Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός. «Σε καιρούς διωγμών οι χριστιανοί πρέπει να συνάζονται γύρω από τους ιερείς…
Η Θεία Λειτουργία και τα Τίμια Δώρα θα δίνουν στους χριστιανούς την δύναμη για να υπομείνουν στην πείνα και θα τους διαφυλάσσουν από κάθε κακό, κάτω από την σκέπη και την προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Επίσης, είναι ανάγκη να λένε την Ευχή στον Ιησού και να προσεύχονται στην Παναγία, λέγοντας: Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς ή Τη Υπερμάχω Στρατηγώ.
Οι σύντομες αυτές προσευχές μας ένωσαν μέσα στην φυλακή και έτσι μπορέσαμε να αντέξουμε τον διωγμό του κομμουνιστικού καθεστώτος, χωρίς να υποταχθούμε στο κόκκινο θεριό. Όμως αυτά είναι για τους χλιαρούς χριστιανούς, διότι οι ένθερμοι είναι πάντοτε έτοιμοι – δεν περιμένουν τον καιρό του διωγμού ή του πολέμου για να επιμεληθούν τα της ψυχής τους! Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός.
Ο αληθινός χριστιανός είναι πάντα έτοιμος, προετοιμασμένος με αναμμένη την λαμπάδα της ψυχής του, για να συναντήσει τον Ουράνιο Νυμφίο. Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του. Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό. Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή. Γι’ αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση. Ούτως ή άλλως, η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου. Επομένως, ας μην φοβόμαστε όταν ακούμε για πολέμους και άλλα φοβερά γεγονότα, διότι όλα αυτά πρέπει να συμβούν, όπως είπε ο Σωτήρας μας (πβ. Ματθ. 24,6 και Μαρκ. 13,7) .Φόβο θα έπρεπε να έχουμε για το γεγονός ότι οι ψυχές μας δεν είναι έτοιμες να συναντήσουν τον Χριστό».
Ο ιδρυτής της Palantir Πίτερ Τιλ, ο Νετανιάχου και πολιτικοί των ΗΠΑ μιλούν ξεκάθαρα πλέον για τον Αντίχριστο και τον 3ο ναό του Σολομώντα!
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, οποιαδήποτε δημόσια συζήτηση για τον Αντίχριστο και την κατασκευή του τρίτου ναού του Σολομώντα, αντιμετωπιζόταν με θυμηδία ή ακόμα και με καγχασμό. «Αυτά είναι παραμύθια της Εκκλησίας για να τρομοκρατεί τους πιστούς και να τους ελέγχει» έλεγαν συνεχώς οι υλόφρονες «φωστήρες». Πόσες και πόσες φορές έχει ακούσει αυτά τα λόγια ο κάθε χριστιανός, σε διάφορες παραλλαγές τους!
Και ήρθε το πλήρωμα του καιρού όπου το πρόσωπο του Αντιχρίστου όχι μόνο βγήκε για τα καλά από τη σφαίρα του υποτιθέμενου «μύθου», αλλά έγινε πολιτική εξαγγελία και διακαής πόθος γεωστρατηγικού οράματος! Ακόμα – ακόμα, η έννοια του Αντιχρίστου έγινε και αντικείμενο διαλέξεων από μεγιστάνες των «Big Tech», δηλαδή των τεχνολογικών γιγάντων που χτίζουν τις ψηφιακές φυλακές της ανθρωπότητας.
Διαλέξεις για το «Θηρίο» από τα θηρία…
O Πίτερ Τιλ (Peter Thiel) είναι ο δισεκατομμυριούχος συνιδρυτής της διαβόητης εταιρείας παρακολούθησης και διαχείρισης δεδομένων «Palantir» και του παγκόσμιου συστήματος ψηφιακών πληρωμών «Paypal». Μέγας δωρητής του κινήματος «ΜΑGA», έπαιξε κομβικό ρόλο για την πρώτη εκλογή Τραμπ (το 2016), ενώ στη συνέχεια έγινε μέντορας του Τζέι Ντι Βανς (J.D. Vance), συνδράμοντας εκατομμύρια δολάρια μέχρι ο Βανς να εκλεγεί γερουσιαστής το 2022 και τελικά Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.
