Αρχική Blog Σελίδα 494

Старац Евменије (Саридакис) Скривени светитељ нашег времена (1. јануар 1931 – 23. мај 1999)

Старац Евменије (Саридакис)

 Скривени светитељ нашег времена

 (1. јануар 1931 – 23. мај 1999.)

Константин је био најмлађе од осморо деце сиромашних и побожних родитеља Георгија и Софије Саридакис, у планинском селу Етја у околини Ираклиона на Криту. Као дечак помагао је у цркви Пресвете Богородице, у центру села. Једног дана док је палио кандила, Пресвета Богородица се појавила пред њим, обучена у црну одећу, и рекла: „Ти ћеш једног дана постати свештеник“. Заиста, у дворишту те цркве Старац Евменије је сахрањен шест деценија касније као јеромонах. Имао је само две године када је изгубио оца. Уследио је тежак период немачке окупације Крита и борба његове мајке удовице да прехрани децу. Митрополит Морфа г. Неофит сведочи да је мали Константин врло рано добио благодатне дарове, тако да је приликом посете једног Архиепископа видео светлост Светог Духа на његовом лицу, односно благодат архијерејства: „Видео сам благодатну светлост архијерејства на његовом лицу, и зато сам непрестано долазио пред њега да бих је видео. Упитао ме је шта сам видео. Нисам одговорио, али сам много волео да гледам ту благодатну светлост“. 

Отац Евменије имао је Божји призив за монаштво. О томе је сам овако говорио: „Са седамнаест година отишао сам у манастир. Пре тога сам шеснаест година живео у свом селу, где сам често размишљао о томе да постанем калуђер јер сам волео Бога. Једног дана ми је наш свештеник рекао да дођем да ме произведе у чтеца. Тако сам јутром и вечером палио кандила и читао све што ми је долазило под руку. На празник Нове године 1944, поподне, отишао сам у цркву да бих упалио кандила, а после сам се вратио кући да ручам са мојом сестром Евгенијом. Док смо јели, из огњишта је изненада синула муња, блистава беличаста светлост, која ме је на тренутак заслепела и продрла дубоко у моју душу. Истог трена сам поскочио и довикнуо сестри: Евгенија, постаћу калуђер! Бог ме је просветлио у том тренутку. Када човек има призив од Бога да учини нешто добро, Бог делује и помаже му.“ 

Са седамнаест година (1948) постао је искушеник у оближњем манастиру Светог Никите, на Криту; три године касније (7.4.1951) пострижен је у монаха Софронија, а 1964. у велику схиму. Рукоположен је у јеромонаха, и добио име Евменије 19. априла 1975. Био је врло вредан и бринуо се о двојици старих слепих монаха са великом љубављу. У темељ свог монашког живота поставио је смиреноумље, послушање и марљивост. Дању се исцрпљивао телесним радом (пробијали су нови пут за манастир, радио је у башти, доносио воду из далека…), а ноћу је бдео пребивајући у молитви. Тај типик задржао је до краја свог живота.

Видећи борбу младог монаха, ђаво је подигао буру помисли против њега, али пошто она није била довољна да би сломио његову борбеност, појавио се у видљивом обличју пред њим и обратио му се са наредбом: „Ја сам анђео. Мени се поклони до земље“. Међутим, отац Софроније је приметио да његовом саговорнику недостаје један зуб. Насмејао се и рекао му: „Ти ниси анђео. Недостае ти један зуб!“ Разјарени ђаво, ван себе од бесе, ударио је шамаром монаха Софронија и нестао. 

Једном када се отац Софроније шетао поред мора, чуо је слатки глас Пресвете Богородице који је долазио с мора: „Дете моје, не бој се, а ја те нећу оставити да пропаднеш“. Када су га питали како је знао да је то био глас Пресвете, спонтано је одговорио: „Како да не препознам Пресвету Богородицу?“ 

Од самог почетка свог монашког пута пројавио је велику зрелост и одлучност. Био је потпуно предан духу странствовања. Настојао је да никада не преноћи ван свог манастира. Догодило се да је то једном било немогуће и да је морао да преноћи у родитељској кући. Те ноћи видео је Свету Марину да излази из своје иконе у кућном иконостасу, држећи непоменика за рогове и показујући га оцу Софронију, овим речима: „Он вам убацује помисли да не слушате Старца и да дремате за време службе у цркви“. 

Са двадесет и три године отац Софроније морао је да служи војску, пошто у то време монаси нису били ослобођени војне обавезе. У Солуну, где је служио војни рок, тешко се разболео. Добио је високу температуру која се никако није спуштала. У том стању, по његовим речима, хиљаде демона су јуришале на њега да би га уплашили. Лекари нису могли да нађу узрок болести иако су дуго испитивали. Док се возио аутобусом, у себи се обраћао чудотворној икони Пресвете Богородице Каливијани (из манастира у области Каливја, на Криту): Пресвета Богородице Каливијани, од чега болујем? У том тренутку пришао му је непознати човек и рекао: „Оче, да ти кажем нешто. Имаш лепру. Треба да одеш у Атину, у болницу Св. Варваре“. Тако је отац Евменије отишао у болницу и добио одговарајућу терапију. 

Митрополит морфски Неофит, у својој беседи, износи своје сведочанство о првим симптомима Хансенове болести код ондашњег војника и монаха Софронија: „Лежао сам у кревету, имао сам врло високу температуру. Тада су ми рекли да сам тешко болестан и да више нећу моћи да се вратим у свој манастир, него да морам да останем у болници. Када сам сазнао да је у питању лепра, веома сам се обрадовао. То ме је испунило бескрајном радошћу. Од среће сам пао са болничког кревета јер сам знао да – што је већа болест, већи је и крст, а тиме је веће и Васкрсење! Помислио сам у себи: Боже мој, хвала ти на великом поклону који си ми дао. Са њим ћу имати веће учешће у Твојим страдањима, али и већи удео у Твоме Васкрсењу!“ 

У болници за лепрозне у Атини, отац Софроније сасвим је излечен, јер је у међувремену пронађен лек. Опака болест није оставила чак ни најмањи ожиљак на телу. Из љубави према својој болесној сабраћи, иако излечен, остао је да им служи. Након исцељења није се вратио на Крит, него је остао у болници за лепрозне у Атини, да би служио болесницима. Говорио је: „Будући да сам окусио и телесни и душевни и духовни бол, идем међу болне у Атини, у болницу, да им послужим.“ Управа стационара доделила му је једну келијицу, поред црквице Светих Бесребреника Козме и Дамјана, у којој је провео остатак свог живота. Свакодневно се бринуо о болесницима који су били непокретни и нису имали никог да им помогне. У то време је било око тристо лепрозних у болници за заразне болести у Атини. Он им је и ципеле обувао, а они су га неретко и псовали, јер су имали велике болове. Неуморно се трудио на одржавању и улепшавању храма, преузео је чак и улогу главног појца за певницом. Правио је тамјан и делио по црквама и манастирима. Болничке собе испунио је иконама и духовним књигама. Лето је проводио на Светој Гори и остајао је тамо по неколико месеци. 

Одлазио је и на свој родни Крит, у манастир свог покајања – манастир Светог Никите. Такође, посећивао је и Манастир Пресвете Богородице Каливијани. У тој светињи се духовно повезао са њеним обновитељем, Митрополитом Тимотејем, каснијим Архиепископом Крита, који је такође био светитељ и изгонио демоне (духовно чедо Светог Амфилохија са Патмоса). Управо он је рукоположио монаха Софронија у јеромонаха и духовника Евменија. 

Када је затворен комплекс за лепрозне на острву Хиос, Свети старац Антим послао је оцу Софронију Светог Никифора Лепрозног, у то време већ слепог и непокретног. Њему је отац Софроније потом служио целим срцем и њега је узео за свог духовног оца и руководитеља. Чежњу монаха Софронија да се врати у манастир свог покајања на Криту зауставило је писмо Светог Старца Антима са Хиоса, у коме га саветује да остане ту где је, у болници за лепрозне, и то овим речима: „Добро пази на ово благо које ти је послала Пресвета Богородица (Светог Никифора Лепрозног), јер ће ти велику корист донети у твом животу. Иако је у овом тренутку само искушеник, знај да је истовремено савршен монах, а и ти ћеш бити савршен ако му послужиш до краја његовог живота“. Пошто је монах Софроније био врло послушан, ове речи Светог Антима потпуно су га увериле да је неопходно да остане при болници за лепрозне до краја свог живота, и то као верно чедо и служитељ великог светитеља, Старца Никифора Лепрозног. 

Непријатељ људског рода страшно је завидео подвижнику Софронију. Појављивао се пред њим у обличју разних животиња. Монах Софроније у сталном посту, молитви и бдењу успевао је да му одоли. Међутим, из свог духовног неискуства и немања расуђивања, начинио је велику грешку: поверовао је да је победио ђавола и осетио је у себи празно задовољство. Једног дана док је силазио низ степенице болнице, осетио је велику радост јер је успевао да победи демоне и да их исмеје. Ђаво је управо тај тренутак чекао: из све снаге ударио је монаха у лице, а потом је заробио његов дух и тело, тако да се он тешко разболео од духовне болести. Родбина је дошла по њега и одвела га на Крит, а затим је кренула тешка борба за његово духовно здравље по манастирима и светињама, уз бдења, пост, молитве. 

Да би га научио смирењу, Свети Никифор Лепрозни није хтео да га излечи, изговарајући се да је он само монах а не свештеник, и упутио га је да потражи свештеника, и то испосника и подвижника, да му прочита молитву за истеривање демона. Избављење од демона дошло је по молитви Светог Никодима, једног ћутљивог јеромонаха, из Старчевог манастира на Криту, који је свакодневно сатима богослужио (исто то је радио и Старац Евменије: пет сати дневно је богослужио, сам, читајући). Уз много суза и велики подвиг будућег Старца Евменија, Господ га је ослободио овог страшног искушења. Завршни ударац ђаволу нанела је Пресвета Богородица у чувеном манастиру Кудума, на Криту, где су га рођаци и суседи довели. Пресвета Богородица га је загрлила, како је сам о томе касније сведочио, и повукла га је у правцу манастира, а противна сатанска сила га је вукла назад. Наравно да је сила Пресвете Богородице била јача. Постојала је велика опасност да буде заувек изгубљен, али га је благодат Пресвете Богородице одбранила. Тим речима сведочио је о том догађају и његов рођак Антоније Саридакис.        

Са четрдесет и четири године, 1975, монах Софроније рукоположен је у јеромонаха, када је добио име Евменије. Постао је изузетан духовник. Непрестано је служио и посећивао домове своје духовне деце ради освећења воде, јелеосвећења, као и и истеривања злих духова. Озбиљни здравствени проблеми са дијабетесом и хроничном бубрежном инсуфицијенцијом, видом и ногама (лекари су предлагали ампутацију) све више су се погоршавали. Током целе једне деценије непрестано је приман и отпуштан из болнице, све до 23. маја 1999. када се упокојио у болници Евангелизмос (Благовести), у својој шездесет осмој години. 

Ако се зна да је Свети старац Евменије припадао Митрополији Никеје, занимљив је податак да га је Господ позвао себи у Недељу светих 318 богоносних Отаца Првог васељенског сабора у Никеји. Опело је одржано у црквици Светих Бесребреника, у којој је предано и до потпуног самозаборава служио, а сахрањен је у свом родном селу Етја код Ираклиона на Криту. По свом упокојењу твори многа и велика чуда. 

+++

Када је Митрополит Морфа Неофит као деветнаестогодишњи студент права у Атини упознао Старца Евменија и замолио за исповест, Старац је то одлучно одбио, упитавши: „Зашто хоћеш да се исповедиш код мене? Ја само лепрозне исповедам. Далеко станујеш, треба да мењаш два аутобуса да стигнеш довде. Код тебе у крају имаш добре свештенике, немој да долазиш овамо“. Овај је тужно одговорио: „Добро, нека је благословено, Старче, кад већ нећете“, младић је сагео главу и снуждено се окренуо да изађе из цркве. Стигао је до излазних врата црквице када је зачуо Старчев глас како га дозива: „Еј, Кипранине, врати се овамо! Када хоћеш да дођеш на исповест?“ Договорили су се да дође наредног дана. Целе те године Старац Евменије исповедао је младића, али ни једну једину реч није хтео да му каже као савет после разрешне молитве – због чега се он пожалио Светом старцу Пајсију, приликом своје посете Светој Гори. Старац Пајсије, будући заинтересован да помогне, упитао је младића ко је тај духовник. Међутим, он није ни стигао да одговори јер тек што беше навео да је тај духовник лепрозан, Старац Пајсије узвикнуо: „Па, то је Евменије! Нипошто не иди никуда даље од њега! Немој никада да га напустиш! Не брини, послаћу њему једног да му пренесе да треба да отвори уста и проговори“. Када је младић упитао Старца Пајсија да ли да пренесе његове поздраве Старцу Евменију, мудри Светогорац је то изричито одбио: „Ни случајно! Ништа му не помињи јер он воли да се крије“. Када се ондашњи студент, данашњи Митрополит Неофит, вратио у Атину са Свете Горе, отишао је до црквице при болници за лепрозне, где је Старац Евменије служио. Чим га је видео, у време вечерње службе, Старац га је позвао да чита: псалтир, затим молбени канон, потом акатист, па повечерје… једном речју, та служба је трајала пет сати! После тога позвао је младог студента у своју келију и, по први пут до тада, почео духовно да га саветује. Када је завршио, прекорно је додао: „Није била нужда да идеш чак до Свете Горе да нас тужакаш. Знамо ми то, дете моје, познато нам је да си то урадио!“ Овај, затечен, упитао је Старца да ли је можда Старац Пајсије послао некога да га о томе обавести, а он је овако одговорио: „Јесте. Послао нам је једног са крилима“. Седам година после тога, када је младић требало да се врати на родни Кипар и замонаши, отишао је последњи пут до Старца Евменија да се поздрави с њим и узме његов благослов. Опет су служили заједно његову чувену петосатну службу (све се читало, само је Господи возвах појао). После га је позвао у своју келију и упитао: „Да ли се сећаш како сам те пре седам година отерао и нисам хтео да те примим на исповест? Никада до сада ти нисам открио зашто сам се предомислио и позвао те да се вратиш. Знаш, видео сам те тада обученог у расу и чуо сам у себи глас који ми је рекао: Овога мораш да задржиш! Он ће једног дана проповедати народу о теби. Зато сам те задржао, дете моје“. 

