Με φρίκη παρακολουθούμε την ιστορία της Βαβέλ να επαναλαμβάνεται – Το Χόλιγουντ ταπεινώθηκε, αφού πρώτα πήρε θέση «θεού».
Βλέποντας τον όλεθρο που εξαπλώνεται αυτές τις μέρες στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, μόνο οι εικόνες της Αποκάλυψης μπορούν να έρθουν στο νου. Θηριώδη μέτωπα φωτιάς καταβροχθίζουν ατελείωτα εκτάρια γης. Μια πύρινη θύελλα σαρώνει τα πάντα σαν λυσσασμένο θηρίο. Ολόκληροι οικισμοί μοιάζουν σαν να γαζώθηκαν από βόμβες. Απέραντες εκτάσεις δασών έχουν γίνει πύρινοι ποταμοί που «εκβάλλουν» σε μια κόλαση επί της γης.
Πιο γρήγορα και απ’ όλα τα υλικά που γίνονται στάχτη, καίγεται η ματαιότητα. Λαμπάδιασε η υπεροψία. Με ένα νεύμα των στοιχείων της φύσης, γονατίζουν και οι πιο επιφανείς, οι πιο πλούσιοι, οι πιο διάσημοι, οι πιο «φτασμένοι». Χάρτινες αυτοκρατορίες, καίγονται σε μια ριπή του πυρωμένου λίβα. Οι ψεύτικοι «αστέρες» σκεπάστηκαν από την αιθαλομίχλη και έσβησε το θάμπος τους.
Η βιομηχανία του Χόλιγουντ είναι η μεγάλη Βαβυλώνα του θεάματος και προπαντός της βλασφημίας απέναντι στον Θεό. Παράγοντας ωκεανούς προπαγάνδας που κατακλύζουν τον κόσμο εδώ και δεκαετίες. Πνίγοντας τον κόσμο με όλες τις αναθυμιάσεις του κακού.
Αν η Ιερουσαλήμ είναι ο Άγιος Τόπος, το Χόλιγουντ σίγουρα θα μπορούσε να παρουσιαστεί στον αντίποδα σαν τόπος ερημώσεως. Ένας κεκονιαμένος «τάφος», μεγαλοπρεπής και πανέμορφος απ’ έξω, αλλά γεμάτος σήψη και σκωλήκων βρώμα από μέσα. Πόση οίηση, πόση σπατάλη, πόση κενοδοξία, πόση αθεΐα, πόσος δαιμονισμός, πόσα όργια, πόσα ψεύδη, πόση αδικία και πόσα εγκλήματα έχουν φωλιάσει σε αυτόν τον περιστόλιστο τύμβο που λέγεται Χόλιγουντ; Παρά την όλη εξωτερική λαμπρότητά του, παρά την παραδεισένια όψη του, στην πνευματική πραγματικότητα ήταν ένα πυρωμένο κάρβουνο του Άδη.
Και τώρα δείτε. Οι ανταγωνιζόμενες επαύλεις έγιναν ερείπια «ισότητας», δεν ξεχωρίζει η μία από τα αποκαΐδια της άλλης. Οι καμένοι τόποι είναι ακατοίκητοι. Η βλάστηση νεκρώθηκε. Ο αέρας τοξικός και δηλητηριασμένος. Το νερό μολυσμένο. Οι κλέφτες όρμηξαν για πλιάτσικο, λεηλατώντας τις βίλες. Η αιώνια ιστορία της Βαβέλ. Η ανύψωση του ανθρώπου στη θέση του Θεού κι έπειτα η ύβρις, η σύγχυση και τέλος η κατάρρευση και η καταστροφή.
Woke θρησκεία, πολιτική ακολασίας, «κλιματική κρίση» μόνο για τους φτωχούς, δισεκατομμύρια για να καίγεται η Ουκρανία, στήριξη για να καίγεται η Γάζα, προπαγάνδα για να καίγεται όλος ο κόσμος. Αδύνατο να μην εκραγεί σαν ηφαίστειο όλο αυτό το κακό που κοχλάζει για χρόνια.
Και ο περισσότερος κόσμος, τυφλός θα μείνει να φιλονικεί για το αν φταίει ο Μπάιντεν ή ο Τραμπ, οι Ρεπουμπλικανοί ή οι Δημοκρατικοί, η κλιματική αλλαγή ή το ανθρώπινο χέρι. Και τα θεόρατα σημεία των Καιρών περνούν απαρατήρητα και κυρίως αμετανόητα. Κουκουλώνονται με λογικοφανείς μανδύες. Αποδίδονται σε κερκίδες και στρατόπεδα. Διαφεύγουν του αλληθωρισμού μας. Γίνονται μηνύματα χωρίς παραλήπτη.
Όμως τα μηνύματα του Θεού δεν έχουν σύνορα. Οι αμαρτίες δεν είναι ποτέ ξέχωρες από την αφεντιά μας. Οι πνευματικοί νόμοι δεν αφορούν μερικά καμένα στρέμματα ξένης χώρας. Σε παγκόσμια εγκλήματα, παγκόσμια είναι και η «καμπάνα» της Αποκάλυψης. Μήπως κι εμείς δεν προσκυνήσαμε παντοιοτρόπως τη βιομηχανία του θεάματος; Μήπως κι εμείς δεν ανεβάσαμε ψηλά τις μετοχές του αμερικανικού «star system»; Μήπως κι εμείς δεν γίναμε πιστοί σύμμαχοι της Βαβυλώνας; Μήπως δεν «αμερικανοποιηθήκαμε» ως το κόκκαλο;
Η μήπως στην Ελλάδα έχουμε υποστεί λιγότερα δεινά από φωτιές και φυσικές καταστροφές; Κάθε άλλο. Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε συχνά πρώτο θέμα παγκοσμίως και λαμβάνουμε τις πρώτες θέσεις σε κάθε λογής συμφορά. Στο Μάτι, την Εύβοια, τον Έβρο, τη Θεσσαλία, τα Τέμπη, την πανδημία και τόσα άλλα. Κι αν ακόμα ξέμενε από σενάρια το πυρπολημένο Χόλυγουντ, θα μπορούσε να γεμίσει τις αίθουσες μόνο με σύγχρονες ελληνικές τραγωδίες.
Γι’ αυτό τέτοια μεγάλα σημεία όπως στην Καλιφόρνια πρέπει να εκλαμβάνονται πρώτα ως πανανθρώπινος οιωνός κι έπειτα ως τοπικό φαινόμενο. Άλλωστε η κάθε κλήση για μετάνοια, πρέπει να θεωρούμε ότι αφορά πρωτίστως τον εαυτό μας. Όπου και αν γίνεται αυτή…
