Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΠΕΜΠΤΗ ΛΕ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Καθολικῆς Α΄Ἐπιστολῆς Ἰωάννου τὸ Ἀνάγνωσμα
4:20 – 5:21

Ἀγαπητοί, ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν· ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν ὃν ἑώρακε, τὸν Θεὸν ὃν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται ἀγαπᾶν; Καὶ ταύτην τὴν ἐντολὴν ἔχομεν ἀπ᾽ αὐτοῦ, ἵνα ὁ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Πᾶς ὁ πιστεύων ὅτι ᾽Ιησοῦς ἐστιν ὁ Χριστός, ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν τὸν γεννήσαντα ἀγαπᾷ καὶ τὸν γεγεννημένον ἐξ αὐτοῦ. Ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἀγαπῶμεν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὅταν τὸν Θεὸν ἀγαπῶμεν καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηρῶμεν. Αὕτη γάρ ἐστιν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἵνα τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηρῶμεν· καὶ αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ βαρεῖαι οὐκ εἰσίν, ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾷ τὸν κόσμον καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν. Τίς ἐστιν ὁ νικῶν τὸν κόσμον εἰ μὴ ὁ πιστεύων ὅτι ᾽Ιησοῦς ἐστιν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Οὗτός ἐστιν ὁ ἐλθὼν δι᾽ ὕδατος καὶ αἵματος, ᾽Ιησοῦς ὁ Χριστός· οὐκ ἐν τῷ ὕδατι μόνον, ἀλλ᾽ ἐν τῷ ὕδατι καὶ τῷ αἵματι· καὶ τὸ Πνεῦμά ἐστι τὸ μαρτυροῦν, ὅτι τὸ Πνεῦμά ἐστιν ἡ ἀλήθεια. Ὅτι τρεῖς εἰσιν οἱ μαρτυροῦντες ἐν τῷ οὐρανῷ, ὁ Πατήρ, ὁ Λὸγος καὶ τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα· καὶ οὗτοι οἱ τρεῖς ἕν εἰσι· καὶ τρεῖς εἰσιν οἱ μαρτυροῦντες ἐν τῇ γῇ, τὸ Πνεῦμα καὶ τὸ ὕδωρ καὶ τὸ αἷμα· καὶ οἱ τρεῖς εἰς τὸ ἕν εἰσιν. Εἰ τὴν μαρτυρίαν τῶν ἀνθρώπων λαμβάνομεν, ἡ μαρτυρία τοῦ Θεοῦ μείζων ἐστίν· ὅτι αὕτη ἐστίν ἡ μαρτυρία τοῦ Θεοῦ ἣν μεμαρτύρηκε περὶ τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ. Ὁ πιστεύων εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἔχει τὴν μαρτυρίαν ἐν αὐτῷ· ὁ μὴ πιστεύων τῷ Θεῷ ψεύστην πεποίηκεν αὐτόν, ὅτι οὐ πεπίστευκεν εἰς τὴν μαρτυρίαν ἣν μεμαρτύρηκεν ὁ Θεὸς περὶ τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ. Καὶ αὕτη ἐστίν ἡ μαρτυρία, ὅτι ζωὴν αἰώνιον ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός· καὶ αὕτη ἡ ζωὴ ἐν τῷ Υἱῷ αὐτοῦ ἐστιν. Ὁ ἔχων τὸν Υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν· ὁ μὴ ἔχων τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει. Ταῦτα ἔγραψα ὑμῖν τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἵνα εἰδῆτε ὅτι ζωὴν αἰώνιον ἔχετε, καὶ ἵνα πιστεύητε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ παρρησία ἣν ἔχομεν πρὸς αὐτόν, ὅτι ἐάν τι αἰτώμεθα κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, ἀκούει ἡμῶν. Καὶ ἐὰν οἴδαμεν ὅτι ἀκούει ἡμῶν ὃ ἂν αἰτώμεθα, οἴδαμεν ὅτι ἔχομεν τὰ αἰτήματα ἃ ᾐτήκαμεν παρ᾽ αὐτοῦ. ᾽Εάν τις ἴδῃ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἁμαρτάνοντα ἁμαρτίαν μὴ πρὸς θάνατον, αἰτήσει, καὶ δώσει αὐτῷ ζωήν, τοῖς ἁμαρτάνουσι μὴ πρὸς θάνατον. Ἔστιν ἁμαρτία πρὸς θάνατον· οὐ περὶ ἐκείνης λέγω ἵνα ἐρωτήσῃ. πᾶσα ἀδικία ἁμαρτία ἐστί· καὶ ἔστιν ἁμαρτία οὐ πρὸς θάνατον. Οἴδαμεν ὅτι πᾶς ὁ γεγεννημένος ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐχ ἁμαρτάνει, ἀλλ᾽ ὁ γεννηθεὶς ἐκ τοῦ Θεοῦ τηρεῖ ἑαυτόν, καὶ ὁ πονηρὸς οὐχ ἅπτεται αὐτοῦ. Οἴδαμεν ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐσμεν, καὶ ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται. Οἴδαμεν δὲ ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἥκει καὶ δέδωκεν ἡμῖν διάνοιαν ἵνα γινώσκωμεν τὸν ἀληθινόν Θεόν· καί ἐσμεν ἐν τῷ ἀληθινῷ, ἐν τῷ Υἱῷ αὐτοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστῷ. οὗτός ἐστιν ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ ἡ αἰώνιος. Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων· ἀμήν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
15: 1-15

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, συμβούλιον ἐποίησαν οἱ ἀρχιερεῖς μετὰ τῶν πρεσβυτέρων καὶ γραμματέων καὶ ὅλον τὸ συνέδριον, κατὰ τοῦ Ἰησοῦ, καὶ δήσαντες αὐτόν, ἀπήνεγκαν καὶ παρέδωκαν τῷ Πιλάτῳ. καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· Σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· Σὺ λέγεις. καὶ κατηγόρουν αὐτοῦ οἱ ἀρχιερεῖς πολλά, αὐτὸς δὲ οὐδὲν ἀπεκρίνατο.ὁ δὲ Πιλᾶτος πάλιν ἐπηρώτα αὐτὸν λέγων· Οὐκ ἀποκρίνῃ οὐδέν; ἴδε πόσα σου καταμαρτυροῦσιν. ὁ δὲ Ἰησοῦς οὐκέτι οὐδὲν ἀπεκρίθη, ὥστε θαυμάζειν τὸν Πιλᾶτον. Κατὰ δὲ ἑορτὴν ἀπέλυεν αὐτοῖς ἕνα δέσμιον ὅνπερ ᾐτοῦντο. ἦν δὲ ὁ λεγόμενος Βαραββᾶς μετὰ τῶν συστασιαστῶν δεδεμένος, οἵτινες ἐν τῇ στάσει φόνον πεποιήκεισαν. καὶ ἀναβοήσας ὁ ὄχλος ἤρξατο αἰτεῖσθαι καθὼς ἀεὶ ἐποίει αὐτοῖς. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἀπεκρίθη αὐτοῖς λέγων· Θέλετε ἀπολύσω ὑμῖν τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων; ἐγίνωσκε γὰρ ὅτι διὰ φθόνον παραδεδώκεισαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς. οἱ δὲ ἀρχιερεῖς ἀνέσεισαν τὸν ὄχλον ἵνα μᾶλλον τὸν Βαραββᾶν ἀπολύσῃ αὐτοῖς. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἀποκριθεὶς πάλιν εἶπεν αὐτοῖς· Τί οὖν θέλετε ποιήσω ὃν λέγετε τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων; οἱ δὲ πάλιν ἔκραξαν· Σταύρωσον αὐτόν. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἔλεγεν αὐτοῖς· Τί γὰρ ἐποίησε κακόν; οἱ δὲ περισσοτέρως ἔκραξαν· Σταύρωσον αὐτόν. ὁ δὲ Πιλᾶτος βουλόμενος τῷ ὄχλῳ τὸ ἱκανὸν ποιῆσαι, ἀπέλυσεν αὐτοῖς τὸν Βαραββᾶν, καὶ παρέδωκε τὸν Ἰησοῦν φραγελλώσας ἵνα σταυρωθῇ.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΛΕ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Καθολικῆς Α΄Ἐπιστολῆς Ἰωάννου τὸ Ἀνάγνωσμα
3:21-24, 4:1-11

Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ καρδία ἡμῶν μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν, παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ὃ ἐὰν αἰτῶμεν λαμβάνομεν παρ᾽ αὐτοῦ, ὅτι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηροῦμεν καὶ τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ ποιοῦμεν. Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ αὐτοῦ, ἵνα πιστεύ σωμεν τῷ ὀνόματι τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους καθὼς ἔδωκεν ἐντολήν. Καὶ ὁ τηρῶν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ ἐν αὐτῷ μένει καὶ αὐτὸς ἐν αὐτῷ. Καὶ ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι μένει ἐν ἡμῖν, ἐκ τοῦ Πνεύματος οὗ ἡμῖν ἔδωκεν. ᾽Αγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκι μάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον. Ἐν τούτῳ γινώσκεται τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ ᾽Ιησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν ᾽Ιησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη. ῾Υμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστε, τεκνία, καὶ νενικήκατε αὐτούς, ὅτι μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ. Αὐτοὶ ἐκ τοῦ κόσμου εἰσί· διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ κόσμου λαλοῦσι καὶ ὁ κόσμος αὐτῶν ἀκούει. Ἡμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐσμεν· ὁ γινώσκων τὸν Θεὸν ἀκούει ἡμῶν· ὃς οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἀκούει ἡμῶν. Ἐκ τούτου γινώσκομεν τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας καὶ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης. ᾽Αγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν. Ὁ μὴ ἀγαπῶν, οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν. ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν. Ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν, ὅτι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον, ἵνα ζήσωμεν δι᾽ αὐτοῦ. Ἐν τούτῳ ἐστὶν ἡ ἀγάπη, οὐχ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ᾽ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ ἀπέστειλε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ ἱλασμὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. ᾽Αγαπητοί, εἰ οὕτως ὁ Θεὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ἀλλήλους ἀγαπᾷν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
14:43-72, 15:1

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, λαλοῦντος τοῦ Ἰησοῦ πρὸς τοὺς μαθητάς, παραγίνεται Ἰούδας ὁ Ἰσκαριὼτης, εἷς τῶν δώδεκα, καὶ μετ’ αὐτοῦ ὄχλος πολὺς μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων, ἀπεσταλμένοι παρὰ τῶν ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων. δεδώκει δὲ ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν σύσσημον αὐτοῖς λέγων· Ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστι· κρατήσατε αὐτὸν καὶ ἀπαγάγετε ἀσφαλῶς. καὶ ἐλθὼν εὐθέως προσελθὼν αὐτῷ λέγει· Χαῖρε, ραββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. οἱ δὲ ἐπέβαλον ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ ἐκράτησαν αὐτόν. Εἷς δέ τις τῶν παρεστηκότων σπασάμενος τὴν μάχαιραν ἔπαισε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ ἀφεῖλεν αὐτοῦ τὸ ὠτίον. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξήλθετε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων συλλαβεῖν με· καθ’ ἡμέραν πρὸς ὑμᾶς ἤμην ἐν τῷ ἱερῷ διδάσκων, καὶ οὐκ ἐκρατήσατέ με. ἀλλ’ ἵνα πληρωθῶσιν αἱ γραφαί. καὶ ἀφέντες αὐτὸν ἔφυγον πάντες. Καὶ εἷς τις νεανίσκος ἠκολούθησεν αὐτῷ, περιβεβλημένος σινδόνα ἐπὶ γυμνοῦ· καὶ κρατοῦσιν αὐτόν οἱ νεανίσκοι. ὁ δὲ καταλιπὼν τὴν σινδόνα γυμνὸς ἔφυγεν ἀπ’ αὐτῶν. Καὶ ἀπήγαγον τὸν Ἰησοῦν πρὸς τὸν ἀρχιερέα· καὶ συνέρχονται αὐτῷ πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς. καὶ ὁ Πέτρος ἀπὸ μακρόθεν ἠκολούθησεν αὐτῷ ἕως ἔσω εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἦν συγκαθήμενος μετὰ τῶν ὑπηρετῶν καὶ θερμαινόμενος πρὸς τὸ φῶς. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζήτουν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίαν εἰς τὸ θανατῶσαι αὐτόν, καὶ οὐχ εὕρισκον· πολλοὶ γὰρ ἐψευδομαρτύρουν κατ’ αὐτοῦ, καὶ ἴσαι αἱ μαρτυρίαι οὐκ ἦσαν. καί τινες ἀναστάντες ἐψευδομαρτύρουν κατ’ αὐτοῦ λέγοντες ὅτι Ἡμεῖς ἠκούσαμεν αὐτοῦ λέγοντος, ὅτι ἐγὼ καταλύσω τὸν ναὸν τοῦτον τὸν χειροποίητον καὶ διὰ τριῶν ἡμερῶν ἄλλον ἀχειροποίητον οἰκοδομήσω. καὶ οὐδὲ οὕτως ἴση ἦν ἡ μαρτυρία αὐτῶν. καὶ ἀναστὰς ὁ ἀρχιερεὺς εἰς τὸ μέσον ἐπηρώτα τὸν Ἰησοῦν λέγων· Οὐκ ἀποκρίνῃ οὐδέν; τί οὗτοί σου καταμαρτυροῦσιν; ὁ δὲ ἐσιώπα καὶ οὐδέν ἀπεκρίνατο. πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς ἐπηρώτα αὐτὸν καὶ λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογητοῦ; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐγώ εἰμι· καὶ ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν καθήμενον τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ. ὁ δὲ ἀρχιερεὺς διαρρήξας τοὺς χιτῶνας αὐτοῦ λέγει· Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; ἠκούσατε πάντως τῆς βλασφημίας· τί ὑμῖν φαίνεται; οἱ δὲ πάντες κατέκριναν αὐτὸν εἶναι ἔνοχον θανάτου. Καὶ ἤρξαντό τινες ἐμπτύειν αὐτῷ καὶ περικαλύπτειν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ κολαφίζειν αὐτὸν καὶ λέγειν αὐτῷ· Προφήτευσον ἡμῖν τίς ἐστιν ὁ παίσας σε. καὶ οἱ ὑπηρέται ῥαπίσμασιν αὐτὸν ἔβαλον. Καὶ ὄντος τοῦ Πέτρου κάτω ἐν τῇ αὐλῇ ἔρχεται μία τῶν παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον θερμαινόμενον ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει· Καὶ σὺ μετὰ τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζαρηνοῦ ἦσθα. ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· Οὐκ οἶδα οὐδὲ ἐπίσταμαι τί σὺ λέγεις. καὶ ἐξῆλθεν ἔξω εἰς τὸ προαύλιον, καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησε. καὶ ἡ παιδίσκη ἰδοῦσα αὐτὸν πάλιν ἤρξατο λέγειν τοῖς παρεστηκόσιν ὅτι Οὗτος ἐξ αὐτῶν ἐστιν. ὁ δὲ ἠρνεῖτο. καὶ μετὰ μικρὸν πάλιν οἱ παρεστῶτες ἔλεγον τῷ Πέτρῳ· Ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν εἶ· καὶ γὰρ Γαλιλαῖος εἶ καὶ ἡ λαλιά σου ὁμοιάζει. ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὃν λέγετε. καὶ ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησε. καὶ ἀνεμνήσθη ὁ Πέτρος τὸ ῥῆμα ὃ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι δὶς, ἀπαρνήσῃ με τρίς· καὶ ἐπιβαλὼν ἔκλαιε. Καὶ εὐθέως ἐπὶ τὸ πρωῒ συμβούλιον ποιήσαντες οἱ ἀρχιερεῖς μετὰ τῶν πρεσβυτέρων καὶ γραμματέων καὶ ὅλον τὸ συνέδριον, δήσαντες τὸν Ἰησοῦν ἀπήνεγκαν καὶ παρέδωκαν τῷ Πιλάτῳ.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ ΛΕ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Καθολικῆς Α΄Ἐπιστολῆς Ἰωάννου τὸ Ἀνάγνωσμα
3: 9-22

Ἀδελφοί, πᾶς ὁ γεγεννημένος ἐκ τοῦ Θεοῦ ἁμαρτίαν οὐ ποιεῖ· ὅτι σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ μένει· καὶ οὐ δύναται ἁμαρτάνειν, ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται. Ἐν τούτῳ φανερά ἐστι τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ τέκνα τοῦ διαβόλου. Πᾶς ὁ μὴ ποιῶν δικαιοσύνην οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· ὅτι αὕτη ἐστίν ἡ ἀγγελία ἣν ἠκούσατε ἀπ᾽ ἀρχῆς, ἵνα ἀγαπῶμεν ἀλλήλους· οὐ καθὼς Κάϊν ἐκ τοῦ πονηροῦ ἦν καὶ ἔσφαξε τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· καὶ χάριν τίνος ἔσφαξεν αὐτόν; ὅτι τὰ ἔργα αὐτοῦ πονηρὰ ἦν, τὰ δὲ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ δίκαια. Μὴ θαυμάζετε, ἀδελφοί μου, εἰ μισεῖ ὑμᾶς ὁ κό σμος. ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι μεταβεβήκαμεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ὅτι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς· ὁ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν μένει ἐν τῷ θανάτῳ. Πᾶς ὁ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἀνθρωποκτόνος ἐστί, καὶ οἴδατε ὅτι πᾶς ἀνθρωποκτόνος οὐκ ἔχει ζωὴν αἰώνιον ἐν ἑαυτῷ μένουσαν. Ἐν τούτῳ ἐγνώκαμεν τὴν ἀγάπην, ὅτι ἐκεῖνος ὑπὲρ ἡμῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἔθηκε· καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν τὰς ψυχὰς τιθέναι. Ὃς δ᾽ ἂν ἔχῃ τὸν βίον τοῦ κόσμου καὶ θεωρῇ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ χρείαν ἔχοντα καὶ κλείσῃ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ ἀπ᾽ αὐτοῦ, πῶς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει ἐν αὐτῷ; Τεκνία μου, μὴ ἀγαπῶμεν λόγῳ μηδὲ τῇ γλώσσῃ, ἀλλ᾽ ἐν ἔργῳ καὶ ἀληθείᾳ. Καὶ ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐκ τῆς ἀληθείας ἐσμέν, καὶ ἔμπροσθεν αὐτοῦ πείσομεν τὰς καρδίας ἡμῶν, ὅτι ἐὰν καταγινώσκῃ ἡμῶν ἡ καρδία, ὅτι μείζων ἐστὶν ὁ Θεὸς τῆς καρδίας ἡμῶν καὶ γινώσκει πάντα. Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ καρδία ἡμῶν μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν, παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ὃ ἐὰν αἰτῶμεν λαμβάνομεν παρ᾽ αὐτοῦ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
14: 10-42

