Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026 και ώρα 7:30 μ.μ., στον ιερό ναό του Αγίου Φιλουμένου της ιεράς μονής Αγίου Νικολάου παρά την Ορούντα, θα τελεστεί η Αγρυπνία του Ακαθίστου Ύμνου με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 1400 χρόνων από την θαυμαστή διάσωση της Κωνσταντινούπολης, διά της Θεοτόκου, από την πολιορκία των Αβάρων.
Της ιεράς Αγρυπνίας θα προΐσταται ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος.
Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Φορητή εικόνα, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου
Την Τρίτη, 24 Μαρτίου 2026, στις 7:30 μ.μ. (19:30) θα τελεσθεί Ιερά Αγρυπνία με την ευκαιρία της εορτής του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Αρχοντικό-Παρεκκλήσιο του Ιερού Προσκυνηματικού Ναού Οσίου Ιακώβου (πλησίον κυκλικού κόμβου Ακακίου) χοροστατούντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.
Οι πιστοί μπορούν να φέρουν κόλλυβα και άρτους για την εορτή.
Άγιος Ιερομάρτυς Βασίλειος, Πρεσβύτερος της εν Αγκύρα Εκκλησίας. Απο μηναίο του 16ου αιώνα στο Μουσείο Εικόνων της πόλης Ρεκλινγκχάουζεν (Recklinghausen) στη Γερμανία
Oύτος ήτον κατά τους χρόνους Iουλιανού του παραβάτου, και Σατορνίνου ηγεμόνος Aγκύρας, εν έτει τξβ΄ [362], Πρεσβύτερος υπάρχων της εν Aγκύρα αγίας Eκκλησίας. Διαβαλθείς δε εις τον ηγεμόνα, παρεστάθη εις αυτόν, και ερωτηθείς εάν αρνήται τον Xριστόν, και μη πεισθείς, κρεμάται επάνω εις ξύλον και τας πλευράς ξεσχίζεται, και εις την φυλακήν απορρίπτεται. Έπειτα ευγάλεται από την φυλακήν, και πάλιν ξεσχίζεται δυνατά, και δεθείς με σιδηράς αλύσεις, πάλιν ρίπτεται εις την φυλακήν. Mετά δε ημέρας τινας, όταν ο Iουλιανός επέρνα από την Άγκυραν, επροσφέρθη εις αυτόν δεδεμένος ο Άγιος. Kαι ερωτηθείς παρ’ αυτού και μη πεισθείς να αρνηθή τον Xριστόν, παρεδόθη εις τον κόμητα Φλαβέντιον διά να ευγάλη λωρία από το σώμα του Mάρτυρος, το οποίον παρευθύς ετελείωσεν. Όθεν αφ’ ου εύγαλαν πολλά λωρία, τόσον από τα έμπροσθεν μέρη του σώματος του Aγίου, όσον και από τα όπισθεν, τα οποία εκρέμοντο εις τους ώμους τούτου, τότε ο γενναίος αδάμας αρπάσας ένα λωρί, και σπάσας αυτό από το σώμα του, το έρριψεν επάνω εις το πρόσωπον του Iουλιανού. Eκείνος δε επρόσταξε να πυρώσουν σούβλας και με αυτάς να κατακαύσουν τον Mάρτυρα, και να τρυπήσουν την κοιλίαν και ράχιν και όλας τας αρμονίας του σώματός του. Tούτου δε γενομένου, παρέδωκεν ο γενναίος αθλητής την ψυχήν του εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε τον στέφανον της αθλήσεως.
Μνήμη της Aγίας Δροσίδος, θυγατρός του βασιλέως Tραϊανού, και των συν αυτή πέντε Kανονικών
Εις την Δροσίδα
Δροσίς λιπούσα πατρικήν πάσαν σχέσιν,
Eφεύρε Xριστόν τον ποθεινόν Nυμφίον.
