Αενάως, αλλά ιδιαίτερα αυτή την περίοδο των διπλών γιορτών της πατρίδας μας, οφείλουμε και θα πρέπει να εκφράζουμε την απέραντη ευγνωμοσύνη μας στον δωρεοδότη Θεό που γεννηθήκαμε προικισμένοι με αυτή την ανεκτίμητη διπλή κληρονομιά της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας.
Αποτίοντας φόρο τιμής στους αγωνιστές του ’21 διακόσια χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση, είναι επίκαιρο όσο ποτέ να αξιολογήσουμε αυτό το αιώνια επαναστατικό λάβαρο του ξεσηκωμού, «Ελευθερία ή Θάνατος», με όρους της τρέχουσας επικαιρότητας. Ένα ανεπανάληπτο δίπολο με αξιακά ισοδύναμες επιλογές αφού ο αγώνας για την φυσική ελευθερία γίνεται για του Χριστού την πίστη την Αγία ενώ παράλληλα ο θάνατος αποτελεί εκούσια θυσία για τον πλησίον και την Πίστη με στόχο την παραδείσια αιωνιότητα.
Δυστυχώς, μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα του Ελληνισμού, οι όποιες εναπομείνασες πνευματικές χορδές των ψυχών μας, μάλλον δεν είναι δεκτικές για να συντονιστούν στο άπιαστο ίσως για την εποχή μας αιματοβαμμένο αλλά συνάμα αναγεννητικό σύνθημα της Ελληνικής επανάστασης. Μάλλον θα ταίριαζε η υποβάθμισή του στο κακόηχο «Ελευθερία ή Βίος» για να προσαρμοστεί στα πεζά μέτρα του αποστερημένου από ζωή βίου μας. Ένα διάχυτα επαναλαμβανόμενο δίλημμα που στις μέρες μας πρακτικά αντιπαραθέτει την Θεόσδοτη Ελευθερία με την εφήμερη επιλογή ενός βίου που κυνηγά το βιός και χάνει το πνευματικό νόημα της ζωής αποχωριζόμενο από την αιώνια προοπτική.
Το Ελληνικό και το Κυπριακό κράτος που δημιουργήθηκαν από τους ήρωες του ’21 και του ’55 αντίστοιχα, με φάρο τον Χριστό και την Ορθόδοξη Πίστη, εδώ και δεκαετίες διολισθαίνουν σταδιακά μέσα από την βίαιη προώθηση και αιρετική εξύψωση του πρόσκαιρου επίγειου βίου με το βιός μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία με όρους προτεσταντικής αυτό-δικαίωσης, ως λάφυρα της άνωθεν δοθείσας δήθεν «Θεϊκής Χάρις», αδιαφορώντας για την αντιορθόδοξη περιφρόνηση της αληθινής αιώνιας ζωής. Γι’ αυτό και δεν προκαλεί έκπληξη και δεν αντέχει σε καμία σοβαρή κριτική αξιολόγηση, η πραγματικά απογοητευτική και συνάμα τραγική για τον Ελληνισμό σύγκριση ανάμεσα στον Παπαφλέσσα του γένους που ύψωσε το λάβαρο της Επανάστασης «Ελευθερία ή θάνατος» μέσα στην Εκκλησία, με τους σημερινούς ιεράρχες που κλείνοντας τις Εκκλησίες και δραπετεύοντας από την Θεία Λειτουργία ψέλλισαν ένα προδοτικό ψευτοδίλημμα «εμβόλιο ή τάφος» προς τέρψιν των σύγχρονων αφεντάδων τους(;;). Συνεκδοχικά, όσο απάνθρωπο και αιρετικό κι αν προέκυψε το συγκεκριμένο σύνθημα, μέσα από την ωμή πραγματικότητα και με βάση και τον αρχικό του σχεδιασμό του, αναπόφευκτα κατέληξε από ασεβές δήθεν δίλημμα στο αναμενόμενο θανατηφόρο διαρκές έγκλημα δηλαδή στο «εμβόλιο και μετά τάφος».