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, Ἰούδας ὁ Ἰσκαριὼτης, εἷς τῶν δώδεκα, ἀπῆλθε πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς ἵνα παραδῷ αὐτὸν αὐτοῖς. οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐχάρησαν, καὶ ἐπηγγείλαντο αὐτῷ ἀργύρια δοῦναι· καὶ ἐζήτει πῶς εὐκαίρως αὐτὸν παραδῷ. Καὶ τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ τῶν ἀζύμων, ὅτε τὸ πάσχα ἔθυον, λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Ποῦ θέλεις ἀπελθόντες ἑτοιμάσωμεν ἵνα φάγῃς τὸ πάσχα; καὶ ἀποστέλλει δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτοῖς· Ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν, καὶ ἀπαντήσει ὑμῖν ἄνθρωπος κεράμιον ὕδατος βαστάζων· ἀκολουθήσατε αὐτῷ, καὶ ὅπου ἐὰν εἰσέλθῃ, εἴπατε τῷ οἰκοδεσπότῃ ὅτι ὁ διδάσκαλος λέγει· ποῦ ἐστι τὸ κατάλυμά μου ὅπου τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου φάγω; καὶ αὐτὸς ὑμῖν δείξει ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον ἕτοιμον· καὶ ἐκεῖ ἑτοιμάσατε ἡμῖν. καὶ ἐξῆλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ ἦλθον εἰς τὴν πόλιν, καὶ εὗρον καθὼς εἶπεν αὐτοῖς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα. Καὶ ὀψίας γενομένης ἔρχεται μετὰ τῶν δώδεκα. καὶ ἀνακειμένων αὐτῶν καὶ ἐσθιόντων εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με, ὁ ἐσθίων μετ’ ἐμοῦ. οἱ δὲ ἤρξαντο λυπεῖσθαι καὶ λέγειν αὐτῷ εἷς καθ’ εἷς· Μήτι ἐγώ; καὶ ἄλλος· Μήτι ἐγώ; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ ἐμβαπτόμενος μετ’ ἐμοῦ εἰς τὸ τρυβλίον. ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι’ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. Καὶ ἐσθιόντων αὐτῶν λαβὼν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον εὐλογήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς καὶ εἶπε· Λάβετε φάγετε τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου. καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς, καὶ ἔπιον ἐξ αὐτοῦ πάντες. καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον. ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐκέτι οὐ μὴ πίω ἐκ τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν. καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ὅτι Πάντες σκανδαλισθήσεσθε ἐν ἐμοὶ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ· ὅτι γέγραπται, πατάξω τὸν ποιμένα καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα· ἀλλὰ μετὰ τὸ ἐγερθῆναί με προάξω ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. ὁ δὲ Πέτρος ἔφη αὐτῷ· Καὶ εἰ πάντες σκανδαλισθήσονται, ἀλλ’ οὐκ ἐγώ. καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν λέγω σοι ὅτι σὺ σήμερον ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ πρὶν ἢ δὶς ἀλέκτορα φωνῆσαι τρὶς ἀπαρνήσῃ με. ὁ δὲ Πέτρος ἐκ περισσοῦ ἔλεγε μᾶλλον· Ἐὰν με δέῃ συναποθανεῖν σοι, οὐ μή σε ἀπαρνήσομαι. ὡσαύτως δὲ καὶ πάντες ἔλεγον. Καὶ ἔρχονται εἰς χωρίον οὗ τὸ ὄνομα Γεθσημανῆ, καὶ λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Καθίσατε ὧδε ἕως προσεύξωμαι. καὶ παραλαμβάνει τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην μεθ’ ἑαυτοῦ, καὶ ἤρξατο ἐκθαμβεῖσθαι καὶ ἀδημονεῖν καὶ λέγει αὐτοῖς· Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· μείνατε ὧδε καὶ γρηγορεῖτε. καὶ προελθὼν μικρὸν ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ προσηύχετο ἵνα εἰ δυνατόν ἐστι, παρέλθῃ ἀπ’ αὐτοῦ ἡ ὥρα, καὶ ἔλεγεν· Ἀββᾶ ὁ πατήρ, πάντα δυνατά σοι, παρένεγκε τὸ ποτήριον ἀπ’ ἐμοῦ τοῦτο· ἀλλ’ οὐ τί ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ εἴ τι σύ. καὶ ἔρχεται καὶ εὑρίσκει αὐτοὺς καθεύδοντας, καὶ λέγει τῷ Πέτρῳ· Σίμων, καθεύδεις; οὐκ ἰσχύσατε μίαν ὥραν γρηγορῆσαι; γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. καὶ πάλιν ἀπελθὼν προσηύξατο τὸν αὐτὸν λόγον εἰπών. καὶ ὑποστρέψας εὗρεν αὐτοὺς πάλιν καθεύδοντας· ἦσαν γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν καταβαρυνόμενοι, καὶ οὐκ ᾔδεισαν τί ἀποκριθῶσιν αὐτῷ. καὶ ἔρχεται τὸ τρίτον καὶ λέγει αὐτοῖς· Καθεύδετε λοιπὸν καὶ ἀναπαύεσθε! ἀπέχει· ἦλθεν ἡ ὥρα· ἰδοὺ παραδίδοται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἁμαρτωλῶν· ἐγείρεσθε, ἄγωμεν· ἰδοὺ ὁ παραδιδούς με ἤγγικε.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

από Marcello Veneziani

Η Δύση σήμερα έχει δύο ηγέτες στην παγκόσμια σκηνή που είναι στούς αντίποδες: τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Πάπα Φραγκίσκο. Είναι ένας ψυχρός πόλεμος, μια υπόγεια σύγκρουση, αλλά και εμφανής, μεταξύ θρόνου και βωμού, μεταξύ πολιτικής εξουσίας και ποιμενικής εξουσίας. Και οι δύο δηλώνουν χριστιανοί, και οι δύο θέλουν ειρήνη, και οι δύο είναι βαθιά διχασμένοι, ακόμα κι αν ο Τραμπ ξέρει ότι είναι και δεν τον πειράζει· ενώ ο Bergoglio θεωρεί τον εαυτό του περιεκτικό και οικουμενικό, παρά το γεγονός ότι έχει χωρίσει τον Χριστιανισμό. Ο χριστιανισμός του Τραμπ είναι πολιτικός και αστικός, με την έννοια ότι η ανησυχία του είναι η υπεράσπιση του χριστιανικού πολιτισμού και του αμερικανικού καπιταλισμού από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς· και στην πραγματικότητα συγκεντρώνει γύρω του διάφορες ευαγγελικές εκκλησίες, αφήνοντας στον αναπληρωτή του, Vance (Βανς), το καθήκον να εκπροσωπεί το καθολικό στοιχείο. Του Bergoglio, από την άλλη πλευρά, είναι ηθικός και κοινωνικός χριστιανισμός παρά θρησκευτικός και ομολογιακός, ασχολείται περισσότερο με τον πλανήτη, τους φτωχούς, τους μετανάστες και λιγότερο με το ιερό, την πίστη και την αφοσίωση. Επομένως, δεν πρόκειται για σύγκρουση μεταξύ εγκόσμιας και πνευματικής δύναμης, επειδή υπάρχουν λίγα πνευματικά και στις δύο πλευρές και αυτά τα λίγα κατανέμονται μεταξύ των δύο πλευρών.

Όσο για την ειρήνη, ο Τραμπ χρησιμοποιεί τη δύναμη, τις απειλές και τους δασμούς για να επιτύχει την ειρήνη, στο όνομα ενός τραχιού αλλά διεισδυτικού/αποτελεσματικού ρεαλισμού. Ο Bergoglio, από την άλλη πλευρά, κηρύττει την ειρήνη, επαναλαμβάνοντας τα μηνύματά του ατελείωτα, αλλά είναι αγνοημένος και αναποτελεσματικός. Μέχρι στιγμής, όπως γνωρίζουμε, κανένας πασιφισμός δεν νίκησε ποτέ έναν πόλεμο και δεν σταμάτησε τους πολεμοκάπηλους. Ενώ η δύναμη, η αποτροπή, η διαπραγμάτευση μπορούν στην πραγματικότητα να τον σταματήσουν. Si vis pacem, para bellum («Αν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο»), έλεγαν οι αρχαίοι, και οι σύγχρονοι δεν μπόρεσαν να βρουν καλύτερη μέθοδο για να αποτρέψουν τους εμπόλεμους από τη χρήση της δύναμης και του εκβιασμού, η οποία στη συνέχεια γίνεται ανταλλαγή – do ut des (δίνω για να δώσεις) – και τελικά σύμφωνο ή σύμβαση.