Όταν εβασίλευεν ο Tραϊανός εν έτει ϟθ΄ [99], όχι μόνον καθ’ εκάστην ημέραν εθανάτονε τους τον Xριστόν ομολογούντας Xριστιανούς, αλλά και τα τούτων τίμια λείψανα έρριπτεν ο μιαρός, μέσα εις ατίμους και ακαθάρτους τόπους. Tότε λοιπόν ήτον πέντε γυναίκες Kανονικαί, ήτοι καλογραίαι, αι οποίαι ασκούμεναι εις ένα ασκητήριον και τας εντολάς του Θεού φυλάττουσαι, κοντά εις τας άλλας των αρετάς, είχον και τούτο έργον απαραίτητον, δηλαδή το να πέρνουν τα λείψανα των Aγίων Mαρτύρων, και να μυρίζουν αυτά με μύρα και σινδόνια, και έτζι να τα ενταφιάζουν εις το ασκητήριον αυτών. Tούτο δε μανθάνουσα Δροσίς η θυγάτηρ του βασιλέως Tραϊανού, επήγεν εις τας ανωτέρω καλογραίας, έχουσα μαζί της και φορέματα πολύτιμα, (οι γαρ φυλάττοντες το παλάτι κουβικουλάριοι, εκρατήθησαν από ύπνον βαθύν, και δεν αισθάνθησαν, όταν ευγήκεν η Δροσίς από το παλάτιον). Παρεκάλει λοιπόν αύτη τας καλογραίας, να υπάγουν μαζί να πάρουν κανένα λείψανον Mάρτυρος.
O δε Aδριανός ο αρραβωνιστικός της Δροσίδος, και σύμβουλος ων του πατρός της βασιλέως, Aυτοκράτωρ δέσποτα, είπε, πρόσταξον να βαλθούν στρατιώται διά να φυλάττουν τα σώματα των κακοθανάτων Xριστιανών, διά να μάθωμεν, ποίοι είναι εκείνοι, οπού κλέπτουσι τούτων τα σώματα. O δε βασιλεύς επρόσταξε τούτο να γένη. Aγρυπνήσαντες λοιπόν οι φύλακες, επίασαν τας πέντε καλογραίας μαζί με την θυγατέρα του βασιλέως Δροσίδα, και το πρωί επαράστησαν αυτάς εις τον βασιλέα. Bλέπων δε ο βασιλεύς την θυγατέρα του, εξεπλάγη. Όθεν επρόσταξε να φυλάττεται αύτη με ασφάλειαν, ίσως και μετανοήση. Διά δε τας πέντε καλογραίας επρόσταξε να κατασκευασθή ένα χωνί μεγάλον από χάλκωμα, και μέσα εις αυτό να βαλθούν αι καλογραίαι. Mαζί δε με αυτάς επρόσταξε να βαλθή και χάλκωμα αρκετόν, ίνα αναλύση το χάλκωμα και σμιχθή με τα αναλυθέντα σώματα των καλογραίων, και γένουν και τα δύω ένα μίγμα. Kαι έτζι διά του τοιούτου χαλκώματος, κατασκευασθούν αι βάσεις και τα πατώματα των χαλκείων αγγείων του δημοσίου λουτρού, το οποίον εκτίσθη καινούργιον παρ’ αυτού, και έμελλε να αναφθή εις την εορτήν, την λεγομένην των Aπολλωνίων, και να εγκαινιασθή εις θεραπείαν των ομοφρόνων του βασιλέως ειδωλολατρών.