+++

Митрополит Морфа Неофит у својим беседама често подсећа како су сви изданци духовне лозе са острва Хиос били велики чудотворци и ослободитељи демонизованих, као и исцелитељи од најтежих душевних и телесних болести. Родоначелник те лозе био је Свети Пахомије, који је из манастира Светог Саве Освећеног дошао на Хиос, да би се подвизавао у једној пећини. Његово духовно чедо био је Свети Нектарије Егински у време свог деценијског учитељског службовања на том острву, а потом и, десет година млађи, Свети Антим са Хиоса. Они су преузели и наставили живо предање умне молитве и исцељивања болесних. Тај дар Духа Светог они су предали даље, на своја духовна чеда: Светог Никифора Лепрозног и Светог Евменија (Саридакиса).    

+++

Митрополит Неофит морфски је упознао јеромонаха Евменија у болници за заразне болести у Атини,1981. Старац Порфирије саветовао је народу да одлази до Старца Евменија по благослов, гоорећи да је он скривени светитељ нашег времена. Свети Старац Порфирије је Митрополиту Неофиту, у то време студенту права, говорио: „Благо теби, јер по Промислу Божијем имаш двојицу светих духовника: Старца Јакова (Цаликиса) са Евије и Старца Евменија (Саридакиса), а ја немам ниједног. Доведи ми о. Евменија овде, тај сасуд Духа Светога, који је мало њих препознало. Такав светитељ се рађа једном у двеста година!“ Тако су на молбу Старца Порфирија, Светог Евменија довезли колима. Када је после исповести изашао из келије Старца Порфирија, његово лице је сијало као Мојсијево кад је сишао са Синаја.  

+++

 „Једном ми је Свети старац Евменије (Саридакис) поверио шта се догодило када је на проскомидији покушао да поменe чувеног европског хуманисту Раула Фолероа. Он је био римокатолик и веома добар човек, доброчинитељ болнице за лепрозне и, уопште, лепрозних болесника, и зато је Старац Евменије одлучио да извади честицу за њега на проскомидији. Богослужио је у цркви Светих Бесребреника, која припада болници за лепрозне „Света Варвара“, у Атини. Тада је анђео Господњи три пута избацио честицу из светог дискоса. Пошто је анђео трећи пут склонио честицу, појавио се пред Старцем и рекао му да на Светом Предложењу има места само за чланове Цркве. Објаснио му је да на молитви на бројаници може да помиње све: јеретике, инославне, убице, злочинце, развратнике, живе и упокојене, све људе из целе васељене. Међутим, на евхаристијском узношењу (анафора) може да помиње само православне, јер су само они чланови Једне Свете Саборне и Апостолске Цркве“. 

Извори: „Отац Евменије – скривени светитељ нашег времена“, Симон монах, прво издање, децембар 2009. 

  • –Видео и аудио записи беседа Митрополита морфског Неофита
  • –https://www.pemptousia.gr/2021/05/patir-evmenios-o-krifos-agios-tis-epo/

Са грчког превела ©Валентина Аврамовић

Ο Ναός του Αγίου Τυχικού στην Έσω Γαλάτα

Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου*

Όταν τον πρώτο καιρό της ενθρονίσεώς μου στη Μητρόπολη Μόρφου άρχισα να επισκέπτομαι τις εκκλησίες και τα προσκυνήματα της περιφέρειάς μας, πληροφορήθηκα από κάποιους παλαιότερους κατοίκους της Γαλάτας ότι δίπλα από το σημερινό χωριό υπήρχαν ερείπια παλαιού ναού του Αγίου Αποστόλου Τυχικού. Τα ερείπια βρίσκονταν στην τοποθεσία που είναι σήμερα γνωστή ως Έσω Γαλάτα, η οποία καλύπτεται από πυκνά περιβόλια.

Στην τοποθεσία αυτή, σύμφωνα με την παράδοση, βρισκόταν η αρχική κοινότητα της Γαλάτας πριν από τη μετακίνησή της στη σημερινή τοποθεσία. Η κοινότητα έτρεφε μεγάλη ευλάβεια προς τον Άγιο Απόστολο Τυχικό, τον οποίο είχε ως προστάτη άγιο και γι’ αυτό το λόγο οι παλαιοί εκείνοι Γαλατίτες είχαν οικοδομήσει προς τιμήν του το ναό του οποίου τα ερείπια μου υπέδειξαν κάποιοι γέροντες κάτοικοι.

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το 16ο αιώνα η αρχική κοινότητα μετεφέρθη από την Έσω Γαλάτα στη σημερινή της τοποθεσία, όπου και αναπτύχθηκε κατά τους επόμενους αιώνες γύρω από την εκκλησία του Αγίου Σωζομένου. Φαίνεται όμως ότι οι τότε Γαλατίτες δεν λησμόνησαν τον άγιό τους κατά τη μετακίνηση. Στο ναό του Αγίου Σωζομένου, εντός του ιερού, τοιχογράφησαν τον Άγιο Τυχικό, ως επίσκοπο, δίπλα από τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο. Σημειωτέον ότι αρχαιότερη τοιχογραφία του αγίου, του 12ου αιώνα, βρίσκεται στο ιερό του ναού της Παναγίας της Ασίνου.

Τοιχογραφία: Οι Άγιοι Τυχικός και Στέφανος, Παρεκκλήσιο Αγίου Σωζομένου

Αισθανόμενος ότι οφείλουμε, εμείς οι σύγχρονοι, να συνεχίσουμε τη φιλότιμη στάση που είχε πάντοτε ο λαός μας απέναντι στους αγίους, ανταποδίδοντάς τους τιμή και ευχαριστία για τις τόσες τους ευεργεσίες, είχα από τότε τη σκέψη ότι η τιμή και η ευλάβεια προς τον Άγιο Απόστολο Τυχικό θα έπρεπε να συνεχιστεί στην περιοχή της Γαλάτας. Με χαρά μάλιστα διαπίστωσα ότι τη σκέψη που είχα για την οικοδόμηση ενός νέου ναού προς τιμήν του αγίου, στην ίδια εκείνη περιοχή της Έσω Γαλάτας όπου βρισκόταν ο παλιός του ναός, τη συμμερίζονταν ένθερμα και οι κάτοικοι της Γαλάτας.

Όπως φαίνεται και από τον ανά χείρας βίο, ο απόστολος Τυχικός ήταν ένας εκ των Εβδομήκοντα Αποστόλων του Κυρίου, όπως και ο Απόστολος Βαρνάβας. Παρόλο που το όνομά του έχει συνδεθεί στενά με την Κύπρο, αφού υπήρξε ο πρώτος Επίσκοπος Νεαπόλεως-Λεμεσού, οι ναοί του στη νήσο μας, αλλά και σ’ ολόκληρη την Ορθοδοξία, είναι ελάχιστοι. Θα λέγαμε ότι είναι ένας κρυμμένος και ταπεινός Απόστολος. Που μπορεί να μην είχε μέχρι σήμερα μεγάλη φήμη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υστερεί σε αποστολική χάρη όλων των υπολοίπων Αποστόλων.

Η παρουσία του Αποστόλου Τυχικού στην περιοχή Γαλάτας και ευρύτερα της Σολέας, αποτελεί μια όλως ιδιαίτερη χάρη που συνδέεται με την παρουσία και άλλων αποστόλων και μετέπειτα αγίων. Κατά μυστηριώδη εύνοια της Θείας Προνοίας, η περιοχή ανεδείχθη σε τόπο αγιοτόκο και αποστολικό. Ο χαρακτήρας αυτός, τεκμηριώνεται μέσα από ιστορικά ίχνη και μαρτυρίες,  τα οποίακατά αγαθή συγκυρία,επιβεβαιώνονται και από τοπικές παραδόσεις. Όλα αυτά μας οδηγούν στην παρουσία και το πέρασμα πολλών αγίων και αποστόλων στην περιοχή Σολέας και ειδικά της Γαλάτας. Τι γύρευε, όμως, ο Άγιος Τυχικός στην Γαλάτα;  Ή, ακόμα, τι γύρευε στα Μέσανα της Πάφου, ή τι γυρεύει στο λόφο της Αγίας Φύλας παρά τη Λεμεσό;

Κατά μία εκδοχή παρά την σημερινή Γαλάτα βρισκόταν μια άλλη κώμη, η Λαμπαδιστός ή Λαμπαδού, που δυστυχώς οι σκληροί αιώνες που ακολούθησαν έσβησαν τα ίχνη της, η οποία διαδραμάτισε κομβικό ρόλο όχι μόνο στη θεμελίωση και στερέωση της Μητροπόλεως των Σόλων και μετέπειτα Μόρφου, αλλά και στη διάδοση του κηρύγματος του Χριστού σ’ ολόκληρη τη νήσο μας. Τοπική παράδοση τοποθετεί την Λαμπαδού πλησίον της Γαλάτας. Μάλιστα στην περιοχή υπάρχει βουνοκορφή την οποία μέχρι σήμερα οι κάτοικοι ονομάζουν «μούττη της Λαμπάδας».

Η Λαμπαδού συνδέεται έντονα με την πρώτη αποστολική περιοδεία, αφού οι Απόστολοι Παύλος, Βαρνάβας και Μάρκος, κατά την πρώτη τους άφιξη στην Κύπρο, συνάντησαν εδώ τον Ιεροκλή, πατέρα του Αγίου Ηρακλειδίου. Οι Απόστολοι πέρασαν από τη Λαμπαδιστό, και εκεί ζήτησαν από τον πατέρα τού Αγίου, Ιεροκλέωντα, που ήταν ιερέας των ειδώλων, να τους υποδείξει  τον δρόμο προς το Τρόοδος (χιονώδες όρος). Αυτός τους έδωσε τον γυιό του για οδηγό. Καθ` οδόν  οι Απόστολοι κατήχησαν τον Ηρακλέωνα και τον βάπτισαν στον ποταμό Σέτραχο  της Μαραθάσας. Σχετική με το γεγονός αυτό είναι και η ύπαρξη του ναού του Αγίου Ηρακλειδίου στον Καλοπαναγιώτη καθώς και η παράδοση που θέλει το βαπτιστήριο του αγίου στον παρακείμενο ποταμό Σέτραχο.

Όμως η Λαμπαδού είχε την τύχη να υποδεχτεί τους Αποστόλους Βαρνάβα και Μάρκο και κατά τη δεύτερη αποστολική τους περιοδεία στο νησί. Αφού κατέ­πλευσαν στον Κορμακίτη, οι δύο Απόστολοιπέρασαν από διάφορα άλλαμέρη της πεδινής περιφέρειας Μόρφου κατευθυνόμενοι προς τα μέρη της Σολέας και έφτασανστη Λαμπαδού. Από εκείπήγαν στην Πάφο και σε άλλες πόλεις της Κύπρου με κατάληξη τη Σαλαμίνα.

Άγιος Τυχικός, έργο: Αρχιμ. Αμβροσίου

Μετά το μαρτύριο του Βαρνάβα, ο Μάρκος, συνοδευόμενος από τους Αγίους Τίμωνα —ο οποίος καταγόταν από τη Λαμπαδού— και Ρόδωνα ήλθαν στην αρχαία κώμη του Λιμνίτη. Εκεί βρήκαν τον Άγιο Αυξίβιο, τον οποίο ο Μάρκος κατήχησε, βάπτισε και χειροτόνησε πρώτοΕπίσκοπο των Σόλων.

Σύμφωνα με αρχαίες πηγές και με το Βίο τον Αγίου Αυξιβίου, μετά το μαρτυρικό θάνατο του Βαρνάβα, ο Ευαγγελιστής Μάρκος πήγε προς συνά­ντηση του Παύλου στην Έφεσο, στον όποιο διη­γήθηκε το μαρτυρικό τέλος του θείου του και τα όσα αφορούσαν τη νεοσύστατη Εκκλησία της Κύπρου. Επειδή λοιπόν δεν υπήρχε άλλος Από­στολος να διδάσκει στην Κύπρο, ο Παύλος απέστει­λε τους συνεργάτες του Αποστόλους Επαφρά και Τυχικό, προς τον μόνο τότε Επίσκοπο της νήσου, Άγιο Ηρακλείδιο—ο οποίος επίσης καταγόταν από τη Λαμπαδού—, με εντολές να καταστήσει συγκεκριμένους επισκόπους στις πόλεις της Κύπρου. Σύμφωνα με την εντολή του Αποστόλου Παύλου, ο Απόστολος Τυχικός έγινε ο πρώτος Επίσκοπος Νεαπόλεως-Λεμεσού, ενώ ο Επαφράς Επίσκοπος Πάφου. Ειδικότερα, ως προς την Εκκλησία των Σόλων, ο Παύλος έγραψε στον Ηρακλείδιο να βρει τον Ρωμαίο Αυξίβιο και αυτόν να θέσει εκεί Επί­σκοπο, αλλά να μη τον χειροτονήσει, επειδή είχε ήδη χειροτονηθεί από τον Μάρκο.

