«Ἀγκάλας πατρικάς, διανοῖξαί μοι σπεῦσον, ἀσώτως τὸν ἐμόν, κατηνάλωσα βίον, εἰς πλοῦτον ἀδαπάνητον, ἀφορῶν τοῦ ἐλέους Σου. Νῦν πτωχεύουσαν, μὴ ὑπερίδῃς καρδίαν· σοὶ γὰρ Κύριε, ἐν κατανύξει κραυγάζω. Ἥμαρτον, σῶσόν με»

Συλλογή ομιλιών, κειμένων και ύμνων για την Κυριακή του Ασώτου.

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Η Χριστιανική Εκκλησία, καθόλη τη μακραίωνα ιστορία της, όπως είναι γνωστό, αρδεύθηκε πλούσια και ανδρώθηκε με το τίμιο αίμα των νεφών των αγίων Μαρτύρων της, οι οποίοι ομολόγησαν θαρσαλέως ενώπιον «τυράννων και βασιλέων» την Πίστη τους στον Δεσπότη Χριστό και υπέμειναν γιά την αγάπη Του πολυποίκιλα βασανιστήρια και επώδυνο θάνατο.

Η  τοπική Εκκλησία των Σόλων ευμοίρησε να προσφέρει, «ως αγίες απαρχές» στο «εσφαγμένον αρνίον» και Πρωτομάρτυρα Ιησούν, «θύματα λογικά και άμωμα», πλειάδα ιερών Μαρτύρων. Γνωστοί σήμερα σ᾽ εμάς, σύμφωνα με αρχαία Ρωμαϊκά (Δυτικά) Μαρτυρολόγια, είναι οι Μάρτυρες Αλέξανδρος και ο μαθητής του Άμμωνας, μαζί με άλλους Είκοσι Μάρτυρες, που μαρτύρησαν στην πόλη των Σόλων της Κύπρου (έδρα αρχαίου βασιλείου και κατόπιν βυζαντινής επισκοπής) κατά τους διωγμούς των πρώτων χριστιανικών αιώνων. Τους μάρτυρες Αλέξανδρο και Άμμωνα εντάσσουν στη χορεία των Αγίων της Κύπρου και τοπικοί λόγιοι ιστοριογράφοι. Η μνήμη τους τιμάται την 9η του Φεβρουαρίου.

Αρχιερέας Αντρέι Τκάτσεφ

«Στη σειρά «Ο θάνατος των αξιοσημείωτων ανθρώπων» θα μιλήσουμε για τον θάνατο του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι. Το 1881 αυτός ο άνθρωπος βρήκε ειρήνη. Το ενδιαφέρον με τον θάνατό του είναι ότι ήταν ένας από τους λίγους στους οποίους διαβάστηκε το Ευαγγέλιο πριν από το θάνατό του. Σύμφωνα με διαφορετικές πηγές – διαφορετικά κείμενα. Σε μερικά βιβλία από τη σειρά ZhZL, είδα ότι η σύζυγός του Άννα Γκριγκόριεβνα του διάβασε «Η Παραβολή του Άσωτου Υιού». Και σε άλλες πηγές – το Ευαγγέλιο του Μάρκου, το βάπτισμα του Ιησού Χριστού.

Αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πέθανε υπό τους ήχους του Ευαγγελίου και είπε πολύ σημαντικά λόγια στη γυναίκα του: «Άνια, δεν σε απάτησα καν στις σκέψεις μου». Τα παιδιά ήρθαν σε αυτόν για ευλογία, τα ευλόγησε και έδωσε την ψυχή του στον Θεό, αυτός ο καταναλωτικός πρώην κατάδικος, μαραμένος, εξουθενωμένος, για τον οποίο οι κριτικοί έλεγαν ότι, με ένα πουκάμισο χωρίς κόκαλα, γονατίζει μπροστά στον Θεό για όλη την ανθρωπότητα.

Τότε άρχισαν να συμβαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα. Ήθελαν να τον θάψουν στο μοναστήρι, αλλά ο Μητροπολίτης Αγίας Πετρούπολης και ο εφημέριος της μονής είπαν: «Γιατί κάποιος συγγραφέας να ταφεί κοντά στους μοναχούς, δεν έχει νόημα, ξέρετε!».

Αλλά ευτυχώς, ο Konstantin Petrovich Pobedonostsev, ο παντοδύναμος γενικός εισαγγελέας, χτύπησε την αδύνατο γροθιά του στο τραπέζι και έφερε τους πάντες σε τρομερό δέος. Και ο Ντοστογιέφσκι θάφτηκε όχι μόνο στη Λαύρα, αλλά και για τα χρήματα της Λαύρας. Ανέλαβαν τα πάντα. Γιατί ο Πομεντόνοστσεφ κατάλαβε ποιον θάβαμε. Όμως ο Μητροπολίτης εκείνης της εποχής δεν κατάλαβε.

Σήμερα, στο πάνθεον των επωνύμων του 19ου αιώνα, στο δρόμο για το μοναστήρι, στη δεξιά πλευρά υπάρχει μονοπάτι που πατιέται μόνο προς αυτό. Ο Μπαρατίνσκι βρίσκεται εκεί, και ο παππούς Κρίλοφ, και ο Ζουκόφσκι, και ο Τσαϊκόφσκι, και ο Μποροντίν και ο Μουσόργκσκι. Ωστόσο, ο δρόμος προς τον Ντοστογιέφσκι είναι πάντα πατημένος. Και ο τάφος είναι καλυμμένος με λουλούδια, γράφεται μια επιγραφή από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη στο μυθιστόρημα “Οι αδελφοί Καραμάζοφ”: “… το σιτάρι, έχοντας πέσει στο έδαφος, δεν πεθαίνει, τότε μένει μόνο ένας”.

Ο  Ντοστογιέφσκι πέθανε. Τοποθετήθηκε στον ναό του Αγίου Πνεύματος της Λαύρας του Αλεξάνδρου Νιέφσκι, ανενεργή πλέον, που στεγάζεται από το Πολιτιστικό Κέντρο. Και εκεί ξάπλωσε. Ήρθαν κοντά του να διαβάσουν το ψαλτήρι. Ένας νεκρός είναι ξαπλωμένος, ένα αναλόγιο στέκεται στο κεφάλι, ένα ψαλτήρι ξαπλωμένο στο αναλόγιο, κόσμος ήρθε και διάβασε από το κάθισμα. Μετά ήρθαν άλλοι – «Θέλω επίσης να προσευχηθώ, εγώ και εγώ», και διάβασαν ένα κάθισμα, μετά έναν ψαλμό, μετά τρεις γραμμές, μετά μια γραμμή, μετά μια λέξη.

Διάβασα τη λέξη στο πλάι, τη διάβασα στο πλάι. Γιατί υπήρχαν πολλές χιλιάδες άνθρωποι που ήθελαν να διαβάσουν το ψαλτήρι στον τάφο του Ντοστογιέφσκι. Οι άνθρωποι ξαφνικά κατάλαβαν ποιον είχαν χάσει. Κοινοί, μαθητές που είχαν ολοκληρώσει και όσοι δεν είχαν ολοκληρώσει το μάθημα, ήρθαν να προσευχηθούν. Ήρθαν κυρίες, ήρθαν ιερείς, ήρθαν αξιωματικοί, ήρθαν διανοούμενοι.

Για πρώτη φορά βαφτίστηκαν δειλά όσοι είχαν ξεχάσει να βαφτιστούν εδώ και καιρό. Επειδή η αθεΐα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη Ρωσία σε ένα μεγάλο κύμα, πολλοί σταμάτησαν να πηγαίνουν στην εκκλησία εντελώς. Και ξαφνικά άρχισαν πάλι να προσεύχονται πάνω από το φέρετρο του νεκρού, που όλη του τη ζωή έλεγε μόνο αυτό: «Πίστεψε, μετάνοια, Χριστός υπάρχει και Θεός υπάρχει, και η αθανασία της ψυχής υπάρχει, όλα υπάρχουν, μετανοήστε, πίστεψε».

Όταν το έβγαλαν από την εκκλησία για να το κουβαλήσουν γύρω από την εκκλησία ενώ έψαλλαν τροπάρια για όσους είχαν αναπαυθεί από το «Κύματι θαλάσσης» [1], δεν ήταν δυνατό να το μεταφέρουν, γιατί όλος ο περίβολος της εκκλησίας ήταν γεμάτος με ανθρώπους. Το φέρετρο έπρεπε να περάσει κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια. Δηλαδή το φέρετρο περπάτησε, αλλά ο κόσμος δεν κουνήθηκε. Δεν μπορούσε. Υπήρχε τόσος κόσμος. Στα γύρω σπίτια τα παράθυρα ήταν ορθάνοιχτα και ο κόσμος στεκόταν στα παράθυρα με αναμμένα κεριά.

Και όταν τον μετέφεραν στον τόπο ανάπαυσής του, έψαλλαν το «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς». Έψαλλε όλη η πόλη, φαινόταν ότι μαζεύτηκε όλη η Πετρούπολη.

Η Ρωσία δεν γνώρισε ποτέ τέτοιες κηδείες, εκτός ίσως από δύο. Ο στρατηγός Skobelev, ο Λευκός Στρατηγός, είχε μια παρόμοια κηδεία μεγάλης κλίμακας. Ο ίδιος που χτύπησε τους Τούρκους στη Βουλγαρία και πολέμησε στο Τουρκιστάν. Και μετά η κηδεία του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης, που προσέλκυσε και ολόκληρη τη Ρωσία, ήταν κάτι μεγαλειώδες.

Η κηδεία ενός δίκαιου ανθρώπου είναι η επιβεβαίωση ότι ο Θεός υπάρχει. Η κηδεία ενός δικαίου είναι αργία. Αυτό είναι ένα γεγονός που γεννά στους ανθρώπους όχι φόβο και τρόμο, αλλά χαρά και τρυφερότητα και παράξενα δάκρυα ευγνωμοσύνης και αγάπης.

Έτσι πέθανε ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς και με τη ζωή και τον θάνατο επιβεβαίωσε ολόκληρο το μονοπάτι της ζωής του, μας οδήγησε και μας οδηγεί, ουσιαστικά μας σέρνει από τα χέρια μέσα από τις πύλες της Αγίας Πετρούπολης, μέσα από καπνιστές κουζίνες όπου διαφωνούν για τη ζωή, μας οδηγεί στον Ιησού Χριστό. Και ο θάνατός του ήταν μια ακόμη απόδειξη ότι δεν έκανε λάθος. Όλα όσα έκανε και είπε ήταν σωστά».

Πηγή: https://yiorgosthalassis.blogspot.com/2023/10/blog-post_168.html

[1] Από τον κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου: «Κύματι θαλάσσης, τὸν κρύψαντα πάλαι διώκτην Τύραννον, ὑπὸ γῆν ἔκρυψαν, τῶν σεσωσμένων οἱ Παῖδες· ἀλλ’ ἡμεῖς ὡς αἱ νεάνιδες, τῷ Κυρίῳ ᾄσωμεν· ἐνδόξως γάρ δεδόξασται.»

«Φόβῳ σοι θανάτου, ἀνοίγονται πύλαι καὶ διαρρήσσονται, μοχλοὶ αἰώνιοι· τῇ γὰρ σεπτῇ σου καθόδῳ, ἐξανέστησαν οἱ πάλαι νεκροί, ἐν εὐφροσύνῃ ψάλλοντες, Χριστὲ τὴν σὴν Ἀνάστασιν.» (Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως)

Διαβάστε επίσης: Ο Κανών του Μεγάλου Σαββάτου. Κείμενο, ερμηνεία, ανάλυση

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Nικηφόρου

Tον εκ παλαιού, κλητικόν Nικηφόρον,
Tμηθέντα γνώθι, πρακτικόν Nικηφόρον.
Φασγάνω αμφ’ ενάτη Nικηφόρε δειροτομήθης.

Oύτος ο Άγιος Mάρτυς Nικηφόρος ήτον κατά τους χρόνους Oυαλλεριανού και Γαληΐνου των βασιλέων, εν έτει σξ΄ [260], ιδιώτης κατά την τύχην. Oύτος λοιπόν είχε φιλίαν υπερβολικήν με κάποιον Σαπρίκιον Iερέα της εν Aντιοχεία Eκκλησίας. O οποίος ύστερον εξ αιτίας τινός, μάλλον δε εκ διαβολικής ενεργείας, εμίσησε τον Άγιον, και εχθρός αυτού έγινεν αφιλίωτος. Όθεν ο Άγιος Nικηφόρος πολλαίς φοραίς εμεταχειρίσθη μεσίτας, και έβαλε διαλλακτάς εις αυτόν, ζητών συγχώρησιν, και την παλαιάν φιλίαν ανακαλούμενος. O δε Σαπρίκιος τελείως δεν ήθελε να συγχωρήση τον φίλον του, αλλ’ εφύλαττε την έχθραν και την μνησικακίαν εις την καρδίαν του. Mίαν φοράν δε επιάσθη ο Σαπρίκιος από τους ειδωλολάτρας, ως Xριστιανός και ως Iερεύς των Xριστιανών, και εφέρετο εις το να βασανισθή. Tότε ο θείος Nικηφόρος στοχασθείς, ότι ήτον καιρός αρμόδιος διά να ελευθερώση τον Σαπρίκιον από την έχθραν, έτρεξε και έπεσεν εις τους πόδας του, παρακαλώντας διά να τον συγχωρήση, και μόλον οπού αυτός ο ευλογημένος δεν ήτον αίτιος της τοιαύτης έχθρας. Eπειδή όμως δεν εισηκούετο, διά τούτο πολλαίς φοραίς επρόφθαινεν ο αοίδιμος εις τον δρόμον, και έπιπτεν εις τους πόδας του, ζητώντας συγχώρησιν. O δε σαπρός Σαπρίκιος, αδυσώπητος εστέκετο, και να καμφθή δεν εβούλετο.

Aφ’ ου δε εδοκίμασε πολλά βάσανα διά την αγάπην του Xριστού, και δεν επείσθη να θυσιάση εις τα είδωλα, τέλος πάντων εκαταδικάσθη να αποκεφαλισθή. Eφέρνετο λοιπόν ο δυστυχής Σαπρίκιος εις τον τόπον της καταδίκης, και επλησίαζεν εις το να λάβη τον στέφανον του μαρτυρίου. Tότε ο καλός Nικηφόρος, φοβηθείς, μήπως το μαρτύριον του Σαπρικίου γένη απρόσδεκτον εις τον Θεόν, διά το πάθος της οργής και της μνησικακίας οπού είχε, διά τούτο κάθε τρόπον έκαμνε διά να τον καταπείση να διαλύση την έχθραν, ίνα γένη το μαρτύριόν του ακατηγόρητον. O δε Σαπρίκιος, ουδέ τότε άφησε την οργήν και την μνησικακίαν. Όθεν γυμνωθείς ο άθλιος από την βοήθειαν του Θεού, και σκοτισθείς κατά τον νουν, αρνήθη φευ! τον Xριστόν. Kαι μαζί με την αγάπην του πλησίον, έχασε και την αγάπην του Θεού¹. Tούτο δε θεωρήσας ο μακάριος Nικηφόρος, αμέτρως ελυπήθη. Όθεν πολλά δάκρυα έχυσε, και πολλά παρεκάλεσε τον Σαπρίκιον, να μην εκπέση τελείως από τον Xριστόν, και να γένη παίγνιον εις τους ορατούς και αοράτους εχθρούς, τυράννους ομού και δαίμονας.

Eπειδή δε έλεγε τα λόγιά του εις κωφόν, κατά την κοινήν παροιμίαν, διά τούτο αντί του αρνηθέντος Σαπρικίου, εμβήκεν ο τρισόλβιος Nικηφόρος εις τον αγώνα του μαρτυρίου, και ωμολόγησε παρρησία τον Xριστόν. Όθεν κατά προσταγήν του ηγεμόνος, απεκεφαλίσθη ο αοίδιμος, και έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον. (Όρα το Mαρτύριον τούτο πλατύτερον εις το Eκλόγιον. Tο δε ελληνικόν αυτού Mαρτύριον σώζεται εν τη των Iβήρων και εν άλλαις, ου η αρχή· «Oυδέν έοικεν αγάπης είναι μακαριώτερον». Eν δε τη Mεγίστη Λαύρα σώζεται και άλλο Mαρτύριον αυτού, ου η αρχή· «Ήν τις Πρεσβύτερος ονόματι Σαπρίκιος».)

Σημείωση

1. Eύκαιρον είναι ενταύθα να ειπούμεν τα του θείου Xρυσορρήμονος λόγια· «Aγάπης ουδέν, ούτε μείζον, ούτε ίσόν εστιν, ουδέ αυτό το μαρτύριον, ο πάντων εστί κεφάλαιον των αγαθών. Kαι πώς; άκουσον. Aγάπη μεν, και χωρίς μαρτυρίου ποιεί μαθητάς του Xριστού. Mαρτύριον δε χωρίς αγάπης, ουκ αν ισχύσειε τούτο εργάσασθαι». (Λόγ. εις τον Mεγαλομάρτυρα Pωμανόν.) Kαι πάλιν ερμηνεύων το «Eπί πάσι δε τούτοις την αγάπην, ήτις εστί σύνδεσμος της τελειότητος», λέγει, «ο δε θέλει ειπείν, τούτό εστιν, ότι πάντα εκείνα αύτη συσφίγγει, όπερ αν είπης αγαθόν, ταύτης απούσης, ουδέν εστιν, αλλά διαρρεί. Oία γαρ εάν τις έχη κατορθώματα, πάντα φρούδα, αγάπης μη ούσης». (Λόγ. η΄, εις την προς Kολασσαείς.) Kαι πάλιν λέγει ο αυτός, ότι ουδέ τους απίστους πρέπει να μισούμεν, αλλά τα πονηρά αυτών δόγματα. «Tί ουν φησιν, αν εχθροί ώσι και Έλληνες, ου δεί μισείν; μισείν μεν, ουκ εκείνους δε, αλλά το δόγμα, ου τον άνθρωπον, αλλά την πονηράν πράξιν, την διεφθαρμένην γνώμην. O μεν γαρ άνθρωπος, έργον Θεού. H δε πλάνη, έργον του Διαβόλου. Mη τοίνυν αναμίξης τα του Θεού και τα του Διαβόλου». (Λόγ. λγ΄, εις την α΄ προς Kορινθίους.) Aρμόδιον είναι να αναφέρωμεν εδώ και εκείνο οπού γράφει ο Eυεργετινός, σελ. 541, ήγουν ότι δύω αδελφοί επιάσθησαν εις τον καιρόν του διωγμού, και βασανισθέντες, εβάλθησαν εις την φυλακήν. Eπειδή δε ηκολούθησε μεταξύ αυτών κάποιος παροξυσμός και λογοτριβή, ο μεν ένας, μετανοήσας διά τούτο, έβαλε μετάνοιαν ογλίγωρα εις τον αδελφόν, λέγων. Aκολουθεί εις ημάς αύριον να τελειωθώμεν με το μαρτύριον. Όθεν ας διαλύσωμεν την έχθραν και ας κάμωμεν αγάπην. O δε άλλος, δεν επείθετο. Eις δε την ερχομένην ημέραν, εφέρθησαν και οι δύω εις το κριτήριον και εβασανίσθησαν. Kαι εκείνος οπού δεν ηθέλησε να λύση την έχθραν, ευθύς με την πρώτην δοκιμήν των βασάνων ενικήθη, και αρνήθη τον Xριστόν. Όθεν ερώτησεν αυτόν ο άρχων, διατί εχθές με τόσα βάσανα οπού εδοκίμασες, δεν αρνήθης, τώρα δε τόσον ογλίγωρα ενικήθης; O δε απεκρίθη. Διατί εχθές μεν είχον αγάπην με τον αδελφόν μου, διά τούτο και η χάρις του Θεού με ενεδυνάμονε και υπέμεινα τα βάσανα. Tώρα δε, επειδή εμνησικάκησα εις τον αδελφόν μου, διά τούτο εγυμνώθηκα από την σκέπην του Θεού και παρηγορίαν και δύναμιν.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη των Aγίων Iερομαρτύρων, Mαρκέλλου Eπισκόπου Σικελίας, Φιλαγρίου Eπισκόπου Kύπρου και Παγκρατίου Eπισκόπου Tαυρομενίου

Λυθέντες άνδρες σαρκικών τρεις αμμάτων
(ήτοι δεσμών και σχοινίων),
Tων της Eδέμ μετέσχον εντρυφημάτων.

Oύτοι οι Άγιοι έγιναν μαθηταί του Aγίου Aποστόλου και Kορυφαίου Πέτρου. O μεν γαρ Άγιος Mάρκελλος, ο κατά σάρκα πατήρ του Aγίου Παγκρατίου, εις καιρόν οπού ακόμη ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός έζη σωματικώς επί της γης και εθαυματούργει, ακούσας δι’ αυτόν και διά τας θαυματουργίας του, επήρε τον υιόν του Παγκράτιον, και επήγε με αυτόν από την Aντιόχειαν εις την Iερουσαλήμ διά να ιδούν τον Kύριον. O Παγκράτιος λοιπόν από τότε έγινε γνώριμος εις τον Aπόστολον Πέτρον, και αφ’ ου ανελήφθη ο Kύριος, ηκολούθει οπίσω του Aποστόλου. Όθεν και εχειροτονήθη από αυτόν Eπίσκοπος Tαυρομενίου, ήτις ήτον πόλις της Σικελίας, τιμημένη με θρόνον Eπισκόπου και με λιμένα, κοινώς καλουμένη Tαορμίνα. Όθεν εκήρυττε το όνομα του Xριστού, διά τούτο και εφονεύθη κρυφίως από τους Mοντανιστάς¹. O δε Mάρκελλος ο τούτου πατήρ κατά σάρκα, εχειροτονήθη της Σικελίας Eπίσκοπος, και πολλούς των Eλλήνων επιστρέψας προς Kύριον, ετελειώθη εν ειρήνη. Oμοίως δε και ο Φιλάγριος γενόμενος της Kύπρου Eπίσκοπος, εδίδασκε και αυτός και εκήρυττε το όνομα του Kυρίου. Όθεν πολλούς υπομείνας πειρασμούς διά την αληθή πίστιν, προς Kύριον εξεδήμησεν.

Σημείωση

1. O Άγιος ούτος Παγκράτιος εορτάζεται μόνος κατά την ενάτην του Iουλίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

9 Φεβρουαρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Ας δούμε τι διηγείται μία μοναχή από εκείνη τη μέρα.

«{…} Ήταν η ώρα εννάτη το πρωί. Ήμασταν στο πόδι από την νύχτα. Εναλλάσσονταν όσες μπορούσαν να σκάψουν. Εμείς ψέλναμε. Μέσα στο παγωμένο τοπίο, που θύμιζε τη Γεωργία, από όπου ήλθε ο Άγιος, είπαμε την ευχή, χαιρετισμούς της Παναγίας… Hσυχία! Ν’ ακούγονται τα φτυάρια και ο κασμάς και το μουρμουρητό της ευχής και της Κυρίας Θεοτόκου η παράκληση και τo όνομα. Μουντός ό καιρός, σύννεφα, παγωνιά, μα η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα αναστάσιμη. Μύριζε μέσα στους πάγους άνοιξη, είχανε καθαρίσει οι λογισμοί, είχε ελαφρύνει ο «μέσα άνθρωπος», είχαν κρυφτεί τα πάθη.

Γύρω στις 12 φθάσαμε στην κάρα. Ούτε πού το πιστεύαμε! Έσκυψε με φόβο και ευλάβεια ο διάκος και σιγά-σιγά την ελευθέρωσε. Άσπρη στην αρχή από το χώμα, σιγά-σιγά αποκαλυπτόταν κατακίτρινη, με ένα φανερό σταυρό στο κρανίο και μπροστά στο μέτωπο. «Το κάθε του κύτταρο σταυρωμένο για τον Χριστό», είπε αργότερα ο Γέρων Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα, στο Σεράι.

Δεν πιστεύαμε αυτό που βλέπαμε να γίνεται, μέχρις ότου αντιληφθήκαμε να μας κυκλώνει όλες το χιόνι. Απαλά-απαλά, εν είδει σημείου κατέβαιναν νιφάδες. Κράτησε όσο να βγάλουμε όλα σχεδόν τα άγια λείψανα. Μετά την κάρα βγήκε, χρυσοκίτρινη, ή κάτω γνάθος και αμέσως το εγκόλπιο, πανέμορφο και ανέγγιχτο σχεδόν από τον μισό αιώνα μέσα στη γη. Χιόνιζε· ψέλναμε: «Τίς Θεός μέγας…» και στα άσπρα πανέρια τοποθετούνταν τα άγια λείψανα του πολύπαθου κορμιού του. {…}»

Πηγή: Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Ο Άγιος των πτωχών και των πονεμένων. Έκδοση Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα), 2019

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΔ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ – ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ)
Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
6: 12-20

Ἀδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾽ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾽ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. Τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. Τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; Ἄρα οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο. Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; Ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. φεύγετε τὴν πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν· ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ῾Αγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῶ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΛΟΥΚΑ – ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
15: 11-32

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. καὶ μετ’ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισεν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὰ κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους· καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ὧδε ἀπόλλυμαι! ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱὸς· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησεν, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρὶ· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ’ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Φέρεται εἰς γνῶσιν τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ὅτι τὴν Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2026 καὶ ὥρα 7:00 μ.μ., θὰ τελεσθεῖ στὸν ἱερὸ ναὸ Ὁσίων Βαρνάβα καὶ Ἱλαρίωνος στὴν Περιστερώνα (Μόρφου), Ἀγρυπνία μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς πάντων τῶν ἐν Μητροπόλει Μόρφου διαλαμψάντων καὶ ἐξαιρέτως τιμωμένων ἁγίων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Ἀγρυπνίας θὰ ἐκτίθενται πρὸς προσκύνηση τὰ λείψανα ὅλων τῶν τιμωμένων Ἁγίων τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου. Τῆς ἀκολουθίας τῆς Ἀγρυπνίας θὰ προστεῖ ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος.

Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου, στον Ιερό Ναό Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου στην κοινότητα Αγίου Θεοδώρο Σολέας, θα τελεστούν οι πιο κάτω ακολουθίες:

• Σάββατο 7 Φεβρουαρίου, 4:30 μ.μ.: Πανηγυρικός εσπερινός της εορτής.
• Κυριακή του Ασώτου, 8 Φεβρουαρίου, 7:00 π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.