Γράφει  ο  Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, δικηγόρος Αθηνών

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας οι πολίτες αναγκάστηκαν να μεταφέρουν τη ζωή τους από τον πραγματικό χώρο στο εικονικό περιβάλλον

Παρατηρούμε όλοι με μεγάλη αγωνία τις θερμές γεωπολιτικές εξελίξεις που σημειώνονται τόσο στην ανατολική Ευρώπη (ρωσο-ουκρανική εμπόλεμη σύγκρουση) όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου διαδραματίζονται πρωτοφανή γεγονότα, τα οποία προλειαίνουν το έδαφος για την επικράτηση της «αιώνιας ειρήνης», αλλά ενδεχομένως να οδηγήσουν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή σε ένα δεύτερο φονικότερο ημίχρονο ένοπλης αντιπαράθεσης μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν.

Την ίδια στιγμή, γινόμαστε μάρτυρες ενός οργανωμένου και ταυτόχρονα σιωπηλού σχεδίου εποικισμού και δημογραφικής αλλοίωσης του ελληνικού πληθυσμού, το οποίο υλοποιείται με τη μαζική και αθόρυβη εισβολή χιλιάδων παράνομων μεταναστών.

Η κατάσταση αυτή εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την κοινωνική ασφάλεια, συνοχή και σταθερότητα, καθώς κρίνεται πολύ πιθανό ανάμεσα στον τεράστιο αυτό όγκο της εργαλειοποιημένης δυστυχίας να έχουν παρεισφρήσει και ακραία στοιχεία ισλαμικής βίας, και επομένως καλούμαστε όλοι να βρισκόμαστε σε κατάσταση αυξημένης εθνικής επιφυλακής.
Μέσα σε αυτό το ζοφερό και εκρηκτικό γεωπολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον προστίθεται και η έκδοση του προσωπικού αριθμού, ευελπιστώντας ότι δεν θα καθυστερήσει η ενεργοποίηση των πνευματικών νόμων που θα λυτρώσει τον σύγχρονο άνθρωπο από την ύπουλη παγίδα της αριθμοποίησης.

Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η νομοθέτηση του προσωπικού αριθμού ως υποχρεωτικού στοιχείου για την επαλήθευση της ταυτότητας των φυσικών προσώπων έρχεται σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία οι ατομικές και συλλογικές αντιστάσεις των πολιτών έχουν σχεδόν εξουδετερωθεί, ενώ η κοινωνία έχει εισέλθει σε μια κατάσταση προϊούσας πνευματικής και ηθικής αποσύνθεσης.

Η στάση της Εκκλησίας

Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς στεκόμαστε απαθείς και αδιάφοροι, παρακολουθώντας την Ελλάδα να γκρεμίζεται, την πίστη να χάνεται, την αλήθεια της Ορθοδοξίας να σχετικοποιείται, και όχι μόνο δεν αντιδρούμε, αλλά προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει το παραμικρό και βυθιζόμαστε στον μικρόκοσμο της ψεύτικης ζωής μας.

Οι άνθρωποι φαίνεται να έχουν χάσει την εσωτερική φωνή της συνειδήσεώς τους, αδυνατώντας να διακρίνουν το καλό από το κακό, το γλυκό από το πικρό, το όμορφο από το άσχημο, ενώ την ίδια στιγμή καταφεύγουν σε ένα ατέρμονο σκρολάρισμα του κινητού τηλεφώνου, που αποδιοργανώνει τη σκέψη τους και τους ωθεί στην αδιαφορία και την κοινωνική παθητικότητα.

Οι πολίτες, παραμένοντας προσκολλημένοι στις τηλεοράσεις τους, γίνονται εύκολα θύματα της τηλεοπτικής χειραγώγησης των διαπλεκόμενων Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, τα οποία όχι μόνο παραπλανούν τους πολίτες, αλλά και τους εκπαιδεύουν να είναι «υπάκουα στρατιωτάκια» στα παράνομα κελεύσματα του ψηφιακού ολοκληρωτικού κράτους.

Σε μερικά μόλις χρόνια δεν θα έχει μείνει τίποτα όρθιο. Οταν τα πάντα κατεδαφίζονται με εκπληκτική ταχύτητα και με απύθμενη σκληρότητα, εμείς επιμένουμε να ζούμε στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, σχεδιάζοντας την έξοδο του επόμενου τριημέρου.

Την ίδια στιγμή, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με την πρόσφατη ανακοίνωσή της για τον προσωπικό αριθμό αγνόησε παλαιότερες δικές της αποφάσεις αναφορικά με τις νέες ταυτότητες και την κάρτα του πολίτη, δίνοντας την εντύπωση ότι δεν λειτουργεί πλέον ως Θεοΐδρυτος θεσμός, αλλά ως πολιτικό κόμμα που μεταβάλλει και «εκσυγχρονίζει» τις απόψεις του.

Η Εκκλησία της Ελλάδος καταπίκρανε ακόμα μία φορά τα πιστά παιδιά της, επιβεβαιώνοντας μια δυσάρεστη αλήθεια, η οποία ήταν ήδη ορατή από την εποχή της πανδημίας: ότι δηλαδή η Εκκλησία έχει μετασχηματιστεί από φιλόστοργη Μάνα του Γένους σε κακή και άσπλαχνη μητριά που βάζει πλάτη στο εκάστοτε αφήγημα της Νεοταξίτικης Εξουσίας.

Δυστυχώς, αποδεικνύεται -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- ότι οι σύγχρονοι εκκλησιαστικοί ταγοί έχουν κάνει προ πολλού καιρού την επιλογή τους, καθώς έχουν συνταχθεί με το αλλοτριωμένο πνεύμα της διεφθαρμένης κοσμικής εξουσίας. Από ποιμένες των λογικών προβάτων του Χριστού μεταλλάχθηκαν (τον καιρό της πανδημίας) σε εμβολιοποιμένες, ενώ σήμερα στην εποχή του ψηφιακού ολοκληρωτισμού μεταβάλλονται σε διαπρύσιους κήρυκες ή σε σιωπηλούς και αδιάφορους θεατές του νέου συστήματος ηλεκτρονικής ταυτοποίησης, παρασύροντας αθώες ψυχές στην άβυσσο της απωλείας και στην παγίδα της ψηφιακής επιτήρησης.

Στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς, ο εφημεριακός κλήρος καλείται να αγνοήσει την τραγική ανακοίνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος και να επωμιστεί τη βαριά ευθύνη για τη διαφύλαξη της ιερότητας και της μοναδικότητας του ανθρωπίνου προσώπου, στηλιτεύοντας τη σατανική αριθμοποίηση και απευθύνοντας έκκληση στους πολίτες να απορρίψουν όχι μόνο τη λήψη, αλλά και τη χρήση και την εν γένει αξιοποίηση του προσωπικού αριθμού, απέχοντας από το νέο ηλεκτρονικό σύστημα προσωπικής ταυτοποίησης.

Ομως, το καταλυτικό γεγονός της παγκόσμιας ιστορίας από το οποίο ξεκίνησε το σχέδιο καθυπόταξης της ανθρωπότητας στη Νεοταξίτικη Ολιγαρχική Ελίτ, προκαλώντας κοσμογονικές αλλαγές και φέροντας κυριολεκτικά τα πάνω κάτω στη ζωή των ανθρώπων, ήταν η πανδημία του κορονοϊού και ο μαζικός εμβολιασμός που ακολούθησε με υγειοβλαπτικά και άχρηστα φαρμακευτικά παρασκευάσματα.

Η μάσκα, προστάδιο του Προσωπικού Αριθμού

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας οι πολίτες αναγκάστηκαν να μεταφέρουν τη ζωή τους από τον πραγματικό χώρο στο διαδικτυακό εικονικό περιβάλλον, αξιοποιώντας τα ψηφιακά εργαλεία πληρωμών και συναλλαγών. Ο τρόπος διαχείρισης της πανδημίας ήταν αυτός που έθεσε τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας ψηφιακής κουλτούρας, εξοικειώνοντας τους πολίτες με το ηλεκτρονικό εμπόριο και με τη διαδικασία των ψηφιακών χρηματοοικονομικών συναλλαγών.

Δηλαδή, η πανδημία του κορονοϊού ήταν ο κρίσιμος παράγοντας που συνετέλεσε στη ραγδαία μετάβαση της ανθρωπότητας στην ψηφιακή εποχή. Προς επίρρωση της πιο πάνω θέσης, υπενθυμίζουμε μια παλαιότερη δήλωση του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος, κατά τη διάρκεια διαδικτυακής συζήτησης, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του συνεδρίου «Europe 2021», είχε δηλώσει μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Χρησιμοποιήσαμε την πανδημία ως μια ευκαιρία να προσφέρουμε μια σειρά ψηφιακών υπηρεσιών στους πολίτες. Μέσω του ψηφιακού μετασχηματισμού αναμορφώνουμε τον ιστό του ελληνικού κράτους».

Βέβαια, στην Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη αρκεί μια δυνατή νεροποντή διάρκειας είκοσι λεπτών για να αποδειχθεί η παροιμιώδης ανικανότητα του επιτελικού κράτους, καθώς στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους φανάρια τίθενται εκτός λειτουργίας σε σημαντικούς οδικούς κόμβους, προκαλώντας συνθήκες ασύλληπτου κυκλοφοριακού χάους, ενώ οι πλημμυρισμένοι δρόμοι μεταβάλλονται σε ορμητικούς χειμάρρους, με αποτέλεσμα να καθίστανται απροσπέλαστοι και επικίνδυνοι για κάθε πεζό που θα τολμήσει να κυκλοφορήσει, δείχνοντας εμπιστοσύνη στις παραπλανητικές δηλώσεις του πρωθυπουργού «περί αναμόρφωσης του ελληνικού κράτους».

