Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους, ποὺ τελέσθηκε στὸν ὁμώνυμο πανηγυρίζοντα ἱερὸ ναὸ τῆς κοινότητος Δένειας τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (10.02.2026).
Ψάλλει ὁ ἄρχων πρωτοψάλτης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου κ. Μάριος Ἀντωνίου (ἠχητικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴ Θ. Λειτουργία).
Ελευθέριος Ανδρώνης
Θεώρησα απαραίτητο να γραφτεί ένα συμπληρωματικό άρθρο για τις αμβλώσεις, όταν άκουσα μια φρικιαστική κουβέντα σε πάνελ «πρωινάδικου» που αυτές τις μέρες είχε αναλάβει την υπεράσπιση της θανάτωσης των αγέννητων παιδιών.
Στα πλαίσια του γενικότερου «δαιμονισμού» τους για όσα ορθότατα είπε ο Άρης Σερβετάλης, ακούστηκε μια «πανελίστρια» να λέει το εξής απίστευτο:
«Άρα να μην κάνουμε και προγεννητικό έλεγχο, να μην κάνουμε αμνιοπαρακέντηση και να αφήνουμε όλα τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται, εντάξει τι να πούμε…»
Πραγματικά, τι να πούμε με μια τόσο αηδιαστική δήλωση; Με μία πρόταση αποκαλύφθηκε όλη η σαπίλα της μισανθρωπίας τους. Μάλιστα η παρουσιάστρια της εκπομπής που εμφανίζεται και ως… υπερασπίστρια των δικαιωμάτων, συμφώνησε απόλυτα με τη ρατσιστική προτροπή θανάτωσης των ΑμΕΑ, συμπληρώνοντας «σωστά – σωστά»!
Ξεκινάμε με το ότι ο αυτισμός δεν μπορεί να εντοπιστεί με προγεννητικό έλεγχο, αλλά παρά την αμάθεια της πανελίστριας πιάσαμε το νόημα της απέχθειας της.
Φανταστείτε…
Φανταστείτε να είστε κάποιος αυτιστικός που παρακολουθεί τηλεόραση και ακούει αυτήν την τρισάθλια τοποθέτηση. Ότι σου αξίζει ο θάνατος και ο μόνος λόγος που ζεις σήμερα είναι ότι τους «ξέφυγες» και γεννήθηκες. Και αφού γεννήθηκες, τώρα σου λένε ότι σε σέβονται απεριόριστα. Την ίδια διαταραχή είχες πριν – και αφότου γεννήθηκες, αλλά η δική τους «συμπάθεια» λειτουργεί μόνο αν εγγραφείς στα μητρώα γέννησης. Από εκεί και πέρα απαγορεύεται να σε σκοτώσουν, και άρα τους γίνεσαι ξαφνικά συμπαθέστατος.
Φανταστείτε να είστε άνθρωπος με σύνδρομο Down και να σου μιλούν στην τηλεόραση για δικαίωμα αυτοδιάθεσης εκείνοι που σε προορίζουν για θανατική καταδίκη επειδή για εκείνους δεν… αξίζεις να ζεις. Επειδή δεν είσαι «φυσιολογικός» για τα δεδομένα τους. Επειδή δεν ανήκεις στη βιολογική «τάξη» τους. Επειδή δεν πληροίς τις «εργοστασιακές» προδιαγραφές τους. Επειδή σε βλέπουν σαν μπελά που πρέπει να τον ξεπαστρέψουμε όσο προλαβαίνουμε, πριν μας «φορτωθεί». Να σε «διορθώσουμε» στον θάλαμο θανάτωσης των «λαθών» που αυτοί θεωρούν τη μήτρα.
Φανταστείτε να είστε μάνα και πατέρας παιδιού με ειδικές ικανότητες, που αναζητά απεγνωσμένα την πρόνοια του κράτους. Και να ακούς τηλεοπτικούς σχολιαστές να λένε ότι το παιδί σου όχι μόνο δεν αξίζει την στήριξη που ψάχνεις, αλλά δεν έπρεπε καν να το αφήσεις ζωντανό. Τα ήθελες και τα έπαθες κυρία μου και κύριέ μου. Αλλά τώρα θα σε αποκαλούν ήρωα για να μην πουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν, ότι είσαι «κορόιδο».
Ευγονική που θα ζήλευαν και οι Ναζί
Αυτοί οι άνθρωποι που κουβαλούν τέτοιο σκοτάδι στα μυαλά τους, βγαίνουν στα κανάλια να μιλήσουν για το «κεκτημένο» δικαίωμα της έκτρωσης. Και παράλληλα θεωρούν φυσιολογικότατο κεκτημένο, το να γίνονται ρατσιστικές εκκαθαρίσεις στους τοκετούς.
Έχουμε πει και άλλοτε ότι αυτά τα αίσχη έχουν σαφέστατη νοοτροπία ευγονικής. Και ότι εκείνοι που υπήρξαν κατεξοχήν μακελάρηδες της ευγονικής ήταν οι Ναζί, θανατώνοντας 200.000 Γερμανούς με σωματικές ή διανοητικές αναπηρίες, στα πλαίσια του φρικαλέου προγράμματος ευθανασίας «T-4».
Αυτή η ίδια νοοτροπία έχει παρεισφρήσει στη νοσηρή κουλτούρα των αμβλώσεων. Το 80-90% των μωρών που διαγιγνώσκονται με σύνδρομο Down, θανατώνονται μόνο και μόνο επειδή έχουν ένα παραπάνω χρωμόσωμα. Σκοτώνουν το παιδί και ποντάρουν στο επόμενο, λες και οι ζωές είναι τραπουλόχαρτα που τα αλλάζεις μέχρι να σου έρθει εκείνο που θες.
Υπεύθυνο γι’ αυτήν την κτηνωδία είναι και ένα εγκληματικό κατεστημένο γιατρών που φοβερίζουν τους γονείς σκόπιμα, έχοντας στήσει ολόκληρη βιομηχανία εκτρώσεων για «προβληματικά» παιδιά. Άπειρα τα παραδείγματα γονιών που δεν άκουσαν τα παραφουσκωμένα λόγια γυναικολόγων και γέννησαν υγιέστατα παιδιά. Ή γονιών που αποδέχτηκαν την ιδιαιτερότητα του παιδιού τους και σήμερα δεν μπορούν να διανοηθούν τη ζωή τους χωρίς αυτό.
Λένε τάχα ότι θανατώνουν τα παιδιά για το δικό τους καλό, ώστε να μην υποφέρουν στη ζωή τους. Που το ξέρεις ότι θα υποφέρει; Και ποιος είσαι εσύ να προκαθορίσεις τη ζωή του; Το ρώτησες το παιδί; Πήγαινε ρώτα οποιοδήποτε γεννημένο αυτιστικό παιδί αν προτιμά τη ζωή ή τον θάνατο, και θα λάβεις την απάντησή σου. Οι ρατσιστικές νοοτροπίες είναι εκείνες που κάνουν αυτά τα παιδιά να υποφέρουν. Όχι η θέλησή μας να τους εξασφαλίσουμε μια ισότιμη ευκαιρία στη ζωή.
Αυτοί που λένε ότι θανατώνουν τέτοια παιδιά για το… καλό τους, στην πραγματικότητα δεν θέλουν να ξεβολευτούν οι ίδιοι. Το ίδιον συμφέρον κοιτάζουν. Δεν ανέχονται να αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Η οποία αναμφισβήτητα είναι δύσκολη, αλλά ο Θεός που σου εμπιστεύτηκε ένα τέτοιο ξεχωριστό πλάσμα, θα σου δώσει και τη δύναμη να το ζήσεις. Όποιος διακονεί τέτοια αγγελούδια, έχει σχεδόν εξασφαλισμένο εισιτήριο για τον παράδεισο.
Πόσα παιδάκια με τέτοιες διαταραχές γίνονται πηγή χαράς για τους γονείς τους! Αναπτύσσουν υπέροχες προσωπικότητες, αποκτούν κοινωνική ζωή, κάποια μαθαίνουν γράμματα, κάποια σπουδάζουν και κάποια διαπρέπουν σαν ιδιοφυίες. Χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού ζουν απολύτως φυσιολογικές ζωές χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Αλλά και τα παιδιά με σύνδρομο Down, ξεπερνούν πολλές δυσκολίες τους και προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητές τους, έχοντας την ίδια δίψα για ζωή και τα ίδια όνειρα με τον καθένα μας.
Θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα όλα αυτά που επισημαίνουμε εδώ. Αλλά δυστυχώς δεν είναι. Ο woke δικαιωματισμός λειτουργεί ως οδοστρωτήρας για τη διαφορετικότητα της ίδιας της ζωής. Σε αντίθεση με τις επίπλαστες woke «διαφορετικότητες», μιλώ για μια υπαρκτή, που είναι η ιδιαιτερότητα της αναπηρίας – νοητικής ή σωματικής. Η woke κουλτούρα δεν έχει θέση γι’ αυτό το «διαφορετικό». Το στέλνει στη θανάτωση. Η κατάχρηση εξουσιών από μια κοινωνική ομάδα, προκαλεί στέρηση δικαιωμάτων σε άλλες. Αυτός είναι ο φρικαλέος «πολιτισμός» τους. Αυτή είναι η «πρόοδός» τους. Είναι αυτό που λέμε «ο θάνατός σου – η ζωή μου». Σε αυτά τα επίπεδα κοινωνικής ζούγκλας έχουμε φτάσει. Και αντί να ασχοληθούν τα ΜΜΕ με αυτή τη – ναζιστικού τύπου – θηριωδία που ακούστηκε, έπιασαν να κάνουν 5 μέρες ψιλοβελονιά στα λόγια του Σερβετάλη…
ΥΓ: Μετά από σφοδρές αντιδράσεις από πολίτες προς το κανάλι που ακούστηκε η παραπάνω αθλιότητα, η δημοσιογράφος που την εκστόμισε βγήκε σε επόμενη εκπομπή να «ανασκευάσει». Επειδή η δήθεν απολογία της δεν διορθώνει τίποτα από τα αρχικά αίσχη που είπε, γι’ αυτό και δεν την παραθέτω στο άρθρο, ωστόσο παραθέτω το link εδώ για όποιον θέλει να τη διαβάσει…
Πηγή: proskynitis.blogspot.com
Σημείωση – Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΛΕ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Καθολικῆς Α΄Ἐπιστολῆς Ἰωάννου τὸ Ἀνάγνωσμα
3:21-24, 4:1-11
Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ καρδία ἡμῶν μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν, παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ὃ ἐὰν αἰτῶμεν λαμβάνομεν παρ᾽ αὐτοῦ, ὅτι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηροῦμεν καὶ τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ ποιοῦμεν. Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ αὐτοῦ, ἵνα πιστεύ σωμεν τῷ ὀνόματι τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους καθὼς ἔδωκεν ἐντολήν. Καὶ ὁ τηρῶν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ ἐν αὐτῷ μένει καὶ αὐτὸς ἐν αὐτῷ. Καὶ ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι μένει ἐν ἡμῖν, ἐκ τοῦ Πνεύματος οὗ ἡμῖν ἔδωκεν. ᾽Αγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκι μάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον. Ἐν τούτῳ γινώσκεται τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ ᾽Ιησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν ᾽Ιησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη. ῾Υμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστε, τεκνία, καὶ νενικήκατε αὐτούς, ὅτι μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ. Αὐτοὶ ἐκ τοῦ κόσμου εἰσί· διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ κόσμου λαλοῦσι καὶ ὁ κόσμος αὐτῶν ἀκούει. Ἡμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐσμεν· ὁ γινώσκων τὸν Θεὸν ἀκούει ἡμῶν· ὃς οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἀκούει ἡμῶν. Ἐκ τούτου γινώσκομεν τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας καὶ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης. ᾽Αγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν. Ὁ μὴ ἀγαπῶν, οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν. ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν. Ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν, ὅτι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον, ἵνα ζήσωμεν δι᾽ αὐτοῦ. Ἐν τούτῳ ἐστὶν ἡ ἀγάπη, οὐχ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ᾽ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ ἀπέστειλε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ ἱλασμὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. ᾽Αγαπητοί, εἰ οὕτως ὁ Θεὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ἀλλήλους ἀγαπᾷν.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
4:14-16, 5:1-6
Ἀδελφοί, ἔχοντες Ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, ᾽Ιησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾽ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. Πᾶς γὰρ Ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν· μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. Καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ ὁ ᾽Ααρών. Οὔτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ᾽ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· Υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
14:43-72, 15:1
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, λαλοῦντος τοῦ Ἰησοῦ πρὸς τοὺς μαθητάς, παραγίνεται Ἰούδας ὁ Ἰσκαριὼτης, εἷς τῶν δώδεκα, καὶ μετ’ αὐτοῦ ὄχλος πολὺς μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων, ἀπεσταλμένοι παρὰ τῶν ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων. δεδώκει δὲ ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν σύσσημον αὐτοῖς λέγων· Ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστι· κρατήσατε αὐτὸν καὶ ἀπαγάγετε ἀσφαλῶς. καὶ ἐλθὼν εὐθέως προσελθὼν αὐτῷ λέγει· Χαῖρε, ραββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. οἱ δὲ ἐπέβαλον ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ ἐκράτησαν αὐτόν. Εἷς δέ τις τῶν παρεστηκότων σπασάμενος τὴν μάχαιραν ἔπαισε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ ἀφεῖλεν αὐτοῦ τὸ ὠτίον. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξήλθετε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων συλλαβεῖν με· καθ’ ἡμέραν πρὸς ὑμᾶς ἤμην ἐν τῷ ἱερῷ διδάσκων, καὶ οὐκ ἐκρατήσατέ με. ἀλλ’ ἵνα πληρωθῶσιν αἱ γραφαί. καὶ ἀφέντες αὐτὸν ἔφυγον πάντες. Καὶ εἷς τις νεανίσκος ἠκολούθησεν αὐτῷ, περιβεβλημένος σινδόνα ἐπὶ γυμνοῦ· καὶ κρατοῦσιν αὐτόν οἱ νεανίσκοι. ὁ δὲ καταλιπὼν τὴν σινδόνα γυμνὸς ἔφυγεν ἀπ’ αὐτῶν. Καὶ ἀπήγαγον τὸν Ἰησοῦν πρὸς τὸν ἀρχιερέα· καὶ συνέρχονται αὐτῷ πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς. καὶ ὁ Πέτρος ἀπὸ μακρόθεν ἠκολούθησεν αὐτῷ ἕως ἔσω εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἦν συγκαθήμενος μετὰ τῶν ὑπηρετῶν καὶ θερμαινόμενος πρὸς τὸ φῶς. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζήτουν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίαν εἰς τὸ θανατῶσαι αὐτόν, καὶ οὐχ εὕρισκον· πολλοὶ γὰρ ἐψευδομαρτύρουν κατ’ αὐτοῦ, καὶ ἴσαι αἱ μαρτυρίαι οὐκ ἦσαν. καί τινες ἀναστάντες ἐψευδομαρτύρουν κατ’ αὐτοῦ λέγοντες ὅτι Ἡμεῖς ἠκούσαμεν αὐτοῦ λέγοντος, ὅτι ἐγὼ καταλύσω τὸν ναὸν τοῦτον τὸν χειροποίητον καὶ διὰ τριῶν ἡμερῶν ἄλλον ἀχειροποίητον οἰκοδομήσω. καὶ οὐδὲ οὕτως ἴση ἦν ἡ μαρτυρία αὐτῶν. καὶ ἀναστὰς ὁ ἀρχιερεὺς εἰς τὸ μέσον ἐπηρώτα τὸν Ἰησοῦν λέγων· Οὐκ ἀποκρίνῃ οὐδέν; τί οὗτοί σου καταμαρτυροῦσιν; ὁ δὲ ἐσιώπα καὶ οὐδέν ἀπεκρίνατο. πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς ἐπηρώτα αὐτὸν καὶ λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογητοῦ; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐγώ εἰμι· καὶ ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν καθήμενον τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ. ὁ δὲ ἀρχιερεὺς διαρρήξας τοὺς χιτῶνας αὐτοῦ λέγει· Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; ἠκούσατε πάντως τῆς βλασφημίας· τί ὑμῖν φαίνεται; οἱ δὲ πάντες κατέκριναν αὐτὸν εἶναι ἔνοχον θανάτου. Καὶ ἤρξαντό τινες ἐμπτύειν αὐτῷ καὶ περικαλύπτειν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ κολαφίζειν αὐτὸν καὶ λέγειν αὐτῷ· Προφήτευσον ἡμῖν τίς ἐστιν ὁ παίσας σε. καὶ οἱ ὑπηρέται ῥαπίσμασιν αὐτὸν ἔβαλον. Καὶ ὄντος τοῦ Πέτρου κάτω ἐν τῇ αὐλῇ ἔρχεται μία τῶν παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον θερμαινόμενον ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει· Καὶ σὺ μετὰ τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζαρηνοῦ ἦσθα. ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· Οὐκ οἶδα οὐδὲ ἐπίσταμαι τί σὺ λέγεις. καὶ ἐξῆλθεν ἔξω εἰς τὸ προαύλιον, καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησε. καὶ ἡ παιδίσκη ἰδοῦσα αὐτὸν πάλιν ἤρξατο λέγειν τοῖς παρεστηκόσιν ὅτι Οὗτος ἐξ αὐτῶν ἐστιν. ὁ δὲ ἠρνεῖτο. καὶ μετὰ μικρὸν πάλιν οἱ παρεστῶτες ἔλεγον τῷ Πέτρῳ· Ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν εἶ· καὶ γὰρ Γαλιλαῖος εἶ καὶ ἡ λαλιά σου ὁμοιάζει. ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὃν λέγετε. καὶ ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησε. καὶ ἀνεμνήσθη ὁ Πέτρος τὸ ῥῆμα ὃ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι δὶς, ἀπαρνήσῃ με τρίς· καὶ ἐπιβαλὼν ἔκλαιε. Καὶ εὐθέως ἐπὶ τὸ πρωῒ συμβούλιον ποιήσαντες οἱ ἀρχιερεῖς μετὰ τῶν πρεσβυτέρων καὶ γραμματέων καὶ ὅλον τὸ συνέδριον, δήσαντες τὸν Ἰησοῦν ἀπήνεγκαν καὶ παρέδωκαν τῷ Πιλάτῳ.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
10: 1, 5-8
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τούς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ ᾽Ιησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων, Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε·πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου ᾽Ισραήλ. Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ῎Ηγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, νεκροὺς ἐγείρετε, λεπροὺς καθαρίζετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.
Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ
Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Bλασίου Eπισκόπου Σεβαστείας
Λαιμόν Bλάσιος εκκοπείς διά ξίφους,
Aλγούσι λαιμοίς ρευμάτων είργει βλάβος.
Eνδεκάτη Bλασίου τάμεν αυχένα χαλκός ατειρής.
Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους Λικινίου του βασιλέως εν έτει τιε΄ [315], Eπίσκοπος της Σεβαστείας. Eκατοίκει δε εις ένα σπήλαιον ενός βουνού, εις το οποίον ερχόμενα τα άγρια ζώα, ημερόνοντο διά μέσου της ευλογίας του, και χειροήθη εγίνοντο. Ώντας δε ο Άγιος της ιατρικής τέχνης έμπειρος, έλαβε προς τούτοις παρά Θεού και την των θαυμάτων ενέργειαν, όθεν διά της θείας χάριτος πολλάς ιατρείας έκαμνε. Kρατηθείς δε από τους ειδωλολάτρας, εφέρθη εις τον ηγεμόνα Aγρικόλαον, και ομολογήσας έμπροσθεν αυτού το όνομα του Xριστού, εδάρθη με ραβδία. Έπειτα κρεμασθείς, καταξεσχίσθη, και έτζι εβάλθη εις φυλακήν. Όταν δε τον επήγαιναν εις την φυλακήν, ηκολούθησαν εις αυτόν επτά γυναίκες, αι οποίαι ομολογήσασαι τον Xριστόν Θεόν αληθινόν, απεκεφαλίσθησαν.
O δε Άγιος Bλάσιος ερρίφθη εις τον βυθόν της εκεί ευρισκομένης λίμνης. Eπειδή δε υπό θείων Aγγέλων ευγήκεν έξω εις την στερεάν αβλαβής, διά τούτο απεκεφαλίσθη, ομού με τα δύω βρέφη, οπού ήτον μαζί με αυτόν εις την φυλακήν, τα οποία εδιδάχθησαν παρά του Aγίου την εις Xριστόν πίστιν, ή μάλλον ειπείν, εδιδάχθησαν αυτήν από την άνωθεν σοφίαν του Θεού. Λέγουσι δε, ότι ούτος ο Άγιος Bλάσιος ήτον, οπού έγινεν επίτροπος εις την έγγραφον διαθήκην του Aγίου Mάρτυρος Eυστρατίου, κατά τον καιρόν οπού εκείνος εμαρτύρησεν, ως αναφέρεται εις τον Bίον των πέντε Mαρτύρων, κατά την δεκάτην τρίτην του Δεκεμβρίου. Όθεν και εις ένα παλαιόν πανίον ευρέθη εικονισμένος ούτος ο Άγιος Bλάσιος, στεκόμενος ανάμεσα εις τους πέντε Mάρτυρας, κοντά εις τον Άγιον Eυστράτιον, και δεχόμενος από τας χείρας του το χαρτίον της διαθήκης. Tελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον αγιώτατον και μαρτυρικόν Nαόν αυτού, ο οποίος ευρίσκεται κοντά εις τον Άγιον Aπόστολον Φίλιππον, εις τόπον λεγόμενον του Mιλτιάδου. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτού όρα εις τον Eφραίμ1.)
Σημείωση
1. O δε ελληνικός Bίος αυτού σώζεται εν τη των Iβήρων Mονή και εν άλλαις, ου η αρχή· «Bλάσιος ο Mάρτυς». Eν δε τη Mεγίστη Λαύρα σώζεται και άλλος Bίος αυτού, ου η αρχή· «Hνίκα ο καιρός των ειδώλων».
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)
Μνήμη Θεοδώρας της βασιλίσσης, της ανακαλεσάσης την Oρθοδοξίαν
Θεοδώραν άνασσαν ευσεβεστάτην,
Xριστός Bασιλεύς αξιοί θείου στέφους1.
Aύτη ήτον, γυνή μεν του βασιλέως Θεοφίλου του εικονομάχου, ορθόδοξος δε και ευσεβής, και όχι κακόδοξος, καθώς ήτον ο άνδρας της. Eκείνος γαρ, τον μεν Άγιον Mεθόδιον τον Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως εξώρισεν, αντί δε εκείνου έκαμε Πατριάρχην Iωάννην τον μάγον και λεκανομάντιν, και τας αγίας εικόνας κατέκαυσεν. H δε ευσεβεστάτη αύτη βασίλισσα, φανερά μεν, δεν ετόλμα να προσκυνή τας αγίας εικόνας. Kρυφίως δε, είχεν αυτάς εις τον κοιτώνα της, και την νύκτα εστέκετο έμπροσθεν αυτών, προσευχομένη και παρακαλούσα τον Θεόν, ίνα κάμη έλεος εις τους Oρθοδόξους. Eγέννησε δε υιόν ονόματι Mιχαήλ, και εδίδαξεν αυτόν την Oρθοδοξίαν. Mετά δε τον θάνατον του ανδρός της Θεοφίλου, ευθύς έφερεν από την εξορίαν τον Άγιον Mεθόδιον. Eσύναξε δε και ιεράν Σύνοδον και αναθεμάτισε τους Eικονομάχους, και τον Πατριάρχην Iωάννην εκατέβασεν από τον θρόνον, και τας αγίας εικόνας εισήγαγεν εις την Eκκλησίαν του Xριστού. Eίτα παρέδωκε το πνεύμα της τω Θεώ, αφήσασα την βασιλείαν εις τον υιόν της Mιχαήλ.
Σημείωση
1. Tο δε εν τω Mηναίω δίστιχον αφέθη, ως πάντη άμετρον.
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)
Σημείωση – Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ)
Πρὸς Τιμόθεον Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ᾽Ανάγνωσμα
2: 1-10
Τέκνον Τιμόθεε, ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἃ ἤκουσας παρ᾿ ἐμοῦ διὰ πολλῶν μαρτύρων, ταῦτα παράθου πιστοῖς ἀνθρώποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔσονται καὶ ἑτέρους διδάξαι. Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ. Ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ. Τὸν κοπιῶντα γεωργὸν δεῖ πρῶτον τῶν καρπῶν μεταλαμβάνειν. Νόει ὃ λέγω· δῴη γάρ σοι ὁ Κύριος σύνεσιν ἐν πᾶσι. Μνημόνευε ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν, ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου, ἐν ᾧ κακοπαθῶ μέχρι δεσμῶν ὡς κακοῦργος· ἀλλ᾿ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται. Διὰ τοῦτο πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς, ἵνα καὶ αὐτοὶ σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
15:17 – 16:2
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν. ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με. εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν. ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ. εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ καὶ ἑωράκασι καὶ μεμισήκασι καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου. ἀλλ’ ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ αὐτῶν, ὅτι ἐμίσησάν με δωρεάν. ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ· καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε. Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα μὴ σκανδαλισθῆτε. ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς· ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ.
Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ
Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὸν πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους, ποὺ τελέσθηκε στὸν πανηγυρίζοντα ὁμώνυμο ἱερὸ ναὸ τῆς κοινότητος Δένειας τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (9.2.2018).
Τὸ ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπη ψάλλει χορὸς ἱεροψαλτῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου μὲ χοράρχη τὸν πρωτοψάλτη κ. Μάριο Αντωνίου.
Ὁμιλία, σὺν Θεῷ ἁγίῳ, εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους τοῦ θαυματουργοῦ
Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ
Χαράλαμπος ὁ πανθαύμαστος καὶ πανάριστος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ, ἡ χαρμοσύνη τῶν ἀγγέλων, τὸ καύχημα τῶν πιστῶν, τὸ στήριγμα τῶν κλονουμένων, τὸ νοητὸ ἄνθος τοῦ παραδείσου, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ πηγὴ τῶν θαυμάτων, ὁ μιμητὴς τοῦ Δεσπότου, ὁ τῆς θεϊκῆς χαρᾶς καὶ χάριτος καὶ λάμψεως ἐπώνυμος, ὁ πολιοῦχος καὶ τούτου τοῦ εὐλογημένου καὶ ἀκριτικοῦ χωριοῦ τῆς Δένειας, συνεκάλεσε κι ἐφέτος τὴν παροῦσα ὁμήγυρη μαζὶ καὶ πανήγυρη στὸν παλαιὸ αὐτὸ ἱερὸ ναό του, γιὰ νὰ τοῦ ἀπονείμουμε τὴν πρέπουσα τιμή, ὡσὰν φιλοπάτορες καὶ φιλομάρτυρες υἱοί, καὶ νὰ δοξάσουμε δι᾿ αὐτοῦ τὸν Παντοδύναμο Κύριο, τὸν στεφανίτη τῶν μαρτύρων, ποὺ δοξάζεται μέσῳ τῶν ἁγίων Του, καὶ τοὺς δοξάζει ἀφθονοπάροχα στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανὸ.
Ποιός ἦταν ὁ πανάρετος βίος τοῦ οὐρανόφρονα τούτου ἄνδρα καὶ ποιά τὰ ἄθλα καὶ ἔπαθλα τοῦ λαμπροῦ του μαρτυρίου, θὰ διηγηθῶ τώρα στὴν ἀγάπη σας, πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ ἔπαινο τοῦ τρισευλογημένου ἱερομάρτυρος καὶ μεγαλομάρτυρος καὶ πολυάθλου Χαραλάμπους.
Ἐπίγεια πατρίδα τοῦ ἰσαγγέλου αὐτοῦ ἁγίου φαίνεται ὅτι ὑπῆρξε ἡ σπουδαία πόλη τῆς Μαγνησίας, εὑρισκόμενη στὰ ἀνατολικὰ παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ κτισμένη ἐπάνω στὸν Μαίανδρο ποταμό, στοὺς πρόποδες τοῦ ὄρους Σίπυλος. Ἡ λαμπρὰ αὐτὴ ἀρχαιότατη ἑλληνικὴ πόλη ὑπάγεται στὴ Μητρόπολη τῆς Ἐφέσου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί, πρὶν τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ 1924, ἀπὸ τοὺς πενήντα χιλιάδες κατοίκους της οἱ δεκατρεῖς χιλιάδες ἦσαν Ἕλληνες.