Βλέπουμε λοιπόν με κατάπληξη και θαυμασμό πόσους μυστικούς δεσμούς έπλεξε η Θεία Πρόνοια γύρω από την περιοχή της Γαλάτας: Η Λαμπαδού δέχεται τους Αποστόλους Βαρνάβα και Μάρκο. Ο πρώτος ιδρύει την Εκκλησία της Κύπρου και ο δεύτερος χειροτονεί τον πρώτο Επίσκοπο Σόλων.  Στο Λιμνίτη, κατά τη χειροτονία του Αγίου Αυξιβίου, ο Μάρκος συνοδεύεται από τον Άγιο Τίμωνα που κατάγεται κι αυτός από τη Λαμπαδού. Τον Άγιο Αυξίβιο, τον εγκαθιστά ως Επίσκοπο των Σόλων ένα άλλο τέκνο της Λαμπαδούς, ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου, ο Άγιος Ηρακλείδιος. Η απόφαση αυτή έρχεται κατευθείαν από τον Απόστολο Παύλο, μέσω του Αποστόλου Τυχικού. Έτσι, ο Άγιος Τυχικός, συνδέει την Εκκλησία των Σόλων, μέσω του Αγίου Ηρακλειδίου και με τον Απόστολο των Εθνών.

Εικόνα Αγίου Στεφάνου και Αγίου Τυχικού, 14ος αι.

Η αγιοτόκος Λαμπαδού συνεχίζει να καλλιεργεί στα γόνιμα χώματά της και στα βυζαντινά χρόνια τον σπόρο του Θείου Λόγου, δίνοντας αγλαούς καρπούς, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής. Ο Ρώσος μοναχός Βασίλειος Μπάρσκι, ο οποίος επισκέφθηκε τη Σολέα στα 1735, αναφερόμενος στην προσωνυμία του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή, μας πληροφορεί: «ονομάσθη Λαμπαδιστής εκ του χωρίου ‘Λαμπαδούς’ όπου εγεννήθη ο άγιος, ως αναφέρεται εν τη βιογραφία του. Το χωρίον έχει τώρα εγκαταλειφθεί, ως διεπίστωσα όταν ήμην εις την Σολέαν…» (Κυπριακ. Σπουδές, ΚΑ’, 1957). Σύμφωνα με τον Μπάρσκι λοιπόν, το 1735 υπάρχουν ακόμα κατάλοιπα της Λαμπαδούς, στη Σολέα.

Όλα τα ανωτέρω μας θέρμαναν το ενδιαφέρον και μας έδωσαν ώθηση να αναβιώσουμε την ευσέβεια προς το πρόσωπο του Αγίου Αποστόλου Τυχικού ανοικοδομώντας την εκκλησία του στην περιοχή της έσω Γαλάτας. Για λόγους ιστορικής συνεχείας, προχωρήσαμε στη θεμελίωση του ναού δίπλα από τα ερείπια της παλαιάς εκκλησίας του αγίου, σε τεμάχιο γης που ευγενώς δώρησε η κυρία Ελένη Σάββα. Παράλληλα αναθέσαμε και στον αγιογράφο της Μητροπόλεώς μας, τον Αρχιμανδρίτη Αμβρόσιο, την αγιογράφηση της εικόνας του αγίου.

Ο άγιος ευαρεστήθηκε φαίνεται από τις ενέργειες αυτές. Στις παραμονές της θεμελίωσης του ναού του, φανέρωσε το πρόσωπό του με τον εξής τρόπο: Εκείνες τις μέρες κάναμε συντήρηση κάποιων παλαιών εικόνων. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και μια πολύ μεγάλη εικόνα, που όμως ήταν μαυρισμένη τελείως, η οποία φυλασσόταν στο γυναικωνίτη του ναού της Παναγίας στη Γαλάτα. Δεν περιμέναμε πως θα περιείχε οποιαδήποτε απεικόνιση. Όμως, άλλα βλέπουν τα δικά μας τα μάτια και άλλα κρύβει ο Θεός. Δέκα μέρες πριν από τη θεμελίωση του ναού του αγίου, οι συντηρητές έφεραν την εικόνα στη Μητρόπολη, αυτό το μαυρισμένο ξύλο, και έκπληκτοι είδαμε ότι με την αφαίρεση της μαυρίλας φανερώθηκαν δύο άγιοι: Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος και δίπλα του ο Απόστολος Τυχικός, που είναι τοιχογραφημένοι και στον ναό του Αγίου Σωζομένου. Η φορητή εικόνα είναι του 14ου αιώνα.

Τοιχογραφία: Η Ανάληψη του Χριστού, έργο: Αρχιμ. Αμβροσίου

Με τη βοήθεια του Θεού και του αγίου, ολοκληρώσαμε το ναό και την τοιχογράφησή του την ποία ανέλαβε ο αγιογράφος της Μητροπόλεώς μας, ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος. Κρατήσαμε και τις δύο εικόνες, τόσο την παλαιά όσο και τη νέα, ως σημείο ενώσεως της ευλαβείας των προγόνων με τη σύγχρονη ευλάβεια που αναβιώνει έναντι του αγίου στην περιοχή.

Ο ναός θεμελιώθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2002. Πρόκειται για μονόκλιτο ναό δικής μου αρχιτεκτονικής εμπνεύσεως, με τρεις πτέρυγες στεγασμένες από δίρριχτη στέγη. Το αρχιτεκτονικό ύφος του ναού δανείζεται στοιχεία από τρία σημαντικά μνημεία που βρίσκονται στο ορεινό μέρος της Μητροπολιτικής μας περιφέρειας, από την Παναγία της Ποδύθου, τον Σταυρό του Αγιασμάτη και την Παναγία του Άρακα.

Ακολουθώντας την τοπική παράδοση, για την οικοδόμηση του ναού χρησιμοποιήσαμε ως μοναδικό υλικό τη γνωστή ηφαιστιογενή πέτρα του Τροόδους, την οποία δούλεψαν και έχτισαν με περισσή αγάπη και μαστοριά Πόντιοι τεχνίτες. Η στέγη έγινε από Σολιάτες ξυλουργούς. Το ξυλόγλυπτο εικονοστάσι τεχνουργήθηκε από τον Ανδρέα Χαραλάμπους που άντλησε έμπνευση από εκείνο της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή.

Τοιχογραφία: Οι Άγιοι Επίσκοποι Σόλων Ευάγριος, Στρατόνικος και Ευστάθιος, έργο: Αρχιμ. Αμβροσίου

Τα στασίδια είναι εμπνευσμένα από τον ναό του Σταυρού του Αγιασμάτη και κατασκευάστηκαν από τον ξυλογλύπτη Μάριο Ηλιάδη από τα Σπήλια. Οι φορητές εικόνες που κοσμούν το ναό φιλοτεχνήθηκαν δια χειρός του Μάριου Σταυρινού από το Τερσεφάνου. Τέλος, η ωραία φιλοκαλική τοιχογράφηση του ναού έγινε από τον Αρχιμανδρίτη Αμβρόσιο. Για πρώτη φορά μετά από 500 χρόνια, η τοιχογράφηση έγινε με την τεχνική της νωπογραφίας. Κατά παράκλησή μου στην τοιχογράφηση είναι παρόντες, για πρώτη φορά μαζί, όλοι οι ιεράρχες που αγίασαν στην Επισκοπή των Σόλων, οι Άγιοι Αυξίβιος, Ευάγριος, Ευστάθιος, Στρτόνικος, Επιφάνιος Επίσκοπος Σόλων, Θεοφάνης Επίσκοπος Σολίας, αναδεικνύοντας την ιστορικότητα του μέρους και το υπέρχρονον της αγιότητος. Σε προσκυνητάρι εντός του ναού, φιλοτεχνήθηκε επίσης εικόνα με τους πέντε αγίους της Γαλάτας, τους Αγίους Ηρακλείδιο, Τυχικό, Τίμωνα, Ιωάννη Λαμπαδιστή και Σωζόμενο. Οι τρεις εξ αυτών είναι γέννημα της Γαλάτας ενώ οι δύο τιμούνται.

Τη γενική επιστασία της ανοικοδόμησης είχαν δύο άνθρωποι που εδώ και χρόνια βοηθούν τα μέγιστα στην οικοδόμηση, ανακαίνιση και φιλοκαλία ιερών ναών στην μητροπολιτική μας περιφέρεια, ο εργολάβος Ιωάννης Χρυσάνθου και ο εργοδηγός Σάββας Φουσκωτός.

Θα ήθελα, επί τη ευκαιρία της εκδόσεως του βίου του Αγίου Τυχικού, να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς τον ευσεβέστατο ιερέα της Γαλάτας π. Κυριάκο Παπανικολάου, τους πρόθυμους Επιτρόπους της Εκκλησιαστικής Επιτροπής, καθώς και σε όλους τους κατοίκους της Γαλάτας που συνεισέφεραν και συνέβαλαν στην πραγματοποίηση αυτού του ωραίου έργου που συνδέει την ευσέβεια των παλαιών κατοίκων της περιοχής με εκείνη των σημερινών.

Μετά την ολοκλήρωσή του ναού, καθιερώσαμε δύο ετήσιες εορτές του Αγίου Τυχικού, στις 8 Δεκεμβρίου που είναι η μνήμη του Αποστόλου Τυχικού και στις 30 Ιουνίου που εορτάζεται η Σύναξις των Αγίων Αποστόλων, ως δείγμα ευχαριστίας για την πίστη που μας δώρισαν οι Απόστολοι.

Η αναβίωση της ευσέβειας και του ενδιαφέροντος προς τον Απόστολο Τυχικό στην περιοχή της Γαλάτας, είχε ως ευχάριστο αποτέλεσμα να παρατηρηθεί παρόμοια αναβίωση και στην περιοχή της Αγίας Φύλας στη Λεμεσό.

Ευτυχές σημείο αυτής της αναβίωσης θεωρώ και την προσπάθεια του κυρίου Μακάριου Παπαχριστοφόρου για έκδοση του παρόντος βίου του αγίου. Γι’ αυτό και απευθύνω τις ιδιαίτερες ευχές μου στον συγγραφέα, που με επιμέλεια ιστορεί στο βιβλίο αυτό το πρόσωπο και τον βίο του Αγίου Αποστόλου Τυχικού.

Εύχομαι όπως η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, φωτίζει και ενισχύει πάντας ημάς, δια του Αγίου Αποστόλου Αυτού Τυχικού.

*Πρόλογος στο βιβλίο: Μακάριου Παπαχριστοφόρου, Τυχικῷ τῷ Ἀποστόλῳ, Γαλάτα 2006

Ενθρόνιση

Λόγος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ.κ. Νεοφύτου κατά την Ενθρόνιση του στην προσωρινή έδρα της Μητροπόλεως Μόρφου στην Ευρύχου.

Άγιοι Αρχιερείς
Τίμιο Πρεσβυτέριο
Ευλαβής Διακονία
Κυρία Δήμαρχε της πόλεως Μόρφου
Κύριε Έπαρχε

Λαέ του Θεού περιούσιε,

Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού που καταξίωσε την ελαχιστότητά μου μιας τόσο μεγάλης χάριτος και δωρεάς. Ψήφω κλήρου και λαού, με τις αρχιερατικές ευλογίες του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου και των Αγίων Αρχιερέων της Ιεράς ημών Συνόδου ανέρχομαι σήμερα στον παλαίφατο θρόνο του Αγίου Αυξιβίου, πρώτου Επισκόπου Σόλων, και διάδοχος γίνομαι του πρώτου Επισκόπου Μόρφου κυρού Χρυσάνθου.

Ο θρόνος αυτός έχει την ιδιαιτερότητα να είναι πανάρχαιος αλλά και νεώτερος. Οφείλει την ύπαρξή του στον Άγιο Απόστολο Ευαγγελιστή Μάρκο, όταν εκεί, στην παραθαλάσσια περιοχή της κώμης του Λιμνίτη, εβάπτισε και χειροτόνησε πρώτον Επίσκοπον Σόλων το λόγιο και συνετό Αυξίβιο, Ρωμαίο στο γένος, ουρανοπολίτη στο φρόνημα. Έμελλε δε ο Άγιος ιεράρχης Αυξίβιος να είναι φωτιστής όλης της θεοσώστου επαρχίας των Σολίων.

Ο λόγος του Θεού που έσπειρε, καρπόν πολύ έφερε, καθ’ ότι και στις επτά Οικουμενικές Συνόδους οι Επίσκοποι των Σόλων ήσαν πάντοτε παρόντες, ορθοδοξούντες και ορθοτομούντες το λόγο της αληθείας. Λειτουργούσε η Επισκοπή των Σόλων μέχρι και το δέκατο τρίτο αιώνα, οπότε οι Φράγκοι κατακτητές μείωσαν τις δεκατέσσερις Επισκοπές της Κύπρου σε τέσσερις, ελπίζοντας έτσι να μειώσουν και το ορθόδοξο φρόνημα του λαού μας αλλ’ «εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες». Έμελλε δε ο θρόνος αυτός στη νεώτερη ιστορία του τόπου μας, να ανασυσταθεί, θεία επινεύσει του Εθνάρχου Μακαρίου του Γ’, στο πρόσωπο του αοιδίμου προκατόχου μας κυρού Χρυσάνθου, με τη φήμη του Μητροπολίτου Μόρφου και Προέδρου Σολέας.

Η Μητρόπολη της Μόρφου περιέρχεται ως άλλη Σκηνή του Μαρτυρίου από τόπου εις τόπον. Σκηνήτις εκκλησία, ενδημούσα και παρεπιδημούσα, αρχικά στη μεγαλόπρεπη Βασιλική των Σόλων, ύστερα στον περιλάλητο βυζαντινό Ναό του Αγίου Μάμαντος της Μόρφου και τώρα στο πάλαι ποτέ σχολείο της Ευρύχου, σπουδάζουσα την ταπείνωση, την υπομονή, την επιμονή και αναμονή. Σε διάφορα σκηνώματα η Επισκοπή της Μόρφου, πότε μεγαλόπρεπα, πότε ταπεινά. Όμως πάντοτε Επισκοπή. Αρκεί επί-σκοπό της να έχει πάντοτε τον αγιασμό.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε αγαπητοί μου αδελφοί, ότι όλες αυτές οι περιπέτειες της ιστορίας απεργάζονται τον αγιασμό μας, αρκεί πίσω από τα γεγονότα και τα πράγματα του κόσμου τούτου να βλέπουμε την πρόνοια του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Και ως έχει φανεί, μέσα στην πρόνοια του Θεού ήταν, να σηκώσει η ελαχιστότητά μου τον βαρύ Σταυρό της διαποίμανσης της Μητροπόλεως αυτής. Ο Θεός ομίλησε, και όλοι εμείς εκάναμε υπακοή στο άγιο θέλημά του.

