Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΔ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
2: 14-22

Ἀδελφοί, Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας· τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ, τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασιν καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν αὑτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ. Καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ εἰρήνην τοῖς ἐγγύς· ὅτι δι᾽ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν Πατέρα. Ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ ἐστὲ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ, ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
10: 25-37

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, νομικός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· εἶπε δὲ αὐτῷ· Ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἰεριχὼ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. ὁμοίως δὲ καὶ Λευῒτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτὸν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθὼν, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; ὁ δὲ εἶπεν· Ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων και Oμολογητών Γουρία, Σαμωνά και Aβίβου

Ξίφος τελεοί Σαμωνάν και Γουρίαν,
Kαι φλοξ Άβιβον, οις χαρά φλοξ και ξίφος.
Πυρ πέμπτη δεκάτη Άβιβον πέφνε χαλκός εταίρους.

Από τους Aγίους Mάρτυρας τούτους, ο μεν Σαμωνάς και Γουρίας, εμαρτύρησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και του δουκός Aντωνίνου, εν έτει σπη΄ [288]. Διαβαλθέντες γαρ, ότι πείθουσι τους ανθρώπους να μη θυσιάζουν εις τα είδωλα, ευθύς εκρεμάσθησαν και οι δύω από το ένα χέρι, κάτωθεν δε ετραβίζοντο οι πόδες των από βάρη μερικών σωμάτων. Kαι έτζι έμειναν κρεμασμένοι από την τρίτην ώραν έως την έκτην. Έπειτα κατεβασθέντες, ερρίφθησαν δεδεμένοι εις μίαν σκοτεινήν φυλακήν, και οι πόδες αυτών εσφίγχθησαν εις το τιμωρητικόν ξύλον. Eκεί δε διεπέρασαν στενοχωρούμενοι και κακοπαθούντες από την πείναν, τέσσαρας ολοκλήρους μήνας.

Mετά ταύτα, ο μεν Άγιος Σαμωνάς, εκρεμάσθη κατακέφαλα από το ένα ποδάρι, από την δευτέραν ώραν έως την πέμπτην. Όθεν ευγήκε το γόνατόν του από τον τόπον του. O δε Άγιος Γουρίας έμεινεν εις την φυλακήν ωσάν μισαποθαμένος. Tην δε ερχομένην ημέραν απεκεφαλίσθησαν και οι δύω. Άβιβος δε ο Διάκονος διαβαλθείς κατά τους χρόνους Λικινίου του τυράννου εν έτει τιϛ΄ [316], εδίδασκε τους Έλληνας την εις Xριστόν πίστιν. Όθεν πρώτον μεν εκρεμάσθη, έπειτα δε εδάρθη. Aπολυθείς δε ύστερον, ερωτάται, εάν αρνήται τον Xριστόν. Kαι μη πεισθείς εις την προσταγήν του τυράννου, παρεδόθη εις το πυρ έχων εις το στόμα του ένα λουρί ωσάν χαλινάρι. Kαι έτζι ετελείωσε το μαρτύριόν του. Όθεν έλαβον και οι τρεις παρά Kυρίου τους στεφάνους της νίκης. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτών όρα εις τον Nέον Παράδεισον. Tον ελληνικόν δε τούτων Bίον συνέγραψεν ο Mεταφραστής, ου η αρχή· «Έτος μεν από της Aλεξάνδρου». Σώζεται εν τη των Iβήρων και εν άλλαις, και προ τούτων εν τη Λαύρα.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη των ευσεβών βασιλέων Iουστίνου και Θεοδώρας

Iουστίνον άνακτα συν Θεοδώρα,
Προς ουρανούς κέκληκε πάντων Δεσπότης¹.

Σημειώσεις

1. Oύτος ο βασιλεύς Iουστίνος ήτον κατά το γένος Θράξ. Kαι από εκεί οπού ήτον πρώτον ποιμήν προβάτων και χοίρων, ύστερον έγινε στρατιώτης, είτα κόμης και τελευταίον έγινε βασιλεύς εν έτει 518. Ήτον δε εις τα θεία Oρθόδοξος και ευσεβέστατος, και κατά πάντα άριστος. Έχων δε γυναίκα Λουπικίαν καλουμένην, ανηγόρευσεν αυτήν Aυγούσταν, και μετωνόμασεν αυτήν Eυφημίαν. Tαύτης δε αποθανούσης, επήρεν άλλην γυναίκα, Θεοδώραν καλουμένην, ήτις δηλαδή αναφέρεται εδώ. Tαύτην δε ανηγόρευσε και Aυγούσταν. Όρα τον Mελέτιον, τόμω β΄, σελ. 64. Γράφει δε και ο Δοσίθεος, σελ. 429 της Δωδεκαβίβλου, περί τούτου του Iουστίνου ταύτα. «Mετά την λύσσαν του τριπλόκου όφεως Bασιλίσκου, Ζήνωνος και Aναστασίου, έφθασεν η ευδαιμονία του Iουστίνου. Υφ’ ου εβεβαιούντο αι τέσσαρες Oικουμενικαί Σύνοδοι, ως τα τέσσαρα Eυαγγέλια τιμώμεναι, επειδή ήσαν καρποί των Eυαγγελίων σωτηριωδέστατοι. Hλευθερούντο οι εξωρισμένοι Eπίσκοποι. Eφυγαδεύοντο οι αιρετικοί. Hνούτο η Eκκλησία Aνατολής και Δύσεως. Ώστε περί εκείνου του καιρού είπεν ο θείος Δαβίδ· “Mη επιλήσεται ο Θεός του οικτειρήσαι, αύτη η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου”». O δε Mελέτιος (σελ. 116 του β΄ τόμου) γράφει ότι επί του Iουστίνου τούτου ετυπώθη να ψάλλεται, εν μεν τη Mεγάλη Πέμπτη το «τού Δείπνου σου του μυστικού», εν δε ταις άλλαις ημέραις, το «Oι τα χερουβίμ μυστικώς εικονίζοντες», καθώς ιστορεί ο Kεδρηνός. Eβασίλευσε δε ούτος χρόνους εννέα, και ημέρας τριαντατρείς (σελ. 64 του β΄ τόμ. του Mελετίου).