Επιλέγοντας και προωθώντας, ως μη όφειλαν, οι ιεράρχες το συγκεκριμένο κορωνο-σκεύασμα στον πιστό λαό του Θεού, όχι μόνο αποστέρησαν τον πρόσκαιρο βίο σε πολλούς, αλλά πολύ περισσότερο ακύρωσαν την προοπτική της ζωής, δηλαδή της αιωνιότητας, αφού με όρους ανελευθερίας προσπάθησαν να επιβάλουν ένα σκεύασμα που δημιουργήθηκε από την χειρότερη μορφή φόνου, την έκτρωση, με προδιαγεγραμμένο στόχο να μαγαρίσει τον γενετικό κώδικα της ίδιας της Δημιουργίας, δηλαδή τον Θεϊκό κώδικα της ζωής.
Οι νέες προκλήσεις που καθημερινά συσσωρεύονται, καθώς και τα προετοιμαζόμενα και προβαλλόμενα από τους αντίχριστους παγκόσμιους αφεντάδες επερχόμενα δεινά, δεν επιτρέπουν καμιά πολυτέλεια καθυστέρησης για ειλικρινή μετάνοια και πνευματική προετοιμασία από όλους.
Διανύοντας αυτή την περίοδο της εορταζόμενης Ελευθερίας του γένους που αψήφησε τον φυσικό θάνατο με ορόσημα την 25η Μαρτίου 1821 της μάνας Ελλάδας και την 1η Απριλίου 1955 της κόρης Κύπρου, αναμένουμε το Πάσχα του γένους για να μας χαρίσει την αληθινή και αιώνια απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας.
Αναβαπτιζόμενοι πια στο αυθεντικό «Ελευθερία ή θάνατος» δεν έχουμε παρά να επιλέξουμε την ασυμβίβαστη και ένθεη Ελευθερία όχι μόνο ως μοναδική επιλογή φυσικής επιβίωσης αλλά και ως λυτρωτική πνευματική αναγέννηση και απαλλαγή από την αμαρτία που οδηγεί στην τελική νίκη πάνω στον θάνατο.
Εύχομαι ο Πανάγαθος Θεός να ελεήσει τις ψυχές όλων μας και να απαλλάξει τους απανταχού Έλληνες αλλά και τον κόσμο όλο από το όνειδος και την ύβρη της κορωνοπτώσης, μέσα από την αναγεννητική μετάνοια, αναζωογονώντας την φυσική μας μητέρα Ελλάδα και την μητέρα μας Ορθόδοξη Εκκλησία με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ώστε να επαναλαμβάνουμε σε κάθε μελλοντική δοκιμασία μέσα στην Θεία Λειτουργία το προσδοκούμε ανάσταση νεκρών και Ζωήν αιώνιον.
Παναγία Αποθεριώτισσα. Φορητή εικόνα του 16ου αιώνα
Παναγία Αποθεριώτισσα. Φορητή εικόνα του 16ου αιώνα
Την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2023 και ώρα 6:00 μ.μ. ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος θα προστεί της Ακολουθίας του Ακαθίστου Ύμνου προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος (Κακοπετριά).
Γέροντας Εφραίμ (Δικαίος της Σκήτης του Αγίου Ανδρέου – Σεράι στις Καρυές του Αγίου Όρους)
Εκοιμήθη εν Κυρίω σήμερα, Πέμπτη 30 Μαρτίου 2023 ο Γέροντας και Δικαίος της Σκήτης του Αγίου Ανδρέου (Σεράι – Καρυές Αγίου Όρους). O Γέροντας Εφραίμ είχε εισαχθεί στις 23 Φεβρουαρίου 2023 στην Βιοκλινική Θεσσαλονίκης. Νωρίτερα ο ίδιος με επιστολή του γνωστοποίησε στα πνευματικά του παιδιά, ότι διαγνώστηκε με καρκίνο ο οποίος είχε κάνει μεταστάσεις. Η Εξόδιος Ακολουθία θα τελεστεί αύριο Παρασκευή 31 Μαρτίου στην Σκήτη του Αγίου Ανδρέου.
Πιο κάτω παραθέτουμε ομιλία του Γέροντος Παλαμά Καλλιπετρίτη για τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ τον οποίο συνάντησε πρίν λίγες μέρες.
Γέροντας Παλαμάς Καλλιπετρίτης
Ομιλία, Σάββατο 25/03/2023
Σήμερα (25/03),
αξιώθηκα μετά από πολλές ημέρες να συναντήσω τον αγιότατό μου Γέροντα,
τον Γέροντα Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα,
ο οποίος είναι άνθρωπος εγνωσμένης αγιότητος.
Γνωρίζουμε ότι είναι άγιος,
έχουμε δει θαύματα από την αγία του προσευχή
και από την συμπεριφορά του.
Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν άφησε ποτέ το μυαλό του να ξεφύγει,
έχοντας την αίσθηση ότι
μπροστά του είναι συνεχώς ο Χριστός.
Τώρα πλέον είναι στη δύση του.
Τελειώνει…μετά από έναν ανυπόφορο καρκίνο
ο οποίος του έχει γεμίσει το σώμα
και ενώ όσοι δεν έχουν ακόμη γίνει θεοτόκοι, λένε “η κακιά αρρώστεια, η μακριά από εδώ ασθένεια”
…αυτός λέει,
“το θείο δώρο” ο καρκίνος,
το θείο δώρο,
και το επανέλαβε πολλές φορές ενόσω ήταν καλά.
Τώρα έχει 70 ημέρες σχεδόν στην καρέκλα
χωρίς να μπορεί να ξαπλώσει από τους πόνους
και έχοντας κυρτώσει εντελώς
έτσι ώστε ούτε το κεφάλι του να μη μπορεί να σηκώσει.
Του πήγαμε τα λείψανα του Αγίου Ιωσήφ
και το μόνο που μπορούσε να ψιθυρίσει πολύ πολύ χαμηλόφωνα,
πολύ ξεψυχισμένα ήταν,
“ευχαριστώ”, “ευχαριστώ”,
“ευγνωμονώ”, “ευγνωμονώ”
…πολλές φορές με όσο ελάχιστη δύναμη είχε.
Τα χεράκια του δεν σηκώνονται πλέον,
δεν μπορεί τα χέρια του, να τα σηκώσει.
Κάποια στιγμή, έλεγε κάτι το οποίο δεν το καταλάβαιναν οι συνοδοί του,
αυτοί που ήταν κοντά του,
καθώς φιλοξενείται σε ένα πλούσιο σπίτι
μέχρι την εκδημία του για να του παρέχεται η σχετική αγωγή,
ώστε να ανακουφίζεται λίγο από τους πόνους.
Δεν καταλάβαιναν τι έλεγε.
Να πιάσει στιλό στα χέρια του δεν είχε δύναμη
και του έβαλαν στην αγκαλιά του ένα ηλεκτρονικό,
ένα τάμπλετ για να χαράξει με το δάχτυλό του τι ήθελε να πει…
Και αυτός ο άνθρωπος που βρίσκεται σε τέτοια φρικτή και δεινή κατάσταση
και σε τέτοιους πόνους και προσπαθούσε να πει και στους άλλους κάτι
αλλά δεν γινόταν αντιληπτό,
αυτό που έλεγε το έγραψε με τρεμάμενα χέρια.
Κι έγραψε “Χριστέ μου σ’ αγαπώ”
Χριστέ μου σ’ αγαπώ!
Την στιγμή που το σώμα οδυνάται,
και όσοι δεν έχουν “γεννήσει” τον Χριστό στην κοιλιά τους, λένε:
“Γιατί Θεέ μου να υποφέρω ,
γιατί σε μένα Θεέ μου;”
Και ενώ ο πειρασμός, ξέρετε τις τελευταίες στιγμές του ανθρώπου τον συγκλονίζει
γιατί τον κάνει να νομίζει ότι αυτό είναι αιωνιότητα, ενώ βαίνει προς το τέλος…
σημείωση:
Ο Γέροντας Εφραίμ σε όλη του τη ζωή εντρύφησε κυριολεκτικά στο Μυστήριο του Θανάτου,
τόσο που δύσκολα θα βρούμε κάποιον,
πέρα βέβαια από τον συνονόματό του άγιο Γέροντά του, τον Φιλοθεϊτη και Αριζονίτη,
να μας το έχει περιγράψει με τόσες λεπτομέρειες…
… Έχει κουραστεί η ψυχή από τις 70 ημέρες αυτής της δύσκολης κατάστασης
και ο πειρασμός βρίσκει ευκαιρία στους ανθρώπους
— θα το βιώσουμε κι εμείς, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι και να το ξέρουμε–
αισθάνεται ο άνθρωπος ότι δεν είναι αλήθεια αυτά που έχει πει ο Θεός,
ότι δεν υπάρχει Θεός,
πού είναι ο Θεός τώρα…
Μα εγώ …
Μα εγώ τόσα χρόνια, αφιέρωσα την ζωή μου
στον Χριστό και είναι να υποφέρω έτσι;
Πρέπει να τυραννιέμαι τόσο άσχημα ;
Σε τόσο δεινή κατάσταση και πότε θα τελειώσει αυτό;
Κι όσο έρχονται αυτοί οι λογισμοί,
ο διάβολος παίζει το τελευταίο του παιχνίδι και όπως μας λένε οι πατέρες,
το τελευταίο παιχνίδι που παίζει ο διάβολος στην ψυχή του ανθρώπου είναι οι λογισμοί της απιστίας,
να βάλουν τον άνθρωπο να κλονιστεί η πίστη του
και να πιστεύει ότι όλα αυτά που πίστευε τόσα χρόνια ήταν ένα ψέμα.
Πονηρότατο σχέδιο, φρικτότατο σχέδιο.
Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν προετοιμαστεί τόσο καλά ώστε να το περάσουν “αβρόχοις ποσί”.
Κι ο Γέροντας, σε όλους αυτούς τους λογισμούς σε αυτή την δεινή κατάσταση,
αντί να λέει “Γιατί Θεέ μου;”,
απαντούσε και απαντά με το
“σας ευχαριστώ πολύ”, “σας ευγνωμονώ” και το “Χριστέ μου σ’ αγαπώ”.
Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα έλεγε κάτι πιο τρυφερό ένας άνθρωπος από το” Χριστέ μου σ’ αγαπώ”, λίγη ώρα πριν ετοιμαστεί για την έξοδό του.
Αυτό θα πει να είναι κάποιος θεοτόκος.
Αυτό θα πει να έχει προετοιμάσει την ψυχή του και ότι άξιζε τελικά ο Χριστός να περάσει από αυτόν εδώ τον κόσμο.
Βγάλτε τον Χριστό…
και αμέσως ο καρκίνος είναι μια φρικτή τιμωρία,
μια απαίσια ασθένεια,
είναι ένα βασανιστήριο,
είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αντέξουμε
και καλά είναι να πάρουμε κι ένα δηλητήριο να πάμε μια χαρά να κάνουμε μια ευθανασία και να ξεμπερδεύουμε…
άμα βγάλεις τον Χριστό.
Άμα γεννήσεις τον Χριστό μέσα σου,
το κάθε δευτερόλεπτο του πόνου είναι υπέροχο
και τι λες …
“Mε αξιώνει ο Θεός και υποφέρω ακόμα ένα λεπτό για το χατήρι του
και δοκιμάζομαι ακόμα μια στιγμή της ζωής μου
για το ότι Τον αγαπώ
κι απαντάω μ’ αυτή τη φρασούλα σε όλους τους πειρασμούς του διαβόλου :
“Χριστέ μου σ’ αγαπώ”.
Το σκεφτήκαμε ποτέ να το πούμε, στο μαξιλάρι
μας,
το σκεφτήκαμε ποτέ να το πούμε το πρωί
πού σηκωνόμαστε,
η πρώτη μας κουβέντα να είναι …
όχι η γκρίνια μας και τα νεύρα μας,
αλλά να κοιτάξουμε την εικόνα του Δεσπότου Χριστού και να πούμε: Χριστέ μου σ’ αγαπώ!
Τόσο τρυφερά και ερωτικά όπως κάνουν τα ζευγάρια,
αλλά αυτή η τρυφερή σχέση είναι
η σχέση που θα μας κρατήσει στον Παράδεισο
και θα μας αξιώσει επειδή αγαπάμε τον Χριστό.
Να κάνουμε πίσω σε όλα τα κακά θελήματά μας,
σε όσα ο Αγαπημένος μας Χριστός δεν αρέσκεται, δεν του αρέσουν, τα πράγματα που κάνουμε.