Την ίδια στιγμή, η μέση ελληνική οικογένεια βλέπει έντρομη την ακρίβεια να γονατίζει το πενιχρό οικογενειακό της εισόδημα, ενώ ο κ. Μητσοτάκης, ζώντας εδώ και καιρό στο δικό του παράλληλο σύμπαν, πανηγυρίζει για την ψηφιακή Ελλάδα, αντί να ντρέπεται και να απολογείται για τη φτωχοποιημένη Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας η υποχρεωτική χρήση της μάσκας εξασφάλιζε τη συμμετοχή των πολιτών σε κάθε οικονομική, επαγγελματική και κοινωνική δραστηριότητα, κατ’ ανάλογο τρόπο, η υποχρεωτική χορήγηση του προσωπικού αριθμού σε κάθε φυσικό πρόσωπο επιτρέπει την ανεμπόδιστη πρόσβαση του πολίτη στις υπηρεσίες της ψηφιακής διακυβέρνησης.

Η αυτοματοποιημένη έκδοση του προσωπικού αριθμού χωρίς την προηγούμενη σύμφωνη γνώμη του φυσικού προσώπου προαναγγέλλει την επικράτηση του Παγκόσμιου Ψηφιακού Ολοκληρωτικού Κράτους, στο οποίο η ζωή του πολίτη θα είναι αλυσοδεμένη στις ποικιλώνυμες ηλεκτρονικές πλατφόρμες, όπου εκεί τα πάντα θα παρακολουθούνται, τα πάντα θα ελέγχονται και τα πάντα θα καταγράφονται, ακόμη και η ανθρώπινη σκέψη, υπό το άγρυπνο ψηφιακό βλέμμα του «Μεγάλου Αδελφού».

Ομως, αν το καλοσκεφτούμε, η υποχρεωτική χρήση της μάσκας υπήρξε το αναγκαίο προστάδιο για την υποχρεωτική έκδοση του προσωπικού αριθμού.

Σε μια κοινωνία μασκοφορεμένων πολιτών, στην οποία η αναγνώριση της ταυτότητας είναι παντελώς αδύνατη εξαιτίας της απόκρυψης των χαρακτηριστικών του ανθρωπίνου προσώπου, προκύπτει εκ των πραγμάτων η ανάγκη απόδοσης ενός διακριτού κωδικού ταυτοποίησης. Μέσα στο μασκοφορεμένο πλήθος, ο άνθρωπος χάνει την προσωπική του υπόσταση και μεταβάλλεται σε άβουλη και απρόσωπη μονάδα, δηλαδή σε έναν πρώιμο αριθμό, και επομένως για να ταυτοποιηθεί απαιτείται προηγουμένως να αριθμοποιηθεί.

Κατά τη διάρκεια της υγειονομικής κρίσης, επέβαλαν την υποχρεωτική μασκοφορία με το πρόσχημα της προστασίας της δημόσιας υγείας, ενώ στην ψηφιακή εποχή επιβάλλουν την υποχρεωτική αριθμοποίηση με το πρόσχημα της πάταξης της γραφειοκρατίας. Οι Νεοταξίτες χρησιμοποιούν διαρκώς μάσκες, προσωπεία και παραπλανητικά αφηγήματα, πείθοντας την ανθρωπότητα για τους ευγενικούς τους σκοπούς, ενώ στην πραγματικότητα μετέρχονται κάθε τέχνασμα ύπουλης χειραγώγησης, συνωμοτώντας εις βάρος της!

Η μάσκα της υγειονομικής δικτατορίας μετεξελίσσεται στον προσωπικό αριθμό της ψηφιακής σκλαβιάς. Η υποχρεωτική χρήση της μάσκας επέτρεπε την ελεύθερη πρόσβαση του πολίτη στον δημόσιο χώρο, υπό τον όρο να σκεπάζει το πρόσωπό του, ενώ η υποχρεωτική έκδοση και χρήση του προσωπικού αριθμού επιτρέπει την ελεύθερη πρόσβαση του πολίτη στον ψηφιακό χώρο, υπό τον όρο να σκεπάζει το όνομά του.

Η χρήση της μάσκας αλλοιώνει ανεπανόρθωτα την αξία και τη μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου, ενώ ο προσωπικός αριθμός αναιρεί τη σημασία και τη σπουδαιότητα του βαπτιστικού ονόματος ως ικανοποιητικού στοιχείου ταυτοποίησης και αναγνώρισης του πολίτη. Ο άνθρωπος από πρόσωπο μεταπίπτει σε αριθμοποιημένο πράγμα, και μάλιστα ελεγχόμενο σε κάθε του βήμα.

Ψηφιακός αναβαπτισμός

Η υποχρεωτική επιβολή του προσωπικού αριθμού δεν εκμηδενίζει μόνο τη μεγάλη πνευματική αξία του βαπτιστικού ονόματος, αλλά σε βάθος χρόνου θα έχει μια ακόμη δραματικότερη επίπτωση: Η διαρκής και επαναλαμβανόμενη χρήση του προσωπικού αριθμού θα οδηγήσει νομοτελειακά στη λήθη του βαπτιστικού ονόματος, με αποτέλεσμα την επικράτηση του προσωπικού αριθμού, ακόμη και στο πεδίο των προσωπικών και κοινωνικών σχέσεων των ανθρώπων.

Στο δυστοπικό μέλλον, που πλησιάζει με βήμα γοργό, οι άνθρωποι δεν θα συστήνονται με τα βαπτιστικά τους ονόματα, αλλά με τους προσωπικούς τους αριθμούς.

Ομως, το χειρότερο είναι ότι το κράτος παύει να ενδιαφέρεται για το ονοματεπώνυμο του πολίτη και τον αναβαπτίζει μέσα στην ψηφιακή κολυμβήθρα των ηλεκτρονικών πλατφορμών της παγκόσμιας ψηφιακής διακυβέρνησης, δίνοντάς του για βαπτιστικό όνομα έναν μοναδικό δωδεκαψήφιο προσωπικό αριθμό.

Οπως η Ορθόδοξη Εκκλησία αποκλείει τους αβάπτιστους ανθρώπους από τη Χάρη και την Ευλογία των Ιερών Μυστηρίων της, κατ’ ανάλογο τρόπο και η Ολοκληρωτική Εξουσία αποκλείει τους ανάριθμους πολίτες, δηλαδή εκείνους που αρνούνται να λάβουν το ψηφιακό βάπτισμα της δαιμονικής αριθμοποίησης από κάθε συναλλαγή με τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Οπως ο άνθρωπος αριθμεί τα πράγματα, τα αντικείμενα και τα ταξινομεί μέσα στον χώρο, έρχεται η πολιτική εξουσία να αριθμοποιήσει τον άνθρωπο, αποδίδοντάς του έναν μοναδικό δωδεκαψήφιο προσωπικό αριθμό. Ομως, ο άνθρωπος δεν είναι πράγμα, είναι ψυχοσωματική οντότητα.

Η δαιμονική ΝΤΠ έρχεται και αποδίδει στο ανθρωποειδές ρομπότ όνομα και το αποκαλεί «ΣΟΦΙΑ», ενώ στον άνθρωπο, που διαθέτει όνομα, διαγράφει το όνομά του και του αποδίδει αριθμό. Και αυτό γίνεται προκειμένου να υλοποιηθεί ένας διπλός στόχος: Ο πρώτος στόχος αποσκοπεί στη βαθμιαία υποβάθμιση του ανθρώπου από έμψυχο δημιούργημα του Θεού σε αριθμοποιημένο πράγμα, δηλαδή σε αντικείμενο, μέσω της διαρκούς και επαναλαμβανόμενης χρήσης του προσωπικού αριθμού.

Ο δεύτερος στόχος είναι ακόμη πιο μοχθηρός από τον πρώτο και υποδηλώνει τη μελλοντική κυριαρχία των νοήμονων μηχανών επί της κορωνίδος της Θείας Δημιουργίας. Είναι προφανές ότι στο μέλλον οι μηχανές Τεχνητής Νοημοσύνης θα έχουν όνομα, ενώ οι άνθρωποι θα έχουν αριθμό και η ζωή τους θα ελέγχεται και θα καθορίζεται από την ανώτερη νοημοσύνη των μηχανών.

Ο βαπτισμένος άνθρωπος, από υποψήφιος εν Χριστώ πολίτης της Ουράνιας Βασιλείας του Θεού, μετασχηματίζεται σε αριθμοποιημένο και επιτηρούμενο δούλο ενός ψηφιοποιημένου συστήματος ολοκληρωτικής διακυβέρνησης. Η μάσκα δημιούργησε συνθήκες αφόρητης κοινωνικής ομοιομορφίας, ενώ ο προσωπικός αριθμός επιτρέπει τη δημιουργία συνθηκών μαζικής ψηφιακής επιτήρησης.

Στη διάρκεια της πανδημίας είχα ακούσει μια κυρία να λέει την ακόλουθη φράση: «Είμαι ελεύθερη, φοράω τη μασκούλα μου και πάω παντού», κατ’ ανάλογο τρόπο και ο ψηφιακός πολίτης μπορεί να διατυμπανίσει «είμαι ελεύθερος, έχω τον προσωπικό μου αριθμό και είμαι φακελωμένος παντού!».

Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει, αλλά οφείλουμε να το σημειώσουμε: Ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, τη στιγμή της πιο μεγάλης υποδούλωσής του, είτε αυτή είναι υγειονομική είτε ψηφιακή.

Παγκόσμιο ψηφιακό κράτος

Συνεπώς, από την κοινωνία της υγειονομικής επιτήρησης περάσαμε στην κοινωνία της ψηφιακής επιτήρησης, ενώ σήμερα μας καλεί το κράτος να συναινέσουμε στον σχηματισμό του προσωπικού αριθμού της ψηφιακής μας φυλακής.

Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι ο προσωπικός αριθμός του πολίτη δεν είναι ένας προδήλως χρηστικός αριθμός, όπως ισχυρίζεται υποκριτικά η κυβέρνηση, αλλά θα αποτελέσει το ακοίμητο «ηλεκτρονικό μάτι» της αυταρχικής εξουσίας, που θα συλλέγει, θα επεξεργάζεται και θα αποθηκεύει στοιχεία, πληροφορίες και δεδομένα από την πρώτη στιγμή της γέννησης του ανθρώπου μέχρι και το τελευταίο λεπτό του θανάτου του.

Επίσης, οι Νεοταξίτες πολιτικοί θα προσπαθήσουν ακόμη μια φορά να μας παραμυθιάσουν, επιχειρηματολογώντας ότι η ζωή του πολίτη απλοποιείται, αφού θα είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει μόνο έναν αριθμό, δηλαδή τον προσωπικό αριθμό. Η νεοταξίτικη αυτή θέση συνιστά άκρως επικίνδυνη μισο-αλήθεια, επισημαίνοντας ότι και οι κρατούμενοι των φυλακών έναν μοναδικό αριθμό γνωρίζουν, αλλά αυτό δεν τους κάνει περισσότερο χαρούμενους, ευτυχισμένους και ελεύθερους.

Οσοι σήμερα αποδεχθούν απερίσκεπτα τον προσωπικό αριθμό, αύριο χωρίς να το πολυκαταλάβουν θα γνέφουν καταφατικά στην ενσωμάτωση του ηλεκτρονικού τσιπ. Οσοι σήμερα ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την προσωπική τους εξυπηρέτηση και διευκόλυνση, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι θα βρίσκονται υπό τη διαρκή επιτήρηση του ψηφιακού κράτους, απεμπολούν την ιδιότητα του ελεύθερου και σκεπτόμενου πολίτη, προτιμώντας να είναι επιτηρούμενοι και χειραγωγήσιμοι υπήκοοι της αντίχριστης υπερεθνικής ολιγαρχίας.

Αν σήμερα αντισταθούμε σθεναρά στη διαδικασία υποχρεωτικής επαλήθευσης της ταυτότητάς μας μέσω του προσωπικού αριθμού, αλλά κυρίως αν απορρίψουμε τη χρήση του, απέχοντας από κάθε ηλεκτρονική συναλλαγή με τους φορείς του δημοσίου και (αργότερα) του ιδιωτικού τομέα, το αφήγημα του ψηφιακού μετασχηματισμού δεν έχει μέλλον.

Οι πολίτες καλούνται να αφυπνιστούν, κατανοώντας ότι στο περιβάλλον της ψηφιακής διακυβέρνησης κάθε έννοια ιδιωτικότητας εξαφανίζεται και η προσωπική ζωή του πολίτη καθίσταται διάτρητη και απόλυτα διαφανής.

Η εκκολαπτόμενη παγκόσμια κυβέρνηση θα επιδιώξει την ομογενοποίηση της ανθρωπότητας, μέσω της διαμόρφωσης νέων παγκόσμιων θεσμών και εργαλείων, όπως της ψηφιακής διακυβέρνησης, του ψηφιακού νομίσματος και της πανθρησκείας.

Συνεπώς, ο προσωπικός αριθμός αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο ψηφιακού ελέγχου των πολιτών, που θα ενισχύσει τις δομές της ψηφιακής διακυβέρνησης, δηλαδή του πρώτου πυλώνα μιας μελλοντικής παγκοσμιοποιημένης εξουσίας.

Κάθε λεπτό που περνάει το ψηφιακό κράτος γιγαντώνεται, ενώ η ανθρώπινη ελευθερία συρρικνώνεται. Κάθε λεπτό που περνάει ο αδιάφορος πολίτης βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στον νεοταξίτικο ψηφιακό κόσμο της ευκολίας, της άνεσης και της παθητικότητας. Κάθε λεπτό που περνάει η πόρτα της ελευθερίας κλείνει ολοένα και περισσότερο και ο πολίτης κινδυνεύει να εγκλωβιστεί διά παντός στο αιώνιο σκοτάδι της φρικτής ψηφιακής του φυλακής, στην οποία θα αναγνωρίζεται και θα ταυτοποιείται αποκλειστικά και μόνο από τον μοναδικό δωδεκαψήφιο προσωπικό του αριθμό.

Πηγή: trelogiannis

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Κολασσαεῖς Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
1: 18-23

Ἀδελφοί, Χριστὸς ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς Ἐκκλησίας· ὅς ἐστιν ἀρχή, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, ἵνα γένηται ἐν πᾶσιν αὐτὸς πρωτεύων, ὅτι ἐν αὐτῷ εὐδόκησεν πᾶν τὸ πλήρωμα κατοικῆσαι καὶ δι᾽ αὐτοῦ ἀποκαταλλάξαι τὰ πάντα εἰς αὐτόν, εἰρηνοποιήσας διὰ τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ, δι᾽ αὐτοῦ εἴτε τὰ ἐπὶ τῆς γῆς εἴτε τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Καὶ ὑμᾶς ποτε ὄντας ἀπηλλοτριωμένους καὶ ἐχθροὺς τῇ διανοίᾳ ἐν τοῖς ἔργοις τοῖς πονηροῖς, νυνὶ δὲ ἀποκατήλλαξεν ἐν τῷ σώματι τῆς σαρκὸς αὐτοῦ διὰ τοῦ θανάτου, παραστῆσαι ὑμᾶς ἁγίους καὶ ἀμώμους καὶ ἀνεγκλήτους κατενώπιον αὐτοῦ, εἴ γε ἐπιμένετε τῇ πίστει τεθεμελιωμένοι καὶ ἑδραῖοι καὶ μὴ μετακινούμενοι ἀπὸ τῆς ἐλπίδος τοῦ Εὐαγγελίου οὗ ἠκούσατε, τοῦ κηρυχθέντος ἐν πάσῃ κτίσει τῇ ὑπὸ τὸν οὐρανόν, οὗ ἐγενόμην ἐγὼ Παῦλος διάκονος.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
11: 9-13

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαὐτοῦ Μαθηταῖς· αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν· πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται. τίνα δὲ ἐξ ὑμῶν τὸν πατέρα αἰτήσει ὁ υἱὸς ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ; ἢ καὶ ἰχθύν, μὴ ἀντὶ ἰχθύος ὄφιν ἐπιδώσει αὐτῷ; ἢ καὶ ἐὰν αἰτήσει ᾠόν, μὴ ἐπιδώσει αὐτῷ σκορπίον; εἰ οὖν ὑμεῖς, ὑπάρχοντες πονηροὶ, οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν, πόσῳ μᾶλλον ὁ Πατὴρ ὁ ἐξ οὐρανοῦ δώσει πνεῦμα ἀγαθὸν τοῖς αἰτοῦσιν αὐτόν;

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη τῆς ἁγίας ἐνδόξου ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἀναστασίας τῆς Ῥωμαίας

Κάρας τομὴν ἤνεγκε ῥώμῃ καρδίας,
Βλάστημα Ῥώμης, Μάρτυς Ἀναστασία.
Τλῆ δὲ Ἀναστασίη ἐνάτη ξίφος εἰκάδι ὀξύ.

Δύο Ἀναστασίες βρίσκουμε στοὺς βίους τῶν Ἁγίων, ποὺ ἦσαν καὶ οἱ δύο ἐπιφανεῖς καὶ ξακουστὲς γιὰ τὴν φήμη τοῦ γένους τους καὶ γιὰ τὴν ὁμολογία τῆς πίστεώς τους, ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὴν περιφανῆ Ῥώμη.

Ἡ πρώτη παντρεύτηκε διὰ τῆς βίας ἀπὸ τοὺς γονεῖς της, καὶ δὲν συνευρέθηκε μὲ τὸν ἄνδρα της, οὔτε κἂν κοιμήθηκε μαζί του, γιατὶ ἦταν εἰδωλολάτρης, μὲ τὴν πρόφασι πὼς ἦταν τάχα ἄῤῥωστη. Ἔτσι φύλαξε ἄφθαρτη τὴν παρθενία της, διότι λίγες ἡμέρες ἀργότερα πέθανε ὁ ἄνδρας της. Ὡς ἐκ τούτου, πέρασε ὅλη τὴ ζωή της ἀσκητικά, μὲ σωφροσύνη καὶ μὲ ὅλες τὶς ἀρετές, δίνοντας ὅλο τὸ βιός της ἐλεημοσύνη στοὺς φτωχούς. Ἐπισκεπτόταν στὰ δεσμωτήρια τοὺς ἁγίους μάρτυρες, τοὺς παρακινοῦσε νὰ ὑπομένουν τὰ βάσανα γιὰ τὸν Κύριο, τοὺς νουθετοῦσε καὶ τοὺς βοηθοῦσε στὶς βιωτικὲς ἀνάγκες τους.

Ὅταν πλέον τοὺς ἐφόνευαν οἱ τύραννοι, ἔκλεβε τὰ ἱερά τους λείψανα καὶ τὰ ἐνταφίαζε μὲ εὐλάβεια κι ἀγάπη. Ἐνῶ ἔκανε αὐτὴ τὴν καθημερινὴ ἐργασία, τὄμαθαν οἱ ἀσεβεῖς, καὶ τελειώθηκε διὰ πυρός, ἀνεβαίνοντας πρὸς τὸν Κύριο ὡς ὀσμὴ εὐωδίας. Ἐπιτελοῦμε τὴ μνήμη της στὶς 22 ∆εκεμβρίου.

***

Ἡ δεύτερη ἁγία Ἀναστασία δὲν παντρεύτηκε καθόλου, οὔτε ἀγάπησε τοὺς κοσμικοὺς θορύβους. Τὸν Χριστὸ ἐπόθησε ἀπὸ μικρή, καὶ σήκωσε τὸν χρηστὸ καὶ γλυκύτατο ζυγὸ Του, καὶ βάσταξε τὸ ἐλαφρὸ φορτίο Του, δηλαδὴ ἔγινε μοναχή. Ὕστερα πάλι ἀξιώθηκε νὰ μαρτυρήση, καὶ ὑπέμεινε διάφορα καὶ πάνδεινα βασανιστήρια μὲ πολλὴ ἀνδρεία καὶ γενναιότητα γιὰ χάρη τοῦ οὐρανίου Νυμφίου. Γιαυτὸ καὶ δοξάστηκε πολὺ ἀπὸ Αὐτὸν μὲ τριπλὸ στεφάνι: ἕνα γιὰ τὴν παρθενία της, δεύτερο γιὰ τὴν ἄσκησί της, καὶ τρίτο γιὰ τὸ μαρτύριό της, καθὼς θὰ διηγηθοῦμε λεπτομερῶς στὴ συνέχεια.

Αὐτὴ ἡ ἀξιέπαινη κόρη, ποὺ φέρει τὸ ὄνομα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Χριστοῦ, ἀπαρνήθηκε πατέρα, μητέρα καὶ συγγενεῖς, μίσησε πλοῦτο, δόξα καὶ κάθε σωματικὴ ἡδυπάθεια, ἐγκατέλειψε ὅλα τὰ φθαρτὰ καὶ πρόσκαιρα ἀγαθά, γιὰ νὰ ἀπολαύση τὰ μόνιμα καὶ αἰώνια. Εἴκοσι χρονῶν μπῆκε σὲ μοναστήρι, καὶ τὴν ἔκειρε μοναχὴ μιὰ ἐνάρετη καὶ γραμματισμένη μοναχὴ ὀνόματι Σοφία, ἡ ὁποία τὴν δίδασκε καὶ τὴν νουθετοῦσε μὲ ἐπιμέλεια στὴ μοναχικὴ πολιτεία. Ἡ Ἀναστασία πλέον, γνωστικὴ καὶ συνετὴ ὄντας, προέκοπτε διαρκῶς μὲ τὶς νουθεσίες τῆς διδασκάλισσας καὶ ἔδειχνε πολλὴ ἀρετή. Ἡ Σοφία πάλι, βλέποντας τὴν πνευματική της κόρη νὰ προκόβη στὸν ἔνθεο ἔρωτα, δόξαζε τὸν Κύριο.

Ὁ κοινός μας ἐχθρὸς ὅμως φθόνησε τὴ γενναιότητα τῆς κόρης, καὶ τῆς ἔδωσε μεγάλο καὶ σφοδρότατο σαρκικὸ πόλεμο, γιὰ νὰ τὴν κάνη, ὅσο τοῦ ἦταν δυνατό, νὰ μισήσῃ τὴ μοναχικὴ πολιτεία, ἢ ἔστω νὰ γίνῃ ἀμελὴς στὴν ἄσκησι. Ἀλλὰ ἡ Ἁγία δὲν χαλάρωσε διόλου στοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες, μάλιστα γινόταν ὅλο καὶ πιὸ πρόθυμη. Ὅσο λοιπὸν ἔβλεπε τὸν ἐχθρὸ καὶ ἐπίβουλο νὰ τὴν πολεμᾶ δυνατά, τόσο πιὸ ἀνδρεῖα κι αὐτὴ ἀνταγωνιζόταν. Ἔτσι νικοῦσε καὶ ντρόπιαζε ὁλοσχερῶς τὸν πειρασμό.

Σὰν εἶδε αὐτὸς πὼς μὲ τέτοιο τρόπο δὲν μπόρεσε νὰ τὴ νικήση, βάζει ὁ τρισάθλιος ἄλλη πανουργία. Τὴν γνωστοποίησε στοὺς ὑπηρέτες του καὶ ἐργάτες τῆς ἀσεβείας, ποὺ εἶχαν τὸν καιρὸ ἐκεῖνο πολὺ πόθο καὶ φροντίδα νὰ βασανίζουν τοὺς χριστιανοὺς μὲ ποικίλα βασανιστήρια. Τότε βασίλευε ὁ ἀσεβὴς ∆ιοκλητιανός. Ἔσπευσαν λοιπὸν οἱ ὑπηρέτες καὶ ἀνήγγειλαν στὸν ἡγεμόνα Πρόβο, πὼς ἡ Ἀναστασία δὲν προσκυνοῦσε τοὺς θεούς τους, οὔτε σεβόταν τοὺς βασιλεῖς, ἀλλὰ ἐκήρυττε τὸν Χριστὸ ὡς ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ∆ημιουργὸ ὅλης τῆς κτίσεως. Τότε ὁ Πρόβος σύναξε πολλοὺς ἀνθρώπους στὸ θέατρο καὶ πρόσταξε νὰ φέρουν τὴ μακαρία μπροστά του. Ἔτρεξαν ἀμέσως ἀσυγκράτητοι οἱ ὑπηρέτες, ἔσπασαν τὴν πύλη τῆς μονῆς, μπῆκαν μὲ ἀναισχυντία καὶ ζήτησαν κάποια ποὺ λεγόταν Ἀναστασία.

Σὰν εἶδε ἡ διδασκάλισσα Σοφία ξαφνικὰ τοὺς ὁρμητικοὺς στρατιῶτες, κατάλαβε τὸ λόγο, καὶ τοὺς παρακάλεσε νὰ περιμένουν λίγη ὥρα. Πῆρε τότε τὴν Ἀναστασία, καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια πῆγε κρυφὰ στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο. Τὴν ἔφερε μπροστὰ στὴν ἁγία εἰκόνα τοῦ ∆εσπότου καὶ τῆς εἶπε:

– Κόρη μου ἀγαπημένη, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ σὲ ἀναδέχθηκα γιὰ πνευματικό μου τέκνο, δὲν ἀμέλησα καθόλου νὰ σὲ διδάσκω τὴν κατὰ Θεὸν πολιτεία, ὥσπου ἔφτασες πιὰ στὴν ἡλικία τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Πήγαινε λοιπὸν σ᾿ Αὐτὸν μὲ ἀγαλλίασι. Μ᾿ Αὐτὸν σὲ νυμφεύω σήμερα. Σ᾿ Αὐτὸν σὲ προσφέρω, σ᾿ Αὐτὸν σὲ παραδίδω, νὰ σὲ δεχθῆ ὡς ἄφθαρτη νύμφη Του. Ὁ νυμφώνας στολισμένος, ὁ Νυμφίος ἀψευδής. Ἅγιοι Ἄγγελοι παραστέκουν, νὰ σὲ πᾶνε ὡς νύμφη Χριστοῦ στοὺς οὐρανίους θαλάμους. Ἐκεῖ θὰ ἀγάλλεσαι καὶ θὰ εὐφραίνεσαι, μαζί Του πάντα, σ᾿ ἐκείνη τὴν ἀνεκλάλητη εὐφροσύνη. Βάδισε τὴ στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδὸ τοῦ μαρτυρίου. Μέσα ἀπ᾿ αὐτὴν θὰ φτάση ἡ ψυχή σου στὴν αἰώνια ἄνεσι καὶ ἀναψυχή. Εἶναι σωστὸ καὶ δίκαιο, ὄχι μόνο νὰ ὑπομείνουμε τὰ φοβερώτερα βασανιστήρια γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ νὰ λάβουμε καὶ αὐτὸν τὸν θάνατο μὲ ἀγαλλίασι. Ἂν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ ∆εσπότης μας πέθανε γιὰ χάρη μας, πῶς κι ἐμεῖς νὰ μὴ μιμηθοῦμε πρόθυμα τὸ θάνατό Του γιὰ τὴ σωτηρία μας; Ναί, κόρη μου ἀγαπημένη, δὲν λογίζεται θάνατος τὸ νὰ πεθάνης γιὰ τὸν Χριστό. Εἶναι χαρά, ἡδονή, εὐφροσύνη, ἀγαλλίασις, λαμπρότητα, φῶς πιὸ γλυκὸ καὶ πιὸ ὡραῖο ἀπὸ αὐτὸ τὸ φῶς. Εἶναι διάβασις, μετάστασις ἀπὸ τὰ φθαρτὰ καὶ πρόσκαιρα στὰ ἄφθαρτα καὶ αἰώνια, ἀπὸ τὰ λυπηρὰ καὶ κοπιαστικὰ στὰ ὡραῖα καὶ χαρμόσυνα. Τώρα πηγαίνεις στὰ σταθερὰ καὶ μόνιμα, στὰ διαρκῆ καὶ ἀτελείωτα, κόρη μου πολυαγαπημένη, νὰ συνευφραίνεσαι μὲ τὶς φρόνιμες παρθένες σ᾿ ἐκείνη τὴν ἄῤῥητη ἡδονή, τὴν ἄφραστη ἀγαλλίασι, ποὺ διαρκεῖ αἰωνίως καὶ πάντοτε. Μὴ δειλιάσης τὴν αὐστηρότητα τῶν τυράννων, τὴν δριμύτητα τῶν κολάσεων. Ὁ ἴδιος ὁ Νυμφίος σου, ὁ ∆εσπότης Χριστός, θὰ σοῦ συμπαρασταθῆ, θὰ ἐλαφρύνη τοὺς πόνους. Κι ἂν σ᾿ ἀφήσῃ λίγο νὰ κακοπαθήσης, γιὰ νὰ φανῇ ἡ ὑπομονὴ σου, νὰ δοκιμασθῇ ἡ πίστις σου, καὶ νὰ θαυμάσουν οἱ θεατὲς τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν προθυμία σου, πάλι δὲν θὰ σ᾿ ἐγκαταλείψη ὡς τὸ τέλος. Ὅταν κουραστῆς, θὰ σβήση ἡ δριμύτητα τῶν πόνων καὶ τῶν πληγῶν σου, θὰ ἀνατείλη φῶς καὶ παρηγοριά, καὶ δόξα Κυρίου θὰ σὲ κυκλώση.

Σὰν εἶπε ὅλα αὐτὰ ἡ πάνσοφη Σοφία πρὸς τὴν Ἀναστασία, τῆς ἀπάντησε ἡ παρθένος:

– Κάνε δέησι καὶ ἱκεσία πρὸς τὸν ∆εσπότη μας, Μητέρα μου, γιὰ νὰ μοῦ στείλη ἐξ ὕψους δύναμι καὶ βοήθεια, ὥστε νὰ μὴ δειλιάσω τοὺς βαναύσους τυράννους. Τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμο, μὰ ἡ σάρκα ἀσθενική, καὶ χωρὶς θεία βοήθεια δὲν κατορθώνεται τὸ ἀγαθό. Προσευχήσου θερμὰ γιὰ χάρη μου, καὶ ἀνδρειωμένη μὲ τὴ θεία δύναμι, θὰ φροντίσω νὰ φυλάξω ἀπαρασάλευτες ὅλες τὶς ὑποσχέσεις.

Αὐτὰ εἶπε ἡ παρθένος πρὸς τὴν διδασκάλισσα, καὶ τότε ἔτρεξαν οἱ στρατιῶτες, ἅρπαξαν τὴν Ἁγία σὰν ἀρνὶ ἀπὸ τὴν μητέρα της καὶ τὴν πῆγαν στὸ κριτήριο ἁλυσοδεμένη, ἀλλὰ καὶ χαρούμενη. Ὅταν εἶδαν τόση εὐκοσμία καὶ ὡραιότητα πάνω της οἱ παρευρισκόμενοι, ἔμειναν ἔκθαμβοι.

Τότε ὁ Πρόβος τὴν ῥώτησε:

– Πῶς ὀνομάζεσαι;

Κι ἐκείνη ἀποκρίθηκε:

– Ἀναστασία καλοῦμαι, γιατὶ μ᾿ ἀνέστησε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ ντροπιάσω σήμερα ἐσένα καὶ τὸν πατέρα σου ∆ιάβολο.

Ὅταν ἄκουσε ὁ Πρόβος τέτοια ἀπότομη ἀπόκρισι, θέλησε νὰ μαλακώση τὴν αὐστηρότητα καὶ τὴν τραχύτητά της μὲ κολακεῖες. Μὰ δὲν ἤξερε ὁ ἀνόητος τὴν δυνατὴ πίστι στὴν ψυχή της, ποὺ ἦταν πιὸ σκληρὴ κι ἀπ᾿ τὸ διαμάντι. Τῆς ἔλεγε λοιπόν:

– Ἄκουσέ με, Κόρη, ποὺ σὲ συμβουλεύω γιὰ τὸ συμφέρον σου. Θυσίασε στοὺς μεγάλους θεούς, κι ἐγὼ θὰ σὲ παντρέψω μ᾿ ἕνα πλουσιώτατο ἄρχοντα, θὰ σοῦ δώσω χρυσάφι καὶ ἀσήμι πολύ, ῥοῦχα πολυτελῆ, πλῆθος δούλων καὶ ὑπηρετῶν, καὶ θὰ γίνης μονομιᾶς εὐγενὴς καὶ περίδοξη. Κατάλαβε λοιπὸν τὸ καλό σου, σκέψου ὅπως ἁρμόζει στὴν ὡραιότητα καὶ στὴν ψυχική σου εὐγένεια. Μὴ θέλης νὰ δοκιμάσης τὸ θυμό μου, καὶ νὰ μάθης πόσο κακὸ εἶναι ἡ ἀσέβειά σου. Ἐγὼ –οἱ θεοὶ τὸ ξέρουν– λυπᾶμαι τὸ κάλλος σου, καὶ σὰν πατέρας φροντίζω γιὰ τὸ ὄφελός σου, σὲ συμβουλεύω γιὰ τὸ συμφέρον σου. Ἂν ὅμως δὲν μ᾿ ἀκούσῃς, θὰ δοκιμάσῃς ἀναγκαστικὰ τὴν ἀγριότητα καὶ τὸ θυμό μου, ὅπως εἶδες τώρα τὴν ἡμερότητα καὶ τὴν εὐμένειά μου, καὶ τότε θὰ μετανοιώσης ἀνώφελα. Μόλις ἄκουσε ἡ Μάρτυς τοῦτα τὰ λόγια, θυμήθηκε τὶς μητρικὲς παραινέσεις τῆς σοφῆς διδασκάλισσας Σοφίας, καὶ τοῦ ἀποκρίθηκε ταπεινά:

– Γιὰ μένα, ἡγεμόνα, πλοῦτος καὶ ζωὴ καὶ Νυμφίος εἶναι ὁ γλυκύτατος ∆εσπότης μου Χριστός. Ὁ θάνατος γιὰ χάρη Του μοῦ εἶναι πιὸ πολύτιμος κι ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή. Γι᾿ Αὐτὸν περιφρόνησα ὅλα τὰ εὐχάριστα καὶ ἀπολαυστικὰ πράγματα τῆς γῆς, χρυσάφι, ἀσήμι, πολυτίμους λίθους, κι ὅλα ὅσα τιμοῦν οἱ φιλόσαρκοι τὰ θεωρῶ σὰν χῶμα. Φωτιά, σπαθί, κοντάρι, διαμελισμό, πληγὲς καὶ μάστιγες, κι ὅ,τι ἄλλο νομίζετε γιὰ τιμωρία, ἐγὼ τὰ ἔχω γιὰ εὐχαρίστησι καὶ ἀγαλλίασι, ἀτενίζοντας πρὸς τὸν ∆εσπότη Χριστὸ καὶ Σωτήρα μου. Γιὰ τὴν ἀγάπη Του ἐπιθυμῶ ὄχι μόνο νὰ πάθω τέτοια δεινά, ἀλλὰ καὶ νὰ πεθάνω μύριες φορὲς γιὰ χάρη Του. Μὴν ὑποκρίνεσαι λοιπὸν πὼς τάχα λυπᾶσαι τὴν ὀμορφιά μου ποὺ μαραίνεται σὰν τὰ ἄνθη τοῦ ἀγροῦ, ἀλλὰ κάνε ὅ,τι εἶναι στὴν ἐξουσία σου. Μὴ χάνης ἄσκοπα τὸν καιρό σου. Ἐγὼ ξύλινους καὶ πέτρινους θεοὺς δὲν θὰ προσκυνήσω ποτέ.

Σὰν ἄκουσε ὅλα αὐτὰ ὁ ἡγεμόνας, ἄναψε ἀπ᾿ τὸ θυμό του. Προστάζει λοιπὸν πρῶτα νὰ τὴ δείρουν ἀνελέητα στὸ πρόσωπο. Κατόπιν νὰ τὴ γδύσουν τελείως, νὰ τήδῆ ὅλοτὸ θέατρο, γιὰ νὰ καταισχυνθῆ. Ἔτσι λοιπὸν ἐγύμνωσαν ἐκεῖνο τὸ πάγκαλλο σῶμα, ποὺ τὸ σέβονται καὶ οἱ Ἄγγελοι, καὶ τὸ παρουσίασαν χωρὶς κανένα ῥοῦχο, γιὰ νὰ τὴν καταφρονήσουν ὅλοι. Τότε τῆς λέγει ὁ ἄρχοντας:

– Γιὰ τὴν ὑπερηφάνειά σου, ἔτσι σοῦ ταιριάζει, νὰ ἐξευτελίζεσαι μπροστὰ σὲ τόσα μάτια ἀνδρῶν. Μὰ ἔστω καὶ τώρα, ἔλα στὴν εὐμένεια τῶν θεῶν. Μὴ θέλης νὰ δῆς νὰ μαραίνεται πρόωρα τέτοια ὀμορφιά, νὰ χαθῆς πολὺ ἄθλια. Σὲ βεβαιώνω πὼς ἂν δὲν κάνης τὸ θέλημά μου, κανεὶς δὲν σὲ γλιτώνει ἀπὸ τὰ χέρια μου. Θὰ σὲ κόψω σὲ λεπτὰ κομμάτια, καὶ θὰ σὲ ῥίξω τροφὴ στὰ ἄγρια θηρία. Ἡ Ἁγία τότε ἀπάντησε:

– Ἡγεμόνα, αὐτή μου τὴ γύμνωσι δὲν τὴν ἔχω γιὰ ντροπή, ἀλλὰ γιὰ περίλαμπρο καὶ εὐπρεπέστατο στολισμό, γιατὶ γδύθηκα τόν παλαιό ἄνθρωπο, καὶ ντύθηκα τόν καινούργιο, μὲ δικαιοσύνη καὶ ἀλήθεια. Εἶμαι ἕτοιμη νὰ λάβω κι αὐτὸν τὸν θάνατο, καθὼς μὲ φοβέρισες. Τὸν ἐπιθυμῶ ὑπερβολικά. Μὰ κι ἂν καὶ τὰ μέλη μου κατακόψης, βάναυσε δικαστή, καὶ ξεῤῥιζώσης τὴ γλῶσσα μου, τὰ δόντια καὶ τὰ νύχια μου, τότε θὰ μὲ εὐεργετήσης ἀκόμη περισσότερο. Ὅλο τὸν ἑαυτό μου τὸν χρεωστῶ στὸν ∆ημιουργὸ καὶ Σωτήρα μου. Ποθῶ Αὐτὸς νὰ δοξασθῆ σὲ ὅλα μου τὰ μέλη. Θὰ τοῦ τὰ παραστήσω σὰν κοσμήματα, μὲ τὸ στολισμὸ τῆς ὁμολογίας.

Αὐτὰ κι ἄλλα παρόμοια ἔλεγε ἡ Ἁγία, γιὰ νὰ θυμώση ὁ δικαστής, νὰ μὴ τὴν λυπηθῆ, νὰ μὴ τὴν ἀφήσῃ ἀτιμώρητη, καὶ στερηθῇ τὰ στεφάνια τῆς ἀθλήσεως. Ἔκπληκτος ὁ ἄρχοντας καὶ ὅλο τὸ θέατρο μπροστὰ σ᾿ αὐτὴν τὴν ἐλευθεροστομία τῆς παρθένου, ἄφησε κατὰ μέρος τὶς κολακεῖες, καὶ ἀποφασίζει ν᾿ ἀρχίση τὶς τιμωρίες καὶ τὰ βασανιστήρια.

Προστάζει λοιπὸν νὰ καρφώσουν στὴ γῆ τέσσερις πασσάλους, ἐπάνω στοὺς ὁποίους τέντωσαν τὴν Μάρτυρα, καὶ τὴν ἔδεσαν μπρούμυτα. Ἀπὸ κάτω ἄναψαν φωτιὰ μὲ λάδι, πίσσα καί θειάφι, καί ἄλλα εὔφλεκτα, ἀπ᾿ὅπου καταφλέγονταν τὸ στῆθος, ἡ κοιλιὰ καὶ τὰ σπλάγχνα της. Ἀπὸ πάνω τὴν χτυποῦσαν στὴν πλάτη μὲ ξύλα οἱ ἄσπλαγχνοι. Ἔτσι ἔπασχε καὶ βασανιζόταν ἡ ἀείμνηστη ὥρα πολλή, καὶ ἦταν ἡ ῥάχη καὶ ὅλα τὰ ὀπίσθια καταξεσχισμένα ἀπὸ τὰ ῥαβδίσματα. Ἀπὸ μπροστὰ πάλι καταφλέγονταν οἱ σάρκες, οἱ φλέβες καὶ τὸ αἷμα, καὶ εἶχε τόση πολλὴ ὀδύνη καὶ πόνους, ποὺ μόνο καὶ νὰ τ᾿ ἀκούη κανείς, δειλιάζει καὶ ἀπορεῖ. Πραγματικά, τί γενναία ψυχὴ γιὰ τὸν Χριστό, ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς φύσεως! Μόνο μὲ τὴν προσευχή της σὰν δροσιά, ἔσβηνε τὴ σφοδρότητα τῆς φωτιᾶς, γιατὶ θυμόταν τὰ παλαιὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ, ὅπως στὴ βαβυλωνιακὴ κάμινο. Εἶχε βέβαια πολλὴ σύνεσι, σοφία καὶ γνῶσι τῶν θείων Γραφῶν, κι ἔτσι ἐλάφραινε τοὺς πόνους.

Μόλις εἶδε πιὰ ἐκεῖνο τὸ ἄγριο καὶ ἀπάνθρωπο θηρίο ὅτι ἡ Μάρτυς δὲν ἐδείλιασε μὲ τέτοια βάσανα, προστάζει νὰ τὴ δέσουν σ᾿ ἕνα τροχό. Ἀμέσως ὁ λόγος ἔγινε ἔργο, καὶ στὸ γύρισμα τοῦ τροχοῦ μὲ κάποια μηχανή, συντρίφτηκαν ὅλα τὰ κόκκαλα τῆς Ἁγίας, τεντώθηκαν τὰ νεῦρα καὶ οἱ ἁρμοὶ τοῦ σώματος, μετατοπίστηκε ἡ σωματικὴ διάπλασις ἀπὸ τὴ φυσική της ἁρμονία, κι ἀπόμεινε ἐλεεινὸ θέαμα.

Ἀλλὰ ἡ Μάρτυς καὶ πάλι ἐπικαλέστηκε Ἐκεῖνον ποὺ μπορεῖ νὰ τὴ βοηθήση σὲ καιρὸ θλίψεως, καὶ νὰ τὴ λυτρώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν της, λέγοντας τὰ ἑξῆς:

– Θεὲ θεῶν καὶ Κύριε τῶν δυνάμεων, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου, ἡ ὑπομονή, ἡ καταφυγὴ μου καὶ δύναμις, ἡ ἐλπίδα τῆς ψυχῆς μου καὶ σωτηρία μου, μὴν ἀπομακρυνθῆς ἀπὸ μένα, διότι ἐξαντλήθηκα ἀπὸ τοὺς πόνους, κόλλησε στὴ γῆ ἡ κοιλιά μου καὶ τὰ ὀστᾶ μου σὰν φρύγανα φλογίστηκαν. ∆ός μου βοήθεια στὴ θλῖψι μου, Θεέ μου, ποὺ μὲ περιζώνεις μὲ δύναμι.

Μὲ τέτοια προσευχὴ –τί γρήγορη φροντίδα! Τί ταχύτατη λύτρωσις!– ἀμέσως ἡ Μάρτυς βρέθηκε ἐλευθερωμένη ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ φοβερὸ μηχάνημα, καὶ στάθηκε ὑγιὴς καὶ ὁλόσωμη, χωρὶς κανένα σημάδι πληγῆς ἢ ἔγκαυμα στὴ σάρκα της. Μὰ ὁ τυφλωμένος τύραννος δὲν μπόρεσε νὰ καταλάβη τὴ θαυματουργία τῆς θείας δυνάμεως, μεθυσμένος καὶ σκοτισμένος στὴν ἀσέβεια καὶ μανία του. Γι᾿ αὐτὸ πάλι τὴν κρέμασε σὲ ξύλο, κι ἔβαλε νὰ τὴν καταξεσχίσουν μὲ σιδερένια νύχια. Ὅμως ἡ Ἁγία προσευχόταν, καὶ πάλι ἦλθε ἐξ ὕψους βοήθεια, καὶ οἱ δήμιοι ἀτόνησαν, κι αὐτὴ στεκόταν χωρὶς καμμία ὀδύνη.

Γεμᾶτος ἀπορία, ὀργὴ καὶ θυμὸ ὁ ἡγεμόνας σηκώθηκε πολλὲς φορὲς ἀπὸ τὸ θρόνο του, μὴ ξέροντας τί νὰ κάνη. Μὰ ὁ ∆ιάβολος ποὺ τὸν συμβούλευε κατ᾿ ἰδίαν, τοῦ ἔβαλε στὸ νοῦ νὰ κόψη τοὺς μαστοὺς τῆς Ἁγίας. Αὐτὴ ἡ τιμωρία εἶναι ἡ πιὸ φοβερὴ καὶ ἐπώδυνη, διότι στὸ μέρος αὐτὸ εἶναι ἐνθρονισμένη καὶ ῥιζωμένη ἡ καρδιά. Ἀλλὰ ἡ Μάρτυς εἶχε μεγαλύτερο πάθος στὴν καρδιὰ γιὰ τὸν ἔρωτα τοῦ Χριστοῦ, καὶ γιαυτὸ καταφρόνησε τὸ μικρὸ καὶ κατώτερο.

Ὁ τύραννος πάλι, βλέποντας πὼς ἡ Ὁσία ὑπέμεινε καὶ αὐτὸ τὸ φοβερώτατο βάσανο, φιλοδοξοῦσε νὰ νικήση τὴν ὑπερβολικὴ καρτερία της μὲ τὰ ὑπερβολικὰ βασανιστήρια. Γι’ αυτὸ τῆς ξεῤῥίζωσε ὅλα τὰ δόντια καὶ τὰ νύχια. Καὶ πάλι ἡ Ἁγία, σὰν νὰ μὴν αἰσθανόταν κανένα πόνο, εὐχαριστοῦσε πιὸ θερμὰ τὸν Κύριο, ποὺ ἀξιώθηκε νὰ γίνῃ συγκοινωνὸς καὶ συμμέτοχος στὰ πάθη Του. Συγχρόνως ἔβριζε τοὺς θεοὺς τοῦτυράννου, ἀποκαλώντας τους σκοτεινούς, πλάνους, δαίμονες καὶ ἀπώλεια ψυχῆς.

Μὴ ὑποφέροντας νὰ ἀκούη τέτοια λόγια ὁ δικαστής, ἀφοῦ τὸ γλυκὸ φῶς εἶναι μισητὸ στοὺς ἀσθενικοὺς ὀφθαλμούς, διατάζει νὰ τῆς ξεῤῥιζώσουν καὶ τὴ γλῶσσα ἀπὸ τὸν φάρυγγα. Ἀλλὰ καὶ πάλι ἡ Ὁσία δὲν δείλιασε μ᾿ αὐτὴ τὴν τιμωρία, μόνο ζήτησε λίγη διορία, γιὰ νὰ ἀποδώση τὴν πρέπουσα προσευχὴ καὶ νὰ δοξάση τὸν Κύριο μὲ τὸ ὄργανο τῆς φωνῆς. Ἀφοῦ λοιπὸν Τὸν εὐχαρίστησε, Τὸν παρακάλεσε νὰ τὴν ἀξιώση νὰ τελειώση καλῶς τὸ μαρτύριο, καὶ ὅσοι ἄῤῥωστοι τὴν ἐπικαλεσθοῦν σὲ βοήθεια, νὰ τοὺς θεραπεύη ὡς ἰατρὸς κάθε ἀῤῥώστειας. Τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ἁγία εἶπε τὴν προσευχή, ἀκούστηκε φωνὴ ἀπ᾿ τὸν οὐρανὸ ποὺ μαρτυροῦσε τὴν πραγματοποίησι τῶν αἰτημάτων, δηλαδὴ νὰ γίνῃ τὸ θέλημά της, ὅπως τὸ ζήτησε.

Χάρηκε σὰν ἄκουσε τὴ θεία φωνὴ ἡ Μάρτυς, καὶ λέγει στὸν δήμιο νὰ ἐκτελέση τὸ πρόσταγμα. Ἔτσι κι ἔγινε. Τῆς ἔκοψε μὲ ξίφος τὴ θεολογική της γλῶσσα, ποὺ ἔλεγε τὰ θεῖα λόγια. Ἔτρεχαν τὰ αἵματα, κοκκίνισαν τὰ ῥοῦχα τῆς ἄμωμης νύμφης τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀπ᾿ τὸν πόνο λιγοψύχησε, καὶ ζήτησε λίγο νερό.

Τότε βρέθηκε κάποιος εὐσεβὴς καὶ ἐνάρετος χριστιανὸς ὀνόματι Κύριλλος, ὁ ὁποῖος μ᾿ αὐτὴ τὴ μικρὴ καλωσύνη τοῦ ψυχροῦ ποτηριοῦ ἀπολαμβάνει ὡς ἀνταμοιβὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ στεφάνι τῆς ἀθλήσεως. ∆ιότι μαθαίνοντας ὁ Πρόβος ὅτι λυπήθηκε τὴν Ἁγία καὶ τὴν πότισε νερό, πρόσταξε νὰ κόψουν τὰ κεφάλια καὶ τῶν δύο. Ἔτσι τελείωσαν κι οἱ δύο τὸ δρόμο τοῦ μαρτυρίου.

Τὸ λείψανο τῆς Ὁσίας ἔμεινε λίγες ἡμέρες ῥιγμένο στὸ χῶμα, χωρὶς διόλου νὰ τὸ ἀγγίξη πουλί, ἢ θηρίο, κατόπιν θείας νεύσεως καὶ βουλῆς. Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ θεῖος Ἄγγελος ἐστάλη ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, γιὰ νὰ δώσῃ τὸ ἅγιο λείψανο στὴ διδασκάλισσὰ της Σοφία.

Πράγματι ἡ Σοφία ἐκείνη, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἅρπαξαν μέσα ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά της τὴν Ἀναστασία, προσευχόταν ἀσταμάτητα καὶ παρακαλοῦσε τὸν Κύριο νὰ τὴ δυναμώση ἕως τέλους, νὰ μὴ νικηθῆ ἀπὸ τὶς κολακεῖες, νὰ μὴ δειλιάση ἀπὸ τὶς τιμωρίες, καὶ ζημιωθῆ τὰ στεφάνια. Ἐνῶ λοιπὸν προσευχόταν ὁλόψυχα μὲ ὁλόθερμα δάκρυα, ἅγιος Ἄγγελος φανερώνεται, καὶ τῆς ἀναγγέλλει τὸ πολυπόθητο ἄκουσμα καὶ γλυκύτατο μήνυμα: Ἡ Μάρτυς ἐτελειώθη, καὶ ἀνῆλθε στὸν οὐράνιο θάλαμο, γιὰ τὴν αἰώνια ἀγαλλίασι. Συνάμα τὴν ὁδηγεῖ καὶ τῆς παραδίδει τὸ παμπόθητο καὶ σεβάσμιο λείψανο τῆς Μάρτυρος.

Τότε ἡ Σοφία ἔπεσε πάνω του, τὸ ἀγκάλιαζε καὶ τὸ φιλοῦσε συνέχεια, λέγοντας τὰ ἑξῆς μὲ δάκρυα καὶ πολλὴ ἀγαλλίασι:

– Ποθητὸ καὶ πολυαγαπητό μου τέκνο, ποὺ σὲ ἀνέθρεψα καλῶς μὲ πολὺ κόπο, μὲ ἡσυχία καὶ μὲ ἄσκησι, σ᾿ εὐχαριστῶ, ποὺ δὲν καταφρόνησες τὶς ἐπαγγελίες, δὲν παρήκουσες τὶς νουθεσίες, δὲν παρέβλεψες τὶς ἐντολές. Φύλαξες τὶς ὑποσχέσεις, καὶ τώρα παραστέκεις δίπλα στὸν Χριστὸ τὸν Νυμφίο σου, περιβεβλημένη μὲ ἱμάτιο παρθενίας, πεποικιλμένη μὲ στίγματα μαρτυρίου, καὶ στολισμένη μὲ στεφάνι ἀπὸ λίθους πολυτίμους. Τώρα κατοικεῖς σὲ τόπο σκηνῆς θαυμαστῆς, στὸν οἶκο τῆς δόξης Κυρίου, καὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους εὐφραίνεσαι. Γιαυτὸ σὲ παρακαλῶ, πολυαγαπημένη μου κόρη καὶ πνευματική μου μητέρα, γίνε μου καλὴ γηροκόμος σ᾿ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη ζωή, καὶ μεσίτρια καὶ πρέσβυς πρὸς τὸν ∆εσπότη μας, νὰ ἀξιώση καὶ μένα νὰ εἰσέλθω στὴ βασιλεία Του.

Μὲ τέτοια καὶ παρόμοια λόγια, ἡ φιλότεκνη καὶ φιλόθεη γερόντισσα ἀγκάλιαζε καὶ καταφιλοῦσε τὸ τίμιο λείψανο, μὰ δὲν μποροῦσε ἀπ᾿ τὰ γηρατειὰ νὰ τὸ σηκώση. Τὴν ὥρα ποὺ συλλογιζόταν τί νὰ κάνη, ξάφνου παρουσιάστηκαν δύο μεγαλοπρεπεῖς καὶ ἀξιοσέβαστοι ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι σήκωσαν ἐκεῖνο τὸ σεβάσμιο καὶ ἱερώτατο λείψανο καὶ τὸ μετέφεραν μὲ τὴν Σοφία μέσα στὴ Ῥώμη, καὶ τὸ ἀπέθεσαν στὸν τάφο λαμπρὰ καὶ τιμητικά, πρὸς δόξαν Θεοῦ Πατρός, καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, μετὰ τοῦ ὁποίου πρέπει τιμὴ καὶ κράτος καὶ πρὸς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ. Ἔκδοσις: Ἱερὰ Μονὴ Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος.

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/agia_par8enomartys_anastasia_rwmaia.htm

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Aβραμίου, και Mαρίας της αυτού ανεψιάς

Eις τον Aβράμιον.
 Σαρκός νεκρώσας Aβράμιος παν μέλος,
Θανών συνοικεί τοις ασάρκοις Aγγέλοις.
 
Eις την Mαρίαν.
 Αφείσα σαρκός τους εραστάς Mαρία,
Ψυχών εραστή μυστικώς περιπλέκη.

Oύτος ο Άγιος Aβράμιος ήτον υιός γονέων Xριστιανών. Πέρνωντας δε διά γάμου γυναίκα χωρίς να θέλη, αφήκεν όλα τα του κόσμου διά τον του Xριστού πόθον, και ανεχώρησεν εις την έρημον. Kλείσας δε τον εαυτόν του μέσα εις μίαν μικράν καλύβην, εμεταχειρίζετο κάθε σκληραγωγίαν και άσκησιν. Aφ’ ου δε επέρασεν εν τη ασκήσει πενήντα χρόνους, εχειροτονήθη Iερεύς, και έπειτα έγινεν Eπίσκοπος και ποιμήν χωρίς να θέλη, ενός χωρίου καλουμένου Tαινία, το οποίον ευρίσκεται εις την Λάμψακον κατά τον Eλλήσποντον, ήτοι κατά την θάλασσαν του Mαρμαρά. Διά δε την σωτηρίαν των εν τη Tαινία ανθρώπων, πολλά κακά και πειρασμούς, πολλαίς φοραίς έπαθεν ο αοίδιμος. Kαι γαρ οι εκεί κατοικούντες ήτον βυθισμένοι εις την πλάνην της ειδωλολατρείας. Aφ’ ου δε εφώτισεν αυτούς με την εις Xριστόν πίστιν, διά της του Θεού χάριτος, φλογιζόμενος από τον πόθον της ησυχίας, έφυγε κρυφίως και επήγε πάλιν εις το παλαιόν του ησυχαστήριον. Όπου πολλά πειρασθείς από τους δαίμονας, ανώτερος διεφυλάχθη από τους πειρασμούς των. Eπειδή δε ο κατά σάρκα αδελφός αυτού απέθανε, και άφησεν ένα παιδίον θηλυκόν έως επτά χρόνων, διά τούτο ο Όσιος επήρε το παιδίον αυτό, Mαρίαν ονομαζομένην, και έδωκεν εις αυτήν ένα μικρόν κελλάκι έξω του κελλίου του διά να ησυχάζη. Kαι διά του παραθυρίου εδίδασκεν αυτήν, και επαρακίνει εις τους πνευματικούς αγώνας της ασκήσεως. Όταν δε έφθασεν εις τον εικοστόν χρόνον της ηλικίας της, εσυνέβη να πέση με ένα εις πορνείαν. Όθεν εκ τούτου απελπισθείσα, έφυγε κρυφίως και επήγεν εις ένα πορνοστάσιον και εκεί ευρίσκετο ομού με άλλας πόρνας γυναίκας. O δε Άγιος Aβράμιος ενδυθείς σχήμα στρατιώτου, και άλογον καβαλικεύσας, επήγε και εύρεν αυτήν αγνοούσαν αγνοούμενος. Διά παρακινήσεως λοιπόν εδικής του ηλευθέρωσεν αυτήν, και την εγύρισεν από το πτώμα εις το πρότερον κελλάκι της. Tόσην δε μετάνοιαν έδειξεν η αοίδιμος, ώστε οπού, μετά ολίγους χρόνους ηξιώθη και έκαμνε μεγάλα θαύματα. Mε τοιούτον λοιπόν βίον ασκητικόν και αποστολικόν, τελειώσας τον δρόμον ο Όσιος Aβράμιος, ανεπαύθη εν ειρήνη. Mετά ολίγον δε καιρόν, ανεπαύθη και η μακαρία αυτού ανεψιά. (Όρα τον μεν ελληνικόν Bίον του Oσίου τούτου, εις τον Άγιον Eφραίμ, ου η αρχή· «Αδελφοί μου, βούλομαι υμίν διηγήσασθαι πολιτείαν καλήν και τελείαν», τον δε απλούν, εις τον Παράδεισον¹.)

Σημείωση

1. Eις τον Άγιον Aβράμιον τούτον, εγκωμιαστικόν λόγον συνέθεσεν η εμή αδυναμία. Aκολουθίαν δε τελείαν εποίησεν ο Oσιολογιώτατος διδάσκαλος κύριος Xριστοφόρος ο Προδρομίτης. Kαι ο βουλόμενος εορτάζειν τον Άγιον, ζητησάτω ταύτα. Tον Bίον τούτου συνέγραψε και ο Mεταφραστής, ου η αρχή· «Aνδρών φιλαρέτων». (Σώζεται εν τη Mεγίστη Λαύρα, εν τη των Iβήρων και εν άλλαις.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ ΚΑ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Κολασσαεῖς Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
1: 1-3; 7-11

Παῦλος, ἀπόστολος ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ, καὶ Τιμόθεος ὁ ἀδελφός τοῖς ἐν Κολοσσαῖς ἁγίοις καὶ πιστοῖς ἀδελφοῖς ἐν Χριστῷ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν. Εὐχαριστοῦμεν τῷ Θεῷ Πατρὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ πάντοτε περὶ ὑμῶν προσευχόμενοι, ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἠκούσατε καὶ ἐπέγνωτε τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀληθείᾳ, καθὼς καὶ ἐμάθετε ἀπὸ ᾽Επαφρᾶ τοῦ ἀγαπητοῦ συνδούλου ἡμῶν, ὅς ἐστιν πιστὸς ὑπὲρ ἡμῶν διάκονος τοῦ Χριστοῦ, ὁ καὶ δηλώσας ἡμῖν τὴν ὑμῶν ἀγάπην ἐν Πνεύματι. Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς, ἀφ᾽ ἧς ἡμέρας ἠκούσαμεν, οὐ παυόμεθα ὑπὲρ ὑμῶν προσευχόμενοι καὶ αἰτούμενοι ἵνα πληρωθῆτε τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ θελήματος αὐτοῦ ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ συνέσει πνευματικῇ, περιπατῆσαι ὑμᾶς ἀξίως τοῦ Κυρίου εἰς πᾶσαν ἀρεσκείαν, ἐν παντὶ ἔργῳ ἀγαθῷ καρποφοροῦντες καὶ αὐξανόμενοι εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ, ἐν πάσῃ δυνάμει δυναμούμενοι κατὰ τὸ κράτος τῆς δόξης αὐτοῦ εἰς πᾶσαν ὑπομονὴν καὶ μακροθυμίαν, μετὰ χαρᾶς.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ ΣΤ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
11: 1-10

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι τὸν Ἰησοῦν ἐν τόπῳ τινὶ προσευχόμενον, ὡς ἐπαύσατο, εἶπέ τις τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς αὐτόν· Κύριε, δίδαξον ἡμᾶς προσεύχεσθαι, καθὼς καὶ Ἰωάννης ἐδίδαξε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ. εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ὅταν προσεύχησθε, λέγετε, Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς· ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δίδου ἡμῖν τὸ καθ’ ἡμέραν· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν· καὶ γὰρ αὐτοὶ ἀφίεμεν παντὶ τῷ ὀφείλοντι ἡμῖν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Τίς ἐξ ὑμῶν ἕξει φίλον καὶ πορεύσεται πρὸς αὐτὸν μεσονυκτίου καὶ ἐρεῖ αὐτῷ· φίλε, χρῆσόν μοι τρεῖς ἄρτους, ἐπειδὴ φίλος μου παρεγένετο ἐξ ὁδοῦ πρός με καὶ οὐκ ἔχω ὃ παραθήσω αὐτῷ· κἀκεῖνος ἔσωθεν ἀποκριθεὶς εἴπῃ· μή μοι κόπους πάρεχε· ἤδη ἡ θύρα κέκλεισται, καὶ τὰ παιδία μου μετ’ ἐμοῦ εἰς τὴν κοίτην εἰσίν· οὐ δύναμαι ἀναστὰς δοῦναί σοι; λέγω ὑμῖν, εἰ καὶ οὐ δώσει αὐτῷ ἀναστὰς διὰ τὸ εἶναι αὐτοῦ φίλον, διά γε τὴν ἀναίδειαν αὐτοῦ ἐγερθεὶς δώσει αὐτῷ ὅσων χρῄζει. κἀγὼ ὑμῖν λέγω, αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν· πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Tερεντίου και Nεονίλλης των ομοζύγων. Kαι των τέκνων αυτών, Σαρβήλου, Nιτά, Iέρακος, Θεοδούλου, Φωτίου, Bήλης και Eυνίκης

Συν επτά τέκνοις η δυάς των συζύγων,
Tιμήν τομήν ηγείτο την εκ του ξίφους.
Δειρήν ογδοάτη γε Tερέντιος εικάδι κάρθη.

Oύτοι όλοι ευρίσκοντο μέσα εις ένα οσπήτιον, ως ένα γένος όντες. Kαι κρυπτώς ελάτρευον τον Θεόν. Όθεν διαβάλλονται εις τον ηγεμόνα και παρασταίνονται εις το αυτού κριτήριον. Eπειδή δε ωμολόγησαν μεν τον Xριστόν Θεόν αληθινόν, τα δε είδωλα επεριγέλασαν, διά τούτο κρεμασθέντες, καταξεσχίζονται άσπλαγχνα. Kαι καταρραντίζονται άνωθεν αι πληγαί των με ξύδι δριμύτατον και άλας. Yποκάτω δε φλογίζονται με πυρκαϊάν. Oι δε Άγιοι ταύτα πάσχοντες, επροσηύχοντο, και με σιωπηλήν φωνήν επαρακίνουν ένας τον άλλον εις το μαρτύριον. Λοιπόν δεν επαρέβλεψεν ο Kύριος την προσευχήν τους. Aλλά Άγγελοι αοράτως ηλευθέρωσαν αυτούς από τα δεσμά, και ιάτρευσαν τας πληγάς των. Oι δε ασεβείς βλέποντες τούτο, εξεπλάγησαν ομού και εφοβήθησαν. Έπειτα ρίπτονται οι Άγιοι εις την φυλακήν. Kαι την ερχομένην ημέραν δέρνονται με ρόπαλα, ήτοι με ραβδία χοντρά. Mετά ταύτα δένονται εις τροχούς, και δέρνονται ανελεημόνως. Aβλαβείς δε μείναντες με την χάριν του Θεού, παραδίδονται τροφή εις τα θηρία. Kαι πάλιν αβλαβείς διαφυλαχθέντες, βάλλονται μέσα εις καζάνια μεγάλα γεμάτα από πίσσαν βρασμένην. O δε βρασμός της πίσσης, ω του θαύματος! ευθύς μετεβλήθη εις νερόν. Bλέποντες δε οι ασεβείς, πως διαφυλάττονται οι Άγιοι αβλαβείς από τα βάσανα, απέκοψαν με το ξίφος τας κεφαλάς των. Kαι ούτως έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του μαρτυρίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Στεφάνου του Σαββαΐτου, του και Eπισκόπου γενομένου

Eπώνυμος Στέφανος ου φορείς στέφους,
Ο πρακτική χειρ αρετής οίδε πλέκειν.

Oύτος ο Όσιος εκ νεαράς του ηλικίας έγινε Mοναχός, και ήκμαζεν εν έτει ψϟ΄ [790]. Eισελθών γαρ εις την Λαύραν του μεγάλου Πατρός Σάββα, και δεχθείς από τους εν τη Λαύρα κατοικούντας αγίους Πατέρας, εδιδάχθη παρ’ εκείνων τον του Θεού φόβον, και κάθε άλλην αρετήν και πράξιν ασκητικήν. Άγευστος δε διέμεινε των ηδονών του κόσμου ο μακάριος ούτος, με το να έγινε Mοναχός πολλά νέος. Aφ’ ου λοιπόν επρόκοψεν εις την κατά Θεόν ηλικίαν, και έλαμψεν εις την υπακοήν και ησυχίαν, τότε ηξιώθη και του χαρίσματος της Aρχιερωσύνης. Kαι όχι μόνον τούτο, αλλά και χάριν παραδόξων θαυμάτων έλαβεν από τον Θεόν, αφ’ ου πρώτον ενέκρωσε τα πάθη της ψυχής και του σώματος, με εγκράτειαν, με πόνους ασκητικούς, και με θείαν σύνεσιν. Kαι αφ’ ου έφθασεν εις άκραν απάθειαν. Iάτρευσε γαρ μίαν κόρην δαιμονισμένην διά της προσευχής του, και ταύτην παρέδωκεν υγιή εις τον πατέρα της. Eυρισκόμενος δε πάντοτε εις την έρημον, παραδόξως ημέρονε τα άγρια ζώα. Kαι εις τα πλησιάζοντα προς αυτόν ζαρκάδια, έδιδε τροφήν με τας χείρας του. Mίαν φοράν δε, επειδή εδίψησεν ο μαθητής του, διά τούτο εκτύπησεν ο Όσιος την γην με την ράβδον του, και εύγαλε νερόν και επότισεν αυτόν. Kαι άλλα δε σημεία εποίησε και θαύματα. Ήτον δε απλούς κατά το ήθος. Γλυκύς εις την συνομιλίαν. Kαι ευκολοκατάδεκτος εις την γνώμην. Oύτος λοιπόν διαλάμψας πανταχού ως ήλιος, με την άσκησιν και με τα θαύματα, και παράδειγμα γενόμενος αρετής εις τους μαθητάς του, εν ειρήνη προς Kύριον εξεδήμησεν¹.

Σημείωση

1. Oύτος ο Όσιος ηγωνίσατο κατά των αιρέσεων. Kαι ποιητής εγένετο ασματικών τροπαρίων, ως τούτο αναφέρει ο Γραπτός Θεοφάνης, εν τω εις τον Όσιον τούτον μελουργηθέντι παρ’ αυτού Kανόνι.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)