Σ᾿ αὐτὴ λοιπὸν τὴ μεγαλούπολη ἀνατράφηκε καὶ γνώρισε τὸν Χριστὸ ὁ ἅγιος Χαραλάμπης, ἐκεῖ χειροτονήθηκε γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του ἱερέας καὶ ἐκεῖ τὸν συναντοῦμε νὰ διακονεῖ τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ ἀσεβῆ καὶ μεγάλου διώκτη τῶν Χριστιανῶν Σεπτίμιου Σεβήρου (194-211), ὅταν διοικητὴς τῆς πόλης ἦταν ὁ Λουκιανός. Ἦταν σὲ ἡλικία ἑκατὸν ἑπτὰ ἐτῶν ὁ ἅγιος, ὅταν διεβλήθη στὸν Λουκιανὸ ὅτι, παρὰ τὰ αὐτοκρατορικὰ προστάγματα γιὰ λατρεία τῶν ψευδωνύμων θεῶν, αὐτὸς κήρυσσε παρρησίᾳ καὶ ἀτρόμητα τὴν πίστη τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ ἦταν τάχα ἐπικίνδυνος ταραχοποιός. Ὁδηγήθηκε τότε ἀμέσως στὸ κριτήριο καὶ ἀπάντησε θαρραλεώτατα στὶς ἀπειλὲς τοῦ Λουκιανοῦ: «Τίποτα γιὰ μένα δὲν εἶναι πιὸ εὐχάριστο, ἀπὸ τὰ βασανιστήρια γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μου. Ἐμπρός, δοκίμασέ το στὸ γηραλέο μου τοῦτο σῶμα, γιὰ νὰ πεισθεῖς γιὰ τὴν ἀκαταμάχητη δύναμη τοῦ Θεοῦ μου.» Ἀφαίρεσαν τότε οἱ δήμιοι τὴν ἱερατικὴ στολὴ τοῦ σεβάσμιου ἐκείνου γέροντα καὶ καταξέσχισαν τὸ σῶμα του μὲ σιδερένια νύχια. Κι ὁ ἅγιος, ἀτρόμητος, οὔτε σημεῖο πόνου καὶ μικροψυχίας ἔδειξε, ἀλλ᾿ ἀντίθετα ἐνέπαιξε τὸν τύραννο, ὅτι μὲ τὰ βάσανα ἀνανεώνει τὴν ψυχή του, ἑτοιμάζοντάς τον γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Ἀντὶ ὅμως νὰ καμφθεῖ ὁ Λουκιανὸς βλέποντας τὴ γενναιότητα τοῦ ἁγίου, κυριευμένος ἀπὸ ἀντίθεη μανία, ὅρμησε κατὰ τοῦ ἀκάκου προβάτου τοῦ Χριστοῦ νὰ τοῦ βγάλει τὸ δέρμα μὲ τὰ ἴδια τὰ χέρια του! Μά, δὲν ὑπέμεινε ὁ οὐρανὸς τὴν ἀδικοκρισία του. Ἀμέσως, μὲ θεία δύναμη, ἀποκόπηκαν τὰ χέρια του καὶ ἔμειναν -θέαμα φοβερό-, κρεμασμένα ἀκίνητα πάνω στὸ πολύαθλο σῶμα τοῦ μάρτυρος! Καμπτόμενος ὁ μιμητὴς τοῦ Ἐσταυρωμένου στὶς σπαραξικάρδιες κραυγὲς τοῦ Λουκιανοῦ, μὲ τὴν προσευχή του τὸν θεράπευσε θαυματουργικά! Τότε οἱ δήμιοι Πορφύριος καὶ Βάπτος, μαζὶ μὲ τρεῖς γυναῖκες ποὺ παρίσταντο στὸ μαρτύριο, βλέποντας μὲ τὸ θαῦμα αὐτὸ τὸ πόσο ζωντανὴ εἶναι ἡ Πίστη τοῦ Χριστοῦ, διακήρυξαν τοὺς ἑαυτούς τους χριστιανούς, γιὰ νὰ λάβουν ἀργότερα μὲ τὴν ἀποτομὴ τῆς κεφαλῆς τους τὸ ἀμαράντινο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου. Καὶ ὁ εὐγνώμων Λουκιανός, πίστεψε κι αὐτὸς στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο, καθὼς καὶ πλῆθος ἀνθρώπων τῆς ἐπαρχίας ἐκείνης, ἔχοντας φωτισθεῖ ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὰ θαύματα τοῦ μάρτυρος.
Πληροφορημένος τὰ συμβάντα ὁ Σεβῆρος, ταράχθηκε πολὺ καὶ ἀπέστειλε τριακόσιους στρατιῶτες, μὲ διαταγὴ νὰ καρφώσουν καρφιὰ στὸ σῶμα τοῦ ἁγίου καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἁλυσοδεμένο ἀπὸ τὴ Μαγνησία στὴν κεντρικὴ πόλη Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας, ὅπου τότε διέμενε. Καὶ οἱ ἀπάνθρωποι ἐκεῖνοι κακοῦργοι ἐκτέλεσαν τὴ διαταγὴ τοῦ τυράννου, καὶ κακομεταχειρίζονταν ἐπιπλέον τὸν ἅγιο καθοδόν, μέχρι ποὺ μὲ θεϊκὴ ἐπέμβαση τὸ ἄλογο, ὅπου τὸν εἶχαν καθήσει, πῆρε ἀνθρώπινη φωνὴ καὶ καταδίκασε ὡς ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ τὸν Σεβῆρο καὶ τοὺς στρατιῶτες ὡς ὄργανα τοῦ διαβόλου. Παρουσιάστηκε λοιπὸν ὁ ἅγιος στὸν Σεβῆρο αἱμόφυρτος καὶ φέροντας τὰ στίγματα τοῦ μαρτυρίου στὸ σῶμα. Δὲν ἀρκέστηκε ὅμως ὁ αἱμοσταγὴς λύκος σ᾿ αὐτά, καὶ πρόσταξε καὶ σούβλισαν στὸ στῆθος τὸν ἅγιο καὶ τὸν ἔριξαν σὲ πυρωμένο καμίνι. Ἀλλ᾿, ὢ τῶν θαυμασίων σου, Χριστὲ Βασιλεῦ!, ὁ ἅγιος παρέμεινε ἀπαθὴς στὸν πόνο καὶ ἡ φωτιά, μόλις πλησίασε στὸ ἁγιώτατο ἐκεῖνο μαρτυρικὸ σῶμα, ἔσβησε! Κι ὅταν, ἀπορημένος ὁ Σεβῆρος, ζήτησε νὰ μάθει ἀπὸ τὸν ἅγιο πῶς συνέβηκαν ὅλα τοῦτα τὰ θαυμάσια καὶ ἄκουσε, «μὲ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ μου», θέλησε νὰ ξαναδοκιμάσει τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου μὲ τὰ ἑξῆς: Πρῶτα, πρόσταξε καὶ ἔφεραν ἕνα δαιμονισμένο γιὰ τριανταπέντε ἔτη, ποὺ κανεὶς δὲν μπόρεσε νὰ θεραπεύσει, τὸν ὁποῖο μὲ ἕνα λόγο του ὁ ἅγιος γέροντας κατέστησε ὑγιή. Καὶ ὕστερα, πρόσταξε καὶ τοῦ ἔφεραν ἕνα νεκρό, ποὺ ἑτοιμάζονταν νὰ τὸν θάψουν, τὸν ὁποῖο ὁ πανθαύμαστος Χαραλάμπης, μὲ θερμή του προσευχὴ πρὸς τὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, ἀνέστησε σὰν ἀπὸ ὕπνο. Ἀλλά, τόσο τυφλωμένοι ἦταν καὶ παρέμειναν ὁ Σεβῆρος καὶ ὁ ἔπαρχος Κρίσπος, ποὺ ὑπέβαλαν τὸν ἅγιο σὲ νέα βάσανα. Ἀλλὰ καὶ πάλιν, ἀπὸ ὀργὴ Θεοῦ, ἔγινε φοβερὸς σεισμὸς στὸν τόπο ἐκεῖνο, καὶ ὁ Σεβῆρος ἀνυψώθηκε στὸν ἀέρα, ὅπου παρέμεινε μετέωρος γιὰ πολλὴ ὥρα, μαστιζόμενος ἀόρατα ἀπὸ ἀγγέλους.
Ἔφθασε τότε στὴ σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου ἡ Γαληνή, θυγατέρα τοῦ Σεβήρου, ποὺ μὲ δάκρυα ἱκέτευσε τὸν ἅγιο νὰ συγχωρήσει τὸν πατέρα της καὶ νὰ τὸν λυτρώσει ἀπ᾿ ἐκείνη τὴν τιμωρία. Καί, παρόλο ποὺ ὁ ἅγιος ἀμνησίκακα τὸν κατέβασε στὴ γῆ μὲ τὴν εὐχή του, ἐκεῖνος, ἀμετανόητος καὶ ἀγνώμων, τὸν ὑπέβαλε σὲ νέα πανώδυνα βάσανα καί, τέλος, διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμό του. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ ἅγιος προσευχήθηκε στὸν Κύριο νὰ εὐλογεῖ καὶ παρέχει τὴν ὑγεία ψυχῆς καὶ σώματος σ᾿ ὅσους θὰ ἐπιτελοῦν τὴ μνήμη του καὶ ἄκουσε φωνὴ θεϊκὴ νὰ τὸν προσκαλεῖ στὴν αἰώνια ἀγαλλίαση τῶν δικαίων, ἔκλινε τὴν κεφαλὴ καὶ ἔλαβε διὰ ξίφους τὸν ἀκήρατο στέφανο τοῦ μαρτυρίου στὶς 10 Φεβρουαρίου, περὶ τὸ ἔτος 200 μ.Χ. Τὸ ἅγιο σῶμα του ἐνεταφίασε εὐλαβῶς ἡ μακαρία Γαληνὴ καὶ ὁ τάφος τοῦ ἁγίου ἀνεδείχθη πηγὴ θαυμάτων. Ἀργότερα, ἀνακομίσθηκαν τὰ χαριτόβλυτά του λείψανα καὶ διασπάρηκαν γιὰ εὐλογία καὶ ἁγιασμὸ σὲ διάφορα μέρη. Ἡ ἁγία του κάρα μεταφέρθηκε καὶ φυλάσσεται στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου στὰ Μετέωρα, εὐωδιάζουσα καὶ θαυματουργοῦσα, καὶ φέρει μάλιστα τὶς ὀπὲς τῶν καρφιῶν τοῦ μαρτυρικοῦ του ἀγώνα.
Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς παρουσιάζει ἀνάγλυφα τὸν βίο καὶ τοὺς ἄθλους τῶν ἁγίων στὶς μνῆμες τους, μὲ τοὺς ὕμνους, τὰ συναξάρια, τὶς εἰκόνες τους, ὄχι μόνο γιὰ νὰ μᾶς παρακινήσει στὴν ὀφειλομένη τιμή τους, ἀλλὰ καὶ στὴν κατὰ δύναμη μίμησή τους. Καὶ ὅπως ὡραῖα θεολογεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης στὸν λόγο του πρὸς τὸν Πρωτομάρτυρα Στέφανο, «μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀξιωνόμαστε νὰ μετέχουμε ἀληθινὰ στὶς μνῆμες τῶν ἁγίων, ὅταν μιμούμαστε καὶ ζηλώνουμε τὶς ἔνθεες ἀρετές τους. Διότι θὰ μᾶς ἀποδείξει γνήσιους μαθητές τους ἡ εὐσέβεια μαζὶ καὶ εὐλάβεια, καὶ ὁ ὁμόδοξος βίος καὶ ὁ ὁμόζηλος τρόπος. Τιμᾶς μαρτύρων τὴν μνήμη; Τίμησε καὶ τὸν τρόπο ζωῆς τους!»
Ἡ ἐποχή μας, ἀδελφοί μου, ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία τὸ κακό, ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀσέβεια, μὲ ἕνα λόγο ἡ ἀποστασία, κατὰ τὸν Θεολόγο Ἰωάννη, πληθύνονται καὶ κορυφώνονται, ἑτοιμάζοντας τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου -ὅταν καὶ ὅπως ἀσφαλῶς ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει-, εἶναι κατεξοχὴν ἐποχὴ μαρτυρίου καὶ μαρτυρίας Χριστοῦ. Φθάνει νὰ ἔχουμε μάτια νὰ βλέπουμε καὶ αὐτιὰ νὰ ἀκοῦμε καὶ νοῦν νὰ ἀντιλαμβανόμαστε. Κι ἂς μὴν πᾶμε μακρυά. Ἐδῶ στὴ γειτονική μας πολύπαθη Συρία, τὸ ἀντίχριστο μένος τῶν φανατικῶν μουσουλμάνων, ποὺ ὑποδαυλίζουν ξένες δυνάμεις καὶ συμφέροντα, ἀναδεικνύει καθημερινὰ μάρτυρες τῆς πίστης μας: Μικρούς, νέους, μεγάλους, λαϊκούς, μοναχὲς καὶ κληρικούς. Δὲν ξέρουμε ἀσφαλῶς τί θὰ ἐπιτρέψει σ’ ἐμᾶς ὁ Κύριος καὶ ἐλπίζουμε πάντα στὸ ἔλεός Του. Αὐτὸ ὅμως, ποὺ μᾶς ζητεῖται, ποὺ ἀναμένει ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Κύριος, εἶναι τὸ μαρτυρικὸ ἦθος, τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα. Δηλαδὴ ἡ ζωή μας σύνολη, στὰ ἔργα, στὰ λόγια, στὶς σκέψεις, νὰ εἶναι μιὰ ξεκάθαρη μαρτυρία Χριστοῦ, δηλαδὴ μίμηση Χριστοῦ. Νὰ διαπνέεται ἡ ζωή μας ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς ἀγάπης στὸν Κύριο καὶ στὸν πλησίον, τῆς μετάνοιας, τῆς ὑπομονῆς, τῆς ζέουσας πίστης. Ἔτσι ἑλκύουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἀξιωνόμαστε καὶ τὴν παροῦσα ζωὴ νὰ διέλθουμε εἰρηνικὰ καὶ εὐλογημένα καὶ νὰ τύχουμε κι ἐκείνης τῆς ἀληθινῆς καὶ μόνιμης πατρίδας μας, τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ, μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ ἱερομάρτυρος καὶ πανηγυριζομένου ἁγίου Χαραλάμπους, τῆς Παναγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων. Ἀμήν!
Φώτης Κόντογλου: Τή Λαμπροδευτέρα τό βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, πρίν νά πλαγιάσω γιά νά κοιμηθώ, βγήκα στό μικρό περιβολάκι πού έχουμε πίσω από τό σπίτι μας, καί στάθηκα γιά λίγο, κοιτάζοντας τό σκοτεινό ουρανό μέ τ άστρα.
Σάν νά τόν έβλεπα πρώτη φορά. Μού φάνηκε πολύ βαθύς, καί σάν νά ερχότανε από πάνω μία μακρινή ψαλμωδία. Τό στόμα μου είπε σιγανά: «Υψούτε Κύριον τόν Θεόν ημών, καί προσκυνείτε τώ υποποδίω τών ποδών αυτού». Ένας αγιασμένος γέροντας μού είχε πεί μία φορά πώς κατά τούτες τίς ώρες ανοίγουνε τά ουράνια. Ο αγέρας μοσκοβολούσε από τά λουλούδια κι από τά αγιοχόρταρα, πού έχουμε φυτέψει. «Πλήρης ο ουρανός καί η γή τής δόξης τού Κυρίου».
Θά στεκόμουνα έχει πέρα μοναχός ως τό ξημέρωμα. Σάν νά μήν είχα σώμα, μήτε κανένα δεσμό μέ τή γή. Αλλά συλλογίστηκα μήπως ξυπνήσει κανένας μέσα στό σπίτι καί ανησυχήσουνε πού έλειπα, καί γι αυτό μπήκα μέσα καί ξάπλωσα.
Δέ μέ είχε θολώσει καλά-καλά ο ύπνος, δέν ξέρω άν ήμουνα ξυπνητός ή κοιμισμένος, καί βλέπω μπροστά μου έναν άνθρωπο μέ αλλόκοτη όψη. Ήτανε κατακίτρινος, σάν πεθαμένος, μά τά μάτια του ήτανε σάν ανοιχτά καί μ έβλεπε τρομαγμένος. Τό πρόσωπό του ήτανε σάν μάσκα, σάν μούμια, μέ τό πετσί του γυαλιστερά, μαυροκίτρινο, καί κολλημένο στό νεκροκέφαλο μέ όλα τά βαθουλώματα. Κοντανάσαινε σάν λαχανιασμένος στό να χέρι του βαστούσε κάποιο παράξενο πράγμα, πού δέν κατάλαβα τί ήτανε, καί μέ τ άλλο έσφιγγε τό στήθος του, λές καί πονούσε.
Εκείνο τό πλάσμα μ έκανε ν ανατριχιάσω. τό κοίταζα, καί μέ κοίταζε, δίχως νά μιλήσει, σάν νά περίμενε νά τό γνωρίσω. Καί στ αλήθεια, μ όλο πού ήτανε τόσο αλλόκοτο, σάν νά μού είπε μία φωνή: «Είναι ο τάδε!». Μόλις άκουσα τή φωνή, τόν γνώρισα ποιός ήτανε. Τότε κι εκείνος άνοιξε τό στόμα του κι αναστέναξε. Μά η φωνή του σάν νά ερχότανε από πολύ μακριά, σά νά βγαινε από κανένα βαθύ πηγάδι.
Έβλεπα πώς βρισκότανε σέ μία μεγάλη αγωνία, κι υπόφερα κι εγώ μαζί του. Τά χέρια του, τά πόδια του, τά μάτια του, όλα φανερώνανε πώς βασανιζότανε. Απάνω στήν απελπισία μου, πήγα κοντά του νά τόν βοηθήσω, μά εκείνος μού κανε νόημα μέ τό χέρι του νά σταματήσω.
Άρχισε νά βογκά, μέ τέτοιον τρόπο, πού πάγωσα. Έπειτα μού λέγει: «δέν ήρθα, μέ στείλανε. Εγώ ολοένα τρέμω! Βρίσκομαι σέ ζάλη μεγάλη. Παρακάλεσε τόν Θεό νά μέ λυπηθεί. Θέλω νά πεθάνω, μά δέ μπορώ. Άχ! Όσα έλεγες βγήκανε αληθινά. Θυμάσαι, λίγες μέρες πρίν πεθάνω, πού ήρθες στό σπίτι μου καί μιλούσες γιά θρησκευτικά; Ήτανε καί δυό άλλοι φίλοι μου, άπιστοι κι αυτοί σάν κι εμένα. Εκεί πού μιλούσες, εκείνοι χαμογελούσανε. Σάν έφυγες, μού είπανε: Κρίμα, νά χει τέτοιο μυαλό, καί νά πιστεύει στίς ανοησίες πού πιστεύουνε οι γριές! Μία άλλη μέρα, σού είχα πεί όπως καί πολλές άλλες φορές: «Βρέ Φ., μάζευε λεφτά, θά πεθάνεις στήν ψάθα. Βλέπεις εγώ πόσα έχω, καί πάλι θέλω κι άλλα».
Τότε μού είπες: «Έχεις κάνει συμβόλαιο μέ τόν χάρο πώς θά ζήσεις τόσα χρόνια πού θέλεις, γιά νά καλοπεράσεις στά γερατειά σου;». Σού λέγω εγώ: «Θά δείς πόσο χρόνο θά πάγω! Τώρα είμαι εβδομήντα πέντε. Θά περάσω τά εκατό. Έχω εξασφαλίσει τά παιδιά μου, ο γιός μου βγάζει λεφτά πολλά, τήν κόρη μου τήν πάντρεψα μ έναν πλούσιο από τήν Αβησσυνία, εγώ κι η γυναίκα μου έχουμε καί παραέχουμε.
Όχι σάν κι εσένα, πού ακούς αυτά πού λέν οι παπάδες Χριστιανικά τά τέλη τής ζωής ημών. Τί θά βγάλεις από τά Χριστιανικά τά τέλη; Παρά νά χεις στήν τσέπη σου, καί μή σέ μέλει. Εγώ νά δώσω ελεημοσύνη; καί γιατί έκανε φτωχούς ο πολυεύσπλαχνος Θεός σας; γιά νά τούς θρέφω εγώ; Άμ βάζουνε εσάς καί ταΐζετε τούς τεμπέληδες, γιά νά πάτε στό Παράδεισο! Ακούς εκεί Παράδεισο; Εγώ ξέρεις πώς είμαι γιός παπά, καί τά γνωρίζω καλά αυτά τά κόλπα. Μά νά τά πιστεύουνε αυτά οι μικρόμυαλοι. Όχι όμως κι εσύ, πού έχεις τέτοια σπουδή, καί νά πάς χαμένος. Εσύ, όπως πάς, θά πεθάνεις πρίν από μένα, θά πάρεις καί στό λαιμό σου τήν οικογένειά σου. μά εγώ, σού λέγω καί σού υπογράφω, σάν γιατρός, πού είμαι, πώς θά ζήσω εκατό δέκα χρόνια».
Λέγοντας αυτά, στριφογύριζε από δώ κι από κεί, σάν νά ψηνότανε απάνω σέ καμιά σκάρα, βγάζοντας κάτι μουγκρίσματα από τό στόμα του: «Άχ! Ούχ! Ού! Ού! Ού! Χού!»
Ησύχασε γιά λίγο καί ξαναείπε: «Αυτά έλεγα, μά σέ λίγες μέρες πέθανα! Πέθανα κι έχασα τό στοίχημα! Τί ταραχή! Τί τρομάρα τράβηξα!
Σαστισμένος, μία βουλίαζα καί μία ανέβαινα απάνω, καί φώναζα: Έλεος! μά κανένας δέν μ άκουγε. Ένα ρεύμα μέ κλωθογύριζε σάν νά μουνα κανένα ψόφιο ποντίκι. Τί τράβηξα ως τά τώρα, καί τί τραβώ. Τί αγωνία είναι αυτή!
Όλα όσα έλεγες βγήκανε αληθινά. τό κέρδισες τό στοίχημα. Εγώ, τότε πού βρισκόμουνα στό κόσμο πού ζείς, ήμουνα ο έξυπνος. Ήμουνα γιατρός, κι είχα μάθει νά μιλώ καί νά μ ακούνε, νά κοροϊδεύω τή θρησκεία, νά συζητώ γιά χειροπιαστά πράγματα. Τώρα όμως βλέπω πώς χειροπιαστά είναι εκείνα πού τά έλεγα παραμύθια καί χαρτοφάναρα. Χειροπιαστή είναι η αγωνία πού βρίσκουμε. Άχ! Τούτος θά είναι ο σκώληξ ο ακοίμητος, τούτος θά είναι ο βρυγμός τών οδόντων!».
Απάνω σ αυτά, χάθηκε από τά μάτια μου, κι άκουγα μονάχα τά βογκητά του, πού καί κείνα σβήσανε σιγά-σιγά. Μέ πήρε λίγο ο ύπνος, μά σέ μία στιγμή, κατάλαβα νά μέ σπρώχνει ένα παγωμένο χέρι. Άνοιξα τά μάτια μου, καί τόν βλέπω πάλι μπροστά μου. Τούτη τή φορά ήτανε ακόμα πιό φριχτός καί πιό μικρόσωμος. Είχε γίνει ίσαμε ένα βυζανιάρικο παιδάκι, μ ένα μεγάλο γέρικο κεφάλι, πού τό κουνούσε από δώ κι από κεί.
Άνοιξε τό στόμα του καί μού είπε: «σέ λίγη ώρα θά ξημερώσει καί θά έρθουνε νά μέ πάρουνε εκείνοι πού μέ στείλανε!» τού λέω:
«Ποιοί σέ στείλανε;». Είπε κάτι μπερδεμένα λόγια, δίχως νά καταλάβω τίποτα. Ύστερα μού λέγει: «Εκεί πού βρίσκομαι είναι κι άλλοι πολλοί από κείνους πού σέ περιπαίζανε γιά τήν πίστη σου, καί τώρα καταλάβανε πώς οι εξυπνάδες δέν περνούνε παραπέρα από τό νεκροταφείο. Είναι καί κάποιοι άλλοι πού τούς έκανες καλό, κι αυτοί σέ κακολογούσανε. Κι όσο τούς συχωρούσες, τόσο αυτοί γινότανε χειρότεροι. Γιατί ο πονηρός άνθρωπος αντί νά τόν κάνει η καλοσύνη νά χαίρεται, αυτός πικραίνεται, επειδή τόν κάνει νά νοιώθει τόν εαυτό του νικημένο.
Τούτοι βρίσκονται σέ χειρότερη κατάσταση από μένα, καί δέ μπορούνε νά βγούνε από τή σκοτεινή φυλακή τους γιά νά ρθουνε νά σέ βρούνε, όπως έκανα εγώ. Βασανίζονται πολύ σκληρά, γιατί δέρνονται μέ τή μάστιγα τής αγάπης, όπως είπε ένας άγιος.
Πόσο αλλιώτικος είναι ο κόσμος απ ό,τι τόν βλέπαμε!
Ανάποδος από τήν έξυπνη αντίληψή μας. Τώρα καταλάβαμε πώς η εξυπνάδα μας ήτανε βλακεία, οι κουβέντες μας πονηρές μικρολογίες, κι οι χαρές μας Ψευτιά καί απάτη.
Εσείς πού έχετε στήν καρδιά σας τό Χριστό, καί πού γιά σάς ο λόγος του είναι αλήθεια, η μονάχη αλήθεια, εσείς κερδίσατε τό Μεγάλο Στοίχημα, πού μπαίνει ανάμεσα στούς πιστούς καί στούς απίστους, αυτό τό στοίχημα πού τό έχασα εγώ ο ελεεινός, καί χάθηκα, καί τρέμω κι αναστενάζω, καί δέ βρίσκω ησυχία: Αληθινά, στόν Άδη δέν υπάρχει πιά μετάνοια. Αλίμονο σ όσους πορεύονται όπως πορευθήκαμε εμείς, τόν καιρό πού είμαστε απάνω στή γή. Η σάρκα μας είχε μεθύσει, καί εμπαίξαμε εκείνους πού πιστεύανε στό Θεό καί στή μέλλουσα ζωή, κι ο πολύς κόσμος μας χειροκροτούσε. Σάς λέγαμε ανόητους, σάς κάναμε περίπαιγμα, κι όσο εσείς δεχόσαστε μέ καλοσύνη τά πειράγματά μας, τόσο μεγάλωνε η δική μας η κακία.
Βλέπω καί τώρα πόσο θλιβόσαστε από τό φέρσιμο τών κακών ανθρώπων, αλλά πώς δεχόσαστε μέ υπομονή τίς φαρμακερές σαΐτες πού βγάζουνε από τό στόμα τους, λέγοντάς σας υποκριτές, θεομπαίχτες καί λαοπλάνους. Άν βρισκότανε, οι δυστυχείς στή θέση πού βρίσκομαι τώρα, καί βλέπανε από δώ πού βλέπω, θά τρομάζανε γιά ό,τι κάνουνε. Θέλω νά φανερωθώ σ αυτούς καί νά τούς πώ ν αλλάξουνε δρόμο, μά δέν έχω τήν άδεια, όπως δέν τήν είχε κι εκείνος ο πλούσιος καί γιά τούτο παρακαλούσε τόν Πατριάρχη Αβραάμ νά στείλει τό φτωχό τό Λάζαρο. Μά καί εκείνον δέν τόν έστειλε, καί τούτο, γιά νά γίνουνε ίδια άξιοι τής καταδίκης όσοι αμαρτάνουνε, κι άξιοί της σωτηρίας όσοι πορεύονται τή στράτα τού Θεού.
«Ο αδικών αδικησάτω έτι, καί ο ρυπαρός ρυπαρευθέτω έτι, καί ο δίκαιος δικαιοσύνη ποιησάτω έτι, καί ο άγιος αγιασθήτω έτι».
Μ αυτά τά λόγια, τόν έχασα από μπροστά μου.
Του Φώτη Κόντογλου – Τα Μυστικά Άνθη, εκδ. Παπαδημητρίου, Αθήνα 1973
Πηγή: https://www.vimaorthodoxias.gr/peri-zois/mia-sygklonistiki-diigisi-toy-foti-kontogloy/
Πώς κατέρρευσε το “όνειρο” της συμμορίας του Νταβός, γιατί γύρισε μπούμερανγκ η Woke θρησκεία, πώς οι κοινωνίες ξύπνησαν μέσα από το σοκ, την ακρίβεια και τη μεγάλη πνευματική ρήξη και ο ρόλος που έπαιξε ο Epstain!
Η κατάρρευση του ονείρου της Ούρσουλας, του Σβάμπ, του Μακρόν, του Μητσοτάκη, της Μέρκελ, των Λεσχών (Μπίλντερμπεργκ, Τριμερής Επιτροπή) και των Ρόθτσάιλντ και Ρόκεφέλλερ, ήταν έργο Θεού με κύριο όργανο Του, τον Ντόναλντ Τράμπ, ο οποίος εκτός των άλλων, άνοιξε και τον φάκελο Epstain και η βρώμα ξεχύθηκε παντού!
Η παγκοσμιοποίηση δεν πέθανε από ατύχημα· οδηγήθηκε στο φέρετρό της από την ίδια της την ύβρη. Για τρεις δεκαετίες παρουσιάστηκε ως αναπόφευκτο πεπρωμένο της ανθρωπότητας, ως ο μονόδρομος της προόδου, ως η «ώριμη» φάση της Ιστορίας όπου έθνη, ταυτότητες και παραδόσεις θα υποχωρούσαν μπροστά σε μια υπερεθνική τεχνοκρατική τάξη.
Όποιος αμφισβητούσε αυτό το δόγμα βαφτιζόταν οπισθοδρομικός, λαϊκιστής ή επικίνδυνος. Όμως η Ιστορία έχει μια ειρωνική συνήθεια: Να κάνει τα σχέδια που αγνοούν τον άνθρωπο, να καταλήγουν να συντρίβονται πάνω του.
Το ρήγμα δεν άνοιξε ξαφνικά. Δούλευε υπόγεια, σαν τεκτονική πίεση κάτω από την επιφάνεια της ευημερίας. Κοινωνίες που έβλεπαν τον πλούτο να συγκεντρώνεται, την εργασία να αποσαρθρώνεται, την παράδοση να γελοιοποιείται και την πίστη να περιθωριοποιείται άρχισαν να νιώθουν πως το «παγκόσμιο χωριό» δεν ήταν κοινότητα, αλλά μηχανισμός ελέγχου. Η ακρίβεια, η πολιτισμική σύγχυση, η ανασφάλεια και η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται μακριά από τους λαούς, λειτούργησαν ως αφύπνιση. Το όνειρο της ομογενοποιημένης ανθρωπότητας άρχισε να μοιάζει με εφιάλτη διαχειριζόμενων πληθυσμών.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ορισμένα γεγονότα έδρασαν σαν καταλύτες. Υποθέσεις που εξέθεσαν δίκτυα ισχύος, σχέσεις ελίτ και σκοτεινές διαδρομές επιρροής έσπασαν την εικόνα της «ηθικής ανωτερότητας» των παγκόσμιων κέντρων. Το αφήγημα της αλάνθαστης ελίτ ράγισε όταν αποκαλύφθηκε πόσο ανθρώπινα, πόσο ευάλωτα και πόσο εκτεθειμένα ήταν τα ίδια τα ιερατεία της. Από εκεί και πέρα, η δυσπιστία μετατράπηκε σε ρήξη.
Η λεγόμενη «νέα κανονικότητα» δεν γέννησε υπακοή, αλλά κόπωση. Δεν έφερε ενότητα όπως επαγγέλονταν, αλλά αντίδραση. Και η περιβόητη Woke ηθική, που παρουσιάστηκε ως νέα οικουμενική συνείδηση, κατέληξε για πολλούς να μοιάζει με ιδεολογική επιβολή αποκομμένη από την πραγματική ζωή.
Όταν οι κοινωνίες αισθάνονται ότι “διδάσκονται” πλέον εκ νεόυ το πώς να σκέφτονται, πώς να μιλούν και πώς να ζουν, αργά ή γρήγορα αντιδρούν. Η Ιστορία δεν κινείται με διατάγματα πολιτισμικής ορθότητας.
Έτσι, το οικοδόμημα που παρουσιαζόταν ως ακατάρριπτο, άρχισε να εμφανίζει ρωγμές. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι ισχυροί, αλλά επειδή χάθηκε το ηθικό και ιδεολογικό τους πλεονέκτημα. Όταν η Παγκοσμιοποίηση έπαψε να πείθει ότι υπηρετεί τους λαούς και άρχισε να φαίνεται ότι τους χρησιμοποιεί, το τέλος της ως αφήγημα είχε ήδη δρομολογηθεί.
Αυτό το κείμενο δεν είναι ούτε κραυγή, ούτε θεωρία τρόμου. Είναι μια απόπειρα να διαβαστεί η εποχή μας ως ιστορική καμπή. Να δούμε πώς το όνειρο μιας παγκόσμιας ελίτ “Πεφωτισμένων” για μια ολοκληρωτική Παγκόσμια Κυβέρνηση μετατράπηκε σε μπούμερανγκ, πώς οι κοινωνίες αφυπνίστηκαν μέσα από διαδοχικά σοκ και πώς πρόσωπα, υποθέσεις και γεγονότα λειτούργησαν ως καταλύτες μιας μεγάλης απομυθοποίησης.
Το φέρετρο της παγκοσμιοποίησης δεν είναι μεταφορά εντυπωσιασμού. Είναι η εικόνα ενός συστήματος που πίστεψε πως μπορεί να υποκαταστήσει την Ιστορία — και τελικά παρασύρθηκε από αυτήν.
Από εδώ ξεκινά η αφήγηση. Και το ρήγμα που άνοιξε δεν αφορά μόνο την πολιτική ή την οικονομία, αλλά το ίδιο το νόημα της εποχής μας.
Η πτώση της Παγκοσμιοποίησης δεν είναι ένα στιγμιαίο πολιτικό επεισόδιο. Είναι ένα ιστορικό γεγονός με ρίζες που απλώνονται τρεις ολόκληρους αιώνες πίσω. Όσοι σήμερα βλέπουν την κατάρρευση της Νεοταξικής αφήγησης, συχνά αγνοούν πως το σύστημα που υποχωρεί δεν χτίστηκε ούτε από το WEF ούτε από τεχνοκράτες μιας εποχής.
Η ιδέα μιας μικρής, επιλεκτικής ελίτ που θα κατευθύνει την ανθρωπότητα από το παρασκήνιο γεννήθηκε στον 18ο αιώνα, καλλιεργήθηκε στον 19ο, θεσμοθετήθηκε στον 20ό και κυριάρχησε στον 21ο. Για να κατανοήσουμε την πτώση, πρέπει να δούμε την άνοδο.
Η Ευρώπη του 18ου αιώνα, ήταν ένα εργαστήριο αναταραχής. Οι παλαιές μοναρχίες έχαναν το κύρος τους, η Εκκλησία αντιμετωπιζόταν ως εμπόδιο στη «νέα επιστήμη», ενώ η εμφάνιση του Διαφωτισμού γέννησε μια νέα αριστοκρατία διανοουμένων που πίστευαν πως είχαν το δικαίωμα –και το καθήκον– να αναδιαμορφώσουν την κοινωνία. Ορισμένοι από αυτούς δεν ήθελαν απλώς να γράφουν βιβλία ή να συζητούν σε σαλόνια. Ηθελαν να κυβερνήσουν. Μυστικά. Αθόρυβα. Μεθοδικά.
Αυτή ήταν η μήτρα μέσα από την οποία γεννήθηκε ο ίδιος ο Διαφωτισμός (που υπήρξε το μεγαλύτερο τους επίτευγμα) και που υπήρξε έργο ενός τάγματος, που σημάδεψε όσο κανένα άλλο τον δυτικό μυστικό κόσμο: Το Τάγμα των Βαυαρών “Ιλλουμινάτοι” (Πεφωτισμένων).
Ο Adam Weishaupt, καθηγητής Εκκλησιαστικού Δικαίου στο Ίνγκολσταντ, δεν ήταν ένας απλός ριζοσπάστης. Ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά γνώση της θεσμικής δομής της Ευρώπης και με φανατική πίστη ότι η κοινωνία έπρεπε να απελευθερωθεί από κάθε παραδοσιακή μορφή εξουσίας. Ο Weishaupt, ήταν ένας από τη φάρα των Ασκεναζί Εβραίων που δεν άντεχε την περιθωριοποίηση της φυλής του από κυβερνήσεις και Εκκλησία και εκτός των άλλων οραμάτων του, ήταν η εκδίκηση για όλα όσα η φάρα του είχε υποστεί.
Όταν ίδρυσε το Τάγμα των Ιλλουμινάτων την 1η Μαΐου 1776, δεν είχε σκοπό να δημιουργήσει μια ακόμη μυστική αδελφότητα. Είχε σκοπό να ιδρύσει μια παγκόσμια παρασκηνιακή κυβέρνηση, που θα λειτουργούσε πίσω από τα επίσημα κράτη. Αυτό ουσιαστικά ήταν το μεγάλο του όραμα, ο μεγάλος του στόχος: Η πλήρης κυριαρχία των Ασκεναζί Εβραίων σε όλο τον πλανήτη, ένα όραμα που ασφαλώς δεν γινόταν αποδεκτό από όλους και κυρίως από μερίδα Ιουδαίων Εβραίων. Στην ουσία, οι επιδιώξεις αυτές δεν ήταν άλλο από την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας όπου θα βασίλευε ο Μεσσίας των Εβραίων. Και ο Μεσσίας για τους Ασκεναζί, ήταν ο Εωσφόρος.
Η “ιδεολογία” λοιπόν των Ιλλουμινάτων ήταν ένα εκρηκτικό μείγμα ορθολογισμού, αντικληρικαλισμού, πολιτικής ανατροπής, κοινωνικού μηχανισμού και το όραμα ενός μέλλοντος όπου οι «Πεφωτισμένοι» θα κυβερνούν ολόκληρο τον κόσμο σαν ένα εργαστήριο ανθρώπινης μηχανικής.
Πρώτος στόχος τους ήταν η διάλυση των μοναρχιών, η εξουδετέρωση της Εκκλησίας και η αντικατάστασή της με μια νέα πνευματικότητα βασισμένη στη λογική και στην επιστημονική γνώση.
Αυτό που έκανε τους Ιλλουμινάτους πραγματικά επικίνδυνους, δεν ήταν απλώς τα ιδεώδη τους. Ήταν ο τρόπος που δούλευαν.
Το τάγμα είχε πλήρη ιεραρχία, με βαθμίδες που αντιστοιχούσαν σε επίπεδο μύησης, ψυχολογικής εξάρτησης και ελέγχου.
Κάθε μέλος έφερε κωδικό όνομα, κάθε κίνηση καταγραφόταν, κάθε αλληλογραφία κρυπτογραφούνταν. Τα ανώτερα επίπεδα –όπως περιγράφονται στα αρχεία Spartacus και Philo– λειτουργούσαν ως «κεντρικός εγκέφαλος», παρόμοιος με αυτόν που θα δούμε αργότερα σε σύγχρονα think tanks.
Οι Ιλλουμινάτοι δεν είχαν σκοπό να παραμείνουν μικρή ομάδα. Το όραμα του Weishaupt ήταν η αθόρυβη, απόλυτη διείσδυση σε υπάρχουσες μυστικές στοές –κυρίως στη Μασονία– ώστε να απορροφήσουν τις δομές τους. Αυτό δεν ήταν απλή συνεργασία. Ήταν στρατηγική διάβρωσης.
Οι Ιλλουμινάτοι έμπαιναν μέσα σε μεγαλύτερες οργανώσεις και ανέβαιναν ιεραρχικά μέχρι να τις ελέγξουν. Αυτή η τεχνική θα επαναληφθεί αιώνες αργότερα από πολιτικά λόμπι, χρηματοπιστωτικές ομάδες και μυστικές υπηρεσίες.
Το 1785, μετά από μια σειρά προδοσιών και εσωτερικών διαρροών, η Βαυαρική κυβέρνηση “διέλυσε” επισήμως το τάγμα. Αλλά η διάλυση αυτή ήταν περισσότερο θεατρική παρά ουσιαστική. Τα αρχεία κατασχέθηκαν, ναι, αλλά τα μέλη είχαν ήδη διασκορπιστεί στην Ευρώπη, μεταφέροντας μαζί τους την υπόσχεση μιας νέας εποχής μυστικής εξουσίας. Πολλοί ιστορικοί επιβεβαιώνουν ότι οι Ιλλουμινάτοι δεν εξαφανίστηκαν, αλλά μετεξελίχθηκαν.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό ταξίδι τους.
Οι Ιλλουμινάτοι παρά την…”διάλυση” του Τάγματος τους, κατάφεραν να εισχωρήσουν βαθύτερα στη Μασονία, στη γαλλική αριστοκρατία, σε κύκλους φιλελεύθερων διανοουμένων, σε φιλανθρωπικά σωματεία, αλλά και στα πρώτα δίκτυα διεθνούς τραπεζικής. Και ασφαλώς όλες οι ενδείξεις δείχνουν να συνδέουν το Τάγμα με τη Γαλλική Επανάσταση και αργότερα, με όλα τα “αριστερά” ριζοσπαστικά κινήματα του 19ου αιώνα. Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι ότι από τον 19ο αιώνα και μετά, η Ευρώπη βλέπει την εμφάνιση ενός νέου φαινομένου: Την ανάδυση υπερεθνικών κέντρων εξουσίας που δεν υπακούουν σε κανένα κράτος.
Η τραπεζική οικογένεια των Rothschild, οι οικογένειες των Warburg, των Morgan και αργότερα των Rockefeller (ΗΠΑ), δεν είναι κατά βάσιν απόλυτοι «απόγονοι» των Ιλλουμινάτων με την κυριολεκτική έννοια. Αλλά είναι οι κληρονόμοι της μεθοδολογίας τους, με βάση πάνω απ’ όλα την εβραιο-Ασκεναζική καταγωγή τους. Ο Rothschild επί παραδείγματι, παρά το γεγονός ότι ο John Robinson στο βιβλίο του “Illuminati” υπογραμμίζει πως αυτός πρώτος χρηματοδότησε τον Weishaupt, δεν χρειαζόταν να είναι Ιλλουμινάτος για να λειτουργεί όπως εκείνοι. Αρκεί να γνωρίζει ότι η πραγματική δύναμη είναι η πληροφορία, οι διασυνδέσεις, η πίεση στα κέντρα αποφάσεων και η οικονομική εξάρτηση των κρατών.
Τον 19ο αιώνα λοιπόν, γίνεται η μεγάλη μετάβαση. Η εξουσία πλέον παύει να είναι θεολογική ή βασιλική και γίνεται …“δημοκρατική” και οικονομική, με μια απολύτως ελεγχόμενη από αυτούς “δημοκρατία” και μια οικονομία που να βασίζεται στο χρέος.
Η Ευρώπη ζει την άνοδο των χρηματιστών, των τραπεζιτών, των δανειστών κρατών, των ανθρώπων που αποφασίζουν στο σκοτάδι ποιος θα πολεμήσει, ποιος θα νικήσει και ποιος θα χρεοκοπήσει.
Οι 2 Παγκόσμιοι Πόλεμοι που ακολούθησαν, απλώς κρυστάλλωσαν αυτή τη μετάβαση.
Μετά το 1918, και ακόμη περισσότερο μετά το 1945, ο κόσμος οργανώνεται γύρω από θεσμούς που λειτουργούν ως υπερεθνικά εργαλεία εξουσίας. Πρώτα η λεγόμενη “Κοινωνία των Εθνών” που αργότερα αντικαταστάθηκε από τον ΟΗΕ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ και ασφαλώς το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Όλα αυτά τα όργανα έχουν κοινό χαρακτηριστικό: Η λογοδοσία τους δεν ορίζεται από τους λαούς, αλλά από τις κυβερνήσεις και οι κυβερνήσεις με τη σειρά τους, επηρεάζονται από ιδιωτικά και πολιτικο-οικονομικά συμφέροντα.
Στον ίδιο αιώνα, τον 20ο, οι μυστικές υπηρεσίες μετατρέπονται σε διεθνή παρακράτη. Η CIA, η MI6, η Mossad δεν λειτουργούν μόνο για την ασφάλεια των κρατών τους· λειτουργούν για τη διατήρηση ενός παγκόσμιου συστήματος όπου οι ισχυροί παραμένουν ισχυροί και οι λαοί βρίσκονται υπό έλεγχο.
Η έννοια της «μυστικής επιρροής» γίνεται πλέον κανονικότητα.
Η τεχνητή πολιτική αστάθεια χωρών, τα πραξικοπήματα, οι οικονομικές «συστάσεις» διεθνών οργανισμών, όλα κουβαλούν το αποτύπωμα αυτής της παρασκηνιακής παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Η δεκαετία του ’60 φέρνει μια άλλη μορφή εξουσίας: την κοινωνική μηχανική. Μέσα από τα πανεπιστήμια, την ψυχολογία, τα ΜΜΕ, την ποπ κουλτούρα και τις νέες μορφές ατομισμού, οι ελίτ δοκιμάζουν μια νέα μεθοδολογία επιρροής. Δεν αρκεί πια ο έλεγχος της οικονομίας και των στρατών. Χρειάζεται ο έλεγχος της συνείδησης.
Εδώ γίνεται το μεγάλο άλμα.
Η εξουσία παύει να είναι βία. Γίνεται αφήγηση. Γίνεται εικόνα. Γίνεται επιθυμία.
Αν η Δυτική Εκκλησία του Μεσαίωνα έλεγχε την ψυχή, η τεχνοκρατία του 20ού αιώνα ελέγχει το μυαλό.
Η δεκαετία του ’80 φέρνει την τελική στροφή: νεοφιλελευθερισμός, παγκοσμιοποίηση, απορρύθμιση, χρηματαγορές χωρίς σύνορα, ιδιωτικές τράπεζες που δανείζουν κράτη, κράτη που χρωστούν σε ιδιώτες. Η ολιγαρχία δεν είναι πια μυστική. Είναι θεσμική. Είναι οργανωμένη. Είναι «σεμνά» παγκόσμια.
Όλα αυτά, όμως, έχουν μια κοινή ρίζα.Όχι στους Ιλλουμινάτους ως θρύλο.Αλλά στους Ιλλουμινάτους ως πρότυπο λειτουργίας.
Η σημερινή παγκόσμια ελίτ –είτε μιλάμε για οικονομικούς κολοσσούς, είτε για πολιτικά λόμπι, είτε για υπερεθνικές επιτροπές– λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που όρισε ο Weishaupt τον 18ο αιώνα:
παρασκηνιακή διείσδυση,ιεραρχικός έλεγχος,απόκρυψη των πραγματικών στόχων,χρήση οργανώσεων-προκάλυμμα,δυαδική γλώσσα: ένα μήνυμα προς τα έξω, άλλο προς τα μέσα,πλήρης πίστη ότι οι «φωτισμένοι» έχουν δικαίωμα να κατευθύνουν τις «μάζες».
Αυτό το πρότυπο γέννησε τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση.Αυτό το πρότυπο κυριάρχησε.Και αυτό το πρότυπο σήμερα καταρρέει.
Γιατί;
Διότι απ’ τη μια πλευρά, η Ιστορία είναι αδυσώπητη. Κάθε σύστημα που πατά πάνω στο σκοτάδι, κάποια στιγμή εκτίθεται στο φως. Και το φως δεν το αντέχει. Κι απ’ την άλλη, ο ίδιος ο Θεός που στην Αποκάλυψη Του μας προειδοποίησε για την εμφάνιση της ως ο πρόδρομος του Αντριχρίστου.
Στο επόμενο μέρος, θα δούμε πώς η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης άνοιξε τον δρόμο για τη μονοπολική κυριαρχία της Νέας Τάξης Πραγμάτων – και πώς αυτή η ίδια μονοπολική κυριαρχία έσπειρε τον σπόρο της μελλοντικής της αποσύνθεσης.
Πηγή: Πύρινος Λόγιος