Και αν βρίσκομαι τώρα ανάμεσά σας επί θρόνου δόξης και μαρτυρίου, ως δεσμώτης δεσπότης, βρίσκομαι μόνο και μόνο χάριν υπακοής. Και όπου υπακοή, εκεί ευλογία Κυρίου και «έλεος Αυτού έλθει εφ’ ημάς». Άκουσα την παρήγορη φωνή του Κυρίου: «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν». «Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται».

Γι’ αυτό και αποδέχθηκα την εντολή της Εκκλησίας και ήλθα προς εσάς, με πλήρη γνώση της πραγματικότητας και με βαθιά συναίσθηση ευθύνης και θυσίας που απαιτούνται από εμέ. Αναγνωρίζω πόσο άγιο και βαρύ είναι το έργο τούτο, το οποίο αναλαμβάνω από τη στιγμή αυτή που ανέρχομαι τις βαθμίδες του ιερού αυτού θρόνου, διότι γνωρίζω καλά τι ανεκτίμητη αξία έχει ενώπιον του Θεού η ψυχή και του τελευταίου ανθρώπου. Προς τις ψυχές σας έρχομαι. Και έρχομαι ιδιαιτέρως για τον καθένα. Ήδη η παρατεταμένη χηρεία του θρόνου πολλές πληγές έφερε στις ψυχές σας, αλλά έπρεπε ίσως να προηγηθεί ο επώδυνος τούτος χρόνος για να μπορέσουμε, μέσα σε ταπείνωση και ησυχία πολλή να ακούσουμε όλοι το θέλημα του Θεού και όχι των ανθρώπων.

Αυτές τις αίσιες ώρες των απαρχών της ταπεινής μου ποιμαντορίας, δεν έχω πρόθεση να επεκτείνω το λόγο με λεπτομερή έκθεση του προγράμματος το οποίο θ’ ακολουθήσω. Για τους Επισκόπους ένα πρόγραμμα υπάρχει: το αιώνιο πρόγραμμα της Εκκλησίας. Το πρόγραμμα αυτό στη βάση του είναι ασκητικό, στην εξέλιξή του λειτουργικό και στην κορύφωσή του αγιαστικό.

Κορυφαίος εμπνευστής αλλά και πρώτος σε εφαρμογή αυτού του προγράμματος πρέπει να είναι ο Επίσκοπος, για να λειτουργεί έτσι ορθόδοξα το Σώμα της Εκκλησίας. Εάν η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού, κεφαλή αυτού του Σώματος είναι ο Επίσκοπος, ο οποίος τελεί ως γνωστόν εις τύπον και θέση Χριστού.

Αν είναι τραγική η εικόνα ενός λαός χωρίς ποιμένα, άλλο τόσο και περισσότερο τραγική είναι η εικόνα του ποιμένα, του Επισκόπου χωρίς ποίμνιο, χωρίς ουσιαστική σχέση με το ποίμνιό του, με το λαό που του ενεπιστεύθη ο Αρχιποιμένας Χριστός. Είναι πολύ σημαντικό αγαπητοί μου να υπάρχει μεταξύ Επισκόπου και λαού σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης.

Για να υπάρχουν όμως αυτές οι σχέσεις απαιτείται από μεν τον Επίσκοπο να είναι απλός, λιτός στο βίο, απαιτείται να είναι προσηνής, δηλαδή προσιτός, προσκαρτερών εν τη προσευχή και τη υπομονή τον πονεμένο λαό της νήσου. Από δε το λαό απαιτείται σήμερα εμπιστοσύνη στους ποιμένες – Επισκόπους και λειτουργικό – ασκητικό ήθος. Μέσα από αυτό το ήθος της ασκήσεως, το ήθος της Θείας Λειτουργίας, μαθαίνουμε να περικόπτουμε τα πάθη μας, να αγαπούμε και να ερμηνεύουμε τους άλλους, ανακαλύπτοντας πίσω από κάθε πρόσωπο το πρόσωπο του Χριστού, και γίνονται έτσι τα «πάντα εν πάσιν Χριστός». Είναι απλά πράγματα αυτά, αλλά ας μη λησμονούμε ότι τα απλά πράγματα είναι τα πλέον αληθινά και σπουδαία. Και το μεγαλύτερο σφάλμα μας είναι ότι δεν αρχίζουμε από την αρχή και παραβλέπουμε τα απλά πράγματα και καταγινόμαστε σε λεπτομέρειες μέχρι που γίνεται η ζωή μας, όπως λέει και ο ποιητής, «μια ξένη φορτική».

Δεν είναι τυχαίο που σήμερα οι νέοι επιλέγουν ως τόπους λατρείας τα μοναστήρια που έχουν αυτές τις συνθήκες του μυστηρίου. Αυτό το κλίμα του μυστηρίου και της εσωτερικότητας είναι που πρέπει να μεταφέρουμε και στις ενορίες για να μην αδικούν οι ενορίες τον εαυτό τους ως διεκπεραιωτές θρησκευτικών καθηκόντων. Η ενορία πρέπει να γίνει ξανά ασκητικό, λειτουργικό κέντρο. Η προσευχή και η νηστεία, η λειτουργική και η φιλανθρωπική ζωή, αυτά είναι τα κύρια μέσα της Ορθοδοξίας, με τα οποία επιδρά αναγεννητικά πάνω στους ανθρώπους.

Μεγάλη ευλογία και βοήθεια και εμπέδωση αυτού του ασκητικού ήθους της Ορθοδοξίας, να είναι η επάνδρωση των Μονών της Μητροπόλεώς μας με μοναχούς και μοναχές. Είναι κρίμα, σε μια Μητρόπολη σαν την Ιερά Μητρόπολη Μόρφου, με τις αρχαιότερες και ωραιότερες βυζαντινές Εκκλησίες και Μονές, να απουσιάζει η ζωντανή ασκητική παρουσία των μοναχών, που σιωπηρά διαλαλούν «ο χρόνος του βίου τρέχει τι μάτην ταραττώμεθα».

Η μεγαλύτερή μου χαρά αλλά και αίσθηση πνευματικής ασφάλειας για τους κατοίκους της Μητροπόλεώς μας θα είναι η ίδρυση και λειτουργία τέτοιων ασκητικών κέντρων. Μέχρι τότε ο Επίσκοπος της επαρχίας αυτής θα προσπαθεί με τις λιγοστές του δυνάμεις αλλά και με πολλές ευχές Αγίων Γερόντων να είναι ο πρώτος μοναχός της Θεοσώστου Μητροπόλεως Μόρφου και το Επισκοπείο του, όπως το θέλει η Παράδοση της καθ’ ημάς Ανατολής, το πρώτο της Μοναστήρι.

Τα βυζαντινά μνημεία της Μητροπόλεώς μας θα γίνουν ένα από τα πλέον βασικά μας ενδιαφέροντα. Σε σύνολο εννέα εκκλησιών ανακηρυγμένων από την Ουνέσκο ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς οι οκτώ εκκλησίες βρίσκονται στη δικαιοδοσία της Μητροπόλεως Μόρφου, στα βουνά του Τροόδους. Αυτό το γεγονός καθιστά τη Μητρόπολη Μόρφου την πλέον βυζαντινή επαρχία και το Τρόοδος όχι απλά τόπο παραθερισμού αλλά Άγιο Τόπο και Όρος ΄Αγιον. Και αυτά δεν τα λέμε με πνεύμα καυχήσεως και κομπασμού αλλά με αίσθηση ευθύνης και αγωνίας.

Ευθύνης για τη συντήρηση , ανάδειξη και αξιοποίηση αυτών των μνημείων, τα οποία οι πρόγονοί μας εφύλαξαν σε χρόνους δίσεκτους, όταν «όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», και αγωνίας για τα μέσα, τους πόρους και τους ανθρώπους που απαιτούνται για να γίνουν όλα αυτά.

Έχουμε ανάγκη από το σοφό βυζαντινολόγο, τον ειδικό αρχαιολόγο, τον προσεκτικό συντηρητή, το φιλόκαλο εκδότη, το γενναιόδωρο χορηγό, τον ταπεινό ιερέα που θα ιερουργεί αυτά τα μνημεία, τον κατανυκτικό ψάλτη που θα ισοκρατεί τον ήχο των εικονιζομένων Αγίων, τον πιστό που θα συμπροσεύχεται στο Νάρθηκα του Λαμπαδιστή «συν πάσι τοις αγίοις». Τώρα και όχι αύριο πρέπει να δώσουμε δείγματα ελληνικότητας και Ορθοδοξίας και αν δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο πολιτισμό όπως εκείνον των Ρωμιών προγόνων μας, τουλάχιστον να διαφυλάξουμε αυτόν που βρήκαμε. Αυτά τα μνημεία εκφράζουν ένα πολιτισμό ελληνικού κάλλους και μέτρου, που φωτίζεται όμως από το φως της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Μας υπενθυμίζουν και μας παρηγορούν ότι είμαστε τέκνα φωτόμορφα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τώρα, αγαπητοί μου, δίνουμε εξετάσεις στην αδέκαστη ιστορία αν είμαστε φορείς αυτού του πολιτισμού και αυτής της Πίστεως αν είμαστε άξιοι να λειτουργήσουμε ξανά τον Άγιο Μάμαντα στη Μόρφου, αν είμαστε άξιοι να συντηρήσουμε και να αναστηλώσουμε τη Βασιλική του Αγίου Αυξιβίου στους κατεχόμενους Σόλους, την πρώτη Επισκοπή της Θεοσώστου Επαρχίας μας. Και εν πάση περιπτώσει «εάν οι άνθρωποι σιωπήσωσιν, οι λίθοι κεκράξονται».

Τα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Μητροπόλεως μας πρέπει να λειτουργήσουν, για να ενεργοποιηθεί έμπρακτα η φιλανθρωπία και η φιλαλληλία στις καρδιές των συγχρόνων ανθρώπων, σε μια εποχή όπου εψύγη η αγάπη των πολλών. Ένα τέτοιο ημιτελές Ίδρυμα, που περιμένει την αποπεράτωσή του εδώ και χρόνια, είναι το Γηροκομείο της Μητροπόλεως Μόρφου. Ίδρυμα που ξεκίνησαν τα φιλάνθρωπα αισθήματα του προκατόχου μας κυρού Χρυσάνθου. Η λειτουργία του Ιδρύματος αυτού και άλλων κατ’ οίκον υπηρεσιών που μπορεί να προσφέρει το Γηροκομείο στους ηλικιωμένους αδελφούς μας, θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο στη μνήμη του αοιδίμου Μητροπολίτη μας. Η βοήθεια όλων για την αποπεράτωση του έργου αυτού είναι άκρως απαραίτητη, γι’ αυτό και εύχομαι ο Άγιος Νεκτάριος που έχει την πνευματική επιστασία του έργου αυτού να εμπνεύσει γενναιόδωρα αισθήματα στις καρδίες όλων μας.

Στους πρόσφυγες αδελφούς μου της κατεχόμενης περιοχής Μόρφου και από αυτή την ιερά σκοπιά και έπαλξη απευθύνω πάλιν και πολλάκις την υπόσχεση ότι θα προσπαθήσω να είμαι κοντά στον πόνο και την αγωνία σας. Και τούτο όχι γιατί είμαι απλώς ο Επίσκοπός σας αλλά γιατί επιπλέον είμαι σαρξ εκ της σαρκός και οστούν εκ των οστέων σας. Πρόσφυγας και εγώ από την ίδια γη της Μόρφου, που εκείνο το πρωινό της 14 ης Αυγούστου 1974 διεκόπησαν τα εφηβικά μου όνειρα εκεί στο πατρικό μου σπίτι, δίπλα από το πετρόκτιστο καμπαναριό του Αρχαγγέλου στην Άνω Ζώδια. Τέτοια μέρα και ώρα, εσπερινό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, πηγαίναμε κάθε χρόνο στο χωριό της μητέρας μου, στο πανηγύρι της Κάτω Ζώδιας, στο πανηγύρι του Σταυρού, και σήμερα παραδόξως γίνονται όλα τα τελούμενα σύμβολα και εικόνες αναστάσεως.

Ο δεδιωγμένος πρόσφυγας της Μυροφόρου γης της Μόρφου ανέρχεται στο σταυροχάρακτο θρόνο της, για να υποσχεθεί ενώπιον Θεού και ανθρώπων ότι δεν θα δώσει ανάπαυση στον εαυτό του παρά μόνο όταν κτυπήσει ξανά η καμπάνα του Αρχαγγέλου της Ζώδιας, υψωθεί ξανά η καμπάνα του Αρχαγγέλου της Ζώδιας, υψωθεί ξανά ο Τίμιος Σταυρός και βαδίσουμε και πάλι στην πόλη του Αγίου Μάμαντος του Μυροβλήτη. Να μυροβλήσει η ψυχή μας που βρήκε ξανά την εστία της, τον επίγειο παράδεισό της.

Θα ήθελα αυτές τις ιερές στιγμές να απευθύνω στο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυρηνείας Παύλο – που και αυτός προσδοκά την αναστάσιμη καμπάνα του Αρχαγγέλου στην Κερύνεια – εκ μέρους του κλήρου και του λαού της επαρχίας μας τις θερμές μας ευχαριστίες για τη διετή διαποίμανση της Μητροπόλεώς μας.

Ευχαριστίες ακόμη απευθύνω και προς το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κιτίου Χρυσόστομο, εκ των χειρών του οποίου έλαβα τους δύο πρώτους βαθμούς της ιερωσύνης και κατά τη διάρκεια της μετανοίας μου σε Μονή της επισκοπικής του περιφέρειας ένοιωσα τη στήριξη και τη βοήθειά του, όπως επίσης και προς τον κλήρο και λαό της Μητροπόλεως Κιτίου για την άπλετη αγάπη με την οποίαν με περιέλαβε στη δεκαετή και πλέον παρουσία μου εκεί. Το ορθόδοξο, φιλομόναχο και φιλακόλουθο πνεύμα της κατά Κίτιον Εκκλησίας θα είναι για μένα γνώμονας και όραμα ζωής.

Σεβασμιώτατοι,

Κυρία Δήμαρχε, Κύριε  Έπαρχε,

Αγαπητοί μου,

Εισήλθα διάκονος στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Κοντού. Εισήλθα πρεσβύτερος στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου. Εισέρχομαι σήμερα Επίσκοπος στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ευρύχου. Ως Επίσκοπος όμως γίνομαι και πάλιν διάκονος, και μάλιστα διάκονος πάντων. Διάκονος που θεραπεύει τις πνευματικές και υλικές ανάγκες των ανθρώπων. Διάκονος που υπηρετεί την ενότητα και την καταλλαγή, διάκονος που εύχεται για τη σωτηρία του σύμπαντος κόσμου.

Στον Άγιο Γεώργιο, μάρτυρα της νίκης πάνω σε κάθε μορφή θανάτου, τροπαιοφόρο της αληθινής ζωής, προσεύχομαι να πρεσβεύει στον Θεό να αξιωθώ της αποστολής μου και καλήν απολογία να δώσω ενώπιον του Θεού για την αρχιερατική μου διακονία. Ηγαπημένε μου Άγιε Τροπαιοφόρε Γεώργιε, ερχόμενος σήμερα από τη Μονή Μαυροβουνίου στο Επισκοπείο της Ευρύχου, στη νέα έπαλξη που μ’ έταξε η Εκκλησία, με χαρά σε συναντώ και πάλι εδώ στο Μητροπολιτικό Ναό της κώμης ταύτης. «Μείνον μεθ’ ημών, ότι προς εσπέραν εστί και κέκλικεν η ημέρα». Εσύ, ο των πτωχών υπερασπιστής, συνέχισε σήμερα την άμαχο προστασία σου και γενού των αιχμαλώτων ελευθερωτής και της Μόρφου υπέρμαχος.

Π. Σεραφείμ Δημόπουλος: Μια σύγχρονη προφητεία που επαληθεύτηκε! Θα κλείσουν μαγαζιά και θα απολυθούν υπάλληλοι

Πηγή: https://www.vimaorthodoxias.gr/

π. Σεραφείμ Δημόπουλος: Κάποιος ιερέας πήγε και είπε στον π. Σεραφείμ Δημόπουλου ότι έχουμε καλόν Αρχιεπίσκοπο τον μακαριότατο Χριστόδουλο (Παρασκευαΐδη, από την Ξάνθη, 1939-2008) και αυτός απάντησε: «Καλός, είναι! Ανακατεύεται στα ποδάρια των πολιτικών· αλλά, να ξέρεις, δεν θα ζήσει πολλά χρόνια!».

Και, πράγματι· ενώ ήταν υγιής ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ξαφνικά σε λίγο «αρρώστησε» και εκοιμήθη…

Το 2007 ο π. Σεραφείμ Δημόπουλος, σε μία συζήτηση αποκάλυψε τα εξής σε πνευματικό του τέκνο (τον π. Παύλο Τσουκνίδα): «Έρχεται, όπου νά ’ναι, μεγάλη κρίση στην Ελλάδα. Θα κλείσουν μαγαζιά, θα απολυθούν υπάλληλοι, θα κλείσουν μαγαζιά και επιχειρήσεις. Μη ρωτάς τι πείνα έρχεται! Πάνε αυτά που ήξεραν (εξαλλοσύνες, σπατάλες, καλοπέραση…)! Το ψωμί, τώρα το πετάνε! Όμως σ’ αυτήν την κρίση που έρχεται -θα είναι παγκόσμια βέβαια- αλλά στην Ελλάδα θα είναι μεγαλύτερη· θα πουν το «ψωμί–ψωμάκι»! Δουλειές, δεν θα υπάρχουν. Έρχεται φτώχεια και πείνα, πάτερ Παύλε! Σου το λέω, να το ξέρεις!».

Ασκητές μέσα στον κόσμο, Τόμος Β΄, σελ. 374, 375.

Митрополит морфски Неофит: „Господе Исусе Христе помилуј нас и цео Твој свет“ (30.11.2021)

Литургијска беседа на празник Светог Апостола Андреја у истоименом храму, Никитари, Митрополија морфска, 30.11.2021.

Многе и благословене године и вама, и нека бисмо у добру дочекали Рођење Христово! 

Ви који се молитвено обраћате Христу и Пресветој Богородици, додајте и ову молитву, те је што чешће и сваког тренутка, понављајте: „Господе Исусе Христе помилуј цео Твој свет“ или још боље: „Господе Исусе Христе помилуј нас и цео Твој свет“. Христос се много радује када се ми молимо за цео свет, а не само за себе, своје пријатеље и породицу. Постоје целе области на планети, цели народи, који не знају да је Господар живота и смрти Христос, односно да је Он Победник смрти, греха и ђавола. Док ми православни имамо праву веру – ево, управо сте чули да „нађосмо веру истиниту, клањајући се нераздељивој Тројици“ – има много света који нема истиниту веру. Они још увек верују, попут античких идолопоклоника, у идоле, врачаре и демоне. 

Ми које је Господ обдарио „благословеним Царством Оца и Сина и Светога Духа“, никада не можемо бити сирочићи, ни по мајци ни по оцу! Господ Христос нам је даровао своје Тело и Крв да једемо и пијемо на отпуштење грехова и на живот вечни и дао нам своју мајку да буде и наша мајка. Чули сте да смо на литургији рекли: „Оче наш који си на небесима“. Отац Христов, који је на небесима, постаје и наш Отац уколико се причешћујемо његовим Сином и његовим Светим Духом. Тада кроз Сина, у Духу Светом, постајемо и ми чеда небеског Оца и нема ниједног сирочића међу нама! Нико не може да каже да је сам. Ниједан православни хришћанин није сам! Довољно је да буде бритког ума, да се смирава, да се моли, да пости колико може. 

Најважнија је молитва. Она је мобилни телефон који у сваком тренутку успоставља телефонску линију, повезује нас на фреквенцију неба. Било да хоћемо Бога Оца: „Оче мој небески, опрости ми“. Било да се обраћамо Христу, који је син Оца и Богородице Марије: „Господе Исусе Христе помилуј ме“ или Светом Духу: „Душе Свети, Душе Истине, очисти ме“…  Дух Свети је чистионица душе и тела од сваке погрешке и страсти, које сви имамо. Ако хоћемо да позовемо телефоном нашу Пресвету Богородицу, Мајку Божију: „Пресвета Богородице, спаси нас“, „Пресвета Богородице, покриј нас“, „Богородице Дјево, радуј се благодатна Маријо, Господ је с тобом. Благословена си ти међу женама и благословен је плод утробе твоје јер си родила Спаситеља душама нашим“… То је арханђелски поздрав, који је Арханђел Гаврило упутио Пресветој Богородици у часу Благовести, дакле у тренутку када је у Духу Светом зачела Сина и Логоса Божијег.     

Када овако чинимо, морамо уз то и да праштамо. Ако не опраштамо, наша фреквенција ће се изгубити без обзира на то шта говоримо – попут сигнала који се губи у овој области Короња и Кутрафас, када се спуштамо од Солеје… Уколико не праштамо, шта год да урадимо нећемо имати сигнал за небо. Иако се молиш, иако постиш, иако идеш у цркву и причешћујеш се, то причешће ће за тебе бити само хлеб и вино, а не Тело и Крв Христова! Ово нам је познато, али колико то заиста упражњавамо, зна само Бог и душа свакога од нас, и моја и ваша. 

Уз све ово што смо рекли, треба да придодамо и молитве светитељима. После Свете Тројице и Пресвете Богородице, молитву Светом Јовану Крститељу, који је већ вековима заштитник Никитарија: „Крститељу и Претечо Христов, заступај нас у молитвама“. После тога се молимо оним светитељима који су нам блиски пошто свако од нас има неког светитеља с којим је приснији од осталих, с којим је већи пријатељ. Као што је случај и са телефонима где су нам неки контакти међу омиљенима… Дакле, молите се овако: „Апостоле Христов Андреје, моли Бога за нас“. Ако волимо Светог Филумена, говоримо: „Свети пријатељу Христов Филумене, моли Бога за нас“ или било којег другог светитеља… Ја се молим Светом Авксивију: „Свети Авксивије, увећај моју веру“. Никада се немојте заситити вере, него увек је тражите још више. То нас уче Свети апостоли. Молимо се апостолу кога данас славимо: „Апостоле Христов Андреје, дометни нам вере“ (Лк. 17,5). То нас учи и Андрејев брат Петар, првоврховни апостол.  

Понављам, и са тим ћу завршити, оно што сам рекао на почетку беседе – догађаји се одвијају својим током, умножавају се болести, земљотреси, поплаве… Ратови су пред вратима у целом свету. И у свемиру. Рат није само онај који се води оружјем. Није само овај биолошки рат који се води помоћу вируса. Рат је и духовни, невидљиви. Сатана је задобио многа права над нашом планетом и људским родом. Чак и над нашом природном околином, коју хоће да спали тако да уместо зеленила свуда видимо само црнило.

Бог му то неће допустити ако ми наставимо да служимо наше свете литургије. Не само празничне као што је ова данашња, него и оне једноставне, свакодневне. Нарочито се захваљујем свима вама, свештеницима Митрополије морфске, који се лишавате свог сна да бисте свакодневно служили свете литургије (40 дана) до Божића – и не само тада него и за многе празнике – за свакодневне литургије на којима помињете имена живих и упокојених. Чим је почела литургија рекао сам Георгији, која је овде црквењак, да донесе свеће и један хлеб за живе и један за упокојене. Много је народа данас коме је неопходна молитва, много има и клирика и лаика, зато је Христу драго и угодно када види да отварамо своју душу и срце, своје сећање, да бисмо се молили не само за своје, него да будемо хришћани отворена срца, несебични, да се молимо и за своје непријатеље, за све народе: „Господе Исусе Христе помилу цео Твој свет“! 

Тада ћете осетити да је ваше срце испуњено, да игра од радости, да плаче од радости, да се смеје од радости, да ћути од радости. Литургија неће бити само споља, где су људи појци, него и литургија срдачна, умна, у срцу. Сва је мудрост у томе да ова литургија која се врши у храму, треба претходно да се одигра у срцу, тако да ум постане појац, а срце свештенослужитељ! То ваши и за мушкарце и за жене! Тада ћете осетити како је лепо Православље и каква је његова сладост, милина, радост, мир, чак и ако се сав свемир око вас руши. Нисмо равнодушни, нити нам је стало само до тога да нама буде добро, никако! Треба да истрајавамо у молитви: „Господе Исусе Христе помилуј нас и сав Твој свет“. 

Више од овога ми не можемо да учинимо. То препуштамо онима који могу, а то су светитељи и Пресвета Богородица. Притом не мислим на властодршце јер они немају намеру да ураде то што говори Христос. После ће Бог послати друге владаре који ће бити богољубиви. Послаће их Христос онда када буде Осми васељенски сабор. До тада ми ћемо се држати своје мале пастве, тако да у сваком селу, граду и парохији буде: „Благословено Царство Оца и Сина и Светог Духа“. И у срцу и у храму. Бог ће нас покривати и свакоме од нас ће открити своју вољу. Када жели да нас узме себи, кад год хоће, нека нас узме! Када имамо „срце скрушено и унижено“ (Пс. 50,19) и славимо Оца и Сина и Светог Духа, Богородицу и матер Светлости, као и светитеље, и када помињемо наше људе, и живе и мртве, можемо да кажемо: „Христе, дођи сутра да ме узмеш! Само да будемо заједно у вечном животу…“ Амин. Амин. Амин.      

Извор: https://youtu.be/BDDtpT_GQfk

Са грчког превела ©Валентина Аврамовић

Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως 1958: Ακολουθία του Νυμφίου Μεγάλης Τετάρτης. Ψάλλουν οι Κωνσταντίνος Πρίγγος και Θρασύβουλος Στανίτσας

Ακολουθία του Νυμφίου (αποσπάσματα – Κωνσταντινούπολη 1958). Ζωντανή ηχογράφηση από τον Πατριαρχικό ναό. Ακολουθία του Νυμφίου Μεγάλης Tετάρτης (Μεγάλη Τρίτη Εσπέρας).
 
Ψάλλουν ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Κωνσταντίνος Πρίγγος ( 1892 – 1964+) και ο Άρχων Λαμπαδάριος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Θρασύβουλος Στανίτσας (1910 -1987+), συνοδευόμενοι απο μικρούς Κανονάρχους.
 
1) Εις πολλά έτη Δέσποτα (Ήχος Β’)
2) Ιδού ο Νυμφίος (Αργόν)
3) Ιδού ο Νυμφίος (Σύντομον)
4) Πόρνη προσήλθε σοι (Αργόν Κάθισμα Μ. Εβδομάδος Ήχος Γ’)
5) Τον Νυμφώνα Σου βλέπω (Εξαποστειλάριον ήχος Βαρύς Εναρμόνιος)
6) Πάσα Πνοή (Ήχος Α’)
7) Αινείτε (Ιακώβου Αργόν Ήχος Α’)
8) Είς πολλά έτη Δέσποτα
9) Σέ τον της Παρθένου (Ιδιόμελον Ήχος Α’)
10) Το πολυτίμητον μύρον (Ιδιόμελον Ήχος Α’)
11) Ότε η αμαρτωλός (Ιδιόμελον Ήχος Α’)
12) Δοξαστικόν αποστίχων Μεγάλης Τετάρτης – Τροπάριον μοναχής Κασσιανής 9ος αι. – . Μέλος Πέτρου Πελοποννησίου 18ς αι. Ήχος Πλ. Δ’
 

Μητροπολιτικός ναός Ιασίου – Ρουμανία: Αγρυπνία προς τιμήν της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου (2018)

Ψάλλουν οι Ιωάννης Χασανίδης, η Χορωδία της Ιεράς Μονής Παναγίας Χαματούρα (Λίβανος) και η Βυζαντινή Ακαδημαϊκή Χορωδία Ρουμανίας.

Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως επί Αθηναγόρου – Εσπερινός Μεγάλης Παρασκευής (1961)

Ψάλλουν οι μακαριστοί άρχοντες Θρασύβουλος Στανίτσας και Νικόλαος Δανιηλίδης.
 
Η ηχογράφηση προέρχεται από το αρχείο της μουσικολόγου Laura Boulton.

Μητροπολίτης Ναϊρόμπι Κένυας Μακάριος: “Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα είναι σατανικά προκατασκευάσματα”

Μήνυμα αγάπης και ελπίδας έστειλε μέσω του Focus FM ο Σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης Ναϊρόμπι Μακάριος.

«Πρέπει να είμαστε προσηλωμένοι μόνο στο Θεό. Ίσως δοκιμάζεται η πίστη μας και είναι καιρός πλέον να αντιληφθούμε ότι μόνο εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, μπορούμε να σώσουμε την ανθρωπότητα. Αυτό περιμένει ο κόσμος. Έτσι το αισθάνομαι» είπε.

«Με μεγάλη αγωνία και θλίψη παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν. Είναι απαράδεκτα αυτά που διαδραματίζονται στη δική μας τη χώρα. Όχι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, παρά μόνο στην Ελλάδα. Είναι μία σατανική δικτατορία. Ο κάθε άνθρωπος έχει την ελευθερία του, το νου και τη γνώση που μας έδωσε ο Θεός και μπορεί να δράσει ανάλογα. Όλα αυτά που γίνονται είναι σατανικά προκατασκευάσματα», σημείωσε.

«Εδώ και  45 χρόνια αλωνίζω ολόκληρη την Αφρικανική ήπειρο. Τα τελευταία 2 χρόνια της πανδημίας, κάθε μέρα λειτουργώ και έρχεται τόσος κόσμος και κοινωνεί και παίρνουν ευχή και δεν φοβήθηκα. Εμείς κοινωνούμε από το ίδιο ποτήρι Σώμα και Αίμα Κυρίου. Και δεν έχουμε την παραμικρή υποψία, ούτε καν πέρασε από το νου των ανθρώπων, αν και οι κυβερνήσεις μιλάνε συνεχώς για μέτρα προστασίας. Εγώ δεν έχω φορέσει μάσκα εκτός από εκεί που είμαι υποχρεωμένος Σας δηλώνω κατηγορηματικά. Ο μόνος χώρος ο οποίος επιβάλει αυτά τα μέτρα είναι η Ελλάδα. Και λαμβάνει μέτρα κατά της εκκλησίας. Γιατί η εκκλησία είναι ο χώρος όπου ο άνθρωπος έρχεται να βρει τη σωτηρία και την καταφυγή του» πρόσθεσε.

«Κάποιοι  Μητροπολίτες στην Ελλάδα, υποστήριξαν ότι οι ανεμβολίαστοι ιερείς, δεν έχουν το Θεό μέσα τους. Αυτό είναι πιο σατανικό ακόμα. Απαράδεκτα πράγματα. 

Εμείς στηριζόμαστε μόνο στη Χάρη και το Έλεος του Θεού. Γι ΄αυτό ζούμε και επιβιώνουμε. Έτσι τουλάχιστον έχω μάθει 45 χρόνια τώρα που υπηρετώ την εκκλησία στο χώρο της Αφρικανικής ηπείρου. Ζούμε κάτω από την Σκέπη και την Ευλογία του Θεού, μέσω των μυστηρίων μας», ανέφερε.

«Πρέπει, όλοι μας, λόγω της ιστορίας μας και του ότι είμαστε συνδεδεμένοι με την Ορθόδοξη εκκλησία από την εποχή του Χριστού και των Αποστόλων,  να διατηρήσουμε την πίστη και την ελπίδα μας στο Θεό. Δεν υπάρχει καμία άλλη θεραπεία. Δεν πρέπει να υποκύψουμε σε αυτές τις καταπιέσεις σε εκείνους που έχουν τους λόγους τους να επιβάλουν στον κόσμο μας αυτό που επιθυμούν» δήλωσε χαρακτηριστικά.

«Η πανδημία είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί», είπε.

«Όλες οι  φυσικές καταστροφές μπορεί να είναι ένα μήνυμα για όλους εμάς που ακολουθούμε κοσμικές κατευθύνσεις» συμπλήρωσε. «Εγκαταλείπουμε το Θεό, τη μόνη σανίδα σωτηρίας μας. Όλα τα άλλα είναι προκατασκευάσματα του Σατανά. Αυτών οι οποίοι είναι εναντίον της εκκλησίας, ιδιαιτέρως της Ορθόδοξης», κατέληξε.

 
 
 

Γερόντισσα Γαλακτία: “βγάλε τὴ σκοτώστρα ποὺ ἔχεις στὰ σπλάχνα σου”!

Πηγή: https://orthodoxia.gr/2021/12/02/gerontissa-galaktia-vgale-ti-skotostra-poy-echeis-sta-splachna-soy/

Ὅταν στεροῦμαι κάτι τὸ ζητῶ ἀπὸ τὸν Χριστό.  Εἶμαι σίγουρη ὅτι θὰ ἔρθει.  Μετὰ ἀπὸ λίγο νάτο! 

Μαρτυρία Ἡρακλῆ Σταματάκη γιὰ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία

Τὴν Γερόντισσα Γαλακτία τὴν γνώρισα ἀρχὲς τοῦ 2007.  Τότε ἐγὼ καὶ ὁ κολλητός μου φίλος Ἀντώνης Μωραϊτάκης συνδεθήκαμε μὲ τὸν π. Ἀντώνιο.  Δὲν ξέρω τί νὰ πρωτοπῶ.  Ὅλα ἔχουν γραφτεῖ σὲ ἄλλες διηγήσεις, ὅλα τὰ ὑπογράφω γιατί τὰ ‘ζησα, ὅλα εἶναι ἀληθινότατα.  Ἐπειδὴ εἴμαστε πολὺ κοντά της, σχεδὸν κάθε μέρα μαζί, πολλὲς φορὲς καὶ δύο φορὲς τὴ μέρα, εἶδα, ἔζησα, ἄκουσα πάρα πολλά.  Κατ’ ἀρχὴν τὴν εἴχαμε μάνα μας.  Ἐκεῖ τρέχαμε κυρίως στὰ δύσκολα.  Ἐκείνη δὲν κρατοῦσε καμία ἀπόσταση ἀπὸ ἐμᾶς, ἤτανε μικρὸ παιδὶ στὴν καρδιά, γεμάτη ἀγάπη καὶ θυσία γιὰ ὅλους μας, χαρούμενη, πάντα μὲ ὄμορφα ἀστεῖα, πειραχτικὴ ἀλλὰ μὲ νόημα, μᾶς ἔκανε νὰ μὴ θέλομε νὰ φύγομε ἀπὸ δίπλα της.  Ἔβλεπε τὰ πάντα, μέσα μας, στὴ δουλειά μας, στὰ σπίτια μας, μᾶς τὸ ἔλεγε χωρὶς φωνὲς καὶ ἀγριάδες ὅταν κάτι δὲν τῆς ἄρεσε, ἄλλοτε πάλι μᾶς ἐπαινοῦσε γιὰ κάτι καλὸ ποὺ ἔβλεπε.  Ἐμᾶς, δὲν μᾶς σόκαρε, γιατί τὴν νοιώθαμε σὰν τὸ ποιὸ δικό μας ἄτομο, νοιώθαμε τὴν ἀγάπη τὴν μητρικότητά της, τὴν στοργή της.  Μία ἀλλιώτικη ζεστασιὰ νοιώθαμε κοντά της.  Ἤτανε αὐτὸ τὸ παράξενο: ἤξερες ὅτι τὰ βλέπει ὅλα, ἀλλὰ δὲν σὲ ἔνοιαζε γιατί τὴν ἔνοιωθες μάνα, ἕνα ἀσκὶ ἀγάπη ποὺ δὲν ἄδειαζε ποτέ.

Ὁ ἐγωισμός, ἡ ἐπίδειξη, ἡ περιαυτολογία ἦταν μακριὰ ἀπὸ αὐτὴν τελείως.  Οὔτε στὴ σκέψη.  Κυρίως ἡ κατάκριση.  Ἦταν ὅ,τι ἐμίσησε πιὸ πολὺ στὴ ζωή της.  Τὰ ἔδινε ὅλα.  Διακριτικὰ καὶ κρυφά.  Ἂν μαθεύονταν ἡ ἐλεημοσύνη της στενοχωριόταν πολύ.  Αὐτὰ ὅμως δὲν μένουν κρυφὰ καὶ ὅλοι εἶχαν νὰ λένε, ὅτι δὲν ἀφήνει τίποτα στὸ σπίτι της.  Ὅσο, ὅμως, ἔδινε, τόσο εἶχε.  Ἔλεγε:  «Ὅταν στεροῦμαι κάτι τὸ ζητῶ ἀπὸ τὸν Χριστό.  Εἶμαι σίγουρη ὅτι θὰ ἔρθει.  Μετὰ ἀπὸ λίγο νάτο!  Καμιὰ φορὰ, τὸ καθυστερεῖ. Τοῦ λέω: τί μοῦ τὸ καθυστερεῖς Κύριε ἀφοῦ ξέρω ὅτι θὰ μοῦ τὸ στείλεις! Καὶ Ἐσὺ ξέρεις ὅτι δὲν θὰ ἀλλάξω σκέψη! Μετὰ νάτο! Μία μέρα εἶχα ἐπιθυμία νὰ φάω ἀσκορδουλάκους (βολβούς). Ἦταν μεγάλη Σαρακοστή.  Τὸ ζήτησα στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ.  Μετὰ ἀπὸ λίγο ἦρθε μία γυναίκα Πομπιανὴ καὶ τοὺς κρατοῦσε! Δὲν ἦταν γειτόνισσα, οὔτε εἴχαμε στενὲς σχέσεις.  Μοῦ εἶπε: «Συγγνώμη γι’ αὐτὸ πού σοῦ ‘φερα. Τὴν ὥρα ποὺ τοὺς μαγείρευα, μοῦ ἦρθε ἡ σκέψη νὰ δώσω κάπου.  Καὶ ἦρθε μέσα μου, μία φωνή: Στὴ Γαλάτεια!». Τῆς ἐξήγησα τί εἶχε προηγηθεῖ, ὅτι τὸ ζήτησα στὴν προσευχή μου καὶ δόξασε τὸν Θεὸ».

Μᾶς συμβούλευε ὄμορφα καὶ ἁπλὰ πῶς νὰ ζοῦμε.  Ἤθελε νὰ ἔχουμε ἀβλαστήμητο στόμα, ὅπως ἔλεγε, μὲ συνεχῆ δοξολογία στὸ Θεὸ ποὺ μᾶς φροντίζει καὶ μᾶς κυβερνᾶ. Δὲν ἤθελε διαβολοστέλματα καὶ ἀναθέματα, γιατί γινόμαστε, ἔλεγε, συνεργάτες τοῦ δαίμονα, καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἀφαιρέσουμε κάτι ἀπὸ τὸν Χριστὸ ποὺ δημιούργησε καὶ κυβερνᾶ τὰ πάντα καὶ νὰ τὸ δώσουμε στὸν ἐλεεινὸ σφετεριστή.  Ἔτσι, μᾶς θεωρεῖ δικούς του καὶ μᾶς κυριεύει.  Μιλοῦσε πολὺ γιὰ τὴν ταπείνωση, τὴν σιωπή, τὴν κρυφὴ ἐλεημοσύνη (ἐν κρυπτῶ ἔλεγε), τὴν συγχώρεση, τὴν ἀγάπη.  Ἅμα τὰ ἔχετε αὐτά, ἔλεγε, θὰ ἔρθουνε καὶ ὅλα τὰ ἄλλα.  Τὴν ἄκουσα πολλὲς φορὲς νὰ λέει, ὅτι προσευχήθηκε μὲ πόνο γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση τοῦ κόσμου καὶ τῆς φανέρωσε ὁ Χριστός, ὅτι θὰ ἔρθουνε δύσκολα ἀπὸ τὶς βλαστήμιες, τὰ μάγια, τὴν σκληροκαρδία τῶν ἀνθρώπων, τὶς ἔχθρες, τὰ μίση, πιὸ πολὺ ὅμως ἀπὸ τὶς  «βρωμιὲς τῶν κρεβατιῶν ποὺ δὲν τὶς κάνουν οὔτε τὰ ζῶα» ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγε, καὶ ἀπὸ «τὰ φονικὰ τῶν ἀγέννητων παιδιῶν».

Τώρα ποὺ ἦταν στὸ κρεβάτι, ἂν κάποια τὴν πλησίαζε ποὺ εἶχε πάνω της αὐτὸ ποὺ λένε «σπιράλ», τὸ ἔβλεπε καὶ τῆς ἔλεγε:  «βγάλε τὴ σκοτώστρα ποὺ ἔχεις στὰ σπλάχνα σου»!  Τώρα, κάποια περιστατικὰ ποὺ ἔχω ξεχωρίσει, εἶναι τὰ παρακάτω ποὺ θὰ ἀναφέρω.  Δὲν εἶναι βέβαια τὰ μοναδικὰ ἀλλὰ εἶναι μία ἔνδειξη, τοῦ τί ζήσαμε κάθε μέρα:

  • Πρωτοχρονιὰ τοῦ 2010. Ξημερώματα, γύρω στὶς 5 π.μ. ἂν θυμᾶμαι καλὰ τὴν ὥρα, ἄρχισε νὰ μᾶς τηλεφωνεῖ σὲ ἕνα ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά της! Πρῶτα τὸν π. Ἀντώνιο, τὸν Ἀντώνη, ἐμένα, τὴν Σούλα Χατζάκη, τὴν Νεκταρία Νεονάκη κ.ἄ.  Δὲν τὸ συνήθιζε.  Ὅλους μᾶς ξάφνιασε γιατί νὰ τὸ κάνει αὐτὸ τόσο νύχτα.  Μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία μαζευτήκαμε ὅλοι στὸ σπίτι της.  Ἦταν καλά, ἀλλὰ σκεφτική καθώς μᾶς ὑποδέχτηκε.  Σὰν κάτι νὰ περίμενε.  Πῆρε κάποια στιγμὴ ἕνα μάτσο κεριά, καὶ ἀνέβηκε στὴν ἀγαπημένη της γειτόνισσα, στὴ διπλανὴ ἐκκλησία τῆς Ὁσίας Εἰρήνης τῆς Χρυσοβαλάντου.  Ἐκεῖ περνοῦσε ὥρα πολλὴ κάθε μέρα. Τὴν περιμέναμε.  Ὅταν γύρισε, ἦταν ἄσπρη ἀπὸ πόνο στὴν κοιλιὰ καὶ ἕσφιγγε τὰ χείλη της γιὰ νὰ μὴ φωνάξει.  Τὴν μετέφερα ἐγώ, ἡ σύζυγός μου καὶ ὁ πάτερ Ἀντώνιος στὸ Κέντρο Ὑγείας Μοιρῶν.  Ἔκαναν τὶς πρῶτες ἐξετάσεις καὶ διαπίστωσαν ὅτι ἦταν ἡ χολή της.  Ἔπρεπε νὰ μεταφερθεῖ ἐπειγόντως μὲ τὸ ἀσθενοφόρο στὸ Ἡράκλειο.  Ἐκείνη, ὅταν τὸ ἄκουσε, ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ εἶπε:  «σὲ παρακαλῶ Ἀρχιστράτηγέ μου Μιχαήλ, πήγαινε νὰ ξυπνήσεις τὸν Ἀνδρέα νὰ εἶναι ἕτοιμος τώρα ποὺ θὰ τὸν φωνάξουν.  Δὲν ἀντέχω τοὺς πόνους».  (Ἀνδρέας Ζωγραφάκης ἀπὸ Ζαρό. Ἀγαπημένο της παιδί.  Ὑπάλληλος τοῦ ΕΚΑΒ.  Τοὺς εἶχε πάρει ὁ ὕπνος ἐκείνη τὴν ὥρα, αὐτὸν καὶ ἕνα συνάδελφό του στὸν τομέα ΕΚΑΒ Μοιρῶν ὅπου ἐφημέρευαν ἐκεῖνο τὸ πρωί).  Ὁ Ἀνδρέας ξύπνησε ἀπὸ ἕνα ἐπίμονο χτύπημα στὸ τζάμι.  Πετάχτηκε καὶ δὲν εἶδε κανένα.  Ρώτησε τὸν συνάδελφό του, ποὺ ὡστόσο ξύπνησε κι αὐτὸς καὶ τοῦ εἶπε ὅτι δὲν ἄκουσε κάτι.  Ὅταν τοὺς κάλεσαν, ἦταν στὸ αὐτοκίνητο.  Σὰν κάτι νὰ περίμεναν.  Ὅταν εἶδαν τὴν Γερόντισσα, ἔπαθαν σόκ.  Ὁ Ἀνδρέας τὴν συνόδευε πίσω ποὺ ἦταν ξαπλωμένη.  Τοῦ εἶπε ὅτι ἔστειλε τὸν Ἀρχάγγελο νὰ τὸν προετοιμάσει.  Τοῦ εἶπε ἀκόμη, ὅτι εἶχε δεῖ τὰ πάντα ποὺ τῆς συνέβαιναν ἐκείνη τὴν ὥρα καὶ αὐτὰ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συμβοῦν στὸ Νοσοκομεῖο!  Ὅμως θὰ ἔχει καλὸ τέλος ἡ περιπέτειά της.  Πίσω ἀπὸ τὸ μεταφορικό τοῦ ΕΚΑΒ, ἀκολουθούσαμε ἐγώ, ὁ π. Ἀντώνιος καὶ ὁ Ἀντώνης.  Ὅταν φθάσαμε στὰ Ἐπείγοντα, μᾶς εἶπε: «Νά…ὅλες αὐτὲς τὶς εἰκόνες, τὰ σκηνικά, τοὺς ἀνθρώπους, τὰ εἶχα δεῖ πρὶν λίγες μέρες».  Ἀργότερα, διαπιστώθηκε ὅτι εἶχε ἀναφέρει τὴν περιπέτεια ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τῆς συμβεῖ σὲ Μητροπολίτη ἀπὸ τὴν ἀπάνω Ἑλλάδα ποὺ μιλοῦσαν κάθε μέρα στὸ τηλέφωνο καὶ στὴν Κατίνα τὴ Βοριάδαινα ὅπως τὴν λένε στὴν Πόμπια, ποὺ ἦταν στενὴ φίλη της.  Γνώριζε ὁπωσδήποτε ὅτι θὰ τὸ πάθαινε τὸ πρωὶ τῆς Πρωτοχρονιᾶς, γι’ αὐτὸ μᾶς ξύπνησε τὰ ξημερώματα μὲ τὰ τηλεφωνήματά της.  Ἤθελε νὰ προλάβει νὰ μᾶς εὐχηθεῖ.  Αὐτὸ ἔγινε μόνο τότε.  Δὲν τὸ εἶχε κάνει ποτέ, οὔτε τὸ ξανάκανε ποτέ.  Τὴν χειρούργησε ὁ γνωστός της καὶ ἀγαπητὸς χειροῦργος Βασίλης Κουτσούμπας.  Μετεγχειρητικά, στὸ δωμάτιο, ἔπεσε ξαφνικὰ πολὺ χαμηλὰ τὸ ὀξυγόνο της καὶ ἔφευγε. Δὲν εἶχε ἐφαρμόσει καλὰ ἡ μάσκα ὀξυγόνου καὶ ἀποκοιμήθηκε, κάτι ποὺ δὲν ἔπρεπε.  Ἔπαθαν σὸκ οἱ γυναῖκες ποὺ ἦταν κοντά της καὶ φώναξαν τοὺς γιατρούς.  Οἱ γιατροὶ ἔπεσαν πάνω της ἄμεσα καὶ τὴν ἐπανέφεραν.  Ἀμέσως μία δυνατὴ μυροβλυσία ποὺ κράτησε ἀρκετά, ξεχύθηκε σὲ ὅλο τὸ δωμάτιο ποὺ ἦταν ἀρκετὰ μεγάλο.  Σταυροκοπήθηκαν οἱ ἄλλες ἄρρωστες γυναῖκες.  Μία ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἁγία Βαρβάρα, ποὺ συνδέθηκε πολὺ μαζί της, εἶπε:

    «ἐδῶ ἔχουμε Ἁγία! τὰ μάτια της, τὸ χαμόγελό της, ὁ τρόπος ποὺ μᾶς κουβεντιάζει, ἡ ἀγάπη της, ἡ γλυκάδα της, ἡ μυρωδιά της, εἶναι μόνο Ἁγίου παρουσιαστικό».  Τὸ ἴδιο τὴν σέβονταν καὶ οἱ ἄλλες γυναῖκες.  Ἡ Γερόντισσά μας, ἐνδιαφέρονταν μόνο γι’ αὐτὲς καὶ τὰ προβλήματά τους.  Ὄχι γιὰ τὴν ἴδια.  Μία νοσοκόμα, μᾶς εἶπε: «τί μυστήρια γιαγιά! Ἄλλες φωνάζουν, μᾶς βρίζουν, αὐτὴ μᾶς φιλᾶ τὰ χέρια συνεχῶς, μᾶς εὔχεται, μᾶς εὐχαριστεῖ, μᾶς λέει πολὺ ὡραῖες εὐχὲς γεμάτες νόημα καὶ ἀγάπη καὶ ὅλη νύχτα, ἐνῶ κοιμᾶται, γυρίζει ἕνα κομβοσχοίνι μεγάλο καὶ μουρμουρίζει»!

  • Κάποτε, μπῆκε ξαφνικὰ μὲ ἡπατικὸ κῶμα ὁ μακαρίτης ὁ πατέρας μου στὸ νοσοκομεῖο. Τοῦ ἔκαναν εἰσαγωγή.  Ἐκείνη τὴν ἡμέρα, κηδεύονταν ἡ ἀγαπημένη μου γειτόνισσα ἡ Χαλκιαδοελένη.  Στενοχωρήθηκα ποὺ θὰ ἔλειπα ἀπὸ τὴν κηδεία της.  Κάποια στιγμή, μοῦ τηλεφωνεῖ ἡ Γερόντισσα.  Εἶχα ἀνοιχτὴ ἀκρόαση καὶ ἄκουε καὶ ἡ ἀδελφή μου ἡ Κατίνα. Μοῦ εἶπε:  «Σὲ λίγο θὰ φύγετε! Θὰ προλάβετε στὴν κηδεία!  Κοίταξε, μὴν τρέχεις καὶ σκοτωθεῖς στὸ δρόμο».  Μά…ἀφοῦ μᾶς κάνανε εἰσαγωγή;  Πῶς θὰ φύγουμε; Καλά, καλά….εἶπε καὶ ἔκλεισε τὸ τηλέφωνο.  Δὲν πέρασε πολλὴ ὥρα καὶ ἔρχεται ὁ γιατρός. «Θὰ φύγετε, μᾶς εἶπε.  Βγῆκαν καλὲς οἱ ἐξετάσεις.  Δὲν χρειάζεται νὰ μείνετε»!  φανταστεῖτε τὴν ἔκπληξή μας!  Ἀλλὰ εἶπα:  «Γαλάτεια εἶναι αὐτὴ»!
  • Ἡ μεγάλη μου κόρη ἡ Ἐλπινίκη, εἶχε στὴν ἐφηβεία της ἕνα πρόβλημα ποὺ ἤθελε λεπτὸ χειρουργεῖο. Μᾶς κατέλαβε φόβος καὶ ἀγωνία.  Κλείσαμε ραντεβού, ἔπειτα ἀπὸ ἐξέταση, μὲ τὸν χειροῦργο ΠΑΓΝΗ Ἡρακλείου καὶ πήγαμε τὴν ὁρισμένη ὥρα.  Μετὰ ἀπὸ λίγο ἦρθε μὲ ταξὶ καὶ ὁ π. Ἀντώνιος.  Ἡ Γιαγιά, μοῦ εἶπε τηλεφωνικῶς τὴν παραμονὴ τὸ βράδυ:  «θὰ πάτε καὶ δὲν εἶναι τίποτα! Θὰ δεῖς». Τὴν πίστευα πάντα γιατί γνώριζα τὴν δύναμή της ἀλλὰ ἡ ἀγωνία δὲν ἔφευγε.  Ἔκπληκτος ὁ γιατρὸς τὴν ἑπόμενη μέρα τοῦ χειρουργείου, μᾶς εἶπε: «ποιὰ ἐπέμβαση; Τὸ πρόβλημα ἔχει ἐξαφανισθεῖ»! καὶ ἀσχολήθηκε μὲ κάτι ἁπλὸ σὲ ἄλλο σημεῖο στὸ σῶμα τοῦ παιδιοῦ, ποὺ ἦταν θέμα ρουτίνας….
  • Μοῦ τηλεφωνοῦσε ὅταν εἶχα κάποιο πρόβλημα. Μοῦ ἔδινε λύση ἢ κουράγιο.  Μοῦ τηλεφωνοῦσε ὅταν ἤμουν σὲ ἐπικίνδυνα σημεῖα στὶς οἰκοδομὲς ποὺ δούλευα.    «Φύγε ἀπὸ ἐκεῖ.  Μὴ ζαλιστεῖς καὶ πέσεις».  Ἤξερε ὅτι εἶχα ὑψοφοβία.
  • Τελευταῖα, βασανίζονταν οἱ γιατροὶ γιὰ τὴν ὑψηλὴ πίεση ποὺ παρουσίασε ἡ σύζυγός μου. Ἀνησυχούσαμε.  Μὲ καθησύχασε καὶ εἶπε ποῦ ὀφείλονταν.  Τὸ ἴδιο μᾶς εἶπε καὶ ἕνας ἄλλος Ἅγιος Γέροντας ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, πνευματοπαίδι τῶν Ἁγίων Πορφυρίου καὶ Εὐμενίου ἀπὸ τὴν Ἐθιά.  Μοῦ εἶπε τηλεφωνικῶς: «Βρέ, ἔχετε ἐκεῖ τὴν Γερὸ-Πορφύραινα καὶ φοβᾶσαι;» καὶ ἐπανέλαβε τὰ λόγια της.  Τελικά, αὐτὸ εἶπε καὶ ἡ ἰατρικὴ γνωμάτευση!
  • Πέρυσι, εἶχα πρόβλημα στὸ δεξὶ γόνατο. Εἶχαν δημιουργηθεῖ κρύσταλλοι ἀπὸ τὸ οὐρικὸ ὀξὺ καὶ τὸ τραυμάτισαν πολύ.  Μοῦ φόρεσε ὁ γιατρὸς ἕνα εἰδικὸ νάρθηκα ποὺ ἔπιανε σχεδὸν ὅλο τὸ πόδι.  Ἀπ’ ἔξω δὲν διαγραφόταν τίποτα.  Πῆγα στὴν Γερόντισσα.  Ἐκείνη δὲν μὲ θυμόταν πιὰ μὲ τὸ μυαλό.  Ἐπικοινωνοῦσε μαζί μας μὲ τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς της.  Ἐλάχιστα ἄκουε καὶ τίποτα δὲν συγκρατοῦσε ἡ μνήμη της.  Ἐκείνη τὴν φορά, κοίταξε τὸ γόνατό μου καὶ εἶπε μὲ γέλιο: «εἰδέ, εἰδὲ ἕνα παράξενο βρακὶ ποὺ φορεῖ».  Ἐγὼ ξαφνιάστηκα καὶ εἶπα: «γιατί μοῦ τὸ λέει; Μπᾶς καὶ ἔκανα καμιὰ ἁμαρτία καὶ δὲν τὸ θυμᾶμαι;».  Ὁ παρὼν π. Ἀντώνιος, μὲ ἔκανε νὰ θυμηθῶ: «ἡσύχασε. Μοῦ εἶπε.  Ξέχασες τί φορᾶς ἀπὸ μέσα; Αὐτὸ βλέπει μὲ τὰ δικά της μάτια».  Τότε κατάλαβα…
  • Εἶχαν ἔρθει ἕνα μικρὸ γκροὺπ κληρικῶν καὶ κοσμικῶν ἀπὸ τὴν Κύπρο. Ἀρχὲς τοῦ 2018, λίγο πρὶν τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.  Ἕνας ἁγιασμένος καὶ πολὺ μορφωμένος Πρωτοσύγκελλος, ὁ Διάκος ἑνὸς Δεσπότη κ.α.  Ἔδωσε, ἐκτὸς ἀπὸ συνεχῆ εὐωδία, πολλὰ σημεῖα ἡ γιαγιὰ στὴν παρέα ἐκείνη.  Γι’ αὐτά, ὅμως, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μιλήσω.  Εἶναι δική τους ὑπόθεση.  Ἐγὼ θὰ ἀναφέρω, δύο γεγονότα ποὺ ἔζησα.  Τοὺς ἀκολούθησα σὲ μία ἐπίσκεψη σὲ ἕναν τόπο.  Ὅταν ἄκουσε τὸν λόγο τοῦ ἐρχομοῦ τους, αὐτὸς ποὺ ἦταν στὸν τόπο ἐκεῖνο, ἄρχισε νὰ πετᾶ κουβέντες, κατηγορίες, εἰρωνεῖες καὶ θυμᾶμαι ὅτι ἔκανε ἕνα μικρὸ κύκλο σὲ ἕνα χαρτὶ καὶ μετὰ ἕνα μεγάλο.  Εἶπε: «ἐδῶ στὸ μικρὸ κύκλο εἶναι ἡ ἀλήθεια γι’ αὐτὴ τὴν εὐλαβῆ γριὰ καὶ ἐδῶ στὸ μεγάλο εἶναι ἡ ὑπερβολὴ».  Ἐγὼ ἐνοχλήθηκα, γιατί στὰ στενὰ της παιδιὰ εἶμαι ἐγὼ καὶ ἐκείνη τὴν ὥρα εὐθέως εἶχα τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ παραμυθά.  Δὲν μίλησα, ἀλλὰ ἐξοργίστηκα.  Τὸ ὁμολογῶ.  Μόλις γυρίσαμε, ἡ γιαγιὰ ἦταν γεμάτη κέφι, χαρὰ καὶ εἶχε δυνατότητα ἐπικοινωνίας ὅπως τὸν παλιὸ καλὸ καιρό.  Σήκωσε τὸ δάκτυλο καὶ εἶπε γελώντας: «Ἐδῶ εἶναι ἡ ἀλήθεια» καὶ ἔκανε ἕνα μικρὸ κύκλο μὲ τὸ δάκτυλό της στὸν ἀέρα.. ἔπειτα ἔκανε ἕνα ἄλλο μεγαλύτερο καὶ εἶπε: «Ἐπαὲ εἶναι οἱ ψευτιὲς».  Μείναμε ἄφωνοι.  Ζήτησε ὁ π. Ἀντώνιος ἐξηγήσεις.  Ἡ Γιαγιά, μᾶς ἐπέπληξε.   «Μὴ μιλήσεις» μοῦ εἶπε.  Ἀργότερα, τοῦ εἶπα τί εἶχε συμβεῖ.  Ἡ Γιαγιά, τὸν κοίταξε στοργικὰ ἐκείνη τὴν ὥρα καὶ τοῦ εἶπε:  «μὴν τὰ ἀκοῦς αὐτὰ παιδί μου.  Μὴ δίνεις σημασία.  Ἐσὺ σιωπὴ».  Ἐκεῖνος κάτι κατάλαβε καὶ ἀργότερα τοῦ εἶπα τί εἶχε συμβεῖ.
  • Ἕνας κληρικὸς δικός μας, εἶπε ἐπίμονα στὸν Διάκο ἐκείνης τῆς παρέας ὅτι κακῶς παντρεύτηκε καὶ ὅτι τὸ χάρισμά του ἦταν νὰ γίνει καλόγερος. Ὁ Διάκος εἶναι, ὡς φαίνεται, πολὺ εὐαίσθητος καὶ ἄρχισε νὰ ἔχει ἔντονους λογισμούς.  Βασανιζόταν μήπως δὲν ἔκανε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.  Μάταια ὁ Πρωτοσύγκελλος ποὺ ἦταν μαζί, προσπαθοῦσε στὴν ἐπιστροφὴ νὰ τὸν παρηγορήσει.  Μόλις γυρίσαμε, τοῦ ἔκανε νόημα μὲ τὸ χέρι της ἡ Γερόντισσα στὸ Διάκο νὰ πάει κοντά της.  Τοῦ εἶπε δυνατὰ καὶ μὲ πολὺ κέφι:  «Βγάλε ἀπὸ τὸ νοῦ σου αὐτὰ πού σοῦ ‘βαλε…  ἐσὺ παιδί μου ἔπρεπε νὰ παντρευτεῖς. Αὐτό σοῦ ταιριάζει…νὰ ζεῖς ὄμορφα μὲ τὴν γυναίκα σου καὶ θὰ πᾶς ψηλά…».    Ἔδειξε μὲ τὸ δάκτυλο τὸν οὐρανό. Πέταξε ἀπὸ τὴν χαρὰ του ὁ Διάκος.  Ἄρχισε νὰ χοροπηδᾶ σὰν μικρὸ παιδί.  Εἴχαμε ἕνα γλέντι μὲ κοπελίστικα δείγματα ἐκείνη τὴν στιγμή.  Ἡ Γιαγιὰ συμμετεῖχε γελώντας καὶ πειράζοντας.  Χτυποῦσε καὶ παλαμάκια.  Ρώτησε κάποια στιγμὴ τὸν Πρωτοσύγκελλο: «Πάτερ! Παντρεμένος εἶναι ἐκειοσὲς;» καὶ ἔδειξε τὸν Διάκο.  Κούνησε τὸ κεφάλι του, κάνοντας νόημα «ναὶ» ὁ Πρωτοσύγκελλος.  Συνέχισε ἡ γιαγιὰ μὲ χιοῦμορ: «γιατί ἂν δὲν εἶναι, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ τόνε παντρέψομε! Αὐτὸ τοῦ ταιριάζει!».  Τὸ ἐπανέλαβε ἄλλη μία φορὰ ἀκόμη. Ἤθελε νὰ στερεώσει τὴν ἄποψη στὸ Διάκο ὅτι ἐφαρμόζει στὴ ζωὴ του αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός!
  • Μία μέρα, καθόμασταν ἐκεῖ ὥρα κολατσιοῦ μὲ τὸν π. Ἀντώνιο. Ξαφνικά, γυρίζει καὶ τοῦ λέει:  «νὰ πᾶς νὰ ἀγοράσεις ἕνα ζευγάρι παπούτσια τοῦ <Δεηθῶμεν>, γιατί εἶναι ὁλοτρύπητα αὐτὰ ποὺ φορεῖ καὶ δὲν ἔχει νὰ πάρει…!». Ρώτησα τὸν π. Ἀντώνιο ποιὸς εἶναι ὁ <Δεηθῶμεν> καὶ μοῦ ἐξήγησε ὅτι ἔλεγε ἔτσι ἕνα δικό μας παπὰ ποὺ ἔλεγε ὡραῖα τὸ «δεηθῶμεν» ὅταν ἐλειτουργοῦσε καὶ τὸν ὀνόμαζε ἔτσι.  Τηλεφώνησε ἀμέσως στὸν παπὰ ὁ π. Ἀντώνιος καὶ τοῦ ἀνέφερε τὸ περιστατικό.  Συγκινημένος ὁ παπὰς τοῦ εἶπε:  «χθὲς σκεφτόμουνα ὅτι εἶναι τρύπια τὰ παπούτσια μου, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ κάνω λίγη ὑπομονή, γιατί εἶχα ἔξοδα καὶ δὲν μποροῦσα τώρα νὰ ἀγοράσω»! Τὸ εἶδε ἡ Γιαγιὰ καὶ μερίμνησε.
  • Γνώριζε πῶς ἀκριβῶς εἶναι τὸ σπίτι μου καὶ τὴν κάθε μας κίνηση. Τὰ περιέγραφε μὲ λεπτομέρεια χωρὶς νὰ ἔχει ἔρθει ποτέ.  Σὲ κάθε δύσκολη στιγμὴ εἶχα τηλεφώνημα.  Ὄχι μόνο ἐγώ, ὅλοι μας.  Χωρὶς φυσικὰ νὰ γνωρίζει.  Εἴχαμε λύση στὸ πρόβλημα ἢ παρηγοριά.  Ἀνάλογα μὲ τὸ τί ἀντιμετωπίζαμε.  Δούλευα τότε στὶς οἰκοδομὲς μὲ δύο ξαδέλφια μου.  Ὅταν ἤμουν σὲ ἐπικίνδυνο σημεῖο, εἶχα τηλεφώνημα: «κατέβα ἀπὸ ἐκεῖ, νὰ μὴ ζαλιστεῖς καὶ πέσεις».  Καταλάβαινε τὴν ὑψοφοβία μου.  Πέρασα ἀρρώστιες μὲ δικούς μου, θανάτους κλπ.  Πάντα ἦταν ἡ δύναμη ἡ Γιαγιὰ καὶ ἡ παρηγοριά μου. Χάρη σ’ αὐτὴ τὰ περνοῦσα πιὸ εὔκολα.  Ὁ Γέροντας Θεόδωρος, μετὰ Νεῖλος, ποὺ ἀσκήτευε στὸ Ἁγιοφάραγγο, δὲν μιλοῦσε καθόλου εὔκολα.  Οὔτε γιὰ δικές του καταστάσεις, οὔτε γιὰ ἄλλα πρόσωπα.  Ὅμως, γιὰ δύο μίλησε.  Γιὰ τὸν νέο Ἅγιο τῆς Μονῆς Κουδουμᾶ τὸν Γέροντα Ἀναστάσιο.  Ἔλεγε: «ἔκαμα τόσα χρόνια στὴν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τέτοιο ἀνάστημα δὲν συνάντησα».  Γιὰ τὴν Γιαγιὰ μᾶς ἔλεγε: «αὐτὴ εἶναι τὸ ὕψος τῆς Ἁγιότητας»! Καὶ ἐρχόταν συχνά, τὸν μεταφέραμε ἐμεῖς, ἔπαιρνε τὴν εὐχή της, φιλοῦσε τὸ χέρι της καὶ δεχόταν καὶ παξιμάδι καὶ ἐλιὲς ἀπ’ αὐτήν.  Σὰν τὰ παιδάκια ἔκαναν χαρὰ ὅταν ἦταν οἱ δυό τους…

Τώρα μείναμε μὲ τὶς ὡραῖες ἀναμνήσεις καὶ τὶς πολλὲς εὐχές.  Τόσες εὐχές, ὡραῖες, μεγάλες εὐχὲς ποὺ δὲν πρόκειται νὰ ξανακούσουμε.  Ὁ π. Ἀντώνιος, τὴν πείραζε καὶ τῆς ἔλεγε: «ἐξεθυμάνανε μπλιῶ οἱ εὐχὲς τόσες πολλὲς ποὺ δίνεις».  Ἀκούσαμε συμβουλές, εἴδαμε πῶς εἶναι οἱ ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστὸ συνάνθρωποί μας.  Βέβαια, σὰν αὐτὴ ἀποκλείεται νὰ ξαναβρεθεῖ ἄνθρωπος στὴ ζωή μας.  Ἀλλὰ ξέρω ὅτι θὰ εἶναι αὐτὴ πάντα κοντά μας, μέχρι νὰ πᾶμε κι ἐμεῖς κοντά της.  Ἔστω νὰ τὴν βλέπομε ἀπὸ μακριά.  Ἐλπίζω νὰ σωθοῦμε μὲ τὶς εὐχές της.  Καὶ εὔχομαι νὰ σκεπάζει καὶ νὰ τρέχει κοντὰ σὲ ὅλους ποὺ τῆς φωνάζουνε στὶς προσευχές τους.  ΑΜΗΝ!

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ:  Τὸ παρὸν κείμενο-μαρτυρία γιὰ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία, μᾶς ἦρθε ἠχογραφημένο ἀπὸ φίλο Ἱερέα μὲ κρητικὴ καταγωγή.  Τὸ ἀπομαγνητοφωνήσαμε, τὸ στρώσαμε ἀπὸ τοὺς ἰδιωματισμοὺς τῆς κρητικῆς διαλέκτου γιὰ νὰ εἶναι ἀπὸ ὅλους κατανοητὸ καὶ ζητήσαμε ἄδεια δημοσίευσης.  Ἡ ἄδεια δόθηκε εὐχαρίστως καὶ ὁ ὑπογράφων εἶδε τὸ κείμενο καὶ διαπίστωσε ὅτι δὲν ἔχει καμία ἀλλοίωση.

1...493494495...544Σελίδα 494 από 544

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΕΙΣΦΟΡΕΣ

© 2021 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΟΡΦΟΥ