Γέροντας Ἀθανάσιος Σταυροβουνιώτης Ἀ γαπητοί μου πιστοὶ Χριστιανοί,
Στὶ ς μέρες μας ἤ δη καλλιεργεῖ ται καὶ βιοῦ ται μέσα στὸ ν κόσμο ἡ κατ’ ἐ ξοχὴ ν Μεγάλη Ἀ ποστασία, περὶ τῆ ς ὁ ποίας μιλοῦ ν καὶ προφητεύουν σαφῶ ς, τόσον ἡ Ἁ γία Γραφὴ ὅ σον καὶ οἱ θεῖ οι Πατέρες.
Αὐ τὴ ἡ παρουσιαζόμενη σήμερα ὅ λως ἰ διάζουσα ποιοτικῶ ς καὶ ποσοτικῶ ς Ἀ ποστασία μὲ κριτήριο τὰ ὅ σα ὁ ρίζει ὁ Νόμος καὶ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ , προετοιμάζει καὶ καλλιεργεῖ μετὰ βεβαιότητος ἐ κεῖ νο τὸ σαθρό, διεφθαρμένο καὶ ἐ ξαθλιωμένο ὑ πόβαθρο, μέσα ἀ πὸ τὸ ὁ ποῖ ο θὰ δυνηθεῖ νὰ ἀ ναδυθεῖ καὶ νὰ ἀ ναφανεῖ ὁ προφητευμένος ἀ πὸ τὶ ς Γραφὲ ς καὶ τοὺ ς Ἁ γίους, ὁ Ἔ σχατος Ἀ ντίχριστος! Αὐ τὴ ἡ ἐ κ Θεοῦ Ἀ ποστασία στὶ ς μέρες μας, καλπάζει μετὰ συνεχῶ ς ἐ παυξανόμενης ταχύτητος καὶ θλιβερᾶ ς τραχύτητος γιὰ νὰ καταλήξει πρὸ ς τὴ ν ἄ νευ προηγουμένου ἀ κροτάτην αἰ χμὴ ν τῆ ς, ἀ ναφορικῶ ς, ὄ χι μόνο ὡ ς πρὸ ς τὸ «κοσμοθεωρητικό», ἀ λλά, κατὰ ἀ ναπόδραστον συνέπειαν, καὶ ὡ ς πρὸ ς τὸ «πρακτικὸ » καὶ τὸ «ἠ θικὸ » πεδίο!
Ὀ φθαλμοφανὠ ς καὶ ὅ λως ἰ διαζόντως, ἀ ναφαίνεται σήμερον τόσον ἡ πολλὴ ἀ σέβεια πρὸ ς τὸ ν Δημιουργό μας καὶ Θεό μας, μέχρι καὶ ἡ ἄ λογος ἄ ρνηση τῆ ς Ὑ πάρξεώς Του, ὅ σον καὶ ἡ ἐ ξωφρενικὴ ἠ θικὴ διαφθορὰ μεταξὺ ἡ μῶ ν τῶ ν ἀ νθρώπων.
Τὸ κακὸ ἐ πληθύνθη στὶ ς μέρες μας ὑ περβαλλόντως ἐ πὶ τῆ ς γῆ ς, ὥ στε τοῦ το πλέον διαπράττεται εὐ κολότερα, ἀ νετότερα καὶ εὐ ρύτερα καί, προπαντός, ἀ ναιδέστερα, ὑ ποβοηθούσης μάλιστα καὶ τῆ ς ἐ ν πολλοῖ ς κακῆ ς χρήσεως τῆ ς μετὰ ραγδαιοτάτων ρυθμῶ ν ἐ ξελισσομένης τεχνολογίας!
«Πάντες έξεκλίναμεν» κατὰ τὸ ν ψαλμωδὸ ν Δαυίδ, καὶ οὐ αὶ καὶ άλλοίμονον ὅ ταν θὰ ξεχειλίσει κάποια στιγμὴ τὸ ποτήριο τῆ ς Ὑ πομονῆ ς τοῦ Θεοῦ !
Στὶ ς ἡ μέρες μα ς προβάλλεται ἀ σύστολα ἡ ἁ μαρτία, καὶ προσβάλλεται πρωτόγνωρα ἡ Ἀ ρετή!
Τώρα κορυφοῦ ται τὸ κακὸ μέσα στὸ ν κόσμο, ὥ στε νὰ προσβάλλεται ὁ πνευματικὸ ς καὶ σωτήριος τρόπος ζωῆ ς, ποὺ μᾶ ς δίδαξεν ὁ ἀ νυπέρβλητος καὶ ὑ πέρχρονος Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ θεόπνευστοι Ἅ γιοι τῆ ς Ἐ κκλησίας μα ς καί, κατὰ συνέπεια, νὰ προβάλλεται πλέον ἡ ἁ μαρτία, ὡ σὰ ν νὰ εἶ ναι τάχα… «φυσιολογική!»
Ἡ Ἀ ρετὴ (πίστις, θεοσέβεια, τιμιότης, ἁ γνότης, αὐ ταπάρνησις, ταπείνωσις, αὐ τομεμψία, ἀ φιλοχρηματία, σωφροσύνη, ἐ γκράτεια, ἐ λεημοσύνη, λιτότης, ὀ λιγάρκεια, μετάνοια, γενικῶ ς ἡ ἁ γιότης καὶ μάλιστα ἡ Ἀ ληθινὴ Ἀ γάπη (ὅ πως δηλαδὴ μᾶ ς τὴ ν δίδαξε ὁ Χριστό ς μα ς καὶ ὄ χι ὅ πως τὴ ν παρανόησαν καὶ τὴ ν νόθευσαν οἱ ἄ νθρωποι), παρουσιάζονται πλέον, ὡ ς… παρωχημένα, ἀ χρείαστα ἢ καὶ ἄ χρηστα!
