ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Την Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2022 θα λειτουργήσουν: 

Ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Φώτιος Ιωακείμ στον ιερό ναό Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην κοινότητα Μένικο.

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου π. Ιάκωβος Καλογήρου στον ιερό ναό Αγίας Παρασκευής στην κοινότητα Μουτουλλάς.

ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Την Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2022 και ώρα 4:30 μ.μ., ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος θα προστεί του πανηγυρικού εσπερινού της εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου (δηλαδή την ανάμνηση του ερχομού Του στο ναό των Ιεροσολύμων και τον καθαρισμό της Παναγίας από τη «λοχεία» -σαραντησμός-), στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό Παναγίας στην Σκουριώτισσα (παρά τα Κατύδατα). Στον ίδιο ιερό ναό ο Πανιερώτατος θα λειτουργήσει ανήμερα της εορτής.

Ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Φώτιος Ιωακείμ θα προστεί του εσπερινού της εορτής και της Θείας Λειτουργίας στον ιερό ναό Παναγίας στην κοινότητα Κοράκου.

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου π. Ιάκωβος Καλογήρου, θα προστεί του εσπερινού εορτής και της Θείας Λειτουργίας στον ιερό ναό της Αγίας Παρασκευής στην κοινότητα Μουτουλλάς.

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Την Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2022, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος χοροστατήσει κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στον ιερό ναό Παναγίας Χρυσελεούσας στην κοινότητα Ακάκι.

Ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Φώτιος Ιωακείμ θα τελέσει την Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου στην κοινότητα Ευρύχου.

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου π. Ιάκωβος Καλογήρου θα τελέσει την Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό  Αγίας Παρασκευής στην κοινότητα Μουτουλλάς.

Την Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2022 και ώρα 4:30 μ.μ., ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος θα προστεί του πανηγυρικού Εσπερινού του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου στην κοινότητα Αγίου Θεοδώρου (Σολέας).

Ανήμερα της εορτής, ο Πανιερώτατος θα τελέσει τη Θεία Λειτουργία στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου στην κοινότητα Αγίου Θεοδώρου (Σολέας).

Φέρεται εις γνώσιν του ευσεβούς πληρώματος της Εκκλησίας ότι την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2022, θα τελεσθεί στον ιερό ναό Παναγίας Χρυσελεούσης της κοινότητος Ακακίου Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, ο οποίος μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας θα προστεί και του ετησίου μνημόσυνου του διδασκάλου του γένους ημών Λουκή Ακρίτα (1909 – 1965), ο οποίος κατάγεται από την κατεχόμενη κωμόπολη της Μόρφου. Οι Ακολουθίες του Όρθρου και  της Θείας Λειτουργίας θα αρχίσουν στις 7:00 π.μ.

Διαβάστε: Η Μόρφου και ο Λουκής Ακρίτας. Πενήντα επτά  χρόνια από τον θάνατο του πανελλήνιου δημοσιογράφου, λογοτέχνη και πολιτικού

Φέρεται σὲ γνώση τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου ὅτι χθές, 03.02.2022, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ πρεσβύτερος τοῦ χωριοῦ Κακοπετριᾶς, Οἰκονόμος π. Ἀλέξανδρος Λεάνδρου, σὲ ἡλικία 83 ἐτῶν.

Ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τοῦ μεταστάντος θὰ τελεσθεῖ αὔριο, 05.02.2022, στὶς 12 μ., στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος Κακοπετριᾶς, προεξάρχοντος τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.

Νεκρολογία

Ὁ μακαριστὸς π. Ἀλέξανδρος γεννήθηκε στὶς 26 Ἰανουαρίου τοῦ 1939 στὸ εὐλογημένο ἀρχαῖο χωριὸ Κούρδαλι σὲ παραδοσιακὴ οἰκογένεια, ὅπου ἔζησε τὰ παιδικὰ καὶ νεανικά του χρόνια καὶ ἔλαβε τὴ στοιχειώδη μόρφωση. 

Τὸ 1960 νυμφεύθηκε τὴν Ἰάνθη Χριστοδούλου Κασέρη ἀπὸ τὸ χωριὸ Σπήλια, μὲ τὴν ὁποία ἀπέκτησαν τρία παιδιά, τὸν Μάριο, τὸν Χρῆστο καὶ τὴν Ἄντρη, ποὺ τοὺς χάρισαν ἐγγόνια καὶ δισέγγονα. 

