφορεί και το βιβλίο του Αρματωμένοι για το αλβανικό έπος, που ο Κ. Θ. Δημαράς θεωρεί ως «το πιο σημαντικό έργο από όσα έχουν θέμα τον πρόσφατο πόλεμο».

Παράλληλα εργάζεται για να εκδώσει νέα καθημερινή Εφημερίδα τα Ελληνικά Χρονικά, μια μεγάλη προσπάθεια που τελικά ναυάγησε.

Γράφει στην ανεψιά του Ήβη «Ίσως η πτώση αυτή να με βοηθήσει πιο πολύ. Γιατί ποτέ δεν έχω αντλήσει τόση δύναμη όσο από την αποτυχία των Ελληνικών Χρονικών. Ενώπιος ενωπίω συνεχίζω την πορεία μου. Και το τέρμα της πορείας αυτής είναι η συνείδηση ότι το πέρασμά μου από τον κόσμο αυτό ήταν ωφέλιμο δημιουργικό για τους συνανθρώπους μου».

Πέρασε ο Λουκής μέσα από το καμίνι του προβληματισμού, μεταξύ πνεύματος και πολιτικής. Παλαιότερα απέρριψε προτάσεις εμπλοκής στην πολιτική, ακόμη και σε υπουργικές θέσεις. Τελικά λογάριασε ότι θα μπορούσε να υπηρετήσει τον τόπο με τις δυνατότητες και την αποτελεσματικότητα που η πολιτική προσφέρει.

Είναι τότε που το Σεπτέμβρη του 1951 εκλέγεται πρώτος βουλευτής Αθηνών.

Ανάμεσα στους πρώτους που συγχάρηκαν το Λουκή ήταν και ο Δήμαρχος Μόρφου, Πολύκαρπος Νικολόπουλος.

Ο Λουκής απαντά:

Αγαπητέ μου κ. Δήμαρχε

«Βεβαιωθείτε ότι η εντονωτέρα συγκίνησις την οποίαν εδοκίμασα μετά την εκλογή μου, ως βουλευτού Αθηνών, ήτο το συγχαρητήριον τηλεγράφημα που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε εκ μέρους των συνδημοτών μας». Διαβεβαιώνει το Δήμαρχο ότι θα προσφέρει εις την Κοινήν Μεγάλην υπόθεση όσα του επιτρέπουν οι δυνάμεις του. Και καταλήγει: « Θα σας παρακαλέσω, κ. Δήμαρχε, να διαβιβάσετε τας ευχαριστίας μου προς τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Μόρφου και δι’ αυτών προς τους χωριανούς μου, τους οποίους παρακολουθεί το ενδιαφέρον και η αγάπη μου».

Τον Ιούλιο του επόμενου χρόνου επισκέπτεται την Κύπρο και φυσικά το δημαρχείο και την οικογένειά του στου Μόρφου και τη Ζώδια. Ήταν μια ευτυχισμένη στιγμή στην πολυτάραχη και δραματική, πολλές φορές, ζωή του.

Εκείνη η πρώτη βουλευτική του θητεία ήταν σύντομή, άφησε όμως δυνατά μηνύματα για την Κύπρο και για την Ελλάδα. Ανακίνησε πρώτος το Κυπριακό στον ΟΗΕ και αγωνίστηκε εναντίον της καταδίκης σε θάνατο του Μπελογιάννη και των συντρόφων του.

Ακολουθεί μια περίοδος στη ζωή του με πολλές προσπάθειες, αλλά και νέες δοκιμασίες.

Εκείνες ακριβώς τις δύσκολες ώρες οι δημοτικές αρχές του Μόρφου δίνουν το όνομά του στο δρόμο του σπιτιού του. Βαθύ ήταν το αίσθημα της ευγνωμοσύνης του προς το Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο.

Η δεκαετία του 1950 είναι όμως και η εποχή που το Κυπριακό μπαίνει σε νέα περίοδο. Συμμετέχει στην αποστολή στις ΗΠΑ για υποστήριξη της πρώτης προσφυγής στα Ηνωμένα Έθνη. Ως Εθναρχικός Σύμβουλος αρθρογραφεί στην εφημερίδα Ελευθερία της Αθήνας. Κείμενα που αποτελούν εθνικό κεφάλαιο.

Όταν το Κυπριακό καταλήγει στις Συμφωνίες της Ζυρίχης, γράφει: «Η Συμφωνία […] θέτει τον Ελληνισμό απέναντι μιας από τας πλέον λεπτάς και επικινδύνους δοκιμασίας της ιστορικής του διαδρομής. Συγχρόνως τον εξαναγκάζει ν’ αντιμετωπίσει με δημιουργικήν φαντασίαν και ρεαλισμόν νέαν και σχεδόν αμετακίνητον πραγματικότητα» Ο Λουκής δακρύζει για την απώλεια της ένωσης, έχει, όμως, συνείδηση των δυσκολιών. Δεν παραμένει σ’ αυτές, υποδεικνύει διεξόδους, τονίζει το αμετακίνητον των συμφωνιών, ζητά ρεαλισμό στην αντιμετώπιση των καταστάσεων και υποστηρίζει ευφάνταστη πολιτική με ενότητα και ευνομία.

Η δικαίωση για το Λουκή ήρθε με τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963. Η εκλογή του ήταν θριαμβευτική. Υπήρχε πια η λαϊκή αναγνώριση και η δυνατότητα πραγμάτωσης του μεγάλου του ονείρου, της συμμετοχής στην προσπάθεια μιας νέας αναγέννησης της Ελλάδας. Και ξαφνικά πάλι στην Κύπρο, το Δεκέμβρη του 1963 όταν ξέσπασαν οι διακοινοτικές. Μια κρίση που επεκτάθηκε στις σχέσεις Αθήνας Λευκωσίας. Δηλώνει στη Λευκωσία: «Όπως κάθε ελεύθερος άνθρωπος και εγώ εκφράζω την οδύνη μου δια τα θύματα εις οιανδήποτε πλευράν και αν ανήκουν […] Πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι ουδείς εις την Ελλάδα επεθύμει η κατάστασις να εκτραχυνθεί εις τοιούτον σημείον». Ο Λουκής εκείνες τις δύσκολες ώρες είναι φορέας μηνυμάτων ανθρωπισμού και συνιστά μετριοπάθεια και ενότητα. Κατά τη σύντομη παραμονή του επισκέφθηκε και πάλι το δημαρχείο του Μόρφου και τη Ζώδια.

Ο θρίαμβος του Λουκή επαναλήφθηκε στις εκλογές της 16ης Φεβρουάριου 1964. Τώρα πια έμεναν πίσω όλες οι δυστυχίες και αποτυχίες του παρελθόντος. Μπροστά του ανοιγόταν ένας νέος δρόμος δικαίωσης και αναγνώρισης με το διορισμό του ως Υφυπουργού Παιδείας, με σκιώδη στην πραγματικότητα, υπουργό τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, Γεώργιο Παπανδρέου.

Ήταν η μεγάλη ώρα της ανόρθωσης της χώρας μέσα από την παιδεία και τη μάχη αυτή έδινε ο Λουκής Ακρίτας, ο δάσκαλος από του Μόρφου.

Αμέσως μετά παρουσιάστηκαν τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειάς του. Η επέμβαση στο Λονδίνο πήγε καλά. Πέθανε, τελικά από μετεγχειρητικό συμβάν. Τον αποχαιρέτισε ο πρωθυπουργός: «Άδικος ο θάνατος σου Λουκή. Μόλις έφθασες στην κορυφήν έλαμψε η αστραπή και ήταν κεραυνός. Τώρα μόλις ευρίσκεσο εις την χαρά, εις την γονιμότητα, εις την καρποφορίαν της δημιουργίας και φεύγεις.»

Η Ελλάδα εκείνη τη μέρα κήδευε το γιο του Χατζηγιαννακού και της Ελεγκούς από του Μόρφου που έγινε πανελλήνιος.

Όταν αναφερόμαστε σε όλες αυτές τις μορφές που η κοινωνία και η ιστορία του Μόρφου μας κληροδότησε αναλαμβάνουμε κι εμείς την ευθύνη της συνέχειας.

Οι συνθήκες δύσκολες, επώδυνες, τραυματικές. Του Μόρφου κατεχόμενο για σαράντα έξι χρόνια.

Η απάντησή μας σαφής και συγκεκριμένη: Θα εργαστούμε πέραν της ηττοπάθειας και πέραν της κατοχής, για ένα διαφορετικό αύριο. Θα προχωρήσουμε βήμα με βήμα. Δεν είναι τα μεγάλα λόγια και οι ηχηρές διακηρύξεις που αλλάζουν τις καταστάσεις, αλλά η συστηματική προσπάθεια. Πράγμα όχι εύκολο και όχι ακίνδυνο

Άλλωστε και οι άνθρωποι που σήμερα τιμούμε προχωρούσαν βήμα με βήμα, με επιμονή και πίστη, για να κάνουν του Μόρφου καλύτερο. Σ’ αυτό αποβλέπει και η δική μας αποστολή. Να διαφυλάξουμε ό,τι μας κληροδοτήσαν οι αιώνες και η ιστορία. Του Μόρφου ήταν χθες, είναι σήμερα και θα είναι και αύριο ο τόπος μας. Έτσι τιμούμε τους Δημάρχους και το Λουκή Ακρίτα. Διατηρούμε ισχυρή την ελπίδα ότι θα ξαναδούμε το Λουκή Ακρίτα να μας καλωσορίζει χαμογελαστός εκεί στα σχολεία, στην είσοδο του Μόρφου.

***

* Ομιλία στο ετήσιο μνημόσυνο, που τέλεσαν την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020, στον ιερό ναό Αγίας Βαρβάρας, στο Πλατύ Αγλαντζιάς, ο Δήμος Μόρφου, η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου και η ΟΕΛΜΕΚ Μόρφου.