Προσωπικά, δεν μου αρέσουν, για πολύ διαφορετικούς λόγους, οι δύο χαρακτήρες, αλλά αναγνωρίζω ότι ο Τραμπ είναι πιο πιθανό να καταφέρει να σταματήσει τις συγκρούσεις στον κόσμο, ξεκινώντας από εκείνες στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, παρά ο Πάπας. Δεν μου αρέσουν οι δύο χαρακτήρες και τα περισσότερα μηνύματά τους, αλλά του Τραμπ, του Μακιαβελικού, μπαίνουν στο κακό για να παράγουν κάποιο όφελος. Τα κηρύγματα του Bergoglio γλιστρούν σε ένα τελετουργικό που γίνεται ρουτίνα και δεν αγγίζει καν εκείνους που τα ακούν: τα παπικά κηρύγματα, όπως και αυτά του πολιτικού βικάριου του Mattarella, είναι ένα «άδειασμα του τίποτα στο κενό», λέξεις και λόγια χωρίς ουσία, που δεν αλλάζουν τις ισορροπίες, δεν γεννούν αλλαγές ούτε και σε εκείνους που τις ακούν. Είναι μόνο ενάρετα κηρύγματα, ηθικολογίες, όπως έλεγε πάντα ο προαναφερθείς Messer Niccolò, τα οποία δεν αλλάζουν την πραγματικότητα των πραγμάτων. Στην καλύτερη περίπτωση χρησιμεύουν για να φαίνονται «όμορφες ψυχές».

Αν και δεν μου αρέσουν οι δύο αυτοί χαρακτήρες, εξακολουθώ να αισθάνομαι μια διπλή ασυμμετρία σε σχέση με αυτούς. Ο Φραγκίσκος φαίνεται να προέρχεται από έναν κόσμο πιο αγαπητό, πιο οικείο, πιο κοντινό σε εμάς: τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αγία, αποστολική και καθολική, τη θρησκεία των πατέρων μας, των μητέρων μας και του πολιτισμού μας, ο Χριστιανισμός που σήμερα υβρίζεται, αλλά που έδωσε στον κόσμο, ακόμη και εν μέσω ασυγχώρητων πτώσεων, αιώνες φωτός και παρηγοριάς, ομορφιάς στις τέχνες, του ελέους για τη βοήθεια των φτωχών και των ασθενών, της φιλόπονης αγιότητας στη ζωή των μαρτύρων και των πολλών που αφιερώθηκαν στο όνομα της πίστης τους. Επιπλέον, ο Φραγκίσκος έρχεται από τη Νότια Αμερική που τη νιώθουμε πιο κοντά μας, γεμάτη Ιταλούς μετανάστες, και Ιταλός μετανάστης είναι και ο ίδιος. Και όμως, αυτή η αίσθηση της εγγύτητας, την οποία αισθανόμαστε ενισχυμένη από τη θέση του στη Ρώμη και από τη συνήθη γλώσσα που χρησιμοποιεί στα μηνύματά του, την ιταλική, κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την αντίθεση με την απροθυμία του να φέρει στους ώμους του τον σταυρό της καθολικής παράδοσης, του χριστιανικού πολιτισμού, του ρόλου του υπερασπιστή της πίστης και του πατέρα και ποιμένα της Mater et Magistra, της θρησκείας μας.

Αντίθετα, υπάρχει κάτι ξένο που νιώθουμε ενστικτωδώς στο δέρμα, στο βλέμμα και ακούγοντας τον Τραμπ: αυτός ο πομπώδης, υπεροπτικός και αόριστα απειλητικός αέρας για όσους δεν είναι Αμερικανοί, αυτός ο διαπεραστικός και νευρικός τόνος της φωνής, εκείνη η απίθανη χαίτη· και μετά ο αχαλίνωτος καπιταλισμός του, η νοοτροπία του μεγιστάνα που νομισματοποιεί τα πάντα και διαπραγματεύεται τα πάντα. Αν πρέπει πραγματικά να τον ορίσεις ως χριστιανό, τον αισθάνεσαι, το πολύ, ως προτεστάντη, καλβινιστή, και αν πρέπει πραγματικά να του αναγνωρίσεις ότι έχει μια περαιτέρω ταυτότητα πέρα από την αμερικανική, η γερμανική καταγωγή του λάμπει. Αυτό που λέει ακούγεται πάντα σαν ένα βορειοαμερικανικό μήνυμα εναντίον του υπόλοιπου κόσμου. Αλλά τότε ξέρετε ότι με αυτόν θα είχαμε πραγματικά γλιτώσει κατά πάσα πιθανότητα, όπως λέει ο ίδιος, τον πόλεμο στην Ουκρανία και εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, καταστροφές και οικονομικές ζημιές και για εμάς τους Ευρωπαίους, με την αντίθετη δικαιολογία της «υπεράσπισης της Ευρώπης», στην πραγματικότητα την αποδυνάμωση και τη διατήρηση ενός αμερικανικού λουριού. Οι απελάσεις και οι επαναπατρισμοί του δεν διαφέρουν από εκείνους που εφάρμοζαν οι προκάτοχοί του οι Δημοκρατικοί, ακόμη και αν τους έχει κάνει πιο θεαματικούς, για να δείξει ότι κάνει αυτό που του ζήτησαν οι ψηφοφόροι του. Και ακόμη και η δραστική λύση που διατυμπανίζει για τη Γάζα είναι τουλάχιστον μια προσπάθεια λύσης, ενώ η τυφλή εκεχειρία, χωρίς προοπτικές, είναι μόνο μια συνέχιση στην ίδια αφόρητη κατάσταση, αναβάλλοντας τον πόλεμο, τις διώξεις και και τα τρομοκρατικά αντίποινα για το επόμενο επεισόδιο. Όταν βλέπεις ότι το μίσος έχει ριζώσει τόσο πολύ που ο καθένας έχει ένα συγγενή που σκοτώθηκε και θέλει να εκδικηθεί, καταλαβαίνεις ότι αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να έχει λύσεις αν και από τις δύο πλευρές το τελικό σχέδιο είναι η πλήρης εξάλειψη του εχθρού. Ο Τραμπ είναι ρεαλιστής και με ωμό ρεαλισμό προτείνει πρωτοφανείς λύσεις που προφανώς φαίνονται οι πιο οδυνηρές, αλλά οι οποίες αποτελούν τουλάχιστον μια συγκεκριμένη βάση πάνω στην οποία μπορεί να γίνει συζήτηση.

Από τον Πάπα, από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν λύσεις, αλλά αόριστες εκκλήσεις για μια αδύνατη αδελφοσύνη μεταξύ των δύο λαών. καλέσματα που έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα με εκείνο το τραγούδι που τραγούδησαν μαζί η Νόα και η Μίρα Αουάντ στο Σανρέμο. Ενστερνιζόμενοι τον ίδιο ορίζοντα με τον Bergoglio, οι δύο τραγουδίστριες επιλέγουν ως μήνυμά τους το Imagine του John Lennon, το οποίο ελπίζει στην εξάλειψη των θρησκειών για την ειρήνη: αυτό μας κάνει να καταλάβουμε πού οδηγεί αυτός ο ειρηνικός και άθρησκος ειρηνισμός (Τι κρίμα που ο Πάπας στο Σαν Ρέμο, εξισώνεται με τον Jovanotti).