Ποθώντας νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ Ὑψίστου, φοίτησε στὴν Ἱερατικὴ Σχολὴ «Ἀπόστολος Βαρνάβας» κατὰ τὰ ἔτη 1965-1972, ἀποφοιτώντας ἀπὸ ἀμφότερους τοὺς Κύκλους σπουδῶν τῆς ἐν λόγῳ Σχολῆς μὲ βαθμὸ «Ἄριστα». Στὶς 26.01.1964 χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανὸ διάκονος στὸν ἱ.ν. Μεταμορφώσεως Κακοπετριᾶς, καθὼς τότε δὲν εἶχε ἀκόμη συσταθεῖ ἡ Μητρόπολις Μόρφου καὶ τὸ χωριὸ Κακοπετριὰ ὑπαγόταν ἐκκλησιαστικὰ στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Κυρηνείας. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν αὐτὸ Μητροπολίτη καὶ στὸν ἴδιο ναὸ στὶς 20.07.1965. Οἰκονόμος καὶ Πνευματικὸς προχειρίσθηκε στὶς 26.10.1996 ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Κυρηνείας καὶ τότε Τοποτηρητὴ τοῦ χηρεύοντος θρόνου Μόρφου, κυρὸ Παῦλο.

Ὁ π. Ἀλέξανδρος ὑπῆρξε καλὸς οἰκογενειάρχης, φιλόξενος, πρόσχαρος καὶ κοινωνικὸς ἄνθρωπος. Στὶς 20.03.1997 ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ἡ εὐλαβὴς πρεσβυτέρα του Ἰάνθη, καὶ ὁ π. Ἀλέξανδρος σήκωσε ἀγόγγυστα τὸν βαρὺ σταυρὸ τῆς χηρείας ἐπὶ 25 ἔτη.

Διετέλεσε ἐξαρχῆς τῆς χειροτονίας του ἐφημέριος τῆς Κακοπετριᾶς ἐπὶ 53 συναπτὰ ἔτη, μέχρι καὶ τὸ 2018, ὁπόταν λόγῳ γεροντικῆς ἡλικίας καὶ ἀσθενείας κατετάγη στοὺς ἐφησυχάζοντες ἐφημερίους. Ἀκόμη, ἐπὶ σειρὰν πολλῶν ἐτῶν ὑπῆρξε μέλος τῶν λεγομένων «Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων» τῆς Μητροπόλεως Μόρφου, γιὰ θέματα ἐκκλησιαστικῶν διαζυγίων. 

Ὁ μεταστὰς ὑπῆρξε πρότυπο γιὰ τοὺς νεώτερους ἱερεῖς ἑνὸς παλαιοῦ πρεσβυτέρου. Εἶχε μιὰ ἱερατικὴ ἀρχοντιὰ καὶ μεγαλοπρέπεια. Μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του ἦταν λίαν φιλακόλουθος καὶ αὐστηρὸς τηρητὴς τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Καλλίφωνος καὶ μουσικώτατος, ἔθελγε τὸ φιλόμουσο ποίμνιό του κατὰ τὶς Ἀκολουθίες, τὶς ὁποῖες τελοῦσε μὲ μέθεξη ψυχῆς καὶ τὶς ἀπολάμβανε πραγματικά. Μάλιστα, ὁ Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος τὸν ἀποκαλοῦσε «τὸ ἀηδόνι τῆς Μητροπόλεως Μόρφου». 

Ὁ μακαριστὸς εἶχε γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα. Κατὰ τὴν ἰδιαίτερα δύσκολη περίοδο τοῦ ἐμφυλίου διχασμοῦ (1972-1974 καὶ μετά), κράτησε μὲ πολλὴ διάκριση ἰσορροπίες, συμβάλλοντας καίρια στὴ διατήρηση τῆς ἐν Χριστῷ ἑνότητας τοῦ ποιμνίου του. Ἐπίσης, πολὺ σοφὴ καὶ διακριτικὴ στάση τήρησε κατὰ τὰ χρόνια τῶν λεγομένων «Παγκρατιακῶν διενέξεων» (1996-1998), ποὺ ταλαιπώρησαν καὶ τὴν περιοχὴ Σολιᾶς, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἐκκλησία Κύπρου, εὐρύτερα. Ὁ παπᾶ-Ἀλέξανδρος, πάνω ἀπὸ ὅλα, ὑπῆρξε γνήσιος λειτουργὸς τοῦ Ὑψίστου καὶ δὲν ἀκολούθησε, οὔτε παρατάξεις, οὔτε ὁμάδες.