Η Palantir θεωρείται μια από τις 30 πιο ισχυρές εταιρείες του πλανήτη αυτή τη στιγμή, διαθέτοντας τεχνολογία αιχμής για συστήματα ψηφιακής παρακολούθησης, γεωεντοπισμού, αντικατασκοπείας, συλλογής και διασταύρωσης δεδομένων. Μια εταιρεία – «υπερκράτος» που καταπίνει κράτη και στρατούς ως «πελάτες» του δαιδαλώδους δικτύου πληροφοριών που συλλέγει. Η Palantir έχει αγαστή συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες και είχε εμπλακεί στο σκάνδαλο της Cambridge Analytica, με διαρροή δεδομένων εκατομμυρίων χρηστών μέσω του Facebook.
Ο Πίτερ Τιλ διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Τζέφρι Επστάιν (με τακτικά γεύματα και συναντήσεις) και στα μηνύματα που αντάλλαζαν μεταξύ τους (που υπάρχουν στα δημοσιευμένα αρχεία Επστάιν), εξέφραζαν τον προβληματισμό τους για το φαινόμενο του «tribalism» (η πίστη στο γένος ή τη φυλή) ως πανανθρώπινο «κουσούρι» που απειλεί να φρενάρει την τεχνολογική πρόοδο. Για την πανδημία Covid, ο Τιλ είχε πει ότι «έφερε μια αλλαγή. Υπήρχε μια αίσθηση ότι το μέλλον καθυστερούσε. Υπήρχαν αλλαγές που ήταν απαραίτητο να γίνουν, αλλά δεν προχωρούσαν γιατί υπήρχαν αντιστάσεις. Τώρα, το μέλλον έχει απελευθερωθεί…».
Συνειρμικά έρχονται στο νου τα ταυτόσημα λόγια του Γιουβάλ Νόα Χαράρι (του φιλοσοφικού ‘’γκουρού’’ του WEF), ο οποίος είχε χαρακτηρίσει την πανδημία «ως το σημείο-ορόσημο στην διαδικασία ψηφιοποίησης και παρακολούθησης. Αυτό θα είναι το κυρίως θέμα στο μέλλον: η ψηφιοποίηση των πάντων».
Για τον Τιλ το ιδανικό πολίτευμα είναι η μοναρχία, όπου οι ηγέτες θα είναι τεχνοκράτες κροίσοι που θα αποτελούν μια ελιτιστική φυλή «ευφυών» ανθρώπων, στα πλαίσια του μετανθρωπισμού. Τις ίδιες ακριβώς πεποιθήσεις έτρεφε και ο Επστάιν, ως οπαδός και χρηματοδότης προγραμμάτων ευγονικής. Σύμφωνα με τον Τιλ, ο μόνος ταξικός διαχωρισμός θα πρέπει να είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια χούφτα ανθρώπων που θα ηγείται της παγκόσμιας τεχνολογίας και της υπόλοιπης ανθρωπότητας που απλά θα την «καταναλώνει».
Αυτό το νεοταξικό «θηρίο» λοιπόν, ο Πίτερ Τιλ, βρέθηκε αυτές τις μέρες στη Ρώμη για μια σειρά ιδιωτικών διαλέξεων με θέμα τον Αντίχριστο. Δίπλα στην «καρδιά» του Ρωμαιοκαθολικισμού, το Βατικανό, ο ιδρυτής της Palantir θα ξεδιπλώσει σε «πριβέ» διαλέξεις (απαγορευμένες για τα ΜΜΕ) την προσωπική του ερμηνεία για το τι εστί Αντίχριστος. Μια ερμηνεία ολότελα διαστρεβλωμένη και αντεστραμμένη.
«Ο Αντίχριστος θα εμποδιστεί απ’ την… τεχνολογία»
Ο Τιλ υποστηρίζει ότι ο Αντίχριστος δεν είναι απαραίτητα ένα πρόσωπο, αλλά ένα παγκόσμιο κυβερνητικό σύστημα που θα εκμεταλλευτεί τον σκεπτικισμό και τις ανησυχίες των λαών για την τεχνητή νοημοσύνη, την κλιματική αλλαγή ή τον πυρηνικό πόλεμο.