Δυστυχῶ ς αὐ τὴ ἡ ἐ πικίνδυνος πορεία καὶ ἐ φάμαρτος νοοτροπία ἐ μφανίζεται ἐ μφαντικῶ ς ἀ κόμη καὶ μεταξὺ ἡ μῶ ν τῶ ν θεωρουμένων ὀ ρθοδόξων Χριστιανῶ ν!
Ὅ ταν ὅ μως ἡ ἁ μαρτία ἀ μνηστεύεται, ἢ καὶ «ὡ ραιοποιεῖ ται», σημαίνει ὅ τι εἶ ναι ἐ κ τῶ ν πραγμάτων ἀ δύνατον πλέον νὰ προβληματίσει, νὰ ταρακουνήσει, καὶ νὰ ὠ θήσει τὸ ν ἁ μαρτάνοντα πρὸ ς τὴ ν σωτήριον Μετάνοιαν!
Ἀ λλ’ ὅ μως, ὅ που δὲ ν ὑ πάρχει ἀ ληθινὴ Μετάνοια, ἐ κεῖ ἀ σφαλῶ ς δὲ ν ὑ πάρχει οὔ τε ἡ λυτρωτικὴ παραδοχή τη ς, οὔ τε ἡ ἐ ν τῷ Μυστηρίῳ ἐ ξομολόγησής τη ς. Ἢ , καὶ ἂ ν ὑ πάρχει, αὐ τὴ εἶ ναι μόνον τυπική, «διὰ τῶ ν χειλέων» μόνον, ἐ ξωτερική. Δὲ ν εἶ ναι καθαρὰ καὶ εἰ λικρινής. Δὲ ν ἐ νεργεῖ ται μὲ τὴ ν δέουσαν συντριβὴ ν καρδίας καὶ μὲ πραγματικὴ διάθεσιν διορθώσεως. Ἀ λλ’ οὔ τε καὶ μὲ ἀ πόφαση ἀ λλαγῆ ς τρόπου σκέψεως καὶ ἐ ξαγιασμοῦ τῆ ς ζωῆ ς μα ς!
Πῶ ς εἶ ναι δυνατὸ ν νὰ μετανοήση κάποιος δι’ ἁ μαρτίας, τὰ ς ὁ ποίας, ἐ νῶ μὲ ν τὰ ς διαπράττει, δὲ ν τὰ ς παραδέχεται ὅ μως ὡ ς ἁ μαρτίας, ἀ λλὰ τὰ ς θεωρεῖ ἁ πλῶ ς ὡ σὰ ν παρωνυχίδας; Ἐ σχάτως μάλιστα, νὰ καταντήσουν νὰ νομίζουν κάποιοι, ὅ τι ἀ κόμη καὶ αἰ σχραὶ ἁ μαρτίαι, δύνανται τάχα νὰ ἀ ποτελοῦ ν καὶ αἰ τίας… «ὑ περηφάνειας»! Οὐ αὶ καὶ ἀ λλοίμονο διὰ τὴ ν ἐ περχομένη ἐ κ Θεοῦ φοβερὸ ν ὀ ργήν, ἐὰ ν δὲ ν ὑ πάρξει ἡ ἐ κ βαθέων Μετάνοια!
Σκεφτεῖ τε το καλὰ καὶ πέστε μου εἰ λικρινά, ἀ γαπητοί μου πιστοὶ Χριστιανοί :
Ὑ πάρχει μήπως χειροτέρα ἁ μαρτία ἀ πὸ τὴ ν ἀ μετανοησία; Καὶ μάλιστα, ὅ ταν αὐ τὴ ἡ ἀ μετανοησία προέρχεται ἀ πὸ τὴ ν ἀ μνήστευσιν πολλῶ ν σοβαρῶ ν, ἀ κόμη καὶ θανάσιμων ἁ μαρτημάτων;
Ἡ τοιαύτη ἀ μετανοησία ἀ ποτελεῖ ἀ σφαλέστατα ἐ σχάτην ἀ νοησίαν!
Μήπως δὲ ν συνιστᾶ αὐ τὴ ἀ κριβῶ ς ἡ ἐ μμονή μα ς εἰ ς τὴ ν ἀ μετανοησία, τὴ ν βλασφημίαν κατὰ τοῦ Ἁ γίου Πνεύματος; Αὐ τὴ ν δηλαδὴ τὴ ν βλασφημίαν περὶ τῆ ς ὁ ποίας ὁ μιλεῖ ὁ Κύριός μα ς, καὶ ἡ ὁ ποία οὐ δόλως δύναται βεβαίως νὰ ὁ δήγησει εἰ ς Μετάνοιαν. Καὶ ἄ ρα οὔ τε εἰ ς ἄ φεσιν ἁ μαρτιῶ ν. Ἄ λλ’ ἑ πομένως ὁ δηγεῖ εἰ ς τὴ ν αἰ ώνιον καταδίκην (Μάρκ. γ΄, 29);
Κατάστασις Πολιορκίας
Πολλὰ τὰ αἴ τια καὶ πολύμορφοι αἱ ἐ κδηλώσεις τῆ ς ἐ κ τοῦ Θεοῦ Ἀ ποστασίας μα ς κατὰ τὰ ς ἡ μέρας μα ς!
«Κατάστασις Πολιορκίας», ἔ σωθεν καὶ ἔ ξωθεν!
Καὶ κατ’ ἀ ρχὰ ς μέν, ἡ μέχρι πρὸ τίνος μεγάλη ἀ φθονία τῶ ν ὑ λικῶ ν ἀ γαθῶ ν, ἡ εἰ κονική μα ς εὐ μάρεια, καὶ ἡ νομιζομένη πολυτέλεια, μᾶ ς ἐ νέπαιξαν τόσο πολὺ τὸ ν νοῦ ν, μᾶ ς ἐ νάρκωσαν τόσο βαθιὰ τὰ ς καρδίας καὶ μᾶ ς ἐ νέκρωσαν τόσο συντριπτικὰ τὰ πνευματικά μα ς κριτήρια καὶ τὰ σωτήριά μα ς αἰ σθητήρια, ὥ στε νὰ βιώνωμεν στὶ ς μέρες μα ς τρομερὸ ν σύγχυσιν καὶ τραγικὴ ν παράνοιαν!
Ὅ πως λέγει ἡ Γραφή : «Καὶ ἔ φαγεν Ἰ ακὼ β καὶ ἐ νεπλή σθη, καὶ ἀ πελά κτισεν ὁ ἠ γαπημέ νος, ἐ λιπά νθη, ἐ παχύ νθη, ἐ πλατύ νθη· καὶ ἐ γκατέ λιπε τὸ ν Θεὸ ν τὸ ν ποιή σαντα αὐ τὸ ν καὶ ἀ πέ στη ἀ πὸ Θεοῦ σωτῆ ρος αὐ τοῦ .»(Δευτ. 32, 15).
Ὡ ς ἐ κ τῶ ν ὡ ς ἄ νω, συνεχίζομεν μέχρι καὶ σήμερον, νὰ ζῷ μεν ἀ μέριμνοι, ὡ ς ὑ πνωτισμένοι, ὡ ς «νὰ μὴ ν συμβαίνη τίποτε», ὡ ς ζῶ ντες μὲ ν βιολογικῶ ς, ἀ λλά, δυστυχῶ ς, ὡ ς ὑ πάρχοντες νεκροὶ πνευματικῶ ς, καλλιεργοῦ ντας τὴ ν προτέραν μα ς ἁ μαρτωλὸ συνήθειαν, καὶ παραμένοντες προσκολλημένοι εἰ ς τὴ ν ἀ γωνιώδη μέριμναν διὰ τὰ μάταια καὶ τὰ κίβδηλα, τὰ ἀ νούσια καὶ τὰ ἀ νώφελα, τοῦ νῦ ν αἰῶ νος, τοῦ ἀ πατεῶ νος!
Καὶ δὲ ν εὑ ρίσκομεν, ἰ σχυριζόμεθα, καιρὸ ν νὰ συλλογισθῶ μεν περὶ τοῦ Θεοῦ , περὶ τοῦ ἐ περχομένου βεβαίου (ἀ λλὰ συχνάκις καὶ βιαίου) βιολογικοῦ μα ς θανάτου, περὶ τῆ ς ἐ περχομένης φοβέρας Ἡ μέρας τῆ ς Κρίσεως, περὶ τῆ ς Μελλούσης Ζωῆ ς καὶ περὶ τῶ ν θεοδιδάκτων τρόπων πρὸ ς ἐ πίτευξη τῆ ς Αἰ ωνίου Σωτηρίας μα ς.
Προσηλώσαμεν δυστυχῶ ς τὰ βλέμματά μα ς ἐ μπαθῶ ς πρὸ ς τὴ ν παρερχομένην ὕ λην καὶ τὴ ν προερχομένην ἐ ξ αὐ τῆ ς ὀ δυνηρὰ ν ἡ δονήν, καὶ τὸ ἐ ξ αὐ τῶ ν ἀ ναδυόμενον ἀ δυσώπητο ἄ δυτο ὄ νειδος!
Ἀ ναζητοῦ μεν ψεύτικη καὶ παροδικὴ ν παρηγοριάν εἰ ς ἀ πατηλὰ ς συναναστροφὰ ς καὶ ψυχοφθόρους «ψυχαγωγίας», διὰ μέσου ποικίλων δαιμονικῶ ν ἐ κδηλώσεων, ὅ πως π.χ. νυκτερινῶ ν καὶ σκοτεινῶ ν «εὐ καιριῶ ν», καὶ ἐ ν γένει διὰ τῆ ς ἐ λαφρᾶς τὴ καρδία διαπράξεως πράξεων πονηρῶ ν, περὶ τῶ ν ὁ ποίων ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ρητῶ ς ἀ ποφαίνεται «τὰ γὰ ρ κρυφῆ γινόμενα ὑ π’ αὐ τῶ ν αἰ σχρόν ἐ στι καὶ λέγειν» (Ἐ φ. ε΄ , 12).
Ἡ πολύμορφος ἀ κολασία πλεονάζει πλέον εἰ ς τὸ ν κόσμον, ἀ διακρίτως δόγματος καὶ φυλῆ ς.
Τραγικώτερον ὅ μως ὅ τι πλεονάζει, δυστυχῶ ς, καὶ μεταξὺ ἡ μῶ ν, τῶ ν θεωρούμενων ὀ ρθοδόξων χριστιανῶ ν!
Ξεχνᾶ με (ἢ ἀ πωθοῦ με στὰ ἄ δυτα τοῦ Εἶ ναι μα ς) τὸ ἀ ναμφίβολο γεγονὸ ς ὅ τι, ὁ τρόπος ζωῆ ς τῆ ς αἰ σχύνης καὶ τῆ ς προβολῆ ς τῶ ν «παθῶ ν τῆ ς ἀ τιμίας» (Ρωμ. α΄ , 26) ἀ ποτελεῖ , κατὰ τὸ ν ἀ διάψευστον λόγο τοῦ Θεοῦ , ἀ σφαλεστάτην καὶ μετὰ πάσης βεβαιότητος ὁ δὸ ν ἀ πώλειας.
Ἀ ποτελεῖ μάλιστα ὁ δὸ ν άμετακλήτου ὀ λέθρου, βαθμηδόν, σὲ προσωπικό, κοινωνικό, ἐ θνικό, φυλετικὸ καὶ τελικῶ ς σὲ παγκόσμιο πεδίο.
Δύναται ὅ μως νὰ μᾶ ς σώσει, ὅ σους ἡ ἔ γκαιρη καὶ ἁ γία Μετάνοια, μᾶ ς ἐ πιστρέφει καὶ μᾶ ς ὁ δηγεῖ στὸ ν μοναδικὸ Σωτήρα μα ς, τὸ ν Κύριόν μα ς Ἰ ησοῦ Χριστόν!
Ἡ Ἁ γία Γραφ ὴ περιγράφει προφητικ ῶ ς το ὺ ς « Ἐ σχάτους Καιρο ύ ς»
Ὁ Ἀ πόστολος Παῦ λος περιγράφει προφητικῶ ς, ἀ λλὰ καὶ εὐ κρινῶ ς, τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ σημερινοῦ κόσμου τῶ ν «ἐ σχάτων ἡ μερῶ ν», δηλαδὴ τῶ ν καιρῶ ν τῆ ς ἀ πὸ τοῦ Θεοῦ Έσχάτης μα ς Ἀ ποστασίας:
« Ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι. καὶ τούτους ἀποτρέπου». (Προς Τιμόθεον Β.΄ γ΄, 1-5).» (Β΄ Τίμ. γ΄, 1-5).
Αὐ τὴ εἶ ναι δυστυχῶ ς ἡ πραγματικὴ ἀ πεικόνισις τοῦ τρόπου ζωῆ ς τοῦ συγχρόνου ἀ νθρώπου: Ἡ Ἀ ποστασία μα ς δηλαδὴ ἀ πὸ τὸ ν Δημιουργό μα ς καὶ ἡ περιφρόνησής μα ς πρὸ ς ὅ σα Αὐ τός, ἀ πὸ ἄ πειρον Ἀ γάπη, μᾶ ς παραγγέλλει διὰ τὴ ν σωτηρίαν μα ς!
Τὸ ἀ ποκορύφωμα μάλιστα τῆ ς ἁ μαρτίας μα ς εἶ ναι ὅ τι δὲ ν ἀ γαπῶ μεν μὲ ὅ λην τὴ ν ψυχή ν μα ς, τὸ ν νοῦ ν καὶ τὴ ν καρδίαν μα ς, τὸ ν Κύριόν μα ς καὶ Θεό ν μα ς! Καὶ κατὰ ἀ ναπόφευκτον συνέπειαν, οὔ τε καὶ τὸ ν πλησίον μα ς ἀ γαπῶ μεν, ὁ ὁ ποῖ ος (ὁ κάθε πλησίον μα ς) εἶ ναι κατ’ εἰ κόνα Θεοῦ πλασμένος!
Πῶ ς ὅ μως νὰ άγαπήσωμεν τὸ ν Θεό ν μα ς, ὅ ταν ματαιοπονοῦ ντες προσπαθοῦ με «ψυχαναγκαστικῶ ς» καὶ «κομπλεξικῶ ς», (ἴ σως καὶ διὰ νὰ ἐ φησυχάζωμεν τὰ ἐ νοχικά μα ς σύνδρομα, πλὴ ν ὅ μως ματαίως), νὰ ἀ ρνηθῶ μεν καὶ αὐ τὴ ν ἀ κόμα τὴ ν Ὕ παρξίν Του ;
Πῶ ς εἶ ναι δυνατὸ ν νὰ ἀ γαπήσωμεν Ἐ κεῖ νον, τοῦ ὁ ποίου προσπαθοῦ με νὰ ἀ ρνηθοῦ με ἐ θελοτυφλοῦ ντες, ἀ κόμη καὶ αὐ τὴ ν τὴ ν Ὕ παρξίν Του ;
Ἀ πὸ δὲ τὴ ν τοιαύτην ἀ πιστίαν μα ς καὶ τὴ ν τοσαύτην ἔ λλειψιν τῆ ς πρὸ ς τὸ ν Χριστὸ ν Ἀ γάπης μα ς, προέρχονται ἀ ναμφιβόλως καὶ ἀ ναδύονται ἀ ναποφεύκτως τὰ μεγάλα δεινά, ποὺ ἐ φορμοῦ ν ἐ φιαλτικῶ ς καὶ καταδιώκουν καταδυναστικῶ ς τὸ ν ἄ νθρωπο τῆ ς ἐ ποχῆ ς μα ς.
Ἐ σκοτίσθη ἡ διάνοια ἡ μῶ ν τῶ ν ἀ νθρώπων ἀ πὸ τὸ πάθος τοῦ πολυπρόσωπού μα ς ἐ γωισμοῦ : Τὴ ν ἐ μπάθεια, τὴ ν φιλαργυρία, τὴ ν κενοδοξία, τὸ ν τζόγο (= ἐ πιδίωξης μετὰ μανίας εὔ κολου καὶ παρανόμου «κέρδους»), τὰ ναρκωτικὰ (= ἀ ναζήτησης ψεύτικης εὐ τυχίας, διότι δὲ ν πιστεύομεν εἰ ς τὸ ν Θεόν, τὴ ν Πηγὴ ν τῆ ς ἀ ληθινῆ ς εὐ τυχίας), τὴ ν ἀ σωτία (= ἐ κζήτησις ἀ χαρίτου χαρᾶ ς μακρυὰ ἀ πὸ τὴ ν Πηγὴ τῆ ς Χαρᾶ ς καὶ πάσης Χάριτος, τὸ ν Σωτήρα μα ς Χριστόν), καὶ μάλιστα τὴ ν ὕ πουλη καὶ ἀ πατηλὴ θεοποιημένη φιληδονία, ποὺ ἀ ποτελεῖ καὶ αὐ τὴ μίαν ἄ λλην παρδαλὴ ν παραλλαγὴ ν τῆ ς παρδάλεως (πρβλ. Ἀ ποκ. ιγ΄, 2), δηλαδὴ τοῦ πολύμορφου τέρατος, τοῦ ἀ κράτου ἐ γωισμοῦ μα ς!
Ἡ ἔ σχατη α ἰ σχρότης τ ῶ ν « ὁ μοφυλοφιλικ ῶ ν σχέσεων» κα ὶ ἄ λλων παρομοίων ἐ κφύλων πράξεων
Δὲ ν ὑ πάρχουν δυστυχῶ ς στὴ ν ἀ νθρωπίνην γλώσσα ἱ κανὰ λόγια διὰ νὰ ὁ μιλήσωμεν διὰ τὴ ν βδελυράν, ἐ νώπιον Θεοῦ καὶ πιστῶ ν ἀ νθρώπων, ἐ πανεμφάνιση – σ ὰ ν ἐ ν ἐ ξάρσει καὶ τὴ ν ἐ πεκτεινομένην ἐ ν ἀ ναισχυντία ἀ προκάλυπτον παρεκτροπὴ ν καὶ δολερὰ ν διαστροφήν, τῶ ν λεγομένων «ὁ μοφυλοφιλικῶ ν σχέσεων».
Ἐ μφανίζονται τοιαῦ ται παρεκτροπαὶ ἀ κόμη καὶ εἰ ς θεωρούμενα «χριστιανικὰ » ἔ θνη καὶ λαούς. Αὗ ται αἱ διαστροφαὶ θὰ ὁ δηγήσουν τὴ ν κοινωνίαν, βαθμηδόν, ἀ μετακλήτως καὶ ἀ ναποφεύκτως, εἰ ς ἀ περίγραπτον καταστροφήν, ὅ πως ἐ πακριβῶ ς συνέβη εἰ ς τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα, τῶ ν ὁ ποίων οἱ κάτοικοι, ἐ νῶ ζοῦ σαν ἀ μερίμνως καὶ ἀ μετανοήτως ὑ πὸ τὸ καθεστὼ ς τῆ ς τοιαύτης βδελυγμίας, ἦ λθε ξαφνικὰ ἡ καταστροφή, ὡ σὰ ν ἀ ναπόφευκτος καρπὸ ς τῆ ς ἁ μαρτίας!
Πνευματικ ὸ ς Νόμος
Ὁ διαστροφικὸ ς τρόπος ζωῆς θὰ έπιφέρει ἀ ναποφεύκτως καὶ διαστροφικὸ ν τρόπον καταστροφῆ ς!
Αὐ τὸ ἀ ποτελεῖ δυστυχῶ ς ἀ δυσώπητον καὶ ἀ ναπότρεπτον νομοτέλειαν τοῦ «παρὰ φύσιν» τρόπου ζωῆ ς!
Λειτουργοῦ ν καὶ ἐ δῶ , ὅ πως καὶ πάντοτε, οἱ Πνευματικοὶ Νόμοι, ὅ που ἔ θεσεν ὁ Ὕ ψιστος, διὰ τὴ ν εὔ ρυθμον λειτουργία τοῦ κόσμου!
Διὰ τοῦ τον τὸ ν λόγον καὶ ὁ μέγας Πατὴ ρ τῆ ς Ἐ κκλησίας μα ς, ὁ ἅ γιος Ἱ ερώνυμος προεφήτευε λέγων: «ὅ ταν ἐ πέλθη ὁ καιρὸ ς κατὰ τὸ ν ὁ ποῖ ον θὰ ἀ μνηστευθεῖ „ θεσπισθεῖ νομικῶ ς καὶ γίνει ἀ ποδεκτὸ ἀ πὸ τοὺ ς θεωρουμένους «χριστιανικοὺ ς λαοὺ ς» ὡ ς τρόπος ζωῆ ς τὸ βδέλυγμα τῆ ς ὁ μοφυλοφιλίας, τότε ἀ ναποφεύκτως θὰ έπακολουθήσει ταχέως καὶ ὁ ἐ ρχομὸ ς τοῦ Ἐ σχάτου Ἀ ντίχριστου! Διότι ὁ Τελικὸ ς Ἀ ντίχριστος, τοιαῦ τα ζοφερὰ καὶ βρομερὰ ὑ πόβαθρα «ἀ ναμένει» νὰ ἀ ναφανοῦ ν ἐ μφαντικῶ ς ἐ πὶ τῆ ς γῆ ς, ὥ στε νὰ διευκολυνθεῖ καὶ νὰ γίνει ἀ ποδεκτὴ ἡ ἐ μφάνισής του μέσα εἰ ς τὸ ν κόσμον»! (σ.σ.: ἀ πόδοσις ἐ κ τοῦ λατινικοῦ πρωτοτύπου, λόγων τοῦ Ἁ γίου Ἱ ερωνύμου, στοὺ ς ὁ ποίους ἔ κανε πλειστάκις ἀ ναφορὰ ν σὲ ποικίλα κηρύγματά του , ὁ μακαριστὸ ς Ἅ γιος Γέροντας τῆ ς Λαρίσης, Ἀ θανάσιος Μυτιληναίος).
Τὰ πάθη μα ς, ὀ φείλομε μετὰ ἡ ρωικῆ ς ἀ γωνιστικότητος, συνεποῦ ς αὐ ταπαρνήσεως καὶ γνησίας Πίστεως εἰ ς τὸ ν Σωτήρα μα ς Χριστόν, νὰ τὰ καθιστῶ μεν ἀ ντικείμενα μετάνοιας, ἐ ξομολογήσεως καὶ ἀ νενδότου ἀ γῶ νος πνευματικῆ ς ἀ ντιμετωπίσεως, ἐὰ ν ἐ πιθυμοῦ με νὰ εὕ ρωμεν «ἔ λεος ἀ πὸ τὸ ν Κύριον!»
Ἀ λλ’ εἶ ναι τελείως ἀ νεπίτρεπτον ἐ νώπιον τοῦ Κυρίου, τὰ τοιαῦ τα πάθη καὶ ἁ μαρτήματα, νὰ τὰ άμνηστεύωμεν, πολλῷ δὲ μάλλον νὰ τὰ δικαιολογοῦ με καὶ νὰ τά… «νομιμοποιοῦ μεν». Πρὸ πάντων δέ, νὰ τὰ θεωροῦ με καὶ … σὰ ν «αἰ τίαν ὑ περηφάνειας!»
Σᾶ ς ἐ ρωτῶ μεν ἀ γαπητοί μου Χριστιανοί : Μήπως αὐ τὸ τὸ κατάντημα δὲ ν ἀ ποτελεῖ ἐ σχάτην Ὕ βριν κατὰ τοῦ Δημιουργοῦ μα ς;
Ἡ ἀ νατροπ ὴ τ ῆ ς ἐ ν Ἁ γίω Πνεύματι Ζω ῆ ς μ α ς, ἀ περγάζεται κα ὶ ἐ πεξεργάζεται βαθμηδόν, τ ὸ ν ὄ λεθρον κα ὶ τ ὴ ν καταστροφ ὴ ν το ῦ κόσμου
Παλαιότερον οἱ ἄ νθρωποι αἰ σθάνοντον ἐ ντροπήν, ὅ ταν ἔ πιπτον εἷ ς σοβαρὰ ἁ μαρτήματα.
Σήμερον ὅ μως, δυστυχῶ ς, παρῆ λθεν ὁ καιρὸ ς τῆ ς Ἁ γίας Αἰ σχύνης καὶ τῆ ς Σωτηρίου Ἐ ντροπῆ ς καὶ ἐ πῆ λθεν πλέον ὁ καιρὸ ς τῆ ς ἄ γριας ἀ ναισχυντίας καὶ τῆ ς ἀ προκαλύπτου ἀ διαντροπιᾶ ς, ὅ που αἱ ἐ κ τῆ ς πωρώσεως τῶ ν συνειδήσεων ἀ μνηστευθεῖ σα ἁ μαρτία διαπράττονται πλέον ἀ νευθύνως καὶ ἐ πιπολαίως, ἄ νευ τῆ ς «ἅ γιας συστολῆ ς» καὶ ἄ νευ τῶ ν θεαρέστων καὶ ἐ ν ταπεινώσει θεραπευτικῶ ν «τύψεων τῆ ς συνειδήσεως», αἱ ὁ ποῖ αι δύνανται νὰ μᾶ ς ὁ δηγήσουν, ἐὰ ν τὸ θελήσωμεν, εἰ ς τὴ ν πραγματικὴ ν Μετάνοιαν καὶ εἰ ς τὴ ν ἁ γίαν Ἐ πιστροφήν! Καὶ ἑ πομένως εἰ ς τὴ ν αἰ ώνιον Ζωήν!
Σήμερον καλλιεργεῖ ται ἐ ντέχνως -δυστυχῶ ς ἀ κόμη καὶ ἀ πὸ θεωρούμενους ὡ σὰ ν τάχα «πνευματικοὺ ς ἀ νθρώπους»- ἡ φίμωσις, ἡ πώρωσις, ἕ ως, καὶ ἡ , εἰ δυνατόν, θανάτωσις τῆ ς συνειδήσεως, μεθοδεύεται ἡ ἐ ξάλειψις ἀ πὸ τῶ ν καρδιῶ ν τῶ ν ἀ νθρώπων, τῶ ν ἅ γιων νοημάτων: Τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ , τῆ ς ἀ θανασίας τῆ ς ψυχῆ ς, τῆ ς προσδοκωμένης Ἀ ναστάσεως τῶ ν κεκοιμημένων, τῆ ς ἀ ναμενόμενης Δευτέρας τοῦ Χριστοῦ Παρουσίας, τῆ ς ἀ ναποφεύκτου Ἡ μέρας τῆ ς Κρίσεως, τῆ ς έπερχομένης Συντέλειας τοῦ Αἰῶ νος τούτου, τῆ ς Μελλούσης Ζωῆ ς!
Καὶ καταβάλλεται συστηματικῶ ς, ἰ διαζόντως στὶ ς ἡ μέρες μα ς, ἡ προσπάθεια, νὰ ἀ ποσιωπῶ νται καθοριστικοὶ διὰ τὴ ν Σωτηρίαν μα ς ἔ ννοιαι, ὅ πως π.χ. «ἁ μαρτία», «ἐ νοχή», «κρίσις», «τιμωρία», «κόλασις», «μετάνοια», «συγχώρησις», «ἐ πιστροφὴ εἰ ς τὸ ν Θεόν», «παράδεισος», «αἰ ωνιότης», «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ! »
Τώρα ἐ πῆ λθεν πλέον ὁ καιρός, ὅ που γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια (προπαγάνδα) ἀ πὸ τοὺ ς «κρατοῦ ντας», ὥ στε νὰ ἀ ποσιωπῶ νται ἢ νὰ ἀ μνηστεύωνται ἢ νὰ δικαιολογοῦ νται αἱ ἁ μαρτίαι, ἀ κόμη καὶ αἱ θανάσιμοι! Ἀ λλ’ ὅ μως ὅ λα αὐ τὰ οὐ δόλως δύνανται νὰ ἐ ξαφανιστοῦ ν! Ἀ πωθοῦ νται προσωρινῶ ς εἰ ς τὸ ὑ ποσυνείδητο τοῦ ἀ νθρώπου καὶ θὰ ἔ λθει δυστυχῶ ς, ἀ ργὰ ἢ γρήγορα, ἡ ἡ μέρα καὶ ἡ ὥ ρα, ποὺ θὰ ἀ ναδυθοῦ ν δριμύτερα, φοβερότερα, ἀ πειλητικότερα!
Α ἱ ἁ μαρτία ἔ παυσαν πλέον ν ὰ θεωρο ῦ νται α ὐ τό, πο ὺ πραγματικ ὰ ε ἶ ναι: Δηλαδ ὴ χωρισμ ὸ ς ἀ π ὸ τ ὸ ν Δημιουργ ό μ α ς κα ὶ ἄ ρα θάνατος!
Αἱ ἁ μαρτίαι δὲ ν κατονομάζονται πλέον μὲ τὸ ἀ ληθινό του ς ὄ νομα!
Καὶ αὐ τὸ ἀ ποτελεῖ τὴ ν Κορυφαίαν Ἁ μαρτίαν!
Διότι:
Κορυφαία Ἁ μαρτία εἶ ναι ἡ μὴ παραδοχὴ τῆ ς ἁ μαρτίας, ὡ ς ἁ μαρτίας.
Κατ’ ἐ πέκτασιν μάλιστα, καὶ ἐ ξ ἀ ντιθέτου, χλευάζεται ἡ σωτήριος Ἀ ρετή!
Ὁ Χριστό ς μα ς δὲ ν «προκαταδικάζει» κανέναν ἄ νθρωπο, ἀ λλὰ ἀ ναμένει τὴ ν Μετάνοια καὶ τὴ ν Ἐ πιστροφὴ τοῦ καθενό ς μα ς στὸ Ἅ γιό Του Θέλημα!
Ὁ Χριστός, ὁ ὁ ποῖ ος μᾶ ς ἠ γάπησε μέχρι τοῦ ἐ πονειδίστου Σταυρικοῦ του Θανάτου, μᾶ ς δίνει τὰ άναγκαῖ α πνευματικὰ ἐ φόδια γιὰ νὰ μετανοοῦ με καὶ νὰ σωζώμεθα, ὅ σοι πιστεύουμεν εἰ ς Αὐ τὸ ν καὶ ὅ σοι ἐ πιλέγουμε νὰ Τὸ ν ἀ κολουθήσουμε καὶ νὰ ἀ νήκουμε στὴ ν ἁ γίαν του Ἐ κκλησία!
Δὲ ν στηλιτεύεται ὁ ἄ νθρωπος, ὁ ὁ ποῖ ος ὀ μολογεῖ καὶ ἐ ξομολογεῖ ται ταπεινὰ τὸ πάθος, ποὺ τὸ ν πολεμᾶ , καὶ ἀ γωνίζεται νὰ τὸ διορθώσει μὲ τὴ ν Χάρι τοῦ Κυρίου!
Ἐ ν τὴ Ἐ κκλησία:
Δὲ ν καταδικάζεται ὁ πάσχων ἄ νθρωπος ἀ λλὰ καταδικάζεται αὐ τὸ τοῦ το τὸ πάθος τὸ ὁ ποῖ ο καταστρέφει τὸ ν ἄ νθρωπο!
Τὸ κάθε ἔ κφυλο πάθος δηλητηριάζει θανάσιμα ἐ κεῖ νον, ὁ ὁ ποῖ ος τὸ ἀ ποδέχεται, τὸ καλλιεργεῖ καὶ ἐ πιδιώκει ἑ κουσίως νὰ τὸ διαπράττει, καὶ δὴ ἀ μετανοήτως καὶ ἐ λαφρὰ τὴ καρδιά, μέσα στὴ ν ζωή του .
Ἡ Ἐ κκλησία εἶ ναι «Πνευματικὸ Νοσοκομεῖ ο», ὀ ποῦ δυνάμεθα νὰ προστρέξουμε ἐ ν Μετάνοια, ὅ λοι ὅ σοι πιστεύουμε σ’ Αὐ τήν, γιὰ νὰ θεραπευτοῦ με ἀ πὸ τὸ «πάθος» ἢ τὰ «πάθη» μα ς. Νὰ ἀ ποτινάξωμεν τὸ ν ζυγὸ ν τῆ ς δουλείας καὶ νὰ ἀ πολαύσωμεν τελικῶ ς τὴ ν ἐ ν Χριστῶ Ἐ λευθερία!
Λέγει ἡ Γραφ ή « ἐὰν οὖν ὁ υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε» ( Ἰωάν. η΄, 36).
Καὶ πάλιν ἄ λλου ἡ Γραφὴ λέγει: «Τῇ ἐ λευθερίᾳ οὖ ν, ᾗ Χριστὸ ς ἡ μᾶ ς ἠ λευθέρωσε, στήκετε, καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐ νέχεσθε. (Γαλ. ε ΄, 1).
Ἡ Ἐ κκλησία μᾶ ς παρέχει τὰ πνευματικὰ φάρμακα, ὥ στε νὰ λάβωμε τὴ ν θεραπεία, ὅ λοι ὅ σοι πάσχουμε, καὶ θὰ θελήσουμε ἀ ληθινὰ νὰ ἀ γωνισθοῦ με ταπεινά, γιὰ νὰ θεραπευθοῦ με ἀ πὸ τὰ «πάθη μᾶ ς».
Ἡ Ἐ κκλησία παρέχει τὰ θεραπευτικὰ μέσα (τὰ Ἁ γία Μυστήρια Τη ς, μαζὶ μὲ ὅ λα τὰ ἄ λλα σωτήρια πνευματικά Τη ς ὄ πλα), σὲ ἐ κεῖ νον ποὺ θέλει πραγματικὰ νὰ πολεμήσει ἐ ν Κυρίω καὶ νὰ ἐ πιτύχει τὴ ν Αἰ ώνια Ζωή! Αὐ τὴ ν τὴ ν Ζωήν, ποὺ χαρίζει ὁ Κύριος σὲ ὅ σους τὸ ν Πιστεύουν καὶ ἀ γωνίζονται στὴ ν τήρηση τῶ ν Ἐ ντολῶ ν Του !
Ὁ Χριστὸ ς δὲ ν ἔ γινε ἄ νθρωπος γιὰ νὰ καταδικάσει τὸ ν κόσμο!
Ὁ Χριστὸ ς ἐ νηνθρώπησε γιὰ νὰ τὸ ν θεραπεύσει καὶ νὰ σώσει τὸ ν ἄ νθρωπο καὶ τὸ ν κόσμο Του !
Ὅ σους ὅ μως τὸ θελήσουν!
Ἡ Ἐ κκλησία καταδικάζει τὴ ν διάπραξη τῆ ς ἁ μαρτίας, διότι ἡ ἁ μαρτία μολύνει, συντρίβει καὶ τελικῶ ς καταστρέφει τὸ ν ἄ νθρωπον, ψυχὴ τὲ καὶ σώματι.
Ἡ ἁ μαρτία καταστρέφει ἐ κεῖ νον τὸ ν ἄ νθρωπον, ποὺ ἐ νσυνείδητα καὶ ἀ μετανόητα τὴ ν διαπράττει καί, ἀ κόμη χειρότερον, τὴ ν προπαγανδίζει, παρασύροντας δυστυχῶ ς καὶ ἄ λλους στὸ ν πνευματικὸ γκρεμό!
Ἡ Ἐ κκλησία ἀ γαπᾶ τὸ ν ἄ νθρωπο σωτήρια καὶ ἀ ληθινὰ -καὶ βοηθᾶ τὸ ν κάθε πιστὸ χριστιανό, ὥ στε νὰ ἀ παλλαγεῖ (ἐὰ ν αὐ τὸ ς τὸ θέλησει καὶ ἀ γωνίσθει πρὸ ς τοῦ το), ἀ πὸ τὰ «πάθη» του καὶ νὰ λάβει τὴ ν θεραπεία καὶ τελικῶ ς νὰ ἀ ξιωθεῖ τὸ στεφάνι ἑ νός, συχνάκις μαρτυρικοῦ μέν, ἀ λλ’ ὁ πωσδήποτε ἅ γιου ἐ ν Χριστῶ ἀ γῶ νος!
Ἐὰ ν κάποιος ἰ σχυρίζεται ὅ τι πάσχει ἀ πὸ ἕ να «πάθος», (π.χ. τὸ πάθος τῆ ς ὁ μοφυλοφιλίας), ἀ λλὰ ἀ γωνίζεται μὲ Πίστι καὶ ἀ νδρείαν, εἰ σερχόμενος μέσα στὴ ν «Κιβωτὸ τῆ ς Ἐ κκλησίας», γιὰ νὰ ὑ περβεῖ αὐ τό του τὸ πάθος καὶ τελικῶ ς κατορθώνει νὰ τὸ ὑ περνικήσει καὶ νὰ μὴ ν διαπράττει πλέον τὴ ν ἁ μαρτία, τότε αὐ τὸ ς ὄ χι μόνον δύναται νὰ ἐ λευθερωθεῖ , μὲ τὴ ν Χάριν τοῦ Χριστοῦ , ἀ λλὰ μπορεῖ ἀ κόμη νὰ ἀ ναδειχθεῖ σὲ ἅ γιο, ἕ νεκα τοῦ πνευματικοῦ του ἀ γώνα, ποὺ ἀ ποτελεῖ συνέπεια τῆ ς Πίστεως καὶ τῆ ς Ἀ γάπης του πρὸ ς τὸ ν Χριστό!
Ὁ ἀ γωνιζόμενος ἐ ν Κυρίω, ἀ μείβεται ἀ πὸ τὸ ν Χριστὸ ν γιὰ τὸ ν ἀ νένδοτο καὶ πνευματικὸ ἀ γώνα ποὺ διεξάγει, χρησιμοποιώντας τὰ ἅ για ὄ πλα, ποὺ τοῦ προσφέρει ἡ Ἐ κκλησία, δηλαδὴ τὰ ἱ ερὰ Μυστήριά Τη ς, ὥ στε νὰ παύσει ἐ πιτέλους νὰ διαπράττει τὴ ν ἁ μαρτία ἕ ως τέλους!
Καὶ τὸ τέλος εἶ ναι ἡ Σωτηρία καὶ ἡ Αἰ ώνιος ζωή!