Νὰ τονισθεῖ ἀκόμη, ὅτι ἦταν παρὼν καὶ ἔψαλλε καὶ λειτούργησε κατὰ τὶς πρῶτες ἐκεῖνες καὶ πολεμηθεῖσες Θεῖες Λειτουργίες στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Μάμαντος τῆς κατεχόμενης Μόρφου (2004 κ. ἑξ.). 

Περαιτέρω, πρωτοστάτησε στὴν ἀνέγερση τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Κακοπετριᾶς, ποὺ ὁλοκληρώθηκε καὶ ἐγκαινιάστηκε τὸ 1994. Ὑπῆρξε ὁ ἀποκλειστικὸς δωρητὴς καὶ καρποφορῶν στὰ Ἐγκαίνια τοῦ ἐντὸς τοῦ ἐν λόγῳ ναοῦ παρεκκλησίου τοῦ Ἁγίου μεγαλομάρτυρος Φανουρίου τοῦ νεοφανοῦς. Κι ἀκόμη, συνέβαλε στὴν ἀνακαίνιση ὅλων τῶν παλαιῶν παρεκκλησίων τῆς Κακοπετριᾶς.

Ἡ πνευματικὴ δράση τοῦ μεταστάντος ὑπῆρξε πολυσχιδής: Κατηχητικὰ σχολεῖα, Χριστιανικοὶ Κύκλοι ἐνηλίκων, φιλανθρωπικὲς ἐκδηλώσεις, ἐλεημοσύνες, διοργάνωση προσκυνηματικῶν ἐκδρομῶν. Ἄνθρωπος φιλόμουσος καὶ παραδοσιακός, ψυχαγωγοῦσε σὲ πολλὲς περιπτώσεις τοὺς ἐνορίτες του, ἄδοντας παραδοσιακὰ καὶ λαϊκὰ ἄσματα. 

Τὰ τελευταῖα χρόνια ὁ μεταστὰς ὑπέφερε μὲ ὑπομονὴ καὶ λεβεντιὰ διάφορες ἀσθένειες.  Παρόλα αὐτά, ἔδινε τὸ παρόν του, ὅσο τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ δυνάμεις, στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες τοῦ χωριοῦ, μάλιστα στὸ ψαλτικὸ ἀναλόγιο.

Τοῦ μακαριστοῦ πρεσβυτέρου καὶ Οἰκονόμου π. Ἀλεξάνδρου, εἴη αἰωνία ἡ μνήμη. Ἀμήν!

Σύντομη παρουσίαση της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου στην Επαρχία Λάρνακας. Ο ιερομόναχος Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης μιλά για την καθημερινότητα των μοναχών στο μοναστήρι ενώ στην συνέχεια παρακολουθούμε την Ακολουθία του Καλού Λόγου στο μοναστήρι. Το ρεπορτάζ μεταδόθηκε στα πλαίσια της εκπομπής του ΡΙΚ “Καλειδοσκόπιο”.

Παραγωγή – Πηγή: Ψηφιακό αρχείο ΡΙΚ

Για να παρακολουθήσετε την παρουσίαση, πατήστε στον πιο κάτω σύνδεσμο:

https://www.digital-herodotus.eu/archive/video/items/7634/staurobouni-monasteri-aphieroma-1972/

Εκ του Ιερού Ναού Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Μένικο 

Φέρεται στη γνώση των ευσεβών χριστιανών ότι, με την ευλογία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, την Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου, 2022 και ώρα 8:00 μ.μ. θα τελεσθεί αγρυπνία επί τη μνήμη της αγίας Αγάθης.

Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ» (Λκ. 2. 29 32)

Tὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Συμεών σημειώνουν τὸ τέλος μιᾶς μακρᾶς περιόδου, χιλιάδων χρόνων κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ὁποίων οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν χωρὶς τὸν Θεό· εἶχαν περάσει χιλιάδες χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Ἀδὰμ εἶχε χύσει τὸ πρῶτο του δάκρυ, ἀπὸ τότε ποὺ εἶχε θρηνήσει γιὰ πρώτη φορὰ πάνω στὴ γῆ ἐκείνη στὴν ὁποία δὲν εὕρισκες πιὰ τὸν Θεὸ ἀνάμεσα στὰ πλάσματά Του.

Ὁλόκληρη ἡ γῆ, ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ποθοῦσε τὴν ἡμέρα ἐκείνη ποὺ ἐπιτέλους θὰ συναντοῦσε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὸν Θεό του πρόσωπο μὲ πρόσωπο. Νά λοιπὸν ποὺ ἡ μέρα ἐκείνη εἶχε φτάσει: ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος μέσα σὲ μιὰ φάτνη στὴ Βηθλεέμ· ὁ Αἰώνιος μπῆκε μέσα στὸ χρόνο· ὁ Ἀπεριχώρητος καὶ Ἀτελεύτητος ὑπάχθηκε στοὺς περιορισμοὺς τῆς κτιστῆς μας κατάστασης.

Αὐτὸς ποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἁγιότητα μπῆκε στὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας τὴ μέρα τοῦ βαπτίσματός Του μὲ τὸ νὰ βυθιστεῖ στὰ φοβερὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη μέσα στὰ ὁποῖα οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἀποπλύνει τὰ ἁμαρτήματά τους· βυθίστηκε στὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ σὰν μέσα στὰ νεκρὰ νερὰ τῆς μυθολογίας καὶ τῶν παραμυθιῶν καὶ βγῆκε φορτισμένος μὲ τὴ νέκρα καὶ τὴ θνητότητα τῶν ἀνθρώπων τοὺς ὁποίους εἶχε ἔλθει νὰ σώσει.

Σήμερα θυμόμαστε τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου, τὴ συνάντησή Του μὲ τὸ πρῶτο πρόσωπο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Μητέρα Του, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Τὸν εἶχε διαισθανθεῖ ὡς Θεό. Ἡ τραγωδία τῆς ἀποστέρησης τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποία βρίσκουμε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἔχει τελειώσει· ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ μὲ τὸ λαό Του· ἡ πληρότητα τῆς Θεότητας κατοικεῖ πάνω στὴ γῆ αὐτή.

Μιὰ νέα ὅμως τραγωδία ἀρχίζει, ἡ πορεία τοῦ Θεανθρώπου πρὸς τὸ Σταυρό. Ὁ Χριστὸς γεννήθηκε στὴ χώρα τοῦ θανάτου καὶ μὲ σκοπό Του νὰ πεθάνει. Γεννήθηκε μὲ σκοπό Του νὰ πεθάνει γιὰ χάρη μας. Ἂν προσέξατε τὰ ἀναγνώσματα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τὰ ὁποῖα διαβάζονται γιὰ τὴ γιορτὴ αὐτὴ εἶναι πιθανὸ νὰ καταλάβατε τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους θεσπίστηκε.

Στὸ δέκατο τρίτο κεφάλαιο τῆς Ἐξόδου διαβάζουμε ὅτι ὁ Θεὸς ζήτησε ἀπὸ τὸ Μωυσῆ τὴν καθιέρωση τοῦ κάθε πρωτότοκου ἀγοριοῦ, τὴν προσφορὰ τοῦ παιδιοῦ σὰν μιὰ θυσία σὲ μνήμη τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Ἰσραὴλ σώθηκε ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν Αἰγυπτίων μέσῳ τοῦ θανάτου ὅλων τῶν πρωτοτόκων τῆς Αἰγύπτου.

Ἡ παρουσίαση αὐτὴ τοῦ κάθε πρωτότοκου βρέφους στὸ Ναὸ δὲ σήμαινε μιὰ πλήρη ἀφιέρωση στὸν Θεό: τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἐπέστρεφαν στὴ συνέχεια πίσω στὴν καθημερινὴ κοσμικὴ ζωή. Ἡ παρουσία σήμαινε τὴν ἄφεσή τους στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, σήμαινε ὅτι ὁ Θεὸς εἶχε πάνω τους δικαίωμα ζωῆς καὶ θανάτου καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀναγνωριζόταν ἀπὸ τὸ ὅτι οἱ γονεῖς πλήρωναν γιὰ τὸ παιδὶ σὰν λύτρα ἕνα ἀμνὸ ἢ ἕνα ζεῦγος περιστεριῶν.

Ὁ πρωτότοκος ἦταν πραγματικὰ μιὰ αἱματηρὴ θυσία ἡ ὁποία ἀναβαλλόταν ἀπὸ αἰώνα σὲ αἰώνα μέχρι τὴ μέρα ποὺ ὁδηγήθηκε στὸ ναὸ ὁ Μονογενὴς Γιὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχε γίνει Γιὸς τῆς Παρθένου, ὁ «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ἡ αἱματηρὴ αὐτὴ θυσία ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἀντικατάστατο τῆς θυσίας εἶχε προσφερθεῖ, αὐτὴ τὴ μοναδικὴ φορὰ ὁ Θεὸς Πατέρας δέχτηκε καὶ τὸν ἴδιο τὸ θάνατο τοῦ Βρέφους.

Ἡ θυσία ἔπρεπε νὰ περιμένει τὸν καιρό της· πέρασαν κάπου τριάντα χρόνια ἀπὸ τὴν παρουσίαση τοῦ βρέφους μέχρι τὸ θάνατο τοῦ ὥριμου Ἰησοῦ· ἡ θυσία ὅμως εἶχε γίνει δεκτὴ καί, ὅταν ἦλθε ὁ καιρός, τὸ βρέφος ποὺ εἶχε προσφερθεῖ ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία πέθανε στὸ Γολγοθὰ πάνω σ’ ἕνα σταυρό.

Ἐνῷ ὁ Ἅγιος Συμεὼν διακήρυττε τὴ λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ μακραίωνη ἀποξένωσή του ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔδινε ταυτόχρονα καὶ στὴ Θεομήτορα τὴ φοβερὴ προειδοποίηση ὅτι μιὰ ρομφαία θὰ διαπερνοῦσε καὶ τὴ δική της τὴν καρδιά, ὅτι ἡ θυσία ποὺ ἀναστελλόταν γιὰ τὴ στιγμὴ ἐκείνη θὰ φανερωνόταν κάποια μέρα σὰν θεϊκὴ βουλὴ καὶ θὰ ἀποτελοῦσε ἕνα τραγικὸ μονοπάτι γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ ἐκείνη (Λκ. 2. 34, 35).

Ὁ Χριστὸς ἀκολούθησε πραγματικὰ τὸ τραγικὸ αὐτὸ μονοπάτι, τὸ μονοπάτι τῆς ἀνθρώπινης καὶ τῆς Θείας ἐγκατάλειψης, τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Κῆπο τῆς Γεθσημανῆ καὶ τὸ θάνατο τοῦ Γολγοθᾶ. Ὁ θάνατός Του ἦταν μιὰ καταπάτηση τοῦ θανάτου ἐφ’ ὅσον ἀναστήθηκε ζωντανὸς ἀπὸ τὸ μνῆμα. Ἔπειτα ἀναλήφθηκε μὲ δόξα καὶ μᾶς ἔδωσε τὸ Ἅγιό Του Πνεῦμα καὶ ὅμως οὔτε καὶ τότε δὲν ἐξαλείφεται τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ ἡ τραγωδία τοῦ κόσμου δὲ φτάνει στὸ τέλος της.

Ὁ ἐγερθεὶς Χριστὸς ἔχει στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια Του τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιά, στὴν πλευρὰ τὴν οὐλὴ ἀπὸ τὴ λόγχη καὶ στὸ μέτωπό Του τὰ σημάδια ἀπὸ τὴν κορώνα τὴν ὁποία Τοῦ εἶχαν φορέσει κοροϊδευτικά, τὸ στεφάνι ποὺ ἀντὶ νὰ εἶναι βασιλικὸ εἶχε γίνει ἀπὸ ἀγκάθια.

Γινόμαστε κι ἐμεῖς μέτοχοι τῆς σταυρικῆς αὐτῆς ὁδοῦ: ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς παρουσιάστηκε στὴν ἐκκλησία ὕστερα ἀπὸ τὸ Βάπτισμά του· τότε διαβάστηκαν προσευχὲς γιὰ τὶς μητέρες μας καὶ γιὰ μᾶς καὶ ἡ ἐκκλησία ἐπικαλέστηκε τὸν Κύριο, τὸν Προστάτη τῶν νηπίων ποὺ εἶχε ὁ ἴδιος κρατηθεῖ στὶς ἀγκάλες τοῦ Ἁγ. Συμεών, ζητώντας ἔλεος καὶ συμπαράσταση.

Αὐτὸ ἔγινε κατ’ εἰκόνα τῆς παρουσίασης τοῦ Χριστοῦ· πρὶν ἀπὸ αὐτὸ εἴχαμε βαπτιστεῖ καὶ τὸ Βάπτισμα σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπ. Παῦλο (Ρωμ. 6. 3 11) καὶ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μιὰ καταβύθιση στὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ ὥστε νὰ τὸν κάνει δικό μας θάνατο, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἡ Ἀνάστασή Του γίνεται δική μας ἀνάσταση.

Ἐμεῖς λοιπὸν ποὺ ἔχουμε πεθάνει μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐγερθεῖ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁδηγούμαστε στὸ ναὸ ὅπως εἶχε ὁδηγηθεῖ κι Ἐκεῖνος, αἰώνιοι καὶ ἐν τούτοις ὑποκείμενοι στὴν τραγωδία τοῦ χρόνου, ζωντανοὶ ἀλλὰ προορισμένοι γιὰ τὸ θάνατο. Ὁ Χριστὸς ἦταν ζωντανὸς στὴν αἰώνια θεότητά Του καὶ τὴν ἀθάνατη ἀνθρώπινη σάρκα Του, ὅμως δέχτηκε τὸ θάνατο τῆς σάρκας Του γιὰ νὰ κοινωνήσει σὲ ὅλα μὲ τὴ δική μας ἁμαρτωλὴ σάρκα. Μὲ παρόμοιο τρόπο ὕστερα ἀπὸ τὴ συνανάστασή μας μαζί Του ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποστέλλει –ὅπως προηγουμένως ὁ Πατέρας εἶχε στείλει Ἐκεῖνον– στὴ σφαίρα τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ σηκώσουμε στὰ σώματα, τὶς ψυχὲς καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας τὸ σταυρὸ τοῦ κόσμου ὁ ὁποῖος ἔχει πέσει καὶ ἐξαγοραστεῖ ἀλλὰ ποὺ δὲν ἔχει ἀπολυτρωθεῖ ἀκόμα.

Σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἀπ. Παύλου καλούμαστε νὰ ἀνταναπληρώσουμε στὰ σώματά μας τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ (Κολ. 1. 24) κι ἐπειδὴ εἴμαστε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴ εἴμαστε ἕνα μαζί Του, ἡ τραγωδία τὴν ὁποία ὁ ἐρχομός Του ἀπάλειψε ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸν κόσμο τῆς ἀρχαιότητας καὶ ἡ ὁποία ἔγινε κατόπιν ἡ δική Του τραγωδία συνεχίζεται μέσα σ’ ἐμᾶς σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες.

Ὁ Πατριάρχης Ἀλέξιος (1877 1970. Ἔγινε Πατριάρχης Μόσχας τὸ 1945) εἶχε πεῖ μιὰ φορὰ ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ τὸ ὁποῖο, ἐνῷ συνεχῶς οἱ ἄνθρωποι ἀπορρίπτουν, σταυρώνεται κατὰ τὴ διάρκεια τῶν αἰώνων γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς εἶναι ὁ δικός μας ὁ δρόμος, αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα τὸ ὁποῖο μᾶς φέρνει ἡ ἔνδοξη μὰ τρομακτικὴ αὐτὴ γιορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸ δίκαιο Συμεών.

Πλησιάζουμε στὶς ἑβδομάδες ἐκεῖνες οἱ ὁποῖες μᾶς προπαρασκευάζουν γιὰ τὴν Τεσσαρακοστή, τὴν Ἁγία Ἑβδομάδα καὶ τὴν Ἀνάσταση· εἴμαστε ἤδη κοινωνοὶ τοῦ Θανάτου καὶ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅμως ὀφείλουμε ξανὰ καὶ ξανὰ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ μονοπάτι·αὐτὸ τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τὸ κάνουμε τρόπο ζωῆς μας πάντοτε, ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπου καὶ ἂν συμβεῖ νὰ βρεθοῦμε: εἴμαστε τὸ σταυρωμένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ τὸ ὁποῖο προσφέρεται ἀπὸ τὸν Θεό, τὸ ὁποῖο πέρα κι ἀπ’ αὐτό, καθ’ ὁμοίωση τοῦ Χριστοῦ, προσφέρει τὸ ἴδιο τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου