Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΟΡΤΗΣ (ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ)
Πράξεων τῶν Ἀποστόλων τὸ Ἀνάγνωσμα
19: 1-8

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο ἐν τῷ τὸν ᾿Απολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς ῎Εφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας εἶπε πρὸς αὐτούς· εἰ Πνεῦμα ῞Αγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· ἀλλ᾿ οὐδὲ εἰ Πνεῦμα ῞Αγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν. Εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; οἱ δὲ εἶπον· εἰς τὸ ᾿Ιωάννου βάπτισμα. Εἶπε δὲ Παῦλος· ᾿Ιωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ᾿ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τοῦτ᾿ ἔστιν εἰς τὸν ᾿Ιησοῦν Χριστόν. Ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ. Καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου τὰς χεῖρας ἦλθε τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον ἐπ᾿ αὐτούς, ἐλάλουν τε γλώσσαις καὶ προεφήτευον. Ἦσαν δὲ οἱ πάντες ἄνδρες ὡσεὶ δεκαδύο. Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαρρησιάζετο ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος, καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΕΟΡΤΗΣ (ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
1: 29–34

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν ᾽Ιησοῦν ἐρχόμενον πρὸς αὐτόν, καὶ λέγει· ῎Ιδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Οὗτός ἐστιν ὑπὲρ οὗ ἐγὼ εἶπον. ᾽Οπίσω μου ἔρχεται ἀνὴρ ὃς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν. Κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ᾽ ἵνα φανερωθῇ τῷ ᾽Ισραὴλ, διὰ τοῦτο ἦλθον ἐγὼ ἐν ὕδατι βαπτίζων. Καὶ ἐμαρτύρησεν ᾽Ιωάννης λέγων ὅτι Τεθέαμαι τὸ πνεῦμα καταβαῖνον ὡς περιστερὰν ἐξ οὐρανοῦ, καὶ ἔμεινεν ἐπ᾽ αὐτόν· κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ᾽ ὁ πέμψας με βαπτίζειν ἐν ὕδατι ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ᾽Εφ᾽ ὃν ἂν ἴδῃς τὸ πνεῦμα καταβαῖνον καὶ μένον ἐπ᾽ αὐτόν, οὗτός ἐστιν ὁ βαπτίζων ἐν πνεύματι ἁγίῳ. Κἀγὼ ἑώρακα, καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Ἀπολυτίκιον Θεοφανείων
Ἦχος α’
Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητὸν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα· καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.

«Φάνηκε ὁ Χριστός στόν κόσμο καί τόν ἄχαρο κόσμο στόλισε μ᾿ ἀπέραντη εὐφροσύνη. Σήκωσε πάνω Του τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, καί καταπάτησε γιά πάντα τόν ἐχθρό τοῦ κόσμου. Ἅγιασε τίς πηγές τῶν ὑδάτων καί φώτισε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Θαύματα μίχθηκαν μέ μεγαλύτερα θαύματα. Σήμερα, ἀπό τή χαρά πού ἔφερε ὁ Σωτήρας μας Χριστός, χωρίστηκαν ἡ γῆ καί ἡ θάλασσα καί ἀπ᾿ ἄκρη ὡς ἄκρη γέμισε ὁ κόσμος εὐφροσύνη».

Τω αυτώ μηνί Ζ΄, η Σύναξις του τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Συνέδραμε δε και η της παντίμου τούτου χειρός προς την Κωνσταντινούπολιν εισέλευσις

Eμή σε γλώσσα κήρυξ πώς αν αινέση,
Ον γλώσσα Χριστού γηγενών μείζω λέγει;
Μνήμην εβδομάτη Προδρόμου λάχεν αιδοίοιο.

Mετά μίαν ημέραν των Aγίων Θεοφανείων, ήτοι κατά την σήμερον, παρελάβομεν άνωθεν και εξ αρχής να εορτάζωμεν την Σύναξιν και εορτήν του τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, επειδή και υπηρέτησεν εις το μυστήριον του βαπτίσματος του Κυρίου. Όθεν διά την αιτίαν ταύτην συναριθμείται και η εορτή αύτη με τας λοιπάς εορτάς του Προδρόμου. Ίνα μηδέν σιωπήσωμεν από τα εκείνου θαυμάσια και υπερφυσικά χαρίσματα. Hκολούθησε δε να φθάση εις την Κωνσταντινούπολιν και κατά την περασμένην εσπέραν των Θεοφανείων, η της τιμίας χειρός του αυτού Προδρόμου μετακομιδή. Ήτις τοιουτοτρόπως εγένετο. Eις την πόλιν Σεβαστήν, κατά την οποίαν λέγουσιν, ότι ετάφη το ιερόν του τιμίου Προδρόμου σώμα, εκεί επήγεν ο Ευαγγελιστής Λουκάς, και πέρνωντας την δεξιάν χείρα του προφητικού εκείνου σώματος, έφερεν αυτήν εις την Aντιόχειαν την εδικήν του πατρίδα. Όπου και ετέλει αύτη πάμπολλα θαύματα, από τα οποία ένα είναι και το ακόλουθον. Εις τα όρια της πόλεως Aντιοχείας, εφώλευεν ένας δράκων, τον οποίον εθεοποίουν οι Έλληνες, οι κατοικούντες την Aντιόχειαν, και ετίμων αυτόν κάθε χρόνον με μίαν θυσίαν. Και το χειρότερον είναι, διατί και η προσφερομένη θυσία ήτον άνθρωπος. Περνώντος δε του καιρού, έπεσεν ο λαχνός εις ένα Χριστιανόν, ότι να δώση το θυγάτριόν του εις τον δράκοντα. O οποίος ευγαίνωντας έξω από την φωλεάν του, και φαινόμενος ένα φοβερόν και εξαίσιον θέαμα, άνοιγε το στόμα του και εδέχετο μέσα τον άνθρωπον οπού του έδιδαν. Και έτζι εσπάραττεν αυτόν με τα οδόντιά του.

Διά τούτο ο πατήρ της κόρης παρεκάλει με θερμούς αναστεναγμούς και δάκρυα τον Θεόν, και τον τίμιον Πρόδρομον, διά να ελευθερώσουν την πατρίδα του από τοιούτον πικρόν φθορέα. Παρακαλώντας δε, εσοφίσθη να κάμη και ένα τοιούτον επιχείρημα. Ευκόλως γαρ ευρίσκει μηχανάς και τέχνας κάθε ένας, οπού εις ανάγκην ευρίσκεται. Αυτός εζήτησε διά να προσκυνήση την αγίαν χείρα του Προδρόμου. Και ασπαζόμενος αυτήν, κρυφίως κόπτει με τα οδόντιά του τον αντίχειρα, ήτοι το μεγάλον δάκτυλον. Και τυχών του ποθουμένου, ευγαίνει έξω του ναού. Και λοιπόν όταν ήλθεν η ημέρα της θυσίας της θυγατρός του, και ήτον παρόν όλον το θέατρον του λαού, τότε επήγε κοντά εις τον δράκοντα και ο πατήρ, βαστώντας ομού και την θυγατέρα του. Και καθώς είδε τον δράκοντα, οπού άνοιξε το στόμα του διά να καταπίη την θυγατέρα του, ρίπτει μέσα εις τον φάρυγγά του τον ιερόν δάκτυλον του Προδρόμου. Και ω του θαύματος! ευθύς εθανατώθη ο δράκων. Τούτου δε γενομένου, ο μεν πατήρ επήρε την θυγατέρα του ζωντανήν, και εγύρισεν εις τον οίκον του χαίρωντας, και το παράδοξον διηγούμενος. Το δε πλήθος του λαού, βλέποντες το τοιούτον θαυμάσιον, εξεπλάγησαν. Όθεν και ευχαρίστουν μεγάλως τω Θεώ, και τω τιμίω Προδρόμω, και μέγιστον Ναόν έκτισαν εις το όνομά του.

