Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα  
4: 14-16 , 5: 1-6

Ἀδελφοί, ἔχοντες Ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, ᾽Ιησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾽ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. Πᾶς γὰρ Ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν· μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. Καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ ὁ ᾽Ααρών. Οὔτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ᾽ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· Υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ )
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
8: 34 – 9: 1

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες ὧδε τῶν ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Nίκωνος και των συν αυτώ μαρτυρησάντων μαθητών αυτού, εκατόν εννενήκοντα εννέα

Εις τον Νίκωνα
Nίκης στεφάνους ευτρεπίζει σοι Nίκων,
Bραβεύς στεφάνων· θνήσκε λοιπόν τω ξίφει.
Eικάδι τη τριτάτη Nίκων ξίφει κράτα δώκεν.

Εις τους εκατόν εννενήκοντα εννέα
Eνός δέοντος τέσσαρας συμμαρτύρων,
Διά ξίφους κτείνουσι πεντηκοντάδας.

Oύτος ο Άγιος Nίκων ήτον κατά τους καιρούς του ηγεμόνος Kυντιανού, εκατάγετο δε από την επαρχίαν της εν Iταλία Nεαπόλεως, ωραίος εις το σωματικόν κάλλος, λαμπρός εις την όψιν, και φοβερός εις τους πολέμους. Yιός πατρός μεν, Έλληνος, μητρός δε, Xριστιανής. Oύτος λοιπόν, επειδή τω τότε καιρώ εσυγκροτήθη μεγάλος πόλεμος, και ηκολούθησεν εις εκείνα τα μέρη αγών δυνατός, ενθυμήθη ο μακάριος τας διδασκαλίας και συμβουλάς της μητρός του. Όθεν στενάξας από βάθους καρδίας, Kύριε Iησού Xριστέ, είπε, βοήθει μοι, και με το σημείον του τιμίου Σταυρού αρματώσας τον εαυτόν του, ώρμησεν εις το μέσον των εχθρών. Kαι άλλους μεν, εκτύπα με την μάχαιραν, άλλους δε, επλήγονε με το κοντάρι, και δεν αφήκεν αυτούς, έως οπού τους ενίκησεν όλους, και τους έκαμε να φύγουν κατησχυμένοι. Eξεπλάγησαν δε όλοι διά την μεγάλην ανδραγαθίαν ταύτην. Όθεν επειδή ηκολούθησαν τα πράγματα, καθώς οι Nεαπολίται οι συμπατριώται του τα ήθελαν, διά τούτο και εγύρισαν οπίσω εις τα οσπήτιά των, μαζί με τους οποίους εγύρισε και ο Nίκων εις τον οίκον του.

Eίτα φανερώσας εις την μητέρα του τον σκοπόν, οπού είχε διά να βαπτισθή, ανεχώρησεν από την Nεάπολιν, διά να υπάγη εις την Kωνσταντινούπολιν. Φθάσας δε εις την νήσον την καλουμένην Xίον, ανέβη εις το εκείνης βουνόν, και έμεινεν εις αυτό επτά ημέρας, καταγινόμενος εις νηστείας, αγρυπνίας, και προσευχάς. Όθεν λαμβάνει καλά ευαγγέλια από θείον Άγγελον, ο οποίος έδωκεν εις αυτόν ένα ραβδί και του είπεν, ότι να καταβή κάτω εις τον αιγιαλόν ομού με την ράβδον οπού του έδωκε. Φθάσας λοιπόν εις τον αιγιαλόν ο Άγιος, ευρήκε καΐκιον, και εμβάς εις αυτό, διά δύω ημερών επήγεν εις το βουνόν του Γάνου. Kαι εκεί κατά συγκυρίαν απάντησεν αυτόν ένας Eπίσκοπος εις σχήμα Mοναχού, ο οποίος πιάσας αυτόν από το χέρι, τον επήγεν εις το σπήλαιον, οπού εκατοίκει, και κατηχήσας αυτόν, τον εβάπτισεν εις το όνομα της Aγίας Tριάδος, και εκοινώνησεν αυτόν εκ των θείων Mυστηρίων. Aφ’ ου δε επέρασαν τρεις χρόνοι, τον εχειροτόνησεν Πρεσβύτερον, έπειτα τον εχειροτόνησε και Eπίσκοπον.

Eπειδή δε εσυνάχθησαν εκεί πολλοί αδελφοί, ήτοι εκατόν εννενήκοντα, έλαβε την προστασίαν τούτων και ηγουμενίαν ο ιερός Nίκων. Έπειτα πέρνωντας αυτούς όλους, επήγεν εις την Mιτυλήνην, και από την Mιτυλήνην επήγεν εις την Iταλίαν. Kαι αφ’ ου είδε την μητέρα του, και ενταφίασεν αυτήν αποθανούσαν, τότε επήγεν εις την νήσον Σικελίαν, και εκατοίκησεν εις το εκεί ευρισκόμενον βουνόν του Tαυρομενίου, αποκτώντας ακόμη και άλλους εννέα μαθητάς. O δε ηγεμών της Σικελίας μαθών τα περί του Aγίου, επαράστησεν αυτόν έμπροσθέν του, ομού με όλους τους εκατόν εννενήκοντα εννέα μαθητάς του. Aφ’ ου δε ερώτησεν αυτούς εάν αρνούνται τον Xριστόν, και δεν επείσθησαν, τότε προστάζει να τανυσθούν κατά γης και με πληγάς να κατακοπούν, και τελευταίον, επρόσταξε και τους απεκεφάλισαν. Tον δε Άγιον Nίκωνα εξάπλωσαν από τα τέσσαρα μέρη του σώματος, και με αναμμένας λαμπάδας έκαυσαν αυτόν. Έπειτα τον έδεσαν εις υποζύγια ζώα, τα οποία έσυραν τον Άγιον κατά γης, και τον έρριψαν κάτω εις ένα κρημνόν. Mετά ταύτα, εκτύπησαν το στόμα του Mάρτυρος με τας πέτρας, και έκοψαν την γλώσσαν του, και τελευταίον τον απεκεφάλισαν, και ούτως έλαβεν ο μακάριος του μαρτυρίου τον στέφανον¹.

Σημείωση

1. Περιττώς γράφεται εδώ παρά τω τετυπωμένω Συναξαριστή το Συναξάριον του Aγίου Γεωργίου του νεοφανούς και Θαυματουργού. Tούτο γαρ εγράφη κατά την ενδεκάτην Mαρτίου, ότε και εορτάζεται.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

ΕΠΙΘΥΜΙΑ

Αφιερωμένο στον Άγιο Μόρφου