Ο Trump και ο Bergoglio δεν υποστηρίζουν την Ευρώπη, επειδή ο ένας σκέφτεται την Αμερική πρώτα και ο άλλος τον πράσινο πλανήτη, με ένα πιο καλοπροαίρετο μάτι, με μια πιο ευνοϊκή ματιά προς την Αφρική και τον τρίτο κόσμο. Εμείς, ως Ιταλοί, Μεσογειακοί και Ευρωπαίοι, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να συνταχθούμε πλήρως με τον ένα ή τον άλλο, παρά τους θρησκευτικούς και γεωπολιτικούς δεσμούς μας. Θα πρέπει να αισθανόμαστε συνδεδεμένοι με τον Χριστιανισμό παρά με τον Bergoglio και να συμμαχούμε με τον ρεαλισμό του Trump, παρά με τον Trump. Και να παραμείνουμε Ιταλοί, Μεσογειακοί, Ευρωπαίοι, με πρακτικό ρεαλισμό και ιδανικό πάθος.

La Verità – 14 Φεβρουαρίου 2025

Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com/2025/02/blog-post_961.html

Στα μάτια του Αμερικανού προέδρου όσο και του προέδρου Πούτιν, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια Ένωση πλουσίων αλλά εντελώς αδύναμων Εθνών, γράφει ο υπουργός Υγείας της Ελλάδας Άδωνις Γεωργιάδης.

Σε μακροσκελές κείμενό του ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης αναφέρεται στις κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ και την ομιλία του Τζ. Ντ. Βανς αλλά και την απάντηση της Ευρώπης σε όλα αυτά.

Χαρακτηρίζει την ομιλία του Αμερικανού αντιπροέδρου «κυνική αλλά κοντά στην αλήθεια» και προσθέτει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες «τα έχουν χαμένα».

«Όμως για αυτήν την κατάσταση που βρίσκεται η Ευρώπη ποιος έχει τελικά την ευθύνη; Ο Πρόεδρος Τράμπ, ο κ. Ίλον Μάσκ, ο Αντιπρόεδρος κ. Βάνς ή μία διαδοχική σειρά λανθασμένων επιλογών των ηγεσιών της ΕΕ εδώ και πολλά χρόνια;», ρωτά ο υπουργός.

Αναφέρεται στη Γερμανία και τον εκβιασμό που δέχτηκε με το ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά και τη Γαλλία και τις πρόσφατες διαδηλώσεις για το ασφαλιστικό.

«Διαμαρτύρονται πολλοί στην ΕΕ για τις παρεμβάσεις του κ. Ίλον Μάσκ στα πολιτικά πράγματα των Χωρών και ορθά, αλλά έχουν διαμαρτυρεί άραγε οι ίδιοι για το γιατί φαίνεται ότι οι ΗΠΑ μοίραζαν χρήματα για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ πχ σε διάφορες Ευρωπαϊκές Χώρες ή για την υποδοχή μεταναστών;», ρωτά ακόμη.

«Πιστεύω ότι τελικά η πολιτική Τραμπ όχι μόνον δεν είναι απειλή, αλλά ίσως να είναι και η τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης», τονίζει ο κ. Γεωργιάδης.

Εξηγεί ακόμη ότι την πολεμική ρώμη, οι αρχαίοι Έλληνες την κληροδότησαν στην Ρώμη, αυτή στο Βυζάντιο και με την σειρά του αυτό στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, οι οποίες έως και τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούνταν από έθνη, που όταν έπρεπε να πολεμήσουν και έτοιμα ήταν και εξαιρετικά ικανά. «Όμως από τον Β´ ΠΠ και μετά συνέβη μια συγκλονιστική μεταβολή. Τα Ευρωπαϊκά Κράτη, πιθανώς αηδιασμένα από την μεγάλη φρίκη του πολέμου, σαν να παραιτήθηκαν συλλογικά από αυτό τους το χαρακτηριστικό. Σταδιακά σταμάτησαν να έχουν αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις και μετέφεραν όλη τους την αδράνεια στις ΗΠΑ, που για κάποιον μεταφυσικό λόγο θα έπρεπε για πάντα να είναι έτοιμες να μας προστατεύσουν από οποιαδήποτε στρατιωτική απειλή».

«Στα μάτια τόσο του Προέδρου Τραμπ όσο και του Προέδρου Πούτιν, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια Ένωση πλουσίων αλλά εντελώς αδύναμων Εθνών», γράφει ακόμη και καταλήγει:  «Είναι σοκαριστικό πώς διαδοχικές Ευρωπαϊκές ηγεσίες επέλεξαν, για να ζήσουν το τώρα, να καταστήσουν τα Κράτη τους τόσο ανίσχυρα και επαναλαμβάνω, ευτυχώς, εμείς είμαστε η εξαίρεση. Η μεγαλύτερη υπηρεσία που οι ΗΠΑ μπορούν να προσφέρουν στην ΕΕ σήμερα είναι αυτή ακριβώς, να της δείξουν χωρίς καμμία ευγένεια σε ποιο υπέρτατο βαθμό αδυναμίας και ανυποληψίας έχει φθάσει και να την ξυπνήσουν πριν να είναι πολύ αργά».

Η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη

Μερικές σκέψεις για την ομιλία του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ κ. Βάνς και τις πρωτοβουλίες του Προέδρου Τραμπ.

Τις τελευταίες μέρες η Ευρώπη διατελεί σε κατάσταση σοκ. Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ κ. Βάνς στο Συνέδριο Ασφαλείας του Μονάχου μίλησε με κυνισμό, αλλά θα μου επιτρέψετε να πω όχι μακρυά από την αλήθεια, για την κατάσταση της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή ο Πρόεδρος Τραμπ σχεδιάζει συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ρωσίας κ. Πούτιν για την Ουκρανία, στην Σαουδική Αραβία, όπου με το ζόρι σχεδόν προσκαλείται η ίδια η Ουκρανία, ενώ φαίνεται ότι ολόκληρη η Ευρώπη θα είναι αποκλεισμένη. Ο πόλεμος μέσα στην ίδια την Ευρώπη, ο οποίος έχει κατά βάση επηρεάσει περισσότερο παντός άλλου την ζωή των Ευρωπαίων πολιτών, εξελίσσεται ερήμην αυτών. Πρωτοφανές ιστορικά γεγονός, αλλά δηλωτικό της αδυναμίας έως και πλήρους Διεθνούς ανυποληψίας της ΕΕ δυστυχώς.

Οι Ευρωπαϊκές Ηγεσίες δείχνουν να τα έχουν χαμένα, δειλά και πολύ καθυστερημένα η κ. Φον ντερ Λάϊεν πρότεινε προχθές, κάτι που η Ελλάδα το διεκδικεί εδώ και χρόνια, χωρίς κανείς όμως από τους εταίρους μας τόσο καιρό να μας δίνει την παραμικρή σημασία, την εξαίρεση των Αμυντικών δαπανών από τις ρήτρες για το έλλειμμα.

Όμως για αυτήν την κατάσταση που βρίσκεται η Ευρώπη ποιος έχει τελικά την ευθύνη; Ο Πρόεδρος Τράμπ, ο κ. Ίλον Μάσκ, ο Αντιπρόεδρος κ. Βάνς ή μία διαδοχική σειρά λανθασμένων επιλογών των ηγεσιών της ΕΕ εδώ και πολλά χρόνια;

Δείτε πχ την Γερμανία, την θεωρητικά ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ. Είχε τόσο επαναπαυθεί στο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που της έδινε το πάμφθηνο Ρωσικό Φυσικό Αέριο, που έφτασε στο σημείο μόνη της να κλείσει τα πυρηνικά της εργοστάσια…η απόφαση των Γερμανών αυτή νομίζω θα διδάσκεται στο μέλλον στις έδρες των ιστορικών και πολιτικών επιστημών, ως παράδειγμα συλλογικής ανοησίας. Εάν, όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία η Γερμανία είχε σε λειτουργία τα πυρηνικά της εργοστάσια, οι επιπτώσεις του Ρωσικού εκβιασμού της με το Φυσικό Αέριο, θα ήταν πολύ μικρότερες για την ίδια, αλλά είχαν φροντίσει να τα κλείσουν και να τα αχρηστεύσουν όλα, λόγω της πολιτικής επιρροής εκεί των Πρασίνων στους οποίους υποχώρησε η Καγκελάριος Μέρκελ. Η ίδια Καγκελάριος ήταν που άνοιξε τα Γερμανικά σύνορα σε κάθε λάθρομετανάστη, προσδοκώντας σε φθηνά εργατικά χέρια, χωρίς να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο στον οποίο έβαλε την Κοινωνία, το Πολιτικό της σύστημα και τελικά την ίδια της την πατρίδα αλλά και την Ευρώπη συνολικά. .

Οταν ο Πρόεδρος Τραμπ, στην προηγούμενη του θητεία, ζητούσε να αυξήσουν οι Ευρωπαίοι τις Αμυντικές τους δαπάνες, ή να λάβουν υπόψιν στην Γερμανία τον κίνδυνο από την απόλυτη εξάρτηση της Οικονομίας τους από το Ρωσικό Φυσικό Αέριο, οι ηγέτες της Ευρώπης γελούσαν…. Δεν ήθελαν να χάσουν ψήφους από τα πολλά επιδόματα που μοίραζαν δεξιά και αριστερά και θεωρούσαν ότι οι ΗΠΑ για κάποιο απροσδιόριστο λόγο ήταν καταδικασμένες να παρέχουν ασφάλεια στην ΕΕ εις το διηνεκές.

Τώρα που η Οικονομία της Γερμανίας είναι σε κρίση και που η έλλειψη ισχυρών ενόπλων δυνάμεων την καθιστούν Διεθνώς ασήμαντη, τώρα διαμαρτύρονται.

Να μην πούμε δε για την Γαλλία την άλλη μεγάλη «ατμομηχανή» της Ευρώπης. Μία χώρα που ο μόνος λόγος που κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους τα τελευταία χρόνια οι Γάλλοι είναι για να μην αυξηθεί το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης τους από τα 60 στα 62 χρόνια (μεταρρύθμιση Μακρόν)….και τώρα τσακώνονται η Λεπέν και ο Μελανσόν για το ποιος θα νικήσει στις Εκλογές τους, για να διαγράψει αυτή την αύξηση των 2 ετών, όταν στην υπόλοιπη ΕΕ το όριο τείνει στα 67….δεν υπάρχει εκεί ένας πολιτικός αρκετά θαρραλέος, για να τους πει το προφανές; Ότι δεν γίνεται σε όλες τις άλλες Χώρες το όριο ηλικίας να ανεβαίνει και στην Γαλλία να πέφτει, χωρίς αυτό να βλάψει σοβαρά την ισχύ και την ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας; Ο λαϊκισμός εκεί φαίνεται ότι έχει κυριαρχήσει δυστυχώς εντελώς. Ελπίζω πραγματικά ότι η παραδοσιακή φιλοπατρία των Γάλλων θα τους κάνουν να θελήσουν ξανά να κάνουν την Γαλλία ισχυρή διότι χρειαζόμαστε μία ισχυρή Γαλλία.

Διαμαρτύρονται πολλοί στην ΕΕ για τις παρεμβάσεις του κ. Ίλον Μάσκ στα πολιτικά πράγματα των Χωρών και ορθά, αλλά έχουν διαμαρτυρεί άραγε οι ίδιοι για το γιατί φαίνεται ότι οι ΗΠΑ μοίραζαν χρήματα για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ πχ σε διάφορες Ευρωπαϊκές Χώρες ή για την υποδοχή μεταναστών; Δεν ήταν αυτό παρέμβαση τελικά στα εσωτερικά των άλλων Χωρών μόνον του κ. Μάσκ είναι; Εμένα δεν μου αρέσουν καθόλου παρεμβάσεις ξένων πλουσίων στα εσωτερικά πολιτικά συστήματα των άλλων Κρατών αλλά όπως δεν μου αρέσουν οι παρεμβάσεις του κ. Μάσκ, για τους ίδιους ακριβώς λόγους δεν μου άρεσαν και οι παρεμβάσεις πχ του κ. Σόρος. Εγώ πχ εάν έχουν μοιράσει, μέσω της USAID χρήματα για να προπαγανδιστεί η Συμφωνία των Πρεσπών, όπως λέγεται, θα ήθελα να το γνωρίζω και εάν έχει συμβεί, το θεωρώ τεράστια παρέμβαση στα εσωτερικά μας ζητήματα από τις ΗΠΑ. Ο λαός μας και όλοι οι λαοί της Ευρώπης έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν εάν υπήρχαν τέτοιου είδους παρεμβάσεις και προς ποια κατεύθυνση.

Αλλά ας γυρίσουμε στο μείζον θέμα της Ευρώπης και του γιατί πιστεύω ότι τελικά η πολιτική Τραμπ όχι μόνον δεν είναι απειλή, αλλά ίσως να είναι και η τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης.

Πριν από μερικά χρόνια ένας καθηγητής από τις ΗΠΑ ο κ. Victor Davis Hanson είχε γράψει ένα φοβερό βιβλίο «Ο Δυτικός τρόπος του Πολέμου» (στα Ελληνικά εκδόσεις Τουρίκη). Εκεί προσπαθούσε να εξηγήσει τί ήταν αυτό που έκανε τελικά τον Δυτικό τρόπο ζωής να επικρατήσει σε όλο τον πλανήτη και κατέληγε στο συμπέρασμα, ότι οι Δυτικοί δεν κληρονόμησαν από την Αρχαία Ελλάδα μόνον την Δημοκρατία, την Επιστήμη και τις Τέχνες αλλά και τον ολοκληρωτικό τρόπο του Πολέμου της. Είναι κάτι που πάντα δίδασκα στους μαθητές μου στην Ελληνική Αγωγή, οι Αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν τίποτε αμπελοφιλόσοφοι και απόλεμοι φλώροι, αλλά αδυσώπητα σκληροί πολεμιστές. Ο ίδιος ο Σωκράτης πολεμούσε πάντα στην πρώτη γραμμής της μάχης και μάλιστα είχε διακριθεί στην μάχη της Ποτίδαιας ως ένας από τους καλύτερους πολεμιστές των Αθηνών.

Αυτή την πολεμική ρώμη των Αρχαίων Ελλήνων, που ο μεγάλος τραγικός ποιητής Αισχύλος είναι το μόνον του γνώρισμα που ήθελε να θυμούνται οι επόμενες γενεές για αυτόν και το έγραψε ο ίδιος στο ταφικό του επίγραμμα (Τον Αισχύλο, τον γιο του Ευφορίωνα, τον Αθηναίο, που πέθανε στη σιτοφόρα Γέλα, σκεπάζει τούτο το μνήμα· για την πολυθρύλητη ανδρεία του ας μιλήσει το δάσος του Μαραθώνα και ο βαθυχαιτήεις Μήδος που τη γνώρισε), οι Έλληνες τον κληροδότησαν στην Ρώμη, αυτή στο Βυζάντιο και με την σειρά του αυτό στις Χώρες της Δυτικής Ευρώπης, οι οποίες έως και τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούνταν από Έθνη, που όταν έπρεπε να πολεμήσουν και έτοιμα ήταν και εξαιρετικά ικανά. Όμως από τον Β´ ΠΠ και μετά συνέβη μια συγκλονιστική μεταβολή. Τα Ευρωπαϊκά Κράτη, πιθανώς αηδιασμένα από την μεγάλη φρίκη του πολέμου, σαν να παραιτήθηκαν συλλογικά από αυτό τους το χαρακτηριστικό. Σταδιακά σταμάτησαν να έχουν αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις και μετέφεραν όλη τους την αδράνεια στις ΗΠΑ, που για κάποιον μεταφυσικό λόγο θα έπρεπε για πάντα να είναι έτοιμες να μας προστατεύσουν από οποιαδήποτε στρατιωτική απειλή.

Δεν ξέρω πόσοι το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά η Ελλάδα, λόγω της Τουρκικής απειλής προφανώς, διαθέτει έναν από τους ισχυρότερους στρατούς στην ΕΕ, στην πραγματικότητα πολύ ισχυρότερο από της Γερμανίας πχ. Και όσο και αν είναι τιμητικό αυτό για μας, παραμένει βαθειά προβληματικό για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην ιστορία υφίσταται ένα δόγμα απαράβατο, όποιος ψάχνει για προστάτες βρίσκει αφεντικά και όπως ο Θουκυδίδης στον διάλογο Αθηναίων/Μηλίων απέδειξε «ο ισχυρός προχωρά όσο του επιτρέπει η ισχύς του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλει η αδυναμία του…». Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν στα μάτια τόσο του Προέδρου Τραμπ όσο και του Προέδρου Πούτιν, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια Ένωση πλουσίων αλλά εντελώς αδύναμων Εθνών.

Η μεγαλύτερη υπηρεσία που μας προσφέρει σήμερα η νέα Αμερικανική ηγεσία είναι ότι αυτή την αλήθεια μας την λέει πλέον κατάμουτρα και κυνικά. Θα τολμούσε κανείς να πει άγαρμπα, με αγένεια αλλά όλα αυτά δεν αναιρούν την ουσία, αυτή είναι η αλήθεια. Σε όλες τις μεγάλες Διεθνείς Κρίσεις η Ευρώπη είναι απούσα. Αν κάποιος στέλνει στρατό είναι οι ΗΠΑ, εμείς εθίσαμε την κοινή μας γνώμη σε όλα τα Ευρωπαϊκά Κράτη ότι εμείς δεν θα χρειαστεί να πολεμήσουμε ξανά ποτέ. Και τώρα;

Τώρα εάν αποφάσιζαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία να μοιράσουν τα εδάφη της Ευρώπης δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε απολύτως τίποτε, πλην μίας καταγγελίας στον ΟΗΕ, όπου όμως οι δυο αυτές χώρες έχουν και εκεί veto οπότε τζίφος….

Είναι σοκαριστικό πώς διαδοχικές Ευρωπαϊκές ηγεσίες επέλεξαν, για να ζήσουν το τώρα, να καταστήσουν τα Κράτη τους τόσο ανίσχυρα και επαναλαμβάνω, ευτυχώς, εμείς είμαστε η εξαίρεση.

Η μεγαλύτερη υπηρεσία που οι ΗΠΑ μπορούν να προσφέρουν στην ΕΕ σήμερα είναι αυτή ακριβώς, να της δείξουν χωρίς καμμία ευγένεια σε ποιο υπέρτατο βαθμό αδυναμίας και ανυποληψίας έχει φθάσει και να την ξυπνήσουν πριν να είναι πολύ αργά.

Ναι θα χρειαστούν θυσίες μεγάλες από τα Ευρωπαϊκά Έθνη, για να καταστούν ξανά ισχυρά, αλλά εάν το αποφασίσουν, θα τα καταφέρουν και αν και τώρα με τον φόβο να αποφασίζουν άλλοι και για αυτά ακόμη τα σύνορα τους δεν ξυπνήσουν, τότε θα είμαστε όλοι άξιοι της μοίρας μας.

Εγώ πιστεύω στην Ευρωπαϊκή Ένωση και Ένωση χωρίς δικές της ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και δική της εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει. Αν είναι να μείνει έτσι, ας γίνει πάλι μια χαλαρή ενιαία αγορά και ας τραβήξει ο καθένας μας τον δρόμο του. Για να δώσω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, σοβαρή Ένωση, που ένα τρίτο κράτος κατέχει παράνομα έδαφος της (η Τουρκία της Κύπρου) και το θεωρούν όλοι φυσιολογικό, ε με συγχωρείτε αλλά δεν είναι σοβαρή Ένωση. Είναι σαν κάποιος γείτονας των ΗΠΑ να κατείχε ένα τμήμα μίας Πολιτείας των ΗΠΑ και η Ουάσιγκτον να έκανε ότι δεν το βλέπει, θα τους έπαιρνε μετά κανείς στα σοβαρά;

Όσα ζούμε τώρα είναι ένα μεγάλο ξυπνητήρι για όλους τους Λαούς της Ευρώπης, για την ηλίθια πολιτική των ανοικτών συνόρων που έχει αποσταθεροποιήσει όλες τις Ευρωπαϊκές Κοινωνίες, για την ουσιαστική έλλειψη της μεταξύ μας αλληλεγγύης (συζητάμε πχ στα σοβαρά εάν Κράτη Μέλη της Ένωσης θα πουλούν προηγμένα όπλα στην Τουρκία, ενώ αυτή κατέχει παράνομα Ευρωπαϊκό έδαφος στην Κύπρο και απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα κλπ;), για την παντελή στρατιωτική της αδυναμία, για την πλήρη έλλειψη αποφασιστικότητας στην Εξωτερική της πολιτική.

Σε αυτόν τον νέο κόσμο η Ελλάδα μας μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κρίκο της νέας ισχυρότερης Ευρώπης και αυτό πρέπει να είναι το νέο εθνικό μας όραμα. Μια Ελλάδα πρωταγωνιστής στην προσπάθεια να γεννηθεί μια νέα πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση, που πλέον κανείς δεν θα μπορεί να την αγνοεί τόσο επιδεικτικά.

Πηγή: protothema.gr