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Oι Άγιοι Mάρτυρες Eλπίδιος, Mάρκελλος και Eυστόχιος, πυρί τελειούνται

Πυρ Eλπίδιε συν δυσί στέγειν φίλοις,
H των επάθλων ελπίς ηρέθιζέ σε.

O μακάριος ούτος Eλπίδιος ήτον ένας της Συγκλήτου βουλής, εμπιστευμένος τα μυστικά πράγματα του αποστάτου βασιλέως Iουλιανού, εν έτει τξα΄ [361]. Nόμους δε γράφων, εγνωρίσθη ότι είναι Xριστιανός. Παρασταθείς λοιπόν εις τον αποστάτην, και μη πεισθείς να αρνηθή τον Xριστόν, ενεδύθη ένα φόρεμα τραχύ υφασμένον από γηδίσσας τρίχας. Tο οποίον, είχε μεν καρφωμένα τριβόλια σιδηρά, άνωθεν δε αλείφετο με πίσσαν βραστήν και με αυτήν εστερεόνοντο τα τριβόλια. Έπειτα κτυπούμενον επάνωθεν το φόρεμα εκείνο, κατετρύπα τας υποκάτω σάρκας του Aγίου με τας αγκίδας των τριβολίων. Mετά ταύτα εβάλθη ο Άγιος μέσα εις λάκκον και κατεκάη εις τας σάρκας με βραστόν νερόν, το οποίον εχύνετο εις όλον το σώμα του. Eίτα βάνεται επάνω εις τας καταξηρανθείσας σάρκας του ένα έμπλαστρον, κατασκευασμένον μεν από πίσσαν και οξύγγι, και από άλλα κολλητικά και καυστικά είδη, καημένον δε ον εις την φωτίαν με υπερβολήν. Aκολούθως δε ποτίζεται κάποια δριμύτατα ποτά, μεμιγμένα όντα με τεάφι και άσφαλτον: ήτοι νεύτι ή πίσσαν. Mετά ταύτα εδέθη εις άγρια άλογα και ταύρους, ομού με τον Eυστόχιον και Mάρκελλον. Mε σκοπόν, ίνα διασπαραχθούν από αυτά. Aλλ’ όμως τα ζώα έμειναν ακίνητα υπό θείας δυνάμεως. Όθεν ετζακίσθησαν τα μέλη των με ραβδία χονδρά και ούτως ερρίφθησαν εις το πυρ. Eις το οποίον ευρισκόμενοι, παρέδωκαν οι αοίδιμοι τας ψυχάς των εις χείρας Θεού.

Λέγουσι δε ότι μετά ταύτα, ενταφιάσθησαν μεν αυτών τα τίμια σώματα εις το όρος το Kαρμήλιον. Eυθύς δε, γενομένων αστραπών και βροντών, παρεγένετο εκεί ο Δεσπότης Xριστός μετά αγγελικών δυνάμεων, και ησπάσατο τους Mάρτυρας. Kαι τον μεν Eυστόχιον και Mάρκελλον, μετέθηκεν εις ένα τόπον, όπου αυτός ηθέλησε, τον δε θαυμαστόν Eλπίδιον, ανέστησε, και δυναμώσας αυτόν, απέστειλε διά να αγωνισθή εις το μαρτύριον δεύτερον. Tον οποίον βλέπωντας ο Iουλιανός, επρόσταξε να απλωθή από τέσσαρα μέρη, και να δέρνεται αδιακόπως. Έπειτα να χύνεται ξύδι και άλας επάνω εις τας πληγάς του. Aι δε πληγαί του να τρίβωνται με πανία τρίχινα: ήτοι υφασμένα από τρίχας γηδίσσας. Mετά ταύτα απλώθη ο του Xριστού Mάρτυς επάνω εις αναμμένα κάρβουνα, αλλά και επάνω εις την κεφαλήν του εβάλθησαν κάρβουνα. Eίτα κρεμάται επάνω εις το βασανιστήριον ξύλον και βάλλεται επάνω εις τους ώμους του ένα σκουτάρι σιδηρένιον, το οποίον είχε τρύπαν εις την μέσην. Eπάνω δε εις το σκουτάρι εβάλθη ένας σωρός από κάρβουνα αναμμένα, με σκοπόν διά να κατακαύση τα αισθητήριά του. Aκολούθως δε από αυτά, εκτυπήθη εις την κεφαλήν με ένα κοράκι σιδηρένιον. Eπειδή δε εφυλάχθη ο Άγιος αβλαβής από όλα, διά τούτο πολλούς απίστους επίστρεψεν εις την πίστιν του Xριστού, και εκατάπεισε τούτους να τζακίσουν τα είδωλα. Tελευταίον δε, βαλθείς ο Mάρτυς εις ένα καμίνι αναμμένον, παρέδωκε το πνεύμα του εις χείρας Θεού, και ούτως έλαβε παρ’ αυτού της νίκης τον στέφανον¹.

Σημειώσεις

1. Σημείωσαι, ότι περιττώς γράφεται εδώ παρά τοις Mηναίοις και τω τετυπωμένω Συναξαριστή η μνήμη και το Συναξάριον του Aγίου Iερομάρτυρος Υπατίου Eπισκόπου Γαγγρών. Tαύτα γαρ γράφονται κατά την τριακοστήν πρώτην του Mαρτίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Ὁμιλία, σὺν Θεῷ ἁγίῳ, εἰς τὸ Εὐαγγέλιον τῆς Η´ Κυριακῆς τοῦ Λουκᾶ ( Τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου)

Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Ἰωακεὶμ

«Διδάσκαλε, τί ποιήσας, ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;»

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀγαπητοὶ ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί, προβάλλει μὲ σαφήνεια μπροστά μας «τὸ κεφάλαιο, τὴν βάση τοῦ Νόμου καὶ τῶν Προφητῶν», τὴν καρδιὰ καὶ τὴν οὐσία τῆς πνευματικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τὴν κορυφαία ἀρετὴ τῆς ἀγάπης. Τῆς διπλῆς ἀγάπης, αὐτῆς πρὸς τὸν Δημιουργὸ καὶ Σωτήρα μας Θεό, καὶ αὐτῆς πρὸς τὸν ἀδελφό μας, τὸν κάθε ἀδελφὸ καὶ πλησίον μας.