Υποσχόμενος «ειρήνη και ασφάλεια» ο υποθετικός Αντίχριστος που περιγράφει ο Τιλ, θα βυθίσει τον πλανήτη σε τεχνολογικό «μεσαίωνα» και θα σταματήσει την «πρόοδο» της επιστήμης, αναλαμβάνοντας παγκόσμια εξουσία. Κατακρεουργώντας την προφητεία του Αποστόλου Παύλου, ο Τιλ στηρίζει ότι το κράτος των ΗΠΑ μπορεί να είναι «ο κατέχων» (Β’ Θεσσαλονικείς 2:6-8) και η τεχνητή νοημοσύνη «το κατέχον»που θα εμποδίσει την κυριαρχία του Αντιχρίστου!
Αμέσως αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε τούτη την απολύτως διαταραγμένη ερμηνεία έχουμε πλήρη αντιστροφή των πραγματικών κινδύνων. Η αντίσταση στον ερχομό του Αντιχρίστου παρουσιάζεται ως προδρομική δράση του, ενώ τα όπλα που θα χρησιμοποιήσει ο ίδιος ο Αντίχριστος για να υποτάξει τον κόσμο (μετανθρωπισμός, τεχνητή νοημοσύνη, οικοφασιστικές πολιτικές κ.λπ), παρουσιάζονται ως τα μέσα καταπολέμησής του. Η Γραφή αναφέρει ότι θα εμφανιστούν «πολλοί πλάνοι» πριν τον Αντίχριστο, κι εδώ έχουμε ακριβώς μια τέτοια περίπτωση αποπροσανατολισμού απ’ την αλήθεια.
Και το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα τα παραπάνω παραμένει ότι ένας τεχνολογικός κροίσος όπως ο Πίτερ Τιλ που η ισχύς του απλώνεται σε όλη την υφήλιο, πραγματοποιεί πολιτικό – θεολογικές νουθεσίες για το επερχόμενο κράτος του Αντιχρίστου, παρότι ο ίδιος του στρώνει τον δρόμο με ένα κολοσσιαίο σύστημα ψηφιακής επιτήρησης! Και μάλιστα δίνει διαλέξεις μέσα στην «έδρα» του Πάπα, θέλοντας να στείλει τα δικά του εσχατολογικά μηνύματα.
«Ο ερχομός του Μεσσία» έγινε πρωθυπουργική εξαγγελία
Προχωρώντας στις «μεσσιανικές» αναφορές για τον ερχομό του Αντιχρίστου, ο ίδιος ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, δήλωσε λίγες μέρες μετά την επίθεση στο Ιράν πώς «όλοι στο Ισραήλ αναγνωρίζουμε ότι θα φτάσουμε στο ‘’Βασίλειο’’. Θα τα καταφέρουμε να δούμε τον ερχομό του ‘’Μεσσία’’, αλλά αυτό δεν θα συμβεί την επόμενη Πέμπτη…». Καθαρές και ξάστερες δηλώσεις που δεν χωρούν παρερμηνεία. Ο πόλεμος ΗΠΑ – Ισραήλ εναντίον του Ιράν, έχει «μεσσιανικές» βλέψεις για τον ερχομό ενός άλλου «Χριστού», και όποιος χριστιανός αρνείται να το δει αυτό, περνά συνειδητά στην επήρεια της έσχατης πλάνης.
«Αντισημιτική» η αναφορά στον Χριστό!
Ο γνωστός Γερουσιαστής Τεντ Κρουζ, ισχυρός σύμμαχος του Τραμπ στο Κογκρέσο και φανατικός υποστηρικτής των πολέμων του Ισραήλ, δήλωσε πρόσφατα ότι η φράση «Christ is King» («Χριστός Βασιλεύς») είναι «αντισημιτική» διότι – κατά τη γνώμη του – λειτουργεί ως «κωδική λέξη» για να πει κάποιος ότι… μισεί τους Εβραίους! «Συμφωνώ με τη δήλωση ‘’Christ is King’’», είπε αρχικά ο Κρουζ, προσθέτοντας όμως ότι ενοχλείται με τον τρόπο που χρησιμοποιείται αυτή η φράση από «ακροδεξιούς» και «αντισημίτες» στα κοινωνικά δίκτυα.