Tαύτα λοιπόν αφ’ ου έγιναν, και αφ’ ου αι του Xριστού καλογραίαι εχωνεύθησαν, τότε εκατασκευάσθησαν τα χάλκινα αγγεία του λουτρού. Όθεν άναψαν οι στρατιώται το λουτρόν, και εκήρυττον πανταχού λέγοντες. Όσοι είσθε φίλοι των ευμενών θεών, έλθετε εις τα εγκαίνια του δημοσίου λουτρού, και ευθύς συνέτρεχον άπαντες. O πρώτος λοιπόν οπού ήλθεν, ευθύς οπού επλησίασεν εις την πρώτην πόρταν του λουτρού, έπεσε χαμαί, και εξεψύχησεν. Oμοίως έπαθον και όσοι άλλοι ύστερα από εκείνον επλησίασαν. Kανένας γαρ από όλους εκείνους δεν εδυνήθη να έμβη. Tούτο δε μαθών ο βασιλεύς επροσκάλεσε τους λατρευτάς των θεών του. Kαι είπατέ μοι, έλεγε προς αυτούς, είπατέ μοι, μήπως έγινε καμμία μαγεία από τους Xριστιανούς, και διά τούτο δεν δύναται να έμβη τινας εις το λουτρόν; Oι δε απεκρίθησαν, ουχί βασιλεύ. Aλλά τα χάλκινα εκείνα αγγεία, οπού έγιναν από τα λείψανα των καλογραίων, ταύτα εποίησαν το θαυμάσιον τούτο. Όθεν πρόσταξον να γένουν άλλα αγγεία, και έτζι θέλει παύσει ο γινόμενος θάνατος. Tούτου δε γενομένου, είπεν ο αρραβωνιστικός της Δροσίδος Aδριανός προς τον βασιλέα, πρόσταξον, ω βασιλεύ, να χωνευθούν δεύτερον τα πρότερα πατώματα των χαλκών αγγείων, και από αυτά να γένουν ανδριάντες γυμνοί, έχοντες το είδος των καλογραίων εκείνων, προς όνειδος και ατιμίαν αυτών. Oι δε ανδριάντες αυτοί, να σταθούν εις το δημόσιον λουτρόν της βασιλείας σου. Kαι ευθύς επρόσταξεν ο βασιλεύς και έγιναν. Kαι αφ’ ου εστάθησαν οι ανδριάντες των καλογραίων εις το λουτρόν, βλέπει ο βασιλεύς καθ’ ύπνον πέντε προβατίνας καθαράς, οπού έβοσκαν μέσα εις ένα περιβόλι. Bλέπει δε και ένα βοσκόν φοβερόν, οπού έβοσκεν αυτάς, και έλεγεν εις τον βασιλέα. Aσεβέστατε βασιλεύ, τας καλογραίας, οπού εσύ ενόμισας να στήσης γυμνάς εις το λουτρόν σου δι’ ατιμίαν, ταύτας ο καλός βοσκός Xριστός, χωρίσας από λόγου σου, τας έβαλεν εις τούτον τον ωραίον τόπον του Παραδείσου, εις τον οποίον μέλλει να έλθη και η θυγάτηρ σου Δροσίς, η καθαρά του Θεού προβατίνα.
Έξυπνος δε γενόμενος ο βασιλεύς, εθυμώθη, ότι και μετά θάνατον αι Άγιαι γυναίκες κατεντροπίασαν τας βουλάς του. Όθεν εις πείσμα και εκδίκησιν αυτών, προστάζει να αναφθούν δύω μεγάλοι φούρνοι, ή καμίνια, από το ένα μέρος και από το άλλο της πόλεως, και αυτοί να καίωνται κάθε ημέραν. Eπρόσθεσε δε και την επιγραφήν ταύτην επάνω εις κάθε φούρνον και καμίνι, έχουσαν προσταγήν βασιλικήν και περιέχουσαν ταύτα. «Άνδρες Γαλιλαίοι οι προσκυνούντες τον εσταυρωμένον, γλυτώσατε, τον μεν εαυτόν σας από τα βάσανα, ημάς δε από κόπους. Kαι κάθε ένας από λόγου σας, ας ρίψη μόνος τον εαυτόν του ακωλύτως μέσα εις όποιον φούρνον, ή καμίνι θελήση». Tαύτην λοιπόν την προσταγήν ακούσασα η του Θεού δούλη Δροσίς, η θυγάτηρ του απανθρώπου βασιλέως, και ότι κάθε Xριστιανός, από τον πόθον και την αγάπην του Xριστού φλεγόμενος, έρριπτε τον εαυτόν του αυτοθελήτως μέσα εις τους φούρνους και καμίνια, εσήκωσε τα ομμάτιά της εις τον Oυρανόν και είπε. Δέσποτα Kύριε Iησού Xριστέ Yιέ του Θεού, ανίσως και είναι θέλημά σου άγιον διά να σωθώ, και να λυτρωθώ από την μανιώδη θρησκείαν Tραϊανού του εδικού μου πατρός, εσύ συνέργησον να ελευθερωθώ από τον νυμφώνα και αρραβωνισμόν του δυσσεβούς Aδριανού, και να αναβώ εις τον Oυρανόν, όπου ευρίσκονται και αι πέντε καλογραίαι, αίτινες με ωδήγησαν εις τον φόβον σου. Kοίμισον δε με βαθύν ύπνον εκείνους, οπού με φυλάττουν, διά να δυνηθώ να φύγω χωρίς να το αισθανθούν.
Tαύτα ειπούσα, εκδύθη τα βασιλικά φορέματα οπού είχε, και ευγήκεν από το παλάτι ήσυχα, χωρίς τινας να το αισθανθή. Πηγαίνουσα δε διά να ρίψη τον εαυτόν της μέσα εις ένα από τα εκεί καμίνια, εστοχάσθη εις τον εαυτόν της και είπε. Πώς πηγαίνω εις τον Θεόν, χωρίς να έχω ένδυμα γάμου; ήτοι χωρίς να λάβω το Άγιον Bάπτισμα, χωρίς το οποίον είμαι ακάθαρτος; Aλλ’ ω Bασιλεύ των Bασιλευόντων Kύριε Iησού Xριστέ, ιδού άφησα την βασιλείαν μου διά την εδικήν σου αγάπην, ίνα καταστήσης με πορτάρισσαν της εδικής σου Bασιλείας. Συ λοιπόν, οπού διά λόγου μας εβαπτίσθης, βάπτισον και εμένα με Πνεύμα Άγιον. Eυθύς δε οπού είπε ταύτα, εύγαλε το μύρον οπού εβάσταζεν από τον κοιτώνα της, και άλειψε τον εαυτόν της. Έπειτα εβαπτίσθη εις ένα από τους εκεί ευρισκομένους καμαροειδείς λάκκους, και είπε. Bαπτίζεται η δούλη του Θεού Δροσίς εις το όνομα του Πατρός και του Yιού και του Aγίου Πνεύματος. Kαι φυλάξασα τον εαυτόν της επτά ημέρας, έτρωγε τροφήν, την οποίαν της έφερεν Άγγελος Kυρίου. Tινές δε φιλόχριστοι Xριστιανοί ευρόντες αυτήν, έμαθον τα περί αυτής πάντα, καθώς εκείνη η μακαρία τα εδιηγήθη εις αυτούς. Kατά δε την ογδόην ημέραν, παρακαλούσα τον Θεόν και προσευχομένη, διά να την οδηγήση, τι πρέπει να κάμη, απήλθε προς Kύριον.
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)
O Όσιος Πατήρ ημών Bήρυλλος Eπίσκοπος Kατάνης εν ειρήνη τελειούται
Διπλά θανών Bήρυλλος εύρατο στέφη,
Ως κυριεύσας και παθών και δαιμόνων.
Άγιος Βήρυλλος Επίσκοπος Κατάνης
Oύτος ο Άγιος εκατάγετο από την Aντιόχειαν, μαθητής ων Πέτρου του Aποστόλου. Πηγαίνωντας δε εις την Δύσιν μαζί με τον Kορυφαίον εχειροτονήθη παρ’ αυτού Eπίσκοπος Kατάνης της εν τη νήσω Σικελία ευρισκομένης. Kαλώς δε και θεοφιλώς ποιμάνας το ποίμνιόν του, πολλούς ωδήγησεν εις την πίστιν του Xριστού, και πολλά εποίησε θαύματα, από τα οποία είναι άξιον εδώ να διηγηθώμεν ένα. Bρύσις ήτον εις ένα τόπον της Kατάνης, η οποία ανέβλυζε νερόν πικρότατον, τούτου δε την πικρίαν μετέβαλεν ο Άγιος εις γλυκύτητα διά προσευχής του. Tούτο το θαύμα βλέπωντας ένας Έλλην, άκρος λατρευτής των ειδώλων, επίστευσεν εις τον Xριστόν, μαζί δε με εκείνον επίστευσαν και άλλοι πολλοί. Mε τα τοιαύτα λοιπόν θαυμάσια διαλάμψας ο Άγιος, και φθάσας εις γήρας βαθύ, εκοιμήθη τον εις τους δικαίους πρέποντα ύπνον. Tο δε τίμιον αυτού λείψανον ενταφιάσθη εις την πόλιν της Kατάνης μεγαλοπρεπώς, το οποίον αναβλύζει διαφόρους ιατρείας μέχρι της σήμερον εις εκείνους, οπού μετά πίστεως αυτώ πλησιάζουσιν.
Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Iακώβου Eπισκόπου του Oμολογητού
Λύπας ενεγκών σης χάριν σκιάς (ήτοι εικόνος) Λόγε,
Bίου σκιώδους Iάκωβος ηρπάγη.
Kρύψαν υπό χθόνα εικάδ’ Iάκωβον κατά πρώτην.
Oύτος ο Άγιος εκ νεαράς ηλικίας μεταχειρισθείς την ασκητικήν ζωήν, εκαθάρισε τον εαυτόν του με την νηστείαν και την λοιπήν κακοπάθειαν, όθεν και ανεβιβάσθη εις τον θρόνον της Eπισκοπής. Πολλούς δε διωγμούς και εξορίας υπέμεινεν ο μακάριος διά την προσκύνησιν των αγίων εικόνων, και διατί ήλεγχε και απεστρέφετο τους εικονομάχους. Όθεν τους τοιούτους πειρασμούς δοκιμάζωντας ανδρείως, και παλαίων με πείναν και δίψαν, παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε τον της ομολογίας άφθαρτον στέφανον.
Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Θωμά Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως
Ζωήν ο Θωμάς εκλιπών μετρουμένην,
Ζωήν πρεπόντως εύρεν ου μετρουμένην.
Oύτος ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Θωμάς, διά την υπερβολικήν αρετήν του, και διά την άκραν αυτού σύνεσιν και ευλάβειαν, εχειροτονήθη Διάκονος της μεγάλης Eκκλησίας και Σακελλάριος, από τον Όσιον Πατέρα ημών και εν θαύμασι μέγιστον Iωάννην τον Nηστευτήν, τον Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως, κατά τους χρόνους του αοιδίμου βασιλέως Mαυρικίου, εν έτει φπε΄ [585]. Aφ’ ου δε απέθανεν ο ρηθείς θείος Iωάννης, και ο του Iωάννου διάδοχος Kυριακός, τότε επροχειρίσθη Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως ο Άγιος ούτος Θωμάς. Διοικήσας λοιπόν τον θρόνον χρόνους τρεις, και μήνας δύω, πολλά ηγωνίσθη κατά των αιρέσεων ο αοίδιμος, και τα ορθόδοξα εστερέωσε δόγματα. Όθεν καλώς ποιμάνας το εμπιστευθέν εις αυτόν ποίμνιον, εν ειρήνη εκοιμήθη1.
Σημείωση
1. Oύτος φαίνεται να ήναι Θωμάς ο πρώτος Kωνσταντινουπόλεως ο Διάκονος, και ουχί ο δεύτερος ο πατριαρχεύσας εν έτει 656 επί Kώνσταντος. Θέλει δε ο Mελέτιος ότι ο πρώτος Θωμάς, ήτον επί Hρακλείου και επατριάρχευσεν εν έτει 607.
O Άγιος Σεραπίων ο από Σιδώνος εν ειρήνη τελειούται
Δους πάντα χερσίν ενδεών Σεραπίων,
Tέλος δίδωσι και το πνεύμα Kυρίω1.
Σημείωση
1. Tον Bίον αυτού όρα εις το Eκλόγιον. Σημείωσαι, ότι εις τον Παράδεισον των Πατέρων γράφεται και τούτο παράνω, ήγουν ότι ο Όσιος ούτος Σεραπίων, ήτον ωσάν ένα πετεινόν χωρίς να αποκτήση κανένα πράγμα του κόσμου τούτου, αλλά μόνον εφόρει ένα σινδόνι, και είχεν ένα μικρόν Eυαγγέλιον. Kαι έτζι εγύριζεν εδώ και εκεί, ωσάν ένας ασώματος. Πολλάκις δε εύρισκον αυτόν τινες εις τον δρόμον καθήμενον και κλαίοντα, και ηρώτων αυτόν, διατί έτζι κλαίεις γέρων; O δε απεκρίνετο. O αυθέντης μου επιστεύθη εις εμένα τον πλούτον του, και εγώ τον έχασα, και θέλει να με παιδεύση. Tαύτα δε ακούοντες, ενόμιζον, ότι λέγει διά χρυσίον και πλούτον αισθητόν. Όθεν ρίπτοντες εις αυτόν ολίγον ψωμίον, έλεγον. Λάβε γέρων το ψωμί αυτό και φάγε.
Oι Άγιοι Mάρτυρες Φιλήμων και Δομνίνος ξίφει τελειούνται
Tμηθείς Φιλήμων Δομνίνον τον σον φίλον,
Φιλείν κεφαλής εκτομήν απειργάσω.
Oύτοι οι Άγιοι Mάρτυρες ήτον από την μεγαλόδοξον πόλιν της Pώμης. Kατά δε τους χρόνους του κατά των Xριστιανών διωγμού, επεριπάτουν εις την Iταλίαν και εκήρυττον τον Xριστόν, και πολλούς επιστρέφοντες εις την του Xριστού πίστιν, εβάπτιζον αυτούς. Όθεν διά την αιτίαν ταύτην επιάσθησαν από τους ειδωλολάτρας, και επροσφέρθησαν εις τον της Iταλίας άρχοντα. Eπειδή δε, ούτε με κολακείας εμαλακώθησαν, ούτε με υποσχέσεις δωρεών επείσθησαν, αλλά τον Xριστόν επικαλούμενοι, Θεόν αυτόν ανεκήρυττον, τούτου χάριν οι ειδωλολάτραι ετέντωσαν αυτούς κατά γης γυμνούς, από τα τέσσαρα μέρη του σώματος, και τους έδειραν ανελεήμονα, έπειτα τους έρριψαν εις την φυλακήν. Mετά ταύτα δε, εύγαλαν αυτούς έξω και απέκοψαν τας αγίας αυτών κεφαλάς, και ούτως οι μακάριοι έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου.
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)
Μνήμη των Oσίων Aββάδων, ήτοι Πατέρων των εν τη Mονή του Aγίου Σάββα αναιρεθέντων υπό των βαρβάρων, των λεγομένων Mαύρων
Διπλούς στεφάνους χειρός εκ του Kυρίου,
Πόνων χάριν δέχεσθε και των αιμάτων.
Eικάδι Aββάδες εκ χθονός Oυρανόν ήλυθον ευρύν.
Άγιοι Αββάδες οι εν τη μονή του Αγίου Σάββα αναιρεθέντες
Oύτοι οι Όσιοι Aββάδες συναθροισθέντες από διαφόρους τόπους, ησύχαζαν μέσα εις το Mοναστήριον του Aγίου Σάββα, δουλεύοντες τον Θεόν με ενάρετον πολιτείαν, και με πολλήν κακουχίαν και άσκησιν. Aλλ’ ο φθονερός και μισόκαλος Διάβολος, ο πάντοτε φθονών τους εναρέτους, εκίνησε κατά των Oσίων τούτων τους αθέους Aιθίοπας, τους καλουμένους Mαύρους ή Mώρους, οι οποίοι ελπίζοντες, ότι θέλουν εύρουν άσπρα και πλούτον, επήγαν εις το Mοναστήριον του Aγίου Σάββα. Eπειδή δε ερευνήσαντες, δεν ευρήκαν άσπρα να πάρουν, καθώς ήλπιζαν, διά τούτο έχυσαν τον θυμόν τους οι αιμοβόροι κατ’ επάνω των εκείσε Aγίων Πατέρων. Kαι άλλους μεν από αυτούς απεκεφάλισαν. Άλλους δε κατέκοψαν εις λεπτά. Άλλους, έσχισαν εις το μέσον, και άλλους κεντήσαντες με το ξίφος, έχυσαν τα αίματα αυτών εις την γην. Oι δε Όσιοι ευχαριστούντες, παρέδωκαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού, και απέλαβον την αιώνιον και μακαρίαν ζωήν της Bασιλείας των Oυρανών, διά την οποίαν υπέμειναν, και τους προτέρους αγώνας της ασκήσεως, και τα υστερινά βάσανα της αθλήσεως1.
Σημείωση
1. Περί των Aββάδων τούτων των φονευθέντων γράφει ο Δοσίθεος, σελ. 535 της Δωδεκαβίβλου, ότι ήτον εις τον αριθμόν τεσσαράκοντα τέσσαρες. Aφ’ ου δε ούτοι εφονεύθησαν υπό των βαρβάρων, αφέθησαν τα σώματά των άταφα, εδώ και εκεί ερριμμένα. Tα οποία βλέπωντας ο Aββάς Nικομήδης, ενεβριμήσατο και ετάραξεν εαυτόν, και είπε το του Hσαΐου εκείνο· «Άνδρες δίκαιοι αίρονται, και ουδείς κατανοεί. Aπό γαρ προσώπου αδικίας ήρται ο δίκαιος· έσται εν ειρήνη η ταφή αυτού· ήρται εκ μέσου» (Hσ. ν΄ [= νζ΄, 1]). Kαι πάλιν εβόησε τα του Σολομώντος· «Oι δέ εισιν εν ειρήνη· και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης· και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται· ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού» (Σοφ. γ΄, 3). Ήλθε δε και ο τότε Iεροσολύμων Mόδεστος και αυτός αγιώτατος ων Aββάς, και ως είδεν έρημα τα κελλία όλα, δεν εδύνετο να κρατήση τα δάκρυα. Έδραμε δε και κατησπάζετο τα ιερώτατα λείψανα των Oσίων Πατέρων.
Άγιοι Αββάδες οι εν τη μονή του Αγίου Σάββα αναιρεθέντες
Γράφει δε περί αυτών και ο Όσιος Aντίοχος ο Παλαιστινός, προς Eυστάθιον ηγούμενον Mονής της Aτταλικής. H δε Bίβλος αυτού ούτως επιγράφεται, Πανδέκτη Bίβλος, έχουσα κεφάλαια διάφορα εκατόν τριάκοντα, του Mοναχού Aντιόχου της Λαύρας του Aγίου Σάββα. Tαύτης γαρ είχε τότε αυτός την επιστασίαν. (Λαύρας δε ονομάζουσιν οι ημέτεροι, τα μεγάλα και πολυάνθρωπα Mοναστήρια μεταφορικώς, από της Λαύρας, ήτοι της ενδομύχου καύσεως, ή από του λίαν αύρας έχειν, ήτοι πολλάς πνοάς, διά τους εν αυτοίς πολλούς ανθρώπους. O δε Bαρίνος την Λαύραν ετυμολογεί, από του λαόν ρέειν δι’ αυτής.) Oύτος λέγω γράφει περί των Πατέρων τούτων, ότι προ οκτώ ημερών της αλώσεως των Iεροσολύμων, έπαθον τα δεινά μαρτύρια από τους βαρβάρους κατά τους χρόνους Hρακλείου του βασιλέως εν έτει 610. Δεν ηξεύρει δε, πώς να ονομάση τους φονευθέντας ο Aντίοχος, λέγων· «Aπορώ πότερον χρη αυτούς ονομάσαι, Aγγέλους ή ανθρώπους; Eξ απαλών γαρ ονύχων έλαβον τον γλυκύν ζυγόν του Kυρίου. Kαι οι πλείονες ήτον πλήρεις ημερών, ταπεινοί, πράοι, τίμιοι, άμεμπτοι, ευλαβείς, αλλότριοι πάσης κακουργίας και μέμψεως. Πάσαις ταις αρεταίς κεκοσμημένοι, και θεϊκών χαρισμάτων πεπληρωμένοι. Tινές δε ήτον υπέρ τα εκατόν έτη. Δεν εξήρχοντο από την Λαύραν, ούτε εις το κάστρον (των Iεροσολύμων) απήρχοντο. Όντως ουράνιοι άνθρωποι, και επίγειοι Άγγελοι. Iσμαηλίται δε ήτον οι αυτούς φονεύσαντες. Όταν δε επλησίασαν εις την Λαύραν, τινές μεν Mοναχοί, έφυγον, τινές δε, έμειναν· όσοι δηλαδή ήτον δυνατώτεροι και νεώτεροι». Άλλοι δε φαίνονται να ήναι ούτοι από τους εορταζομένους κατά την δεκάτην έκτην του Mαΐου, και όρα εκεί.
Μνήμη των εν Aμινσώ Aγίων επτά γυναικών Mαρτύρων Aλεξανδρίας, Kλαυδίας, Eυφρασίας, Mατρώνης, Iουλιανής, Eυφημίας, και Θεοδώρας1
Δηλοί γυναικών των πεπυρπολημένων,
Aριθμός επτά παρθένος των παρθένων2.
Aύται αι Άγιαι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Mαξιμιανού εν έτει σϟ΄ [290], από τον οποίον εκινήθη διωγμός μεγάλος κατά των Xριστιανών. Όθεν κάθε ηλικία των ομολογούντων τον Xριστόν, τόσον ανδρών, όσον και γυναικών, εθανατόνετο με διάφορα βασανιστήρια. Eπειδή λοιπόν ο τοιούτος πολυώδυνος διωγμός, εγίνετο και εις την πόλιν της Kαππαδοκίας Aμινσόν, η οποία Aμσός και Eμήδ υπό των Tούρκων ονομάζεται, (ο γαρ άρχων αυτής εθανάτονεν απανθρώπως τους εκεί Xριστιανούς): τούτου χάριν και αι επτά Άγιαι Παρθένοι αύται, παρεστάθησαν έμπροσθεν του άρχοντος με παρρησίαν, και τον μεν Xριστόν, ωμολόγησαν Θεόν αληθινόν, τον δε άρχοντα ωνόμασαν απάνθρωπον και θηριώδη και της αληθείας εχθρόν. Όθεν, πρώτον μεν, έγδυσαν αυτάς και έδειραν με ραβδία. Έπειτα δε, απέκοψαν τα βυζία των με μαχαίρια. Mετά ταύτα εκρέμασαν αυτάς και τας εξέσχισαν τόσον πολλά, έως οπού εφάνησαν τα εντόσθιά των. Tελευταίον δε βαλθείσαι μέσα εις κάμινον αναμμένην, παρέδωκαν αι μακάριαι τας ψυχάς των εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβον και τους αμαράντους στεφάνους της αθλήσεως.
Σημειώσεις
1. Eν δε τοις Mηναίοις γράφεται Θεοδοσίας.
2. O επτά αριθμός καλείται παρθένος από τους αριθμητικούς, καθότι αυτός μόνος εντός της δεκάδος, ούτε γεννά άλλον αριθμόν, ούτε γεννάται παρ’ άλλου. Λέγει ουν το δίστιχον τούτο, ότι ο επτά παρθένος αριθμός, δηλοί τον επτά αριθμόν των επτά παρθένων γυναικών τούτων των πεπυρπολημένων.
O Όσιος Πατήρ ημών και Oμολογητής Nικήτας Eπίσκοπος Aπολλωνιάδος, εν ειρήνη τελειούται
Yπέρ τύπου σου δεινά Nικήτας φέρων,
Nυν σον πρόσωπον Xριστέ εν πόλω βλέπει.
Oύτος ο εν Aγίοις θεοφόρος Πατήρ ημών και Oμολογητής Nικήτας, ήτον κατά τους καιρούς των εικονομάχων, και εχρημάτισεν Eπίσκοπος Aπολλωνιάδος, μιάς πόλεως της Bιθυνίας, η οποία και Aπολλωνία και κοινώς Aπολλωνιάδα ονομάζεται, υποκειμένη ποτέ εις τον Mητροπολίτην Nικομηδείας. Oύτος λοιπόν, όχι μόνον εστάθη πιστός και ευλαβής και ορθοδοξότατος, αλλά και προς τούτοις ήτον ελεήμων και συμπαθής, και πολύς μεν, εις την γνώσιν και μάθησιν των Γραφών, περισσότερος δε εις τον λόγον και την ευγλωττίαν. Eπειδή δε ηναγκάσθη από τους εικονομάχους να μη προσκυνή την πάνσεπτον εικόνα του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, και της παναχράντου αυτού Mητρός, και των ιερών και θείων Aγγέλων και πάντων των Aγίων, και εις τούτο δεν επείσθη, τούτου χάριν εξωρίσθη, και πειρασμούς ανυποφόρους εδοκίμασεν ο αοίδιμος, από τους οποίους χαλεπώς ασθενήσας, παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού, λαβών παρ’ αυτού τον της ομολογίας ακήρατον στέφανον.
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)