Λέγεται δε και τούτο ακόμη περί της Aγίας ταύτης χειρός. Ότι κατά την ημέραν της υψώσεως του τιμίου Σταυρού, ήτοι κατά την δεκάτην τετάρτην του Σεπτεμβρίου, υψόνετο και η τιμία αύτη χειρ του Βαπτιστού, και άλλοτε μεν, εξάπλονε τους δακτύλους της. Άλλοτε δε, τους εσυμμάζονε. Και με την έκτασιν μεν, εφανέρονεν, ότι μέλλει να γένη ευθηνία καρπών. Mε την συμμάζωξιν δε, εφανέρονε την μέλλουσαν ακαρπίαν και δυστυχίαν. Διά τούτο και πολλοί βασιλείς είχον αγάπην και πόθον πολύν να αποκτήσουν τον ιερόν αυτόν θησαυρόν. Eξαιρέτως δε και μάλιστα Κωνσταντίνος, και Ρωμανός οι Πορφυρογέννητοι. Ων ο μεν Κωνσταντίνος, εβασίλευσεν εν έτει από Χριστού Ϡιβ΄, ήτοι 912, ο δε Ρωμανός εν έτει Ϡιθ΄ [919]. Όθεν και όταν αυτοί εβασίλευον, διά μέσου τινός Διακόνου της πόλεως Aντιοχείας, Ιώβ καλουμένου, εφέρθη εις την Κωνσταντινούπολιν η τιμία αύτη χειρ, κατ’ αυτήν την εσπέραν των Θεοφανείων, κατά την οποίαν είναι παράδοσις να γίνεται ο αγιασμός εις τους Χριστιανούς, ήτοι κατά την παραμονήν των Θεοφανείων. Όθεν ο φιλόχριστος βασιλεύς (ο Κωνσταντίνος δηλαδή) μετά πόθου πολλού ταύτην κατησπάσατο, και εις τα βασίλεια μέσα απεθησαύρισε. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εν τοις Φωρακίου¹.

Σημείωση

1. Σημείωσαι, ότι τώρα η δεξιά χειρ του τιμίου Προδρόμου, ευρίσκεται εις το Μοναστήριον του Aγίου Διονυσίου, το ευρισκόμενον εις το όρος του Άθω, και επ’ ονόματι τιμώμενον του τιμίου Προδρόμου. Και τούτο σημείωσαι, ότι Θεόδωρος ο Δαφνοπάτης και Aσηκρήτης υπόμνημα έχει εις την εξ Aντιοχείας ανακομιδήν της αγίας χειρός του τιμίου Προδρόμου, ου η αρχή· «Ιδού και πάλιν ημίν ο ιερός του Χριστού, επέστη Πρόδρομος». (Σώζεται εν τω Κοινοβίω του Διονυσίου.) Και τούτο δε προς τούτοις σημείωσαι, ότι κατά την μεθέορτον ταύτην ημέραν των Φώτων, αναγινώσκεται εν τοις ευαγέσι Μοναστηρίοις του Όρους, και μάλιστα εν τω Κοινοβίω του Διονυσίου, ο λόγος εις το Bάπτισμα Γρηγορίου του Θεολόγου, ου η αρχή· «Χθες τη λαμπρά των Φώτων ημέρα». Το του Δαφνοπάτου υπόμνημα σώζεται και εν τη του Βατοπαιδίου και Ιβήρων και Λαύρα.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μακαριστός Ἰωάννης  Φουντούλης

Συνήθως λέγεται ὅτι ἡ νηστεία τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανίων ἀφορᾶ στὴν πόση τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ καὶ ἑπομένως ὅτι ἡ προϋπόθεση γιὰ τὴν κοινωνία ἀπὸ αὐτὸν ἀποτελεῖ ἡ νηστεία μίας ἡμέρας. Γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ θὰ ἦταν σκόπιμο νὰ λεχθοῦν δύο λόγια, γιατί εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ συζητούμενα θέματα ἀπὸ αὐτὰ ποῦ σχετίζονται μὲ τὸν ἁγιασμὸ τῶν Θεοφανείων καὶ γιὰ τὰ ὁποία ζητοῦν οἱ πιστοὶ τὴ συμβουλὴ τῶν ἱερέων.

Ὅτι ὁ μέγας ἁγιασμὸς «τὰ δευτερεῖα ἐπέχει τῶν Θείων Μυστηρίων» (Εὐχολόγιον, κώδ. Βατοπεδίου 134 [745] τοῦ ἔτους 1538), εἶναι δηλαδὴ τὸ δεύτερο μετὰ τὴ Θεία Κοινωνία ἱερώτατον «Μυστηριακὸν εἶδος» (κατὰ τὴ σχολαστικὴ ὁρολογία), κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει. Εἶναι τὸ «ὕδωρ τῆς ἀναγεννήσεως» τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, πού διὰ τῆς ἐπικλήσεως καὶ ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἀναστοιχειοῦται» (ἢ «μεταστοιχειοῦται»), κατὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας (Εἰς Ἰωάννην Β΄ 1), καὶ γίνεται «ἀφθαρσίας πηγή, ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων ἀλεξιτήριον» γιὰ τοὺς πιστοὺς πού μεταλαμβάνουν ἢ χρίονται ἀπὸ αὐτό, πάροχο ἁγιασμοῦ καὶ εὐλογίας σ’ ὁλόκληρη τὴν κτίση.

Ὅτι τὸ ὕδωρ τοῦ μεγάλου Ἁγιασμοῦ εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸ ὕδωρ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος εἶναι καταφανὲς καὶ ἀπὸ τὴν ταυτότητα τῶν καθαγιαστικῶν εὐχῶν, καὶ ἀπὸ τὴν παλαιά, καὶ τὴ σύγχρονη ἀκόμα, πράξη τῆς Ἐκκλησίας, πού βάπτιζε καὶ βαπτίζει σ’ αὐτὸ τοὺς κατηχουμένους, καὶ ἀπὸ ὅσα γράφει ὁ ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης, πού θεωρεῖ μάλιστα ἀντιστρόφως τὸ ὕδωρ τοῦ Βαπτίσματος «κὰτ΄ οὐδὲν ἐλαττούμενον τοῦ τῶν ἁγίων Θεοφανίων» (Διάλογος, κέφ. 70). Ὡς τέτοιο δίδεται ἀντὶ τῆς Θείας Κοινωνίας στοὺς πιστούς, πού γιὰ κάποιο λόγο κωλύονται νὰ προσέλθουν σ’ αὐτήν.

Αὐτὸ ἀκριβῶς προκάλεσε δύο εὐλαβεῖς παρεξηγήσεις: ὅτι δηλαδὴ ὑποκαθιστᾶ τὴ Θεία Μετάληψη, ὡς κατὰ κάποιο τρόπο ἴσο μὲ αὐτήν, καὶ ὅτι κατ’ ἀναλογίαν προηγεῖται τῆς πόσεώς του νηστεία.

Τὸ πρῶτο δὲν θὰ ἔπρεπε κὰν νὰ συζητεῖται, γιατί εἶναι σαφὲς ὅτι ὁ μέγας Ἁγιασμὸς εἶναι μὲν γιὰ τοὺς λόγους πού εἴπαμε τὸ ἱερότερο μετὰ τὴ Θεία Κοινωνία εἶδος, ἀλλὰ ἐπ’ οὐδενὶ εἶναι κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου, οὔτε ποτὲ τὴν ἀντικαθιστᾶ. Παρὰ ταῦτα ὑπάρχει ἡ λαϊκὴ ἀντίληψη ὅτι τὰ Θεοφάνεια δὲν κοινωνοῦμε, γιατί θὰ πάρουμε ἁγιασμὸ καὶ «εἶναι τὸ ἴδιο».

Ὅσο δὲ γιὰ τὴ νηστεία πρὸ τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ, καὶ αὐτὴ μᾶλλον καλλιεργήθηκε κατ’ ἀναλογίαν πρὸς τὸ νεώτερο ἔθος τῆς νηστείας πρὸ τῆς Θείας Κοινωνίας, πού δὲν μπόρεσε ὅμως καὶ αὐτὴ νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ τριήμερη, λόγω του ὅτι οἱ πρὸ τῶν Θεοφανείων ἡμέρες τοῦ ἑορταστικοῦ δωδεκαημέρου ἔχουν «κατάλυσιν εἰς πάντα», πλήν, ἐννοεῖται τῆς Παραμονῆς. Ὅσο γιὰ τὴ νηστεία αὐτὴ τῆς Παραμονῆς, πού κοινῶς θεωρεῖται ὅτι γίνεται γιὰ τὸν Ἁγιασμό, εἶναι ἄσχετη μὲ αὐτὸν καὶ τηρεῖται, εἴτε πρόκειται κανεὶς νὰ κοινωνήσει ἀπὸ αὐτὸν εἴτε ὄχι. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν καταλύεται μετὰ τὴν τυχὸν πόση τοῦ ἁγιασμοῦ κατὰ τὴν Παραμονή. Ἔχει δὲ τὴν ἀρχή της στὸ ἀρχαῖο ἔθος νὰ προηγεῖται τῶν μεγάλων ἑορτῶν μία ἡμέρα νηστείας τῆς Ἐκκλησίας ὅλης, εἴτε γιὰ τὸ Βάπτισμα τῶν Κατηχουμένων, ὅπως κοινῶς λέγεται, πού ἐγίνετο κατ’ αὐτές, εἴτε, ἀσχέτως μᾶλλον πρὸς αὐτό, ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς τρόπους ἐξάρσεως τῆς κυρίας ἡμέρας τῆς ἑορτῆς καὶ προπαρασκευῆς γι’ αὐτὴν μὲ νηστεία, ἐγκράτεια καὶ προσευχή. Ὅτι δὲ δὲν ἀφορᾶ στὴν πόση τοῦ ἁγιάσματος, φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ Ἁγιασμὸς ὄχι μόνον τελεῖται –ἑπομένως καὶ πίνεται– καὶ κατὰ τὴν Παραμονή, κατὰ τὸ νεώτερο ἔθος, τῆς ὁποίας Παραμονῆς δὲν προηγεῖται ποτὲ νηστεία, καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι συχνὰ συμβαίνει καὶ ἡ Παραμονὴ νὰ μὴν εἶναι νήστιμος ἡμέρα, ὅταν συμπίπτει μὲ Σάββατο ἢ Κυριακή.

Δὲν προηγεῖται δηλαδὴ τῆς πόσεως τοῦ μεγάλου Ἁγιασμοῦ νηστεία; Βεβαίως, ναί. Ἀλλ’ αὐτὴ δὲν εἶναι νοητὸ νὰ εἶναι αὐστηροτέρα ἢ μακροτέρας διαρκείας ἀπὸ τὴν προβλεπομένη γιὰ τὴν προσέλευση στὴ Θεία Κοινωνία νηστεία, τὴ λεγομένη «εὐχαριστιακὴ νηστεία». Καὶ αὐτή, ὅπως καὶ ἄλλοτε μᾶς δόθηκε ἀφορμὴ νὰ γράψουμε, εἶναι σαφὴς καὶ ἀπαράβατος, μὲ μόνιμη ἐξαίρεση ὅταν ὑπάρχει κίνδυνος θανάτου. Ἡ τελεία δηλαδὴ ἀποχὴ τροφῆς καὶ ποτοῦ ἀπὸ τοῦ δείπνου ἢ τοῦ μεσονυκτίου, τῆς προηγούμενης ἡμέρας μέχρι τῆς κοινωνίας, ὁποιαδήποτε ὥρα κι ἂν γίνεται αὐτή, τὸ πρωὶ δηλαδὴ κατὰ τὶς μὴ νήστιμες ἡμέρες καὶ τὸ ἑσπέρας κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς νηστείας. Ὅπως δὲ εἴδαμε, ἡ τέλεση καὶ ἡ πόση τοῦ μεγάλου Ἁγιασμοῦ προβλέπεται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας τάξη καὶ παράδοση μετὰ τὴ Θεία Μετάληψη καὶ πρὸ τῆς βρώσεως τοῦ ἀντιδώρου, δηλαδὴ λειτουργικότερα –τὸ ἐπαναλαμβάνουμε– μεταξύ της ἐκφωνήσεως τῆς εὐχῆς τῆς εὐχαριστίας μετὰ τὸ «πάντας μεταλαβεῖν» («Ὅτι σὺ εἰ ὁ ἁγιασμὸς ἠμῶν…»), κατὰ τὴν παλαιοτέρα τάξη, ἢ μετὰ τὴν ὀπισθάμβωνο εὐχή, κατὰ τὴ νεωτέρα, καὶ τοῦ «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον…» καὶ τὴν ἐπακολουθοῦσα διανομὴ τοῦ ἀντιδώρου καὶ ἀπόλυση.

Ἡ νηστεία, κατὰ τοὺς πατέρες καὶ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι «μέγα καλόν». Κινεῖται ὅμως μέσα σὲ ὁρισμένες ἀπὸ τὴν παράδοση προδιαγραφὲς χρόνου καὶ ποιότητος, πού καλούμαστε νὰ προβάλλουμε καὶ νὰ ἀξιοποιοῦμε. Ἡ ἐπέκτασή της ὅμως πέραν τῶν ὁρίων αὐτῶν μπορεῖ νὰ ἔχει ἀρνητικὰ ἀποτελέσματα καὶ νὰ ἀποβαίνει τελικῶς εἰς βάρος αὐτοῦ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ σκοποῦ τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν πιστῶν καὶ ὅλης της δημιουργίας διὰ τῆς μεταλήψεως καὶ τοῦ ραντισμοῦ διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων. Καλὸς συμβιβασμὸς τῆς παλαιᾶς μὲ τὴ νεωτέρα παράδοση μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ σύσταση ξηροφαγίας κατὰ τὸ δεῖπνο τῆς Παραμονῆς, ὅταν συμπίπτει μὲ Σάββατο ἢ Κυριακή. Ἡ ἐπέκταση δηλαδὴ κατὰ κάποιο τρόπο τῆς εὐχαριστιακῆς νηστείας μέσα σὲ λογικὰ ὅρια.

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Ο Μέγας Αγιασμός δεν χαλάει. Ορισμένοι ιερείς και θεολόγοι , θέλοντας να προβάλλουν την ανωτερότητα και την ανοιχτότητα τους σε σχέση με τους συναδέλφους τους, υιοθετούν κάτι τέτοιες μερες ρόλο εκκλησιαστικού hoax και κοάζουν άρρητα ρήματα. Από την άλλη υπαρχουν αμήχανα επιχειρήματα με αναφορα στον ταδε γεροντα ή στον κάθε χημικό, σαν να περιμένει ο Χριστός συνηγορο από εμάς.

Ας δούμε τα πράγματα λίγο απλά και βιωματικά.

Στην ορθόδοξη Παράδοση και θεολογία δεν λεπτολογούμε περί μετουσίωσης, μεταστοιχείωσης ή μεταβολής. Λέμε αυτό συμβαίνει με υπερβατικό τρόπο, γίνεται μεταβολή,καθαγιασμός και σταματάει εκεί η κουβέντα. Το δεχόμαστε ως θαύμα. Δυστυχώς έχει επικρατήσει η αριστοτελική θεώρηση στα Μυστηρια, η μετουσίωση, η οποία διακρίνει μεταξύ ουσίας και συμβεβηκότων. Και με το κριτήριο αυτό φυσικά και θα μιλάμε για άρτο,οίνο, νερό, λάδι, τα οποία όμως είναι παράλληλα και Σώμα και Αίμα Χριστού, Αγιασμός κλπ. Με μια τέτοια στοχαστική και σχολαστική θεώρηση φυσικά μπορεί να λεμε ο,τι θέλουμε και να έχουμε και δίκιο. Ωστόσο όμως δεν είμαστε συνεπείς με το θαύμα, το μυστήριο και την σιωπή. Δηλαδή ότι πρεσβεύει η ορθόδοξη Παράδοση. Εμένα μου φτάνει ότι κοινωνώ Σώμα και Αίμα Χριστού ή ότι πίνω Αγιασμό. Αν εγώ εξακολουθώ και βλέπω και γευομαι ψωμί, κρασί, νερό είναι μόνο δική μου αδυναμία. Πολλές φορές η φυλαγμενη στο Αρτοφοριο Θεία Κοινωνία και αν δεν προσέξουμε στη συντήρηση της μπορεί να φθαρεί εξωτερικά. Το έχω δει και το έχω ζήσει. Είναι πλάνη να προσπαθήσω να το ερμηνεύσω με φυσικό – χημικούς όρους ή με πνευματικούς, αμάρτησα λχ και σάπισε ο Άρτος. Η πιο αφελής και αναπαυτικη απάντηση και για αυτό αληθής ισως είναι ότι έτσι θέλει ο Χριστός να συμβεί. Ίσως είναι μάθημα ταπείνωσης και συγκατάβασης από μέρους Του. Ίσως πάλι επιτρέπει κάτι τέτοιο για να μην υπερηφανεύονται οι ιερείς που συντηρούν τόσο ωραία τον Αμνό οτι είμαστε μάστορες και τεχνίτες στο θέμα. Πάντως έχω δει και Αμνό πάνω από δέκα χρόνια αναλλοίωτο και κεχριμπαρενιο. Είναι άλλα δέκα χρόνια που έφυγα από αυτον τον ναό και ακόμα έτσι θα είναι. Λοιπόν, επανερχομαστε στη σιωπή.

Δεν νομίζω ότι αυτά εξηγούνται βάσει κάποιας ηθικής αξιότητας ή αναξιοτητας μας. Πολλώ μαλλον βασει φυσικων νομων. Δηλαδή κατι αναλύσεις, κάτι μικροσκόπια που δείχνουν σταυρούς κλπ εμενα δεν μου λένε κατι. Ήδη πιστεύω. Αυτή πια η προτεσταντίλα μεγάλη μάστιγα. Η Εκκλησία αυτά τα κάλυψε με βήλα μυστηρίου. Τιποτα ακάλυπτο μέσα στο Ιερό Βήμα. Αυτό ειναι συμβολο του φρικώδους και μυστικού χαρακτήρα των Αγίων.

Επίσης, επειδή καποιοι στηρίζουν την φθορα των αγιαστικών μέσων , στο παθητό της ανθρωπίνης φύσης του Χριστού, ιδού απλή δογματική, για πρωτοετείς:

Ο Χριστός είναι πλέον Θεός και Θεάνθρωπος. Συνέπεια της υποστατικής ένωσης των δύο φύσεων. Χωρίς να καταργείται η ανθρώπινη φύση Του ή να απορροφάται ή να συγχέεται είναι μια τεθεωμενη ανθρώπινη φύση. Με ο,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Οπότε ακόμα και αν διακρίνουμε ορθόδοξα μεταξύ των δύο φύσεων δεν πρόκειται για μια πτωτική ανθρώπινη φύση και γι έναν άλλο Χριστό. Πρόκειται για την ανθρώπινη φύση του Θεανθρώπου. Του Θεανθρώπου. Παθητή ήταν , τώρα είναι θεανθρώπινη και αυτό δεν αλλαζει με καμία συγκατάβαση ή νοητική ακροβασία ή οικονομια ή επίνοια.

π. Π.

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Ο Τραμπ, ο Μαδούρο, η CIA, ο Ζελένσκι και η Ρωσία που Πολεμά Ακόμη κι Όταν Αιμορραγεί

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Το 2026 δεν ανατέλλει ως νέο έτος, αλλά ως έτος – κρίσιμη καμπή. Δεν φέρνει μαζί του την ψευδαίσθηση της «επιστροφής στην κανονικότητα», αλλά τη βίαιη συνειδητοποίηση ότι η κανονικότητα όπως τη γνωρίσαμε έχει ήδη τελειώσει…

Οι μάσκες πέφτουν, οι ρόλοι συγχέονται και η παγκόσμια σκηνή γεμίζει αντιφάσεις που δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν πίσω από δελτία τύπου, συνόδους κορυφής και διπλωματικές φράσεις. Η Ουκρανία αιμορραγεί, η Ρωσία προελαύνει, η Δύση παίζει διπλό παιχνίδι και οι «ειρηνοποιοί» αποδεικνύονται οι πιο επικίνδυνοι παίκτες του τραπεζιού.

Αυτό το κείμενο δεν γράφεται για να προβλέψει ημερομηνίες ή να χαϊδέψει στρατόπεδα. Γράφεται για να αποτυπώσει τη στιγμή όπου η προσποίηση τελειώνει. Όπου οι αυτοκρατορίες αποκαλύπτουν τα όριά τους, οι περιφερειακές δυνάμεις δοκιμάζονται από τον πειρασμό της ύβρεως και οι λαοί συνειδητοποιούν ότι πληρώνουν αποφάσεις που δεν πήραν.

Το 2026 δεν είναι απλώς ένα έτος στο ημερολόγιο. Είναι το σημείο όπου η Ιστορία επιστρέφει, όχι για να εξηγήσει, αλλά για να κρίνει…

H…απρόσμενη «εισβολή»

Το 2026 δεν μπήκε. Εισέβαλε. Με τον τρόπο που εισβάλλουν οι κρίσεις που δεν χτυπούν την πόρτα, αλλά την ξηλώνουν. Η Ουκρανία φλέγεται για τέταρτο χρόνο και η παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπως οικοδομήθηκε μετά το 1991, δείχνει πλέον καθαρά τα ρήγματά της. Οι ΗΠΑ παίζουν το αρχαιότερο και πιο κυνικό παιχνίδι ισχύος: Άλλα λένε, άλλα κάνουν και άλλα επιδιώκουν. Και το 2026 είναι η χρονιά που αυτή η τριπλή υποκρισία παύει να κρύβεται.

Ο Ντόναλντ Τράμπ, ο άνθρωπος που ήρθε στην προεδρία των ΗΠΑ σαρώνοντας τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμα του, δίνοντας ελπίδα σε όλη την πατριωτική πτέρυγα των λαών της Δύσης, εμφανίζεται δημοσίως ως… «ειρηνοποιός», επιπλήττοντας τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την αποκοτιά του να πλήξει, όπως λέγεται, ακόμη και την κατοικία του Βλαδίμηρου Πούτιν με drones. Την ίδια ακριβώς στιγμή όμως, οι αποκαλύψεις αμερικανικών μέσων δείχνουν ότι η CIA δεν περιορίζεται πλέον σε «υποστήριξη», αλλά έχει πλήρη επιχειρησιακή εμπλοκή στον σχεδιασμό και την καθοδήγηση ουκρανικών πληγμάτων κατά ρωσικών ενεργειακών υποδομών, τάνκερ, διυλιστηρίων και ναυτιλιακών κόμβων, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μεσόγειο.

Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον παίζει «ειρήνη» στο μικρόφωνο και «κλιμάκωση» στα παρασκήνια. Δεν πρόκειται για αντίφαση. Πρόκειται για δόγμα.

Το αμερικανικό σύστημα δεν άλλαξε γραμμή ούτε με τον Tράμπ παρά τις όποιες ελπίδες ακόμη και των ίδιων των αμερικανών. Κι ούτε πρόκειται να αλλάξει ποτέ, εκ των συμφραζόμενων.

Η Ουκρανία παραμένει τελικά εργαλείο. Όχι φυσικά για να νικήσει, αυτό έχει ήδη κριθεί. Αλλά για να αιμορραγεί η Ρωσία σε βάθος χρόνου. Και μαζί της να αιμορραγεί και η Ευρώπη, παγιδευμένη σε μια μόνιμη εξάρτηση από το NATO, την αμερικανική ενέργεια και τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας.

Η εντολή προς το Κίεβο είναι σαφής και αμείλικτη: «Συνεχείστε τα χτυπήματα. Μην αφεθεί το ρωσικό βαρέλι να κυλήσει ανεμπόδιστα προς την Ασία. Μην αφεθεί η Κίνα να αναπνέει χωρίς αμερικανική άδεια. Χτυπήστε τη shadow fleet*, δηλαδή τα τάνκερ, τις ασφαλιστικές αλυσίδες, τις θαλάσσιες αρτηρίες. Ο πόλεμος δεν είναι πια μόνο στο Ντονμπάς, είναι ενεργειακός, ναυτιλιακός, οικονομικός, παγκόσμιος«.

Στην επιφάνεια, όλα μοιάζουν αντιφατικά. Ο Tράμπ «βλέπει θετικά» μεν την … αποκλιμάκωση αλλά ταυτόχρονα δηλώνει ότι οι ΗΠΑ «κερδίζουν» από τον πόλεμο. Ο Zελένσκι συμμετέχει σε τηλεδιασκέψεις περί ειρήνης με Αμερικανούς απεσταλμένους και την ίδια ημέρα ουκρανικά UAV πλήττουν ρωσικά δεξαμενόπλοια κοντά στη Λιβύη και την Κρήτη. Η Ευρώπη μιλά κι αυτή για …αποκλιμάκωση(!), ενώ στο Ντονμπάς τα συστήματα HIMARS συνεχίζουν να βάλλουν νύχτα και μέρα.

Μόνο που αυτή η εικόνα δεν έχει σχέση με σύγχυση. Είναι η κανονικότητα της αμερικανικής ισχύος.

Η δημόσια ρητορική ως θέατρο ή αλλιώς, η πραγματική πολιτική ως σκιά

Η δημόσια ρητορική είναι πράγματι ένα – κακόγουστο μεν, αλλά – θέατρο. Η πραγματική πολιτική γράφεται αλλού: στα καλώδια των διασυνδέσεων, στα μυστικά briefings των υπογείων, στα σήματα των υπηρεσιών πληροφοριών, στις χρηματορροές και στα ενεργειακά συμβόλαια. Και αυτή η πολιτική δεν έχει μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από το 2022. Ο στόχος παραμένει διπλός: Να μη νιώσει ποτέ η Ρωσία ότι μπορεί να κερδίσει καθαρά και να μη νιώσει ποτέ η Ευρώπη ότι μπορεί να σταθεί χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όμως εδώ ακριβώς εμφανίζεται το στρατηγικό λάθος της Ουάσιγκτον. Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τη Ρωσία σαν μια δύναμη του Ψυχρού Πολέμου, σαν ένα κράτος που λειτουργεί αποκλειστικά με όρους κόστους–οφέλους, που μετρά απώλειες σε πίνακες excel και κάνει πίσω όταν το παιχνίδι σκληραίνει.

Αλλά η Ρωσία ούτε είναι αυτό που νομίζει η Ουάσιγκτον, ούτε κάνενα απ’ αυτά τα think tank της κλωτσιάς και του μπάτσου. Και όποιος το πιστεύει αυτό, δεν έχει καταλάβει τίποτα από την ιστορία της.

Η Ρωσία δεν είναι απλώς ένα ακόμη κράτος που τυγχάνει να κατέχει τεράστια έκταση. Είναι η ίδια ένας πολιτισμός πολέμου. Ένας πολιτισμός που σφυρηλατήθηκε μέσα από αιώνες εισβολών, καταστροφών, ταπεινώσεων και επανόρθωσης. Είναι ο ίδιος λαός που έθαψε τα στρατεύματα του Ναπολέοντα μέσα στον χειμώνα, όχι επειδή είχε καλύτερα όπλα, αλλά επειδή είχε μεγαλύτερη αντοχή και ένα σχεδόν μυστικιστικό ένστικτο επιβίωσης. Είναι ο ίδιος λαός που συνέτριψε το Τρίτο Ράιχ όχι στα επιτελεία, αλλά στα ερείπια του Στάλινγκραντ, όταν η Δύση θεωρούσε τον Χίτλερ ανίκητο.

Η ρωσική στρατηγική δεν είναι μόνο ορθολογισμός. Είναι μνήμη. Και η μνήμη αυτή λέει ένα πράγμα: «ακόμη κι όταν αιμορραγώ, δεν σταματώ. Όταν ο εχθρός περιμένει να κουραστώ, εγώ αντεπιτίθεμαι. Όταν ο χειμώνας σκοτώνει, εγώ προχωρώ».

Αυτή ακριβώς η ανθεκτικότητα είναι που τρομάζει την Ουάσιγκτον. Όχι τα όπλα της Ρωσίας, αλλά το γεγονός ότι δεν παίζει με τον χρόνο όπως παίζουν οι Δυτικοί. Αλλά τον αντέχει.

Ο άξονας Χερσώνα–Μικολάεφ–Οδησσός: Γεωγραφία ή πεπρωμένο;

Στο ανατολικό μέτωπο, εκεί όπου οι λέξεις χάνουν το βάρος τους μπροστά στους αριθμούς των απωλειών και στην κόπωση των σωμάτων, η εικόνα δεν επιδέχεται εξωραϊσμό. Η ρωσική προέλαση στο Ντονέτσκ δεν είναι πια μια αργή, μεθοδική μετακίνηση γραμμών. Πρόκειται στην ουσία για μια διάβρωση της ουκρανικής άμυνας από μέσα προς τα έξω.

Πόλεις–φρούρια που επί μήνες παρουσιάζονταν ως «απόρθητες» μετατρέπονται σε διαδρόμους υποχώρησης, ενώ οι εφεδρείες δεν επαρκούν ούτε ποσοτικά, ούτε ψυχικά για να κλείσουν τα κενά. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται στη Zαπορίζιε, όπου η ρωσική κίνηση μέσα από στέπες και βαλτώδη εδάφη αποδομεί το αφήγημα της «σταθερής άμυνας» και αποκαλύπτει την πραγματική κατάσταση: Ένας στρατός κουρασμένος, με εξαντλημένη διοίκηση και με την πρωτοβουλία χαμένη.

Η κατάρρευση αυτή δεν είναι μόνο υλική. Είναι κυρίως ηθική. Η μαζική λιποταξία δεν αφορά πλέον απλούς στρατιώτες, αλλά φτάνει και σε αξιωματικούς, ακόμη και σε μονάδες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν αιχμής. Όταν ο αξιωματικός παύει να πιστεύει στο νόημα της αποστολής, το μέτωπο παύει να είναι γεωγραφία και γίνεται ψυχολογία. Η Ουκρανία συνεχίζει να μάχεται, αλλά μάχεται όλο και περισσότερο για να κερδίσει χρόνο, όχι για να ανατρέψει την έκβαση. Και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Στο Κίεβο, στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες, και ασφαλώς στη Μόσχα.

Η πραγματική στρατηγική γραμμή, όμως, δεν χαράσσεται μόνο στα χαρακώματα του Ντονέτσκ. Χαράσσεται νοτιότερα, στον άξονα Χερσώνα–Μικολάιβ–Οδησσός.

Εκεί όπου η Ιστορία συναντά τη γεωπολιτική και η γεωπολιτική μετατρέπεται σε πεπρωμένο.

Η Χερσώνα δεν είναι μόνο ένα απλώς σημείο ελέγχου ποταμών και γεφυρών. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι το κλειδί για την κάθοδο προς τη Μαύρη Θάλασσα. Το Μικολάεφ δεν είναι απλώς ναυπηγικό κέντρο. Είναι ο πνεύμονας της ουκρανικής πρόσβασης στο νότιο τόξο. Και η Οδησσός. Που δεν είναι απλώς άλλη μια πόλη. Αλλά σύμβολο, πύλη και κόμβος.

Για τη Ρωσία, ο έλεγχος αυτού του άξονα είναι πολύ απλά, υπαρξιακός στόχος. Σημαίνει ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα, απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα, στρατηγικό βάθος και ιστορική συνέχεια. Σημαίνει επίσης την αποκοπή της Ουκρανίας από τη θάλασσα και τη μετατροπή της σε κράτος χωρίς γεωοικονομική ανάσα.

Για τη Δύση, η απώλεια αυτού του άξονα ισοδυναμεί με γεωπολιτική ήττα, γιατί αποκαλύπτει τα όρια της ισχύος της όταν αυτή δεν συνοδεύεται από αποφασιστικότητα επί του πεδίου, αλλά λειτουργεί με proxy army και με τη σιγουριά ότι δε θα πέσει καμμιά οβίδα στο κεφάλι κανενός.

Η Οδησσός μ’ άλλα λόγια, είναι με σφραγίδα και βουλοκέρι, η μητέρα όλων των μαχών γιατί συμπυκνώνει όσα διακυβεύονται στον 21ο αιώνα. Δεν είναι μόνο λιμάνι, είναι κόμβος πολιτισμών, ενεργειακών ροών και ναυτιλιακών δικτύων. Αν η Ρωσία την ελέγξει και πάλι, αν την ενσωματώσει και πάλι στη ρωσική επικράτεια (κάτι που το δικαιούται απόλυτα, ιστορικά και πολιτισμικά), μετατρέπει τη Μαύρη Θάλασσα σε ελεγχόμενη λεκάνη, περιορίζει ασφυκτικά την Ουκρανία και δημιουργεί έναν γεωπολιτικό διάδρομο που φτάνει έως την Ανατολική Μεσόγειο. Αν δεν την ελέγξει, διατηρεί ένα μόνιμο αγκάθι στην ιστορική της νότια πτέρυγα. Γι’ αυτό και οι «ειρηνευτικές» δηλώσεις δεν έχουν ουσία. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι η τελική κρίση θα δοθεί εκεί.

Η μάχη για την Οδησσό, είναι βέβαιο ότι δεν θα κριθεί μόνο με όπλα. Θα κριθεί με χρόνο, αντοχή και πολιτική βούληση. Και εδώ ακριβώς παίζει η ρωσική κουλτούρα πολέμου. Αυτή δηλαδή η ικανότητα στο να αντέχει και να επιστρέφει αποκτώντας καθοριστικό ρόλο. Η ιστορία δείχνει ότι όταν η Ρωσία αποφασίσει πως ένα έδαφος αφορά την ταυτότητά της, δεν υποχωρεί επειδή αυξάνεται το κόστος. Αντιθέτως, προσαρμόζεται και συνεχίζει.

Όσον αφορά τώρα τη πατρίδα μας, για τον ελληνικό χώρο δηλαδή, όλα αυτά δεν είναι καθόλου, μα καθόλου μακρινά. Κάθε αναδιάταξη στη Μαύρη Θάλασσα μεταβάλλει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Κάθε πλήγμα σε shadow fleet* και ενεργειακές ροές, αγγίζει άμεσα τα ελληνικά λιμάνια, τη ναυτιλία, την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών. Η Ελλάδα, είτε το επιθυμεί είτε όχι, βρίσκεται στη σκιά μιας σύγκρουσης που μετακινείται νοτιότερα, προς τα δικά της νερά. Και όσο η Δύση επιλέγει την κλιμάκωση μέσω πληρεξουσίων, τόσο η γεωγραφία παύει να είναι ουδέτερη.

Μπορεί η Ρωσία εν τέλει να νικήσει ολοκληρωτικά; Και ποιος μπορεί πράγματι να τη σταματήσει;

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ρωσία αντέχει. Αυτό το έχει αποδείξει επανειλημμένα. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να νικήσει ολοκληρωτικά την Ουκρανία υπό συνθήκες διαρκούς εξωτερικής παρεμβολής.

Η απάντηση, όσο δυσάρεστη κι αν ακούγεται στη Δύση, είναι ΝΑΙ, όχι όμως με όρους κεραυνοβόλου κατάληψης, αλλά με όρους φθοράς, χρόνου και σταδιακής αποδόμησης. Η Ρωσία μ’ άλλα λόγια, δεν κυνηγά εικόνες. Κυνηγά αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα μετρώνται σε εδάφη-κλειδιά, σε διαδρόμους ανεφοδιασμού, σε θαλάσσιες εξόδους, σε αντοχή κοινωνιών.

Μπορεί ο Τράμπ και το NATO να τη σταματήσουν;

Στρατιωτικά, μόνο με άμεση εμπλοκή που θα άνοιγε την πόρτα σε γενικευμένη σύγκρουση (αυτό ακριβώς επιθυμούν να συμβεί και η Διεθνιστική συμμορία του Νταβός) με αμφίβολα όμως αποτελέσματα, διότι ναι μεν η Δύση έχει έναν μεγάλο αριθμό συμμάχων, αλλά η Ρωσία είναι η υπερδύναμη των όπλων, οπότε…όποιο αποτέλεσμα και να βγεί, το σκόρ θα είναι ισόπαλο ή λίγο πιο καλύτερο για τη Ρωσία. Πολιτικά, μόνο αν είχαν ενιαία βούληση οι Δυτικοί, κάτι που δεν υφίσταται. Οικονομικά, το όπλο έχει ήδη αμβλυνθεί. Κυρώσεις που επαναλαμβάνονται συνεχώς, χάνουν το δόντι τους όταν ο αντίπαλος προσαρμόζεται, ανακατευθύνει ροές και αλλάζει νομίσματα. Το πραγματικό ουσιαστικά στοίχημα της Δύσης, ήταν ο χρόνος. Εκεί έχασε. Ο χρόνος, όπως όλα δείχνουν, εργάζεται υπέρ της Μόσχας.

Βενεζουέλα: Το άλλο μέτωπο που αποκαλύπτει το αληθινό αμερικανικό δόγμα. Η ανάνδρη ισχύς και το μπούμερανγκ

Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο σκηνικό, η επιχείρηση εξόντωσης του Nίκολας Μαδούρο στη Βενεζουέλα, δεν είναι ούτε παρένθεση, ούτε κίνηση ενστίκτου. Είναι αποκάλυψη. Αποκαλύπτει ένα δόγμα ωμής ισχύος, όπου η αλλαγή καθεστώτος και η αρπαγή πόρων παρουσιάζονται ως «αποκατάσταση νομιμότητας».

Η επιχείρηση αυτή, με τον τρόπο που εκτελέστηκε και παρουσιάστηκε, έδειξε ότι η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται πια ούτε καν για το πρόσχημα. Και αυτό έχει συνέπειες που υπερβαίνουν τη Λατινική Αμερική.

Διότι κάθε τέτοια κίνηση, σπρώχνει τη Ρωσία και την Κίνα σε μεγαλύτερη σύμπλευση, επιταχύνει την αποδολαριοποίηση, ενισχύει τα εναλλακτικά μπλοκ ισχύος και αποδυναμώνει τη δυτική ηγεμονία εκεί όπου αυτή ήταν ήδη εύθραυστη.

Με άλλα λόγια, η Βενεζουέλα δεν αποδυναμώνει σε καμμιά περίπτωση τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον. Το αντίθετο μάλιστα. Τους συσπειρώνει.

Οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ τύπου Βενεζουέλας—ωμές, μονομερείς, με στόχο την αρπαγή πόρων και την αλλαγή καθεστώτος—απέχουν πολύ από το να είναι επίδειξη δύναμης. Επί της ουσίας, είναι παραδοχή αδυναμίας. Η «ειδική επιχείρηση» κατά του Μαδούρο — και ναί, δεν πρόκειται απλά και μόνο μπίζντες για τον Τράμπ, είναι επί προσωπικού—δεν έστειλε μήνυμα φόβου στους αντιπάλους της Ουάσιγκτον. Έστειλε μήνυμα συναγερμού. Έδειξε ότι η αμερικανική ισχύς, ανέκαθεν προτιμά το πλιάτσικο από τη στρατηγική και το στιγμιαίο κέρδος από τη μακρά σταθερότητα. Και κάθε τέτοια κίνηση λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία για τους άλλους.

Θα τους αφήσουν λοιπόν τους Αμερικάνους οι Ρώσοι και οι Κινέζοι;

Η απάντηση βρίσκεται ήδη μπροστά μας.

Η σύμπλευση Μόσχας–Πεκίνου δεν είναι καν ιδεολογική. Η Ρωσία εχει στείλει ήδη προ πολλού στα τσακίδια τον κομμουνισμό. Η σύμπλευση αυτή είναι καθαρά επιβιωτική.

Η Κίνα αποβλέπει στην αποσταθεροποίηση της Δύσης, με σκοπό να αρπάξει την ευκαιρία να κατοχυρώσει εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους, να θωρακίσει την περιφέρειά της και να επιταχύνει την πολυπολικότητα.

Και η Ρωσία από την άλλη πλευρά, βλέπει χώρο να ολοκληρώσει τους στρατηγικούς της στόχους χωρίς να υποκύψει σε εκβιασμούς.

Έτσι λοιπόν, όσες «Βενεζουέλες» επιχειρεί ο Τράμπ, στην ουσία σφίγγει αυτόν τον άξονα και είναι σαφώς εις βάρος του. Μπορεί ο συμπαθής — κατά τα άλλα — ξανθός να ζεί ακόμη στη δεκαετία του ’80, αλλά ας του πεί κάποιος απ τους συμβουλάτορες του, ότι εν έτει 2026, οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει ριζικά και οι…δυνατοί έχουν αυξηθεί. Και ζητάνε μεγάλο μετρικό απ’ τη πίτα.

Μέση Ανατολή: Το υπόγειο μέτωπο και το Ιράν

Στη Μέση Ανατολή, το επόμενο ντόμινο είναι ορατό. Οι ισραηλινοί σχεδιασμοί για υπόγεια αποσταθεροποίηση του Ιράν δεν είναι μυστικό.

Το ερώτημα είναι το timing και το κόστος.

Η απόπειρα ανατροπής του Αλί Χαμενεΐ δεν θα είναι «καθαρή». Θα ανοίξει πολλαπλά μέτωπα, θα κινητοποιήσει περιφερειακούς παίκτες και θα φέρει τη σύγκρουση πιο κοντά σε θαλάσσιες οδούς κρίσιμες για την παγκόσμια ενέργεια. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ρωσία και η Κίνα δεν θα παραμείνουν θεατές. Όχι από αλληλεγγύη, αλλά από καθαρό υπολογισμό. Διότι μια ανεξέλεγκτη Μέση Ανατολή ανατινάζει αγορές, διαδρόμους και ισορροπίες.

Ο αγγλοευρωπαϊκός παράγοντας και ο τουρκικός πειρασμός

Υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί, γιατί ιστορικά λειτουργεί πάντοτε υπόγεια και ποτέ αθώα. Ο ρόλος της Αγγλίας (Ηνωμένο Βασίλειο) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως επιταχυντών ρίσκου στην τουρκική συμπεριφορά, ιδίως όταν οι δυτικοί αντιλαμβάνονται ότι χάνουν τον έλεγχο της Μαύρη Θάλασσα.

Αν η ρωσική προέλαση εδραιωθεί στον άξονα Μικολάιβ–Οδησσός, τότε η Δύση δεν θα αναζητήσει απλώς διπλωματική «αποκλιμάκωση». Θα αναζητήσει αντιστάθμιση ισχύος. Και η προφανής δεξαμενή αυτής της αντιστάθμισης είναι η Τουρκία ως «νοτιοανατολική πτέρυγα» του NATO.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πίεση προς την Άγκυρα να ευθυγραμμιστεί με ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά και αμυντικά σχήματα, όπως το πρόγραμμα SAFE, όχι ως τεχνική διευκόλυνση αλλά ως πολιτικό δέλεαρ.

Η λογική είναι παλιά και δοκιμασμένη. Δίνεις πρόσβαση, υποσχέσεις και «ρόλο», ζητάς ανταλλάγματα σε γεωγραφία και ρίσκο. Η Τουρκία παρουσιάζεται ως ο μόνος παίκτης που μπορεί να «μπλοκάρει» ρωσικές εξελίξεις από τον νότο, να πιέσει θαλάσσιες οδούς, να απειλήσει γραμμές ανεφοδιασμού και να δημιουργήσει θόρυβο εκεί όπου η Δύση δεν μπορεί να εμφανιστεί ευθέως χωρίς κλιμάκωση.

Εδώ γεννάται το επικίνδυνο ερώτημα που τίθεται και είναι απολύτως θεμιτό. Θα μπορούσε ένα τέτοιο «οκ», πιθανόν άτυπο και κάτω από το τραπέζι, να μεταφραστεί σε ανοχή για τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος της ελληνικής ΑΟΖ, είτε στην Κρήτη, είτε στο Καστελλόριζο, είτε στη Ρόδο;

Η ιστορική εμπειρία λέει ότι τέτοιες ανοχές δεν δίνονται ποτέ γραπτώς. Δίνονται με σιωπές, καθυστερήσεις, «κατανόηση των ανησυχιών» και με το διαβόητο άλλοθι της «αποφυγής γενικευμένης σύγκρουσης». Και σε περιόδους συστημικού πανικού, όπως εκείνη που διαμορφώνεται αν η Δύση χάσει πλήρως τη Μαύρη Θάλασσα, αυτά τα εργαλεία ενεργοποιούνται.

Το προηγούμενο του 1941-42, δεν είναι απλή ιστορική αναφορά σε κάποιο πολεμικό αρχείο, αλλά ακριβές υπόδειγμα συμπεριφοράς.

Τότε, εκείνη την άκρως ταραγμένη εποχή όπου οι Αγγλοσάξωνες τα είχαν χαμένα εντελώς, πίεζαν την Τουρκία να μπει στον πόλεμο, τάζοντάς της εδάφη ελληνικά, τη Θράκη και τα Δωδεκάνησα, σε μια κυνική προσπάθεια να ανοίξουν νέο μέτωπο. Ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας όμως, ο Ισμέτ Ινονού, είπε ένα στρατηγικό ΟΧΙ, όχι από φιλελληνισμό, αλλά επειδή διέκρινε τη διπροσωπία. Ότι δηλαδή στο τέλος, αν οι συσχετισμοί άλλαζαν, οι ίδιοι που υπόσχονταν όλα αυτά θα τον άφηναν εκτεθειμένο, ευνοώντας τελικά την Ελλάδα. Και πράγματι, η Τουρκία έμεινε εκτός και γλίτωσε την ιστορική παγίδα.

Το ερώτημα είναι αν σήμερα υπάρχει αντίστοιχη δίοδος σε μια μετα-Ερντογανική Τουρκία, γιατί ο παμπόνηρος Πόντιος δεν έχει καμμιά εμπιστοσύνη στους κύναιδους Εγγλέζους.

Με τον Χακάν Φιντάν όμως ως πιθανό διάδοχο, το προφίλ αλλάζει. Δεν μιλάμε για έναν πολιτικό που σκέφτεται με όρους εσωτερικής λαϊκής νομιμοποίησης, αλλά για έναν άνθρωπο των υπηρεσιών, των δικτύων και των μυστικών συνεννοήσεων. Αυτό καθιστά το σενάριο πιο επικίνδυνο, όχι γιατί εγγυάται επιθετικότητα, αλλά γιατί αυξάνει την πιθανότητα υβριδικών κινήσεων με «διεθνή κατανόηση» και περιορισμένη ορατότητα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μια ελεγχόμενη κρίση στο Καστελλόριζο ή μια πίεση γύρω από την Κρήτη εις βάρος της Ελλάδας, ναι, θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως «αναγκαία εξισορρόπηση» της απώλειας της Μαύρης Θάλασσας για το ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά το αντίβαρο. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν υπαρξιακό ρίσκο για την ίδια την Τουρκία.

Η σύμπραξη Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, η ελληνική ναυτική και αεροπορική αποτροπή και κυρίως η αβεβαιότητα της δυτικής στήριξης σε περίπτωση κλιμάκωσης δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου το «πράσινο φως» δεν είναι ποτέ εγγύηση επιβίωσης. Η ιστορία του 1942 δείχνει ότι οι υποσχέσεις δίνονται εύκολα, αλλά οι πλάτες σπάνε γρήγορα όταν αλλάζει ο άνεμος.

Συμπερασματικά, ναι, η πίεση Αγγλίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Τουρκία ως αντιστάθμισμα της ρωσικής κυριαρχίας στη Μαύρη Θάλασσα είναι απολύτως ρεαλιστικό σενάριο. Και ναί, θα μπορούσε να συνοδευτεί από άτυπες ανοχές σε τουρκικές κινήσεις στην ελληνική περιφέρεια.

Αλλά ακριβώς γι’ αυτό, το ελληνικό δόγμα δεν μπορεί να βασίζεται στην «καλή θέληση» των δυτικών, ούτε στη λογική ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα, αλλά ως δοκιμασία για όσους ξεχνούν πώς παίζονται τα μεγάλα παιχνίδια.

Και το 2026, όπως δείξαμε από την αρχή, είναι η χρονιά που αυτές οι δοκιμασίες παύουν να είναι θεωρητικές.

Επίλογος – Όταν τελειώνει η προσποίηση

Εν κατακλείδι, το 2026 δεν θα φέρει ειρήνη. Θα φέρει…αποκάλυψη!

Η προσποίηση τελειώνει. Η Αμερική παίζει ταυτόχρονα ειρηνοποιό και σκιώδη δύναμη. Η Ευρώπη αιωρείται ανάμεσα στον φόβο και την εξάρτηση. Η Ουκρανία πολεμά για λογαριασμό άλλων. Η Ρωσία βαδίζει με τον τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει: με υπομονή, πείσμα και τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος—είναι σύμμαχος.

Και εδώ, στο κατώφλι της Ιστορίας, επανέρχονται οι προφητείες των Γερόντων όχι ως ημερολόγιο τρόμου, αλλά ως προειδοποίηση για την ύβρι. Όταν οι αυτοκρατορίες παίζουν με τη φωτιά, όταν το δίκαιο γίνεται εργαλείο και η ισχύς αυτοσκοπός, ο κόσμος εισέρχεται σε δοκιμασία καθαρτική. Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή δεν μπορεί αλλιώς.

Η πόλη-κλειδί για το άναμμα του φυτιλιού, έχει όνομα. Οδησσός. Όποιος την κρατήσει, κρατά το νήμα της Μαύρης Θάλασσας. Κι όποιος κρατά τη Μαύρη Θάλασσα, κρατά ένα μεγάλο κομμάτι του 21ου αιώνα.

Η Ιστορία λοιπόν γράφεται ήδη. Όχι πλέον στα τηλεοπτικά πάνελ ή στα ραδιοφωνικά μικρόφωνα. Αλλά στους δρόμους, στα λιμάνια, στα στενά των θαλασσών. Εκεί όπου, για άλλη μια φορά, τελειώνει η προσποίηση.

Το 2026 θα είναι η αφετηρία των φοβερών εξελίξεων. Οι δυτικοί καλοπερασάκηδες, καλό θα είναι να το καταλάβουν και να το πάρουν απόφαση πως το «πάρτυ» και οι «ξεφρενες νύχτες» τελείωσαν. Και μαζί μ’ αυτούς κι εμείς οι…νεοδυτικοί νεο-έλληνες «ελληνόφωνοι» που η κάθε μας πρόταση στον προφορικό λόγο τουλάχιστον, οπωσδήποτε περιλαμβάνει και μια…αγγλικούρα.

Τα ψέμματα τελείωσαν.

Κι αν πιστέψουμε και τους Αγίους του 20ού αιώνα, οι συνέπειες αυτών των εξελίξεων θα είναι τραγικές. Για όλη τη Δύση που τόλμησε να αμφισβητήσει τον ίδιο τον Θεό, βρίζοντας τον σε καθημερινή βάση. Οι Αρχάγγελοι ήδη τροχάνε τις σπάθες τους. Κι αλίμονο σε όποιους τύχει να βρεθούν πάνω στον μακάριο ύπνο της αμαρτίας. Ούτε και θέλω να σκεφτώ το τι τους περιμένει.

Επαγρύπνιση λοιπόν και στελέχωση συμπατριώτες μου. Και ξέρετε κάτι; Ήδη μυρίζω την αύρα που έρχεται απ’ τον Κεράτιο.

Κι ας με πείτε πάλι για νιοστή φορά…ψεκασμένο.

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

*shadow fleet=Αγγλικός όρος για τους «σκιώδεις στόλους». Ο «σκιώδης στόλος» αναφέρεται σε ένα δίκτυο πλοίων που λειτουργούν παράνομα ή ημπαράνομα, συχνά παλιά και ανασφάλιστα, για να παρακάμψουν τις διεθνείς κυρώσεις (κυρίως στη Ρωσία) και να μεταφέρουν πετρέλαιο και άλλα προϊόντα, χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η απόκρυψη ταυτότητας πλοίου, η χειραγώγηση δεδομένων εντοπισμού και η χρήση εταιρειών-βιτρινών εκτός ΕΕ/G7

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Η αντοχή των αυτοκρατοριών, τα όρια της ισχύος και ο «τουρκικός πειρασμός» στον 21ο αιώνα

Η Ρωσία δεν είναι απλώς ένα κράτος που πολέμησε πολύ. Είναι μια ιστορική οντότητα που διαμορφώθηκε μέσα από πολέμους τους οποίους δεν επέλεξε πάντα, αλλά σχεδόν πάντοτε άντεξε. Η μακρά ακολουθία των ρωσοτουρκικών πολέμων, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα, δεν αποτυπώνει μόνο τη σταδιακή παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και τη ρωσική ικανότητα να μετατρέπει την επιμονή σε γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Δεν επρόκειτο για κεραυνοβόλες νίκες, αλλά για έναν αργό, επαναλαμβανόμενο μηχανισμό φθοράς, όπου κάθε σύγκρουση άφηνε τη Ρωσία λίγο πιο παρούσα στη Μαύρη Θάλασσα και την Οθωμανική ισχύ λίγο πιο εξαντλημένη. Η ρωσική στρατηγική δεν στηρίχθηκε ποτέ στο θέαμα. Στηρίχθηκε στη διάρκεια.

Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε με διαφορετική ένταση το 1812, όταν η Γαλλία του Ναπολέοντα εισέβαλε σε βάθος στη ρωσική επικράτεια. Εκεί, η Ρωσία δεν νίκησε επειδή είχε ανώτερα όπλα ή καλύτερη διοίκηση, αλλά επειδή αρνήθηκε να ηττηθεί με τους όρους του εισβολέα. Παρέδωσε έδαφος, θυσίασε πόλεις, απορρόφησε το πλήγμα και περίμενε. Όταν ο χρόνος, το κλίμα και η απόσταση μετατράπηκαν σε εχθρούς της Μεγάλης Στρατιάς, η ρωσική αντοχή αποδείχθηκε ισχυρότερη από τη γαλλική ιδιοφυΐα. Η υποχώρηση του Ναπολέοντα δεν ήταν απλώς στρατιωτική ήττα· ήταν η απόδειξη ότι η Ρωσία δεν συντρίβεται όταν χάνει μάχες, αλλά όταν χάνει τη μνήμη της. Και αυτό δεν συνέβη.

Στον 20ό αιώνα, η σύγκρουση με τη ναζιστική Γερμανία ανέδειξε αυτή τη λογική σε ακραίο βαθμό. Η Σοβιετική Ένωση πλήρωσε ένα κόστος που ξεπερνά κάθε δυτική κλίμακα αποτίμησης, αλλά έσπασε τον μύθο του ανίκητου. Το Στάλινγκραντ δεν υπήρξε απλώς στρατιωτικό σημείο καμπής. Υπήρξε ψυχολογική και πολιτισμική δήλωση. Ακόμη κι όταν αιμορραγεί σε επίπεδο που θα κατέρρεε κάθε άλλη κοινωνία, η ρωσική κρατική και κοινωνική δομή συνεχίζει. Αυτή η ιδιαιτερότητα δεν είναι προϊόν ιδεολογίας, αλλά ιστορικής εμπειρίας. Η Ρωσία έχει μάθει να επιβιώνει μέσα στην καταστροφή, όχι να την αποφεύγει.

Απέναντι σε αυτή τη διαδρομή, η αμερικανική εμπειρία πολέμου παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική φύση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τεράστια στρατιωτική ισχύ και έχουν διαμορφώσει εκβάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, σχεδόν πάντοτε όμως μέσα από συμμαχικά σχήματα και με γεωγραφική ασφάλεια που τους επιτρέπει την αποχώρηση χωρίς υπαρξιακό κίνδυνο. Όταν κλήθηκαν να πολεμήσουν μακριά από την πατρίδα τους, εναντίον κοινωνιών με βαθιά εθνική συνοχή και αντοχή, το αποτέλεσμα δεν ήταν στρατηγική νίκη αλλά πολιτικό τραύμα. Το Βιετνάμ παραμένει το κλασικό παράδειγμα. Υπεροπλία, τεχνολογική ανωτερότητα, και στο τέλος αποχώρηση με βαριά κοινωνική και πολιτική κληρονομιά γιατί τόλμησε να αμφισβητήσει έναν λαό που πολύ απλά, ζούσε αιώνες μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Το Αφγανιστάν επανέλαβε το ίδιο μοτίβο σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα. Είκοσι χρόνια εμπλοκής, τεράστιο οικονομικό κόστος, ανθρώπινες απώλειες και τελική κατάρρευση του οικοδομήματος μέσα σε λίγες ημέρες.

Αυτή η σύγκριση δεν γίνεται για να εξιδανικευθεί η Ρωσία ή να δαιμονοποιηθούν οι ΗΠΑ. Γίνεται για να καταδειχθεί μια κρίσιμη διαφορά: η Ρωσία πολεμά συχνά με τη λογική της ιστορικής επιβίωσης, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες πολεμούν συχνά με τη λογική της διαχείρισης ισχύος. Όταν το κόστος ξεπεράσει το πολιτικά ανεκτό όριο, η Ουάσιγκτον αποσύρεται. Η Μόσχα, αντιθέτως, έχει αποδείξει ότι ανεβάζει το όριο αντοχής της αντί να υποχωρεί.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο εντάσσεται και η σημερινή Τουρκία, η οποία βρίσκεται σε μια ενδιάμεση, επικίνδυνα ρευστή θέση. Διαθέτει σημαντική στρατιωτική βιομηχανία, αριθμητική ισχύ και φιλοδοξία περιφερειακής ηγεμονίας, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και θεσμικά όρια. Η Άγκυρα δεν είναι αδύναμη, αλλά δεν είναι και αυτάρκης. Και ακριβώς αυτή η μερική ισχύς την καθιστά ευάλωτη σε πιέσεις και δελεασμούς από ισχυρότερους παίκτες.

Το συμπέρασμα αυτού του ιστορικού Παραρτήματος είναι σαφές και σκληρό. Η Ρωσία έχει αποδείξει, μέσα από αιώνες πολέμων, ότι είναι από τα πιο ανθεκτικά «σκληρά καρύδια» της υφηλίου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποδείξει ότι δυσκολεύονται να μετατρέψουν την ισχύ σε βιώσιμη νίκη όταν απέναντί τους υπάρχει κοινωνία αντοχής. Και η Τουρκία βρίσκεται σήμερα μπροστά σε έναν ιστορικό πειρασμό, ανάλογο με εκείνον του 1942. Το αν θα επαναλάβει την αυτοσυγκράτηση του Ινονού ή θα υποκύψει σε έναν νέο, πιο σύνθετο δελεασμό, δεν θα κριθεί από τη ρητορική, αλλά από το αν η ηγεσία της αντιληφθεί έγκαιρα ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν μοιράζουν εδάφη, αλλά μόνο ρίσκο.

Και αυτό το ρίσκο, στην παρούσα συγκυρία, είναι υπερβολικά μεγάλο για όποιον πιστέψει ότι μπορεί να παίξει χωρίς να καεί.

Πηγή: pirinoslogios.com

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΟΡΤΗΣ (ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ)
Πρὸς Τίτον Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
2: 11-14, 3: 4-7

Τέκνον Τίτε, ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις, παιδεύουσα ἡμᾶς ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, προσδεχόμενοι τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ὃς ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν, ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνομίας καὶ καθαρίσῃ ἑαυτῷ λαὸν περιούσιον, ζηλωτὴν καλῶν ἔργων. Ὅτε δὲ ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ, οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ἃ ἐποιήσαμεν ἡμεῖς ἀλλὰ κατὰ τὸ αὐτοῦ ἔλεος ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως πνεύματος ἁγίου, οὗ ἐξέχεεν ἐφ᾽ ἡμᾶς πλουσίως διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ἵνα δικαιωθέντες τῇ ἐκείνου χάριτι κληρονόμοι γενώμεθα κατ᾽ ἐλπίδα ζωῆς αἰωνίου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΕΟΡΤΗΣ (ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
3: 13-17

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραγίνεται ὁ ᾽Ιησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν ᾽Ιορδάνην πρὸς τὸν ᾽Ιωάννην τοῦ βαπτισθῆναι ὑπ᾽ αὐτοῦ. Ὁ δὲ ᾽Ιωάννης διεκώλυεν αὐτὸν λέγων, ᾽Εγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με;ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾽Ιησοῦς εἶπεν πρὸς αὐτόν· ῎Αφες ἄρτι, οὕτως γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην. τότε ἀφίησιν αὐτόν. καὶ βαπτισθεὶς ὁ ᾽Ιησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος· καὶ ἰδοὺ ἠνεῴχθησαν αὐτῷ οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καταβαῖνον ὡσεὶ περιστερὰν καὶ ἐρχόμενον ἐπ᾽ αὐτόν·καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῶν οὐρανῶν λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