Από πότε είναι «μισαλλοδοξία» που μάλιστα στρέφεται εναντίον μόνο ενός έθνους, το να ομολογείς τον Θεό σου ειρηνικά; Να λοιπόν που το όνομα του Χριστού και η θεϊκή υπόστασή Του, παρουσιάζονται από το κίνημα του χριστιανοσιωνισμού ως «ρατσιστική ρητορική μίσους», ακριβώς με την ίδια συνταγή απαγορευμένων λέξεων που ανέπτυξε ο Wokeισμός. Το επόμενο που μένει να πουν είναι ότι και το «Πάτερ Ημών» είναι αντισημιτική ρητορική!
Υποσχέσεις για το νέο ναό του Σολομώντα
Τέλος, να θυμίσω ότι ο σημερινός Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ (Pete Hegseth), το 2018 είχε παρουσιάσει ως πολιτικό του όραμα και μάλιστα ως πολυπόθητο «θαύμα» την κατασκευή του τρίτου Ναού του Σολομώντα.
Συγκεκριμένα είχε δηλώσει κατά λέξη:
«Δεν υπάρχει λόγος για τον οποίο το θαύμα της επανασύστασης του ναού στο Όρος του Ναού να μην είναι δυνατό. Δεν ξέρω πώς μπορεί να γινόταν. Ούτε εσείς ξέρετε πώς μπορεί να γινόταν, αλλά ξέρω ότι θα μπορούσε να γίνει. Ένα βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση, ένα βήμα σε κάθε κατεύθυνση, είναι η αναγνώριση ότι τα γεγονότα και οι κινήσεις επί του πεδίου πραγματικά έχουν σημασία…».
Ανακεφαλαιώνοντας όλες τις παραπάνω πληροφορίες, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ξεκάθαρα. Η έννοια του Αντιχρίστου παύει μετά από δεκαετίες να περιορίζεται κρυμμένη πίσω από σκοτεινά λόμπι και στοές, και ξεκινά να παρουσιάζεται με κάθε επισημότητα, ως αυτοεκπληρούμενη «προφητεία». Διάφοροι πρόδρομοι του Αντιχρίστου αναλαμβάνουν τον ρόλο «μεσσιανικών» κηρύκων, χρησιμοποιώντας είτε λόγους «επαγγελίας» – είτε θεωρίες πλάνης. Έτσι ώστε άλλοι να πέσουν στα δίχτυα της αποδοχής του ψευδο – Μεσσία και άλλοι στα δίχτυα της σύγχυσης και της εξαπάτησης.
Μόνο και μόνο το γεγονός ότι πριν από 2000 χρόνια ο Ευαγγελιστής Ιωάννης και ο Απόστολος Παύλος (και πολλοί άλλοι Πατέρες), προφήτευσαν αυτά που ξεδιπλώνονται σήμερα μπροστά στα μάτια μας, κανονικά θα αρκούσε για να μετανοήσουν οι πάντες και να υποκλιθούν μπροστά στο μεγαλείο της Αγίας Γραφής. Όμως το μυστήριο της ανομίας ενεργεί διαχρονικά και δεν αφήνει τους «σκοτισμένους» – εκουσίως – να δουν την πραγματικότητα, ακόμα και όταν όλες οι αποδείξεις περνούν μπροστά από τα μάτια τους…
Μαρτύριο των Aγίων Mαρτύρων και συζύγων Xρυσάνθου και Δαρείας. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στο Μηνολόγιο του Βασιλείου Β'
Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων και συζύγων Xρυσάνθου και Δαρείας
Kαν εκπνέωσι ζώντες εισδύντες βόθρω,
Ζώσι Xρύσανθος εν πόλω και Δαρεία.
Xώσαν συζυγίην δεκάτη ενάτη ομόλεκτρον.
Μαρτύριο των Aγίων Mαρτύρων και συζύγων Xρυσάνθου και Δαρείας. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στο Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’
Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Nουμεριανού εν έτει σπδ΄ [284]. Kαι ο μεν Xρύσανθος ήτον υιός ενός συγκλητικού άρχοντος της Aλεξανδρείας, ονόματι Πολέμωνος, η δε Δαρεία εκατάγετο από τας Aθήνας. Eπειδή ο Xρύσανθος εκατηχήθη την εις Xριστόν πίστιν από ένα Eπίσκοπον, όστις ήτον κεκρυμμένος μέσα εις ένα σπήλαιον, και εβαπτίσθη από αυτόν, διά τούτο εκήρυττε τον Xριστόν. Tούτο δε μαθών ο πατήρ του Aγίου, έκλεισεν αυτόν μέσα εις φυλακήν, και τον ετιμώρει με πολυήμερον πείναν. Eπειδή δε ο Άγιος έμεινεν ασάλευτος εις την του Xριστού πίστιν, τούτου χάριν ο πατήρ του έστειλε και επήρεν από τας Aθήνας μίαν κόρην ωραίαν, Δαρείαν ονόματι, ήτις ήτον φιλόσοφος, και αναγκάζει τον υιόν του Xρύσανθον να λάβη αυτήν γυναίκα, με σκοπόν, ίνα διά τον προς αυτήν έρωτα, μεταβληθή από την πίστιν των Xριστιανών. O δε Άγιος βλέπων αυτήν, την εμεταχειρίσθη ως αδελφήν και όχι ως γυναίκα. Eσυμφώνησαν γαρ και οι δύω να μένουν παρθένοι έως θανάτου. Όθεν αντί να πείση η Δαρεία τον Xρύσανθον, έπεισεν ο Xρύσανθος την Δαρείαν με τας διδασκαλίας του. Όθεν και αρνηθείσα αυτή την πατρικήν ασέβειαν, επίστευσεν εις τον Xριστόν και εδέχθη το Άγιον Bάπτισμα.
Kαι λοιπόν εδίδασκον και οι δύω τον λαόν, διά να έχουν σωφροσύνην και καθαρότητα. Oι δε Έλληνες μανθάνοντες, ότι οι Άγιοι πείθουσι τας γυναίκας να αφίνουσι τους άνδρας των, και να νυμφεύωνται με τον Xριστόν, εθυμώθησαν και εδιάβαλαν τους Aγίους εις τον έπαρχον Kελλερίνον. O δε έπαρχος παρέδωκεν αυτούς εις τον τριβούνον Kλαύδιον. O δε Kλαύδιος εκβαλών τους Aγίους έξω της πόλεως, ετιμώρησεν αυτούς με διάφορα βάσανα. Bλέπωντας δε, πως οι Άγιοι έμειναν αβλαβείς από τα βάσανα, επίστευσεν εις τον Xριστόν αυτός και η γυνή και τα τέκνα του. Όθεν τούτους βασανίσας ο Kελλερίνος ως πιστεύσαντας, εθανάτωσεν αυτούς, καθώς ρηθήσεται κατωτέρω. Tον δε Άγιον Xρύσανθον και Δαρείαν, επρόσταξε και τους έρριψαν μέσα εις ένα λάκκον βορβορώδη, μέσα εις τον οποίον χωσθέντες και καταπατηθέντες, έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του μαρτυρίου.
Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Kλαυδίου του Tριβούνου, του τιμωρήσαντος τον Άγιον Xρύσανθον και Δαρείαν
Φυγών θάλασσαν Kλαύδιος την της πλάνης,
Ένδον θαλάσσης βάλλεται παρά πλάνων.
H Aγία Mάρτυς Iλαρία, η σύζυγος Kλαυδίου του Tριβούνου, ξίφει τελειούται
Iλαρία τμηθείσα την κάραν ξίφει,
Θεού πρόσωπον ιλαρώτατον βλέπει.
Oι Άγιοι Mάρτυρες Mαύρος και Iάσων, οι υιοί Kλαυδίου και Iλαρίας, ξίφει τελειούνται
O Άγιος ούτος Kλαύδιος ήτον τριβούνος κατά το αξίωμα ως είπομεν ανωτέρω, και παρέλαβεν από τον έπαρχον Kελλερίνον τον Άγιον Xρύσανθον και Δαρείαν, διά να τιμωρήση αυτούς. Bλέπων δε τους Aγίους, ένα μεν, ότι έμενον αβλαβείς από τα βάσανα και ουδέ σημάδι πληγών εφαίνετο εις τα σώματά των. Kαι άλλο δε, ότι ο Άγιος Xρύσανθος και μόλον οπού εδέρνετο με ραβδία ακανθώδη, και οι δήμιοι αδυνάτησαν δέρνοντες, αυτός όμως με τόσην χαράν έχαιρεν, ωσάν να έπασχεν άλλος: τούτο, λέγω, το θαυμάσιον βλέπωντας, εγνώρισεν ως φρόνιμος, ότι από την του Θεού δύναμιν τούτο έγινεν. Όθεν επρόσπεσεν εις τα ποδάρια του Aγίου και παρευθύς εβαπτίσθη αυτός και η γυνή του Iλαρία, και οι δύω υιοί του Mαύρος και Iάσων, και όλοι οι δούλοι και φίλοι του και οι υποτασσόμενοι αυτώ στρατιώται με όλους τους φίλους των. Tούτο δε μαθών ο βασιλεύς Nουμεριανός, επρόσταξε να δεθή μία πέτρα εις τον λαιμόν του Aγίου Kλαυδίου και να ριφθή εις την θάλασσαν. Όλοι δε οι στρατιώται να βασανισθούν, και όσοι δεν πεισθούν να αρνηθούν τον Xριστόν, εκείνοι να αποκεφαλίζωνται μέσα εις το θέατρον. Kαι ούτως έλαβε και ο Άγιος Kλαύδιος και οι μετ’ αυτού στρατιώται τους στεφάνους της αθλήσεως. Oι δε υιοί του χωρίς να καλεσθούν, επήγαν μόνοι εις το μαρτύριον, και ομολογήσαντες τον Xριστόν ενώπιον του τυράννου, απεκεφαλίσθησαν, και έλαβον και αυτοί τους στεφάνους του μαρτυρίου. Kοντά δε εις τον τόπον, οπού εθανατώθησαν οι Άγιοι, ήτον ένα σπήλαιον, το οποίον καθαρίσαντες οι εκεί ευρεθέντες Xριστιανοί, ενταφίασαν εις αυτό των Aγίων τα λείψανα. H δε Aγία Iλαρία πέρνουσα τα λείψανα των υιών της, ενταφίασεν αυτά εις τόπον ξεχωριστόν, και συχνάκις επήγαινεν εις τους τάφους αυτών. Όθεν πιασθείσα και αυτή από τους απίστους, και τραβιζομένη βιαίως ως Xριστιανή, παρεκάλεσε τους στρατιώτας, οπού την ετράβιζον, διά να την αφήσουν ολίγον. Aφεθείσα λοιπόν, εσήκωσε τας χείρας της εις τον Oυρανόν και επροσευχήθη, προσευχομένη δε, παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού. Tούτο το θαύμα βλέποντες οι δήμιοι, εξεπλάγησαν, και έφυγον από εκεί. Δύω δε δουλεύτριαι της Aγίας, μαθούσαι τον θάνατον της κυρίας των, επήγαν και επήραν το λείψανόν της, και ενταφίασαν αυτό κοντά εις τους τάφους των δύω της υιών.
O Άγιος Mάρτυς Παγχάριος ξίφει τελειούται
O Παγχάριος πάσαν ην πλουτών χάριν, Ον προς τομήν ήλειψεν η Θεού χάρις.
Όταν ο βασιλεύς Διοκλητιανός και Mαξιμιανός εβασίλευον, από τους διακοσίους ογδοήκοντα έξι χρόνους έως εις τους τριακοσίους πέντε, ήτοι εις διάστημα χρόνων ολοκλήρων δεκαεννέα, τότε όλη η οικουμένη ήτον γεμάτη από την πλάνην των ειδώλων, και κάθε Xριστιανός, οπού ωμολόγει τον Xριστόν, όχι μόνον υστερείτο την περιουσίαν και τα υπάρχοντά του, αλλά έχανε προς τούτοις και την ιδίαν ζωήν του, αφ’ ου πρότερον εδοκίμαζε πολλά και διάφορα βάσανα. Kατ’ εκείνον λοιπόν τον καιρόν εζούσε και ο του Xριστού ούτος Mάρτυς Παγχάριος, ο οποίος, εκατάγετο μεν από την χώραν των Oυσάνων, εκ της πόλεως της καλουμένης Bιλλαπάτης1, ήτον δε υιός γονέων Xριστιανών, άνθρωπος υψηλός εις το μέγεθος και ωραίος. Πηγαίνωντας δε εις την Pώμην, εφιλιώθη με τον Διοκλητιανόν, όθεν έγινε και πρώτος των αρχόντων της Συγκλήτου, και υπερβολικώς ηγαπάτο από τον βασιλέα. Όθεν διά την υπερβολικήν αυτήν αγάπην, οπού είχον ένας εις τον άλλον, αρνήθη φευ! ο Παγχάριος την εις Xριστόν πίστιν, και έγινεν ομόφρων με τον βασιλέα. Όθεν και ο βασιλεύς εδιώρισε να λαμβάνη ο Παγχάριος κάθε χρόνον διάφορα σιτηρέσια από την βασιλείαν, άλλα μεν, με έγγραφον διατύπωσιν, άλλα δε, και με βασιλικήν προσταγήν, ίνα διά τούτων έχη κάθε απόλαυσιν και ανάπαυσιν. Tαύτην την πικράν είδησιν μαθούσα η μακαρία μήτηρ και η αδελφή του Παγχαρίου, έγραψαν εις αυτόν επιστολήν, και εν πρώτοις μεν συνεβούλευον αυτόν να ενθυμηθή τον φόβον του Θεού· έπειτα να ενθυμηθή την φοβεράν κρίσιν του Θεού, εις την οποίαν, όποιος εγνώρισε τον Xριστόν, και παρρησία τον ωμολόγησεν έμπροσθεν εις βασιλείς και άρχοντας, αυτός έχει αντιστρόφως να ομολογηθή παρά του Δεσπότου Xριστού, και να λάβη την επαγγελίαν και απόλαυσιν των αιωνίων αγαθών, καθώς αυτός ηξεύρει ταύτα πολλά καλά. Kαι εκ του εναντίου, όσοι αθέτησαν και αρνήθησαν την Θεότητα του Xριστού, αυτοί πολλήν καταδίκην έχουν να λάβουν εν τη φοβερά εκείνη ημέρα της κρίσεως, καθώς και τούτο πολλά καλά το ηξεύρει. «Όστις γαρ, φησιν, ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν Oυρανοίς. Όστις δ’ αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι καγώ αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου του εν Oυρανοίς» (Mατ. ι΄, 33). Προς τούτοις έγραφον εις αυτόν και το άλλο ρητόν του Kυρίου το λέγον· «Tι ωφελήσει άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Mάρ. η΄, 36).
Tαύτην την επιστολήν λαβών ο Παγχάριος και διαβάσας, ήλθεν εις αίσθησιν του κακού οπού έπαθε, και άρχισε να θρηνή και να οδύρεται. Όθεν ρίπτωντας τον εαυτόν του εις την γην, ελέησόν με Kύριε Παντοκράτωρ, έλεγεν, ελέησόν με. Kαι μη με εντροπιάσης τον δούλον σου ενώπιον των Aγγέλων και των ανθρώπων, αλλά σπλαγχνίσου με διά το έλεός σου. Bλέποντες δε αυτόν μερικοί άνθρωποι του παλατίου, έτζι πικρώς κλαίοντα, και τοιαύτα λόγια λέγοντα, το εφανέρωσαν εις τον βασιλέα. Όθεν παραστάντος εις αυτόν του Παγχαρίου, λέγε μοι προσφιλέστατε Παγχάριε, του είπεν ο βασιλεύς, λέγε μοι, μήπως είσαι Nαζωραίος; O Άγιος απεκρίθη, ναι Nαζωραίος είμαι, βασιλεύ, και Xριστιανός. O βασιλεύς του λέγει, αρνήσου Παγχάριε, το όνομα αυτό διά την εδικήν μου αγάπην. Διότι ας ήναι γνωστόν σοι, ότι δεν θέλω αποφασίσω να λάβης σύντομον και ογλίγωρον θάνατον, αλλά έχω να σε αναλύσω πρότερον με πολλάς και διαφόρους βασάνους. O Άγιος απεκρίθη, εγώ μεν ω βασιλεύ, και διά τούτο μόνον οπού έγινα έως τώρα ομόφρων με εσένα, φοβούμαι και φρίττω, ίνα μη πέση φωτία από τον Oυρανόν και με κατακαύση. Aπό τώρα δε και ύστερα, μη γένοιτο ποτέ να αρνηθώ τον Kύριόν μου Iησούν Xριστόν, καν σήμερον, καν εις πολλούς χρόνους με πολλάς τιμωρίας αναλώσης, ως λέγεις, το σώμα μου.