Ταυτόχρονα ὅμως μᾶς παρουσιάζει φανερά, μέσα ἀπὸ τὸν παραβολικὸ τοῦ Κυρίου μας λόγο, τὴν ἄμετρη θεία εὐσπλαγχνία πρὸς τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο, ποὺ περιέπεσε στοὺς δαίμονες ληστὲς στὴν ὁδὸ τοῦ βίου καὶ τραυματίστηκε θανάσιμα ἡ ψυχή του. Ἀλλά, ἂς ἰδοῦμε τὴν περικοπὴ ἀπὸ τὴν ἀρχή.

Κάποτε, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς δίδασκε τοὺς μαθητές Του, ἀπευθυνόμενος ἰδιαιτέρως πρὸς τὸν κύκλο τῶν ἑβδομήκοντα, ἀποκαλύπτοντάς τους βαθειὲς ἀλήθειες τῆς Πίστης. Τότε, κάποιος νομοδιδάσκαλος Ἰουδαῖος, ὁ ὁποῖος, ὅπως διαφαίνεται, θεωροῦσε σοφὸ καὶ πολύξερο τὸν ἑαυτό του, παρεμβαίνει καὶ ζητεῖ νὰ δοκιμάσει καί, ἂν μπορέσει, νὰ παγιδεύσει μὲ λόγους τὸν ἀληθινὸ καὶ Μέγα Διδάσκαλο, τὸν Χριστό, ἐρωτώντας τον: «Δάσκαλε, τί πρέπει νὰ κάνω, τί νὰ τηρήσω, γιὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνια ζωή»; Καὶ ὁ Κύριος ἀμέσως τὸν παραπέμπει στὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ὥστε ὁ ἴδιος ὁ νομικὸς νὰ δώσει τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημά του. Κι αὐτὸ πανσόφως τὸ ἔκανε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ δείξει ὅτι δὲν ἦταν ἀντίθετος πρὸς τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο — ὅπως τὸν κατηγοροῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι, κι ὅπως ἀσφαλῶς θὰ νόμιζε ὁ νομικὸς αὐτός —, ἀλλὰ τηροῦσε τὸν Νόμο, τὸν ὁποῖο «οὐκ ἦλθε καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι», δηλαδὴ νὰ τὸν συμπληρώσει καὶ νὰ τὸν ἀναγάγει σὲ ὕψιστη τελειότητα. Καὶ ὀρθότατα ὁ νομικὸς ἀπάντησε πὼς ἡ καίρια προϋπόθεση γιὰ τὴ σωτηρία μας εἶναι ἡ τήρηση τῆς διπλῆς ἀγάπης, αὐτῆς πρὸς τὸν Θεό, μὲ ὅλη τὴν ψυχή, τὴν ἰσχὺ καὶ τὴ διάνοιά μας, καὶ αὐτῆς πρὸς τὸν πλησίον μας, ποὺ νὰ εἶναι τοὐλάχιστον ἴση μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν ἑαυτό μας. Καὶ ὁ Χριστός μας ἐπικρότησε τὴν ἀπάντησή του, λέγοντας: «Σωστὰ ἀπάντησες. Ἔτσι νὰ κάνεις καὶ θὰ ἀξιωθεῖς τὴν αἰώνια ζωή». Αὐτὸς ὅμως, δυσαρεστημένος τελικὰ ποὺ ἀπέτυχε τὸν σκοπό του, καὶ θέλοντας νὰ ‘ξελασπώσει’ ἀπὸ τὴν παγίδα στὴν ὁποία ὁ ἴδιος ἔπεσε, ἐρωτώντας κάτι τοῦ ὁποίου γνώριζε τὴν ἀπάντηση, ἐρωτᾶ καὶ πάλιν, «καί, ποιός εἶναι ὁ πλησίον μου;», γιὰ νὰ λάβει ὡς ἀπάντηση τὴν ἔξοχη παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, ποὺ σήμερα ἀκούσαμε. Γιὰ νὰ καταλήξει ὁ Κύριος: «πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως». Δηλ. πήγαινε, καὶ κάνε καὶ σὺ τὸ ἴδιο. Ὄχι ὅ,τι ἔκαμε ὁ ἱερέας, ποὺ εἶδε τὸν δυστυχὴ Σαμαρείτη πεσμένο κάτω, πληγωμένο, αἱμόφυρτο, «ἡμιθανῆ», καὶ τὸν προσπέρασε ἀδιάφορα! Οὔτε ὅ,τι ἔκανε καὶ ὁ Λευΐτης  —καὶ τοῦτος ἐκπρόσωπος τῶν ἀφιερωμένων στὴν ὑπηρεσία τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ—, ποὺ τὸν περιεργάστηκε ἀσυμπάθητα καὶ τράβηξε ἀνέμελος τὸν δρόμο του. Ἀλλὰ ὅ,τι ἔκανε ποιός; Ἕνας ἄγνωστος, ἕνας ἀλλοεθνής, ἕνας Σαμαρείτης πρὸς Ἰουδαῖο, παρότι μεταξύ τους ὑπῆρχε ἀπέχθεια καὶ μίσος καὶ οὔτε κἂν ἀντάλλασσαν ἕνα ἁπλὸ χαιρετισμό.

Ἡ ἐντολὴ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ἀδελφοί, «πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως», ἀπευθύνεται διαχρονικὰ πρὸς ὅλους, κατεξοχὴν ἐμᾶς τοὺς χριστιανούς. Ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεός μας πρέπει νὰ κατευθύνεται σὲ κάθε ἐμπερίστατο συνάνθρωπό μας. Τί ἔκαμε ὅμως ἀκριβῶς ὁ καλὸς Σαμαρείτης, ποὺ πρέπει νὰ μιμηθοῦμε; Βλέποντας τὸν δυστυχισμένο συνάνθρωπό του πεσμένο στὸν δρόμο, ἀμέσως τὸν συμπόνεσε. Ἔτρεξε, ἔσκυψε ἐπάνω του, ἔπλυνε τὶς πληγές, ἔδεσε τὰ τραύματά του, τὸν φόρτωσε στὸ ζῶο του, τὸν μετέφερε στὸ πανδοχεῖο, τὸν φρόντισε, πλήρωσε ἀκόμη γιὰ νὰ συνεχίσουν τὴ φροντίδα του καὶ ὑποσχέθηκε στὸν ξενοδόχο πὼς θὰ ξαναπερνοῦσε γιὰ νὰ καταβάλει ὅσα τυχὸν θὰ δαπανοῦσε ἐπιπλέον γιὰ τὴ θεραπεία του. Οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι τυχαῖοι, δὲν εἶναι ὄμορφες καὶ συγκινητικὲς ἱστοριοῦλες. Μᾶς καθοδηγοῦν ἐπακριβῶς στὸν δρόμο τῆς σωτηρίας. Καὶ τούτη ἡ σπουδαία παραβολή, τί μᾶς διδάσκει γιὰ τὸ χρέος τῆς ἀγάπης;

Πρῶτον, ἡ ἀγάπη μας νὰ ἐκφράζεται ἔμπρακτα, κι ὄχι μόνο μὲ λόγια. «Ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρὰ ἐστί», τονίζει ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος. Κι ὁ ἀπόστολος τῆς ἀγάπης Ἰωάννης, «τεκνία, μὴ ἀγαπῶμεν λόγῳ, μηδὲ γλώσσῃ, ἀλλ᾽ ἐν ἔργῳ καὶ ἀληθείᾳ». Ἡ ἀγάπη νὰ μεταφράζεται σὲ συγκεκριμένες πράξεις: Ὁ φτωχὸς θέλει βοήθεια, ὁ πεινασμένος ψωμί, ὁ γυμνὸς ἔνδυμα, ὁ φυλακισμένος ἐπίσκεψη, ὁ ἄρρω-στος παρηγορία καὶ συμπαράσταση.

Δεύτερο, ἡ ἀγάπη μας νὰ ἐκδηλώνεται ἄμεσα. Ὅσο πιεστικότερη ἡ ἀνάγκη τοῦ ἄλλου, τόσο ταχύτερη νὰ εἶναι ἡ ἀνταπόκρισή μας. Καὶ συχνά, ὅταν ἀντιληφθοῦμε τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀδελφοῦ μας, δὲν πρέπει νὰ περιμένουμε νὰ ἔρθει ὁ ἴδιος νὰ μᾶς ζητήσει βοήθεια. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ στεροῦνται, ἀλλὰ ἀπὸ ἀξιοπρέπεια δὲν βγαίνουν στοὺς δρόμους νὰ ζητήσουν ἐλεημοσύνη.

Τρίτον, ἡ ἀγάπη μας νὰ εἶναι ὅσο γίνεται τελειότερη, ὁλοκληρωμένη. Δὲν ἀρκεῖ συχνὰ κάτι νὰ δώσουμε στὸν ἄλλο, γιὰ νὰ τὸν ‘‘ξεφορτωθοῦμε’’. Τὸ ἐνδιαφέρον μας νὰ εἶναι πηγαῖο καὶ ἔντονο καὶ ἡ προσφορά μας ὄχι ἕνα μπάλωμα, μὰ πραγματικὴ ἀνακούφιση.

Τέταρτον, ἡ ἀγάπη μας πρέπει νὰ δραστηριοποιεῖται ἄφοβα. Νὰ μὴν μᾶς ἀνακόπτουν τὰ τυχὸν πικρόχολα σχόλια ἢ οἱ εἰρωνεῖες καὶ κατηγορίες, ποὺ κάποιοι ὄχι σπάνια ἐκτοξεύουν ἀβασάνιστα. Ὅποιος ἀγαπᾶ κατὰ Θεόν, ἀψηφᾶ τὰ πάντα καὶ ἐνεργεῖ μὲ ὁδηγὸ καὶ βοηθὸ τὸν Θεό.

Τέλος, ἡ ἀγάπη μας νὰ εἶναι ἀνιδιοτελής, χωρὶς ὑστεροβουλίες. «Ἡ ἀγάπη οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς». Βασικὸ γνώρισμα τῆς γνήσιας ἀγάπης εἶναι ἡ μὲ ἀνιδιοτέλεια, ἀφάνεια καὶ ταπείνωση ἔκφρασή της. Ἡ ὅποια ἐπίδειξη στὴν ἀγαθοεργία μας, μᾶς στερεῖ τὸν οὐράνιο μισθό της.

Νὰ παρεμβάλουμε ἐδῶ μία σύντομη διήγηση ἀπὸ τὸ σπουδαῖο βιβλίο ποὺ λέγεται Γεροντικόν, καὶ τὸ ὁποῖο συνιστᾶται νὰ τὸ διαβάζουμε, γιατὶ εἶναι πολὺ ψυχωφελές. Ἡ διήγηση τούτη μᾶς δείχνει πῶς ἐφάρμοσε αὐτὴν τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἀββᾶς Ἀγάθωνας, μεγάλος Αἰγύπτιος ἀσκητὴς τοῦ 5ου αἰώνα. Πήγαινε, λέει, κάποτε στὴν Ἀλεξάνδρεια νὰ πωλήσει τὸ μικρό του ἐργόχειρο, κάτι ζεμπίλια καὶ καλαθάκια ποὺ εἶχε πλέξει, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὸ λιτό του φαγητό, λίγο δηλαδὴ παξιμάδι. Ἐκεῖ πηγαίνοντας, βρίσκει παραπεταμένο στὸν δρόμο ἕνα λεπρό. -Ποῦ πηγαίνεις; ἐρωτᾶ ὁ λεπρὸς τὸν Γέροντα. -Στὴν πόλη νὰ πωλήσω τὸ ἐργόχειρό μου. -Κάνε ἀγάπη, τοῦ λέει ὁ ἄρρωστος, καὶ πάρε με κι ἐμένα ἐκεῖ ποὺ πᾶς. Τὸν ὑποβάστασε τότε ὁ Ἀββᾶς καὶ τὸν πῆρε μαζί του στὴν πόλη. Κι ὅταν πώλησε ἐκεῖ ἕνα σκεῦος, τὸν ρωτάει ὁ λεπρός: -Πόσα τὸ πώλησες; -Τόσα, τοῦ ἀπάντησε ὁ Γέροντας. -Ἀγόρασέ μου, παρακαλῶ, μιὰ πίττα νὰ φάω, ποὺ εἶμαι πεινασμένος. Καὶ τοῦ ἀγόρασε. Κι ὅ,τι πωλοῦσε, ὁ ἄρρωστος τοῦ ζητοῦσε κάθε φορὰ καὶ κάτι νὰ τοῦ ἀγοράσει, μέχρι ποὺ πώλησε ὅλα τὰ καλαθάκια του καὶ ξόδεψε ὅλες τὶς εἰσπράξεις του γιὰ τὸν λεπρό. Καί, ὅταν ἦταν νὰ ἐπιστρέψει στὸ καλύβι του, τὸν παρακάλεσε ὁ ἄρρωστος νὰ τὸν μεταφέρει ξανὰ ἐκεῖ ποὺ τὸν βρῆκε. Μὲ πολλὴ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη ὁ Ἀγάθωνας τὸν φορτώθηκε ξανὰ καὶ τὸν πῆρε στὸ μέρος ποὺ τὸν εἶχε πρωτοβρεῖ. Καὶ ἀκούει νὰ τοῦ λέει: «Εὐλογημένος νὰ εἶσαι Ἀγάθων ἀπὸ τὸν Κύριο στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ!», καὶ χάθηκε ἀπὸ μπροστά του! Ἦταν ἄγγελος Κυρίου, ποὺ στάληκε νὰ δοκιμάσει τὴ μεγάλη του ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη! Νὰ θυμηθοῦμε ἐδῶ καὶ τὴν ὑπόδειξη τοῦ Παύλου· «Ἡ φιλαδελφία μενέτω, τῆς φιλοξενίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε· διὰ ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες Ἀγγέλους» (Ἑβρ. 13,2). Δηλαδὴ νὰ παραμένει σ᾽ ἐσᾶς ἡ φιλαδελφία καὶ νὰ μὴν παραλείπετε νὰ ἐφαρμόζετε τὴ φιλοξενία. Διότι διαμέσου της ὁρισμένοι φιλοξένησαν ἀγγέλους, χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν.

Ἀδελφοί μου, ὁ καλὸς Σαμαρείτης τῆς παραβολῆς, ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ τὴν ἀγάπη μας, δίδαξε, θαυματούργησε, σταυρώθηκε κι ἀναστήθηκε χάριν μας, καὶ ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία, τὸ μέγα τοῦτο πνευματικὸ πανδοχεῖο καὶ ἰατρεῖο, γιὰ ὅλους ἐμᾶς, ποὺ ἤμασταν πεσμένοι καὶ πληγωμένοι ἀπὸ τοὺς νοητοὺς ληστές, τοὺς δαίμονες. Κι ὅλ᾽ αὐτὰ τὰ ἔπραξε ἀπὸ μόνη τὴν ἀγάπη Του. Κι αὐτὴ ζητᾶ ἀπὸ ἐμᾶς. Ν’ ἀκολουθοῦμε τ’ ἀχνάρια Του· νὰ ἐμπνεόμαστε ἀπὸ Ἐκεῖνον, ποὺ «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι». Καὶ νὰ διακονοῦμε ὅσο καὶ ὅπως μπορεῖ ὁ καθένας τὸν πλησίον μας, τοὺς συνανθρώπους μας, ποὺ δὲν εἶναι ξένοι καὶ ἄγνωστοι, ἀλλὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, ἀδελφοί μας. Γιὰ νὰ ἀκούσουμε ἐν ἡμέρᾳ Κρίσεως: «Ἐφ᾽ ὅσον κάνατε τὸ καλὸ σ᾽ ἕναν ἐλάχιστο ἀδελφό μου, σ᾽ ἐμένα τὸ κάνατε. Εἰσέλθετε στὴν χαρὰ τοῦ Κυρίου σας!» Ἀμήν. Γένοιτο, Κύριε Ἰησοῦ!

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Όχι, η Αποκάλυψη του Ιωάννη δεν είναι σε καμία περίπτωση «ποιητικό» βιβλίο. Είναι τουλάχιστον θλιβερό, ενώ γίνεται λόγος για ανάγκη επανακατήχησης στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, να γυρίζουμε τόσο πίσω που παρερμηνεύουμε το «άλφα» της αλφαβήτας. Και μάλιστα αυτή η διαστρέβλωση να προέρχεται από εισηγήσεις σε ιερατικές συνάξεις!

Σε μια τέτοια σύναξη ιερέων που πρόσφατα έλαβε χώρα στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Ιγνατίου, προωθήθηκε η ανοίκεια – για τα δεδομένα της Ορθοδοξίας – άποψη ότι η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι απλώς ένα… ποιητικό και ομολογιακό βιβλίο (θεόπνευστο αλλά όχι προφητικό), που αφορά αποκλειστικά την ιστορική εποχή του ευαγγελιστή Ιωάννη και όχι γεγονότα του μέλλοντος.

Ακόμα χειρότερα, διατυπώθηκε η θεώρηση ότι τα όσα γράφει ο Ιωάννης συντέθηκαν «με δημιουργικό τρόπο» (άρα δεν ήταν απόρροια θείας αποκαλύψεως όπως μαρτυρεί ο ίδιος ο Ιωάννης από την πρώτη κιόλας λέξη του ιερού κειμένου του;), κάτι που παραπέμπει εμμέσως σε ένα επινοημένο κατασκεύασμα, ένα έργο που γέννησε (μερικώς;) ο νους του Ιωάννη και επομένως δεν περιέχει «ὅσα εἶδε» (Αποκ. 1,2), όσα «ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός» και όσα «ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δούλῳ αὐτοῦ Ἰωάννῃ» (Αποκ. 1,1).

Επιπλέον, σύμφωνα με τη (εξόφθαλμα) μεταπατερική προσέγγιση που προβλήθηκε στη Μητρόπολη Δημητριάδος, ο αριθμός του θηρίου αφορά αποκλειστικά και μόνο τον… Νέρωνα, ο Αντίχριστος δεν υφίσταται καν ως μελλοντικό πρόσωπο (κάνουν λόγο για «δήθεν έλευση του Αντιχρίστου»!) και φυσικά (εδώ φτάνουμε στην ποθητή κατακλείδα όλων των παραπάνω στρεβλώσεων) ο προσωπικός αριθμός και οι ηλεκτρονικές ταυτότητες δεν έχουν καμία σχέση με την Αποκάλυψη και άρα μπορούμε να φακελωθούμε χωρίς κανένα πρόβλημα.

Αποκάλυψη: Την αποσαφηνίζει ο Ιωάννης, ο Παύλος και ο Χριστός

Οι θεολογικές (και όχι μόνο) αποδείξεις ότι η Αποκάλυψη είναι προφητικό βιβλίο και όχι κάτι σαν… Ομηρικό έπος, είναι ατελείωτες, αλλά θα αρκεστούμε σε κάποιες βασικές. Ασχέτως αν ο Ιωάννης χρησιμοποιεί εκφράσεις άφταστης λυρικότητας (όπως και στο Ευαγγέλιο του), φροντίζει να ξεκαθαρίσει από την αρχή το πνεύμα της Αποκάλυψης: «μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς» (Αποκ. 1,3).

Μακάριος είναι εκείνος που αναγινώσκει, και εκείνοι οι οποίοι ακούουν τα λόγια της θείας αυτής προφητείας και τηρούν με ευλάβεια και πίστη όλα όσα είναι γραμμένα εις αυτήν· διότι ο καιρός, που θα πραγματοποιηθούν αυτά, είναι πολύ κοντά. Μέλλοντας, όχι ενεστώτας. Την αναφερόμενη εγγύτητα των γεγονότων, παρά το γεγονός ότι ο Ιωάννης προειδοποιούσε γι’ αυτά πριν 2 χιλιάδες χρόνια, η Ορθόδοξη θεολογία την εξηγεί με το ότι μετά την ανάληψη του Χριστού, η ανθρωπότητα εισήλθε στην εποχή των εσχάτων. Και συνεχίζει να τη βιώνει για όσο ορίσει η άπειρη μακροθυμία του Θεού.

Ο άγγελος Κυρίου σε πολλά σημεία της Αποκάλυψης ξεκάθαρα ζητά από τον Ιωάννη να καταγράψει μελλοντικά γεγονότα («Γράψον οὖν ἃ εἶδες καὶ ἃ εἰσὶ καὶ ἃ μέλλει γενέσθαι μετὰ ταῦτα»). Εμφανέστατα ξεδιπλώνονται στο ιερό βιβλίο γεγονότα που δεν έχουν καμία σχέση με την εποχή του ευαγγελιστή και ούτε θα μπορούσαν να έχουν: H προσκύνηση του Θηρίου από όλα τα έθνη της γης, το χάραγμα του 666 και η αδυναμία να αγοράζει και να πουλά όποιος δεν το έχει δεχτεί, η ταυτόχρονη παγκόσμια (τηλε)θέαση των άταφων σωμάτων των επανεμφανισμένων Ηλία και Ενώχ στην πλατεία των Ιεροσολύμων (μια αδιανόητη σκέψη για τον καιρό του Ιωάννη), οι καταστροφές παγκόσμιου βεληνεκούς (όπως το Τσερνόμπιλ, η «Άψινθος»), ο Αρμαγεδδώνας, η νίκη του Χριστού, η Δευτέρα Παρουσία, η ανάσταση των νεκρών, η Κρίση και η Νέα Ιερουσαλήμ δηλαδή η Ουράνια Βασιλεία.

Το γεγονός ότι ο Ιωάννης συνυφαίνει στο θείο του όραμα γεγονότα του παρελθόντος, του (τότε) παρόντος και του μέλλοντος, δεν αναιρεί ότι το – συντριπτικά – μεγαλύτερο μέρος της Αποκάλυψης αφορά προφητείες του μέλλοντος. Η ίδια η Αποκάλυψη δικαιώνει το όνομά της, αφού αρκετά εδάφια της που πριν κάποιους αιώνες φαίνονταν ακατάληπτα, στην εποχή μας βγάζουν άριστο νόημα, δηλαδή έννοιες που αποκαλύπτονται εν καιρώ.

Η Αγία Γραφή έχει τόσο εκπληκτική συνοχή νοημάτων (ακριβώς διότι είναι θεόπνευστη) που αν κάποιος αλλοιώσει τα μηνύματα ενός βιβλίου της, είναι σαν να την απορρίπτει ολόκληρη. Ένας υπερθαύμαστος μηχανισμός άμυνας, ώστε να προστατεύονται αιωνίως τα αιώνια ρήματα της. Είναι πραγματικά ανήκουστο, μετά από δύο χιλιετίες θεολογικής «σκαπάνης» των θησαυρών της Γραφής και μετά από είκοσι αιώνες πατερικής γραμματείας, να γίνεται σήμερα λόγος για «δήθεν Αντίχριστο»!

Ο ίδιος ο Ιωάννης στις επιστολές του λέει:

«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί· καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». (Α΄ Ιωάννου 2:18)

«Καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη».

Ο Απόστολος Παύλος επίσης μιλά για τον επερχόμενο Αντίχριστο ως συγκεκριμένο μελλοντικό πρόσωπο, ονομάζοντάς τον «υιό της απωλείας»:

«Μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον, καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:1-4).

«Καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ· οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:8-9).

Αλλά και ο ίδιος ο Χριστός μέσα από τα Ευαγγέλια αναφέρεται σε πλάνους που θα έρθουν στο μέλλον:

«ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες· ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσιν» (Κατά Ματθαίον 24:3-5) εννοώντας τους πρόδρομους του Αντιχρίστου και τον ίδιο τον Αντίχριστο.

Και παρακάτω: «Ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Ματθαίος 24:21-24).

Ακόμη πιο ξεκάθαρα, ο Χριστός πέρα από τους ψευδόχριστους της ιστορίας, αναφέρεται σε ένα και μοναδικό πρόσωπο που μέλλει να έρθει, τον κατεξοχήν ψευδόχριστο δηλαδή τον Αντίχριστο: «Ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Ιωάννης 5:43) Δηλαδή: «Εγώ ήρθα εξ’ ονόματος του Πατέρα μου κι όμως δεν με δέχεστε. Όταν άλλος έρθει εξ’ ονόματος του εαυτού του (εννοεί τον Αντίχριστο), εκείνον θα τον δεχτείτε».

Την αποσαφηνίζουν οι Άγιοι Πατέρες

Η θέση της Γραφής είναι πεντακάθαρη σαν τον ήλιο. Ο Αντίχριστος θα είναι προσδιορισμένο και υπαρκτό πρόσωπο της ιστορίας, ο φρικωδέστερος δικτάτορας όλων των εποχών που θα ανακηρύξει τον εαυτό του Μεσσία. Αναιρώντας λοιπόν την Αποκάλυψη, είναι σαν να διαψεύδουμε τον Χριστό, τους Ευαγγελιστές, τους Αποστόλους, αλλά και πλήθος αγίων πατέρων που πραγματεύτηκαν τα νοήματα του ιερού βιβλίου.

Ο Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου, ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, ο Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Άγιος Αυγουστίνος Ιππώνος, ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, είναι λίγοι μόνο από τους πατέρες που εντρύφησαν (και συγκατένευσαν απόλυτα) στην προφητική φύση της Αποκάλυψης.

Αν περάσουμε δε και σε σύγχρονους Αγίους, χάνεται το μέτρημα των επιχειρημάτων. Νεκτάριος, Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος, Ιωσήφ Ησυχαστής, Εφραίμ Κατουνακιώτης, Σωφρόνιος του Έσσεξ, Αμφιλόχιος Μακρής, Γεώργιος Καρσλίδης, Νικηφόρος ο Λεπρός, Ιουστίνος Πόποβιτς, Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Λουκάς Συμφερουπόλεως, Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός, Κλεόπας Ήλιε, Σάββας ο εν Καλύμνω, Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης και πάρα-πάρα πολλοί άλλοι, παραδέχτηκαν τη μελλοντική εκπλήρωση της Αποκάλυψης και την εμφάνιση του Αντίχριστου ως απτή ύπαρξη των εσχάτων.

Αλλά και αποφάσεις ή εγκύκλιοι της (πλήρους) Ιεράς Συνόδου (1993, 1997, 1998) έχουν εκφράσει την άρνηση παραλαβής ταυτότητας, την πιθανότατη (μελλοντική) σύνδεση της με τον «δυσώνυμον και απαράδεκτον αριθμόν 666», τη διακινδύνευση των προσωπικών δεδομένων και των ατομικών ελευθεριών και τον συσχετισμό αυτών των απειλών με την Αποκάλυψη. Άρα τι έγινε ξαφνικά σήμερα; Τις πετάμε αυτές τις αποφάσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο ιεροκανονικό βάρος από μεμονωμένες απόψεις αρχιερέων;

Την επιβεβαιώνουν ψευδοθρησκείες και η ίδια η «ελίτ»

Ο Ιουδαϊσμός, ο Ισλαμισμός, ο Βουδισμός, ο Ινδουισμός, οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά, οι Ευαγγελικοί, οι Προτεστάντες, οι Μορμόνοι, οι Αντβεντιστές και οι εκατοντάδες παραφυάδες της New Age θρησκείας, όλοι αναμένουν έναν επίγειο «Μεσσία» των εσχάτων που θα βασιλέψει στην οικουμένη. Ποιον περιμένουν; Ποιος θα είναι αυτός που θα έρθει για να λάβει πολιτική και μεσσιανική εξουσία; Μετά απόλυτης βεβαιότητας, εμείς οι Ορθόδοξοι γνωρίζουμε ότι ΔΕΝ θα είναι ο Χριστός. Άρα θα είναι ένας άνθρωπος στο πρόσωπο του οποίου θα πληρωθούν όλες οι πλάνες της ιστορίας, όλες οι ψευδοθρησκείες, όλες οι αιρέσεις. Ο Αντίχριστος.

Με το να μιλάμε για «δήθεν Αντίχριστο», είναι σαν να ωθούμε την ορθόδοξη Εκκλησία στην ίδια μεσσιανική απάτη που βρίσκονται όλες οι άλλες κακοδοξίες, αθωώνοντας προκαταβολικά έναν παγκόσμιο «χαρισματικό» ηγέτη που αναμένεται να ανακηρυχθεί «εκλεκτός» όλων των στρεβλών δοξασιών, και που ΗΔΗ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ αρχηγοί κρατών, πολιτικοί και κορυφαία στελέχη πολυεθνικών. Όχι αόριστα, όχι αφηρημένα, όχι συμβολικά, αλλά ως κορυφή συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας.

Σε παλαιότερο άρθρο έχουμε αναφερθεί στην ενδεικτική περίπτωση του Πίτερ Τιλ (Peter Thiel), δισεκατομμυριούχου συνιδρυτή της διαβόητης εταιρείας παρακολούθησης και διαχείρισης δεδομένων «Palantir», ο οποίος διοργάνωσε ολόκληρη σειρά διαλέξεων για τον Αντίχριστο (αναφέροντας τον έτσι ακριβώς) και μάλιστα στη Ρώμη. Τόσο πολιτικοί του Ισραήλ (και ο ίδιος ο Νετανιάχου), όσο και κορυφαίοι πολιτικοί των ΗΠΑ που έχουν ασπαστεί τον χριστιανοσιωνισμό, μιλούν χωρίς περιστροφές για «ερχομό του Μεσσία», ερμηνεύοντας την παρουσία του στη γη μέσω της πλάνης της χιλιετούς βασιλείας.

Επομένως, είναι δυνατόν οι ίδιοι οι ισχυροί του πλανήτη να καταθέτουν ξεδιάντροπα πλέον την «ευλαβική» καρτερία τους για τον Αντίχριστο και να συνδέουν τον ερχομό του με συγκεκριμένες γεωπολιτικές κινήσεις, και την ίδια ώρα ορθόδοξοι ιερείς να λένε ότι δεν θα υπάρξει Αντίχριστος; Δηλαδή οι ίδιοι οι πρόδρομοι του Αντιχρίστου επιβεβαιώνουν σε τέλειο βαθμό τον Ιωάννη κι εμείς θα βαλθούμε να τον διαψεύσουμε; Είναι δυνατόν; Για ποιο λόγο ακριβώς; Για να πέσει για ύπνο το ποίμνιο; Για να βγάλουμε «γραφικούς» όλους τους Αγίους; Για να υποβιβάσουμε τη Γραφή σε «ποιητικό» δοκίμιο; Πραγματικά δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό τέτοιων απόψεων, όσους αγαθούς λογισμούς και αν μετρήσω.

Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει για να ληφθούν στα σοβαρά οι λόγοι της Γραφής για τον τελικό Αντίχριστο, να περάσει έξω από την πόρτα μας το κόκκινο χαλί που του στρώνουν; Κανείς δεν λέει με σιγουριά ότι ο Αντίχριστος θα έρθει «αύριο», «μεθαύριο», σε 5, σε 10, σε 30, σε 100 χρόνια, ούτε σε οποιαδήποτε ορισμένη ημερομηνία. Κάτι τέτοιο θα ήταν μέγα σφάλμα, στο οποίο δυστυχώς πολλοί έχουν υποπέσει. Ούτε χρειάζεται ο παραμικρός φόβος για το μέλλον, διότι το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο και η νίκη ανήκει ήδη στον Χριστό. Εκείνος είναι η απάντηση στον φόβο και όχι το αφήγημα ότι δεν (θα) υπάρχει Αντίχριστος ή ότι η Αποκάλυψη είναι ένα «αφηρημένο» δημιούργημα που δεν αφορά καθόλου τα σημερινά γεγονότα. Το πνεύμα της Γραφής είναι να γρηγορούμε πάντοτε για τον «κλέφτη» που μπορεί να έρθει τη νύχτα, όχι να υποστηρίζουμε ότι δεν υπάρχει κλέφτης και ότι η κλοπή είναι μια ανύπαρκτη πράξη που μετά βεβαιότητας δεν θα υποστούμε ποτέ…

Πηγή: sportime.gr

Φέρεται σε γνώση των πιστών ότι καθ’ όλη την περίοδο των νηστειών των Χριστουγέννων και συγκεκριμένα από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου 2026, θα τελείται καθημερινά το Ιερό Σαρανταλείτουργο υπέρ των ζώντων και κεκοιμημένων αδελφών μας στις πιο κάτω ενορίες και μοναστήρια:

• Ακάκι. Πληροφορίες: π. Ελευθέριος Κονές, τηλ. 99363708.
• Αστρομερίτης. Πληροφορίες: π. Νεκτάριος Νικολάου, τηλ. 99405950.
• Γαλάτα – Καλλιάνα – Κουτραφάς και Άγιος Θεόδωρος Σολέας. Η Θεία Λειτουργία θα τελείται από τους εφημέριους ιερείς των 4 κοινοτήτων εκ περιτροπής στις 4 κοινότητες. Για το πρόγραμμα ακολουθιών και πληροφορίες: π. Κυριακός Χαραλάμπους 99720918 (Γαλάτα), π. Παναγιώτης Ματθαίου 99355762 (Καλλιάνα), π. Βαρνάβας Παπανδρέου 99889640 (Κουτραφάς, Άγιος Θεόδωρος Σολέας).
• Ποτάμι – Νικητάρι – Βυζακιά. Πληροφορίες: π. Κυριακός Χριστοφή (Νικητάρι), τηλ: 99830329.
• Δένεια. Η Θεία Λειτουργία θα τελείται στις 6:30 π.μ. στον ιερό ναό αγίου Χαραλάμπους. Πληροφορίες: π. Παρασκευάς Κίκας, τηλ: 99483086.
• Ευρύχου. Πληροφορίες: π. Θωμάς Παπαστεργίου, τηλ. 99247292.
• Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Πιτυδιώτου και Ιερός Ναός Παναγίας Ελεούσας στην Κοράκου: Την Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη και Σάββατο η Θεία Λειτουργία θα τελείται στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου. Την Δευτέρα, Παρασκευή και Κυριακή θα τελείται στον ιερό ναό Παναγίας Ελεούσας. Πληροφορίες π. Ανδρέας Φιλίππου 99465879.
• Ιερά Μονή Παναγίας του Άρακα. Η Θεία Λειτουργία θα τελείται καθημερινά (Δευτέρα με Σάββατο). Για πληροφορίες: π. Δοσίθεος 99332049 και π. Χριστόδουλος Ερημάκης 99557369 .
• Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου παρά την Ορούντα. Η Θεία Λειτουργία θα τελείται καθημερινά στις 5:10 π.μ. Πληροφορίες: 22824455.
• Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ παρά την Σκουριώτισσα. Η Θεία Λειτουργία τελείται καθημερινά τα μεσάνυχτα η ώρα 12:00, και η ώρα 6:00 π.μ. το Σάββατο και Κυριακή. Πληροφορίες: Ιερομ. Αμβρόσιος Γκορελώβ, τηλ. 99524283.
• Κακοπετριά: Πληροφορίες, π. Χρήστος Μιχαήλ, τηλ. 99499016 .
• Μένικο. Πληροφορίες: π. Σάββας Παύλου τηλ.  99596754 .
• Ορούντα. Για να κατεβάσετε το πρόγραμμα ακολουθιών πατήστε εδώ. Πληροφορίες: π. Νεκτάριος Χατζημιχαήλ, τηλ. 99050471.
• Περιστερώνα. Για να κατεβάσετε το πρόγραμμα ακολουθιών πατήστε εδώ. Πληροφορίες: π. Μιχαήλ Νικολάου, τηλ: 99527607.
• Σπήλια – Κούρδαλι. Η Θεία Λειτουργία θα τελείται εναλλάξ κατά εβδομάδα η ώρα 7:00 π.μ. στον ιερό ναό Αγίου Αντωνίου (Σπήλια) και στο καθολικό της ιεράς μονής Παναγίας Χρυσοκουρδαλιώτισσας (Κούρδαλι). Πληροφορίες: π. Κυριακός Παπαγιάννης, τηλ. 99641343 και μοναχή Ισιδώρα, τηλ. 99770592

Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευκαιρία της εορτής του Οσίου Σωζομένου του εν Γαλατεία της Μόρφου, θα τελεστούν οι πιο κάτω ακολουθίες στις πανηγυρίζουσες κοινότητες Γαλάτας και Γερακιών:

• Γαλάτα – Ιερό Παρεκκλήσιο Οσίου Σωζομένου
  • Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, 4:30 μ.μ.: Πανηγυρικός εσπερινός της εορτής.
  • Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, 7:00 π.μ.: Πανηγυρικός Όρθρος και Θεία Λειτουργία προϊσταμένου του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.
• Γερακιές – Ιερός Εξωκκλήσιο Οσίου Σωζομένου
  • Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, 4:30 μ.μ.: Πανηγυρικός εσπερινός της εορτής.
  • Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, 7:00 π.μ.: Πανηγυρικός Όρθρος και Θεία Λειτουργία της εορτής.