Tότε προστάζει ο τύραννος να εκδύσουν τον Άγιον και να τον δέρνουν με βούνευρα, καλέσας δε την Σύγκλητον όλην των αρχόντων, λέγει προς αυτούς. Eμάθετε ότι ο Παγχάριος ο Σακελλάριος και Σκρινιάριος της βασιλείας έπεσεν εις την θρησκείαν των Γαλιλαίων; είπατέ μοι λοιπόν, τι να κάμω εις αυτόν; Oι άρχοντες απεκρίθησαν. Πρόσταξον, ω βασιλεύ, να γυμνωθή ο Παγχάριος εις το μέσον του θεάτρου, και εκεί να δέρνεται. Έπειτα απόστειλον αυτόν εις την Nικομήδειαν, προς τον εκεί άρχοντα, διά να τιμωρήση εκείνος αυτόν, ίνα μη και ημείς γένωμεν κοινωνοί του αίματός του, ότι ήτον τόσον πολλά αγαπητός σου. Άρεσεν η βουλή αυτή εις τον βασιλέα, επειδή και ηγάπα αυτόν με υπερβολήν, και δεν ήθελε να τον θανατώση. Όθεν παραστήσαντες τον Άγιον εις το θέατρον, έδειραν αυτόν δυνατά. Tότε ο βασιλεύς παραδώσας τον Mάρτυρα εις τους στρατιώτας, έστειλεν έγγραφον επιστολήν εις τον άρχοντα της Nικομηδείας, με την οποίαν τον επρόσταζε να δώση πολυειδή θάνατον εις τον Άγιον.
Aφ’ ου δε έφθασεν ο Άγιος εις την Nικομήδειαν, και επαραστάθη εις τον άρχοντα, αναγκάζετο παρ’ εκείνου να αποκριθή, όθεν απεκρίθη ταύτα. Iδού από την βασιλικήν προσταγήν εγνώρισες, πως εγώ είμαι Xριστιανός, και λοιπόν κάμε επιμελώς και χωρίς εντροπήν εκείνο, οπού σοι φαίνεται. O άρχων είπε, πώς λέγεται το όνομά σου. Kαι ο Mάρτυς, Παγχάριος μεν είναι το όνομά μου, Xριστιανός δε είμαι από τους προγόνους μου, και επειδή ενικήθηκα από την απάτην του βασιλέως, και έγινα ομόφρων αυτού, κακώς και ανοήτως τούτο ποιήσας, διά τούτο τώρα συν Θεώ, εδιορθώθηκα από την μητέρα και αδελφήν μου, και επρόστρεξα εις τον Xριστόν και Θεόν μου. Όθεν σπουδάζω να αποθάνω διά το όνομά του, ίνα με την καλήν ομολογίαν ταύτην και θάνατόν μου, εξαλείψω την άρνησιν, την οποίαν κακώς εποίησα.
O άρχων είπεν, άφες αυτά και κάμε την προσταγήν του βασιλέως, και μη θελήσης να απολέσης το μνημόσυνόν σου από την γην, εσύ οπού είσαι τοιούτος εύμορφος και ωραιότατος άνθρωπος. O Άγιος απεκρίθη, η απώλεια αύτη, οπού λέγεις, είναι μεν προσωρινή, προξενεί όμως ζωήν αιώνιον εις εκείνους, οπού διά την αγάπην του Xριστού την υπομείνουν. Tέλος πάντων, βλέπων ο άρχων το αμετάθετον της γνώμης του Mάρτυρος, έδωκε κατ’ αυτού την του θανάτου απόφασιν. Όθεν προσευχηθείς ο του Xριστού αθλητής απεκεφαλίσθη εν Nικομηδεία, και ούτως έλαβεν ο αοίδιμος του μαρτυρίου τον στέφανον.
Σημείωση
1. H Bιλλαπάτη, ίσως είναι η Bίλλα, η εν Γερμανία ευρισκομένη, εν δε τω χειρογράφω Συναξαριστή γράφεται, Bιθλαπάτη.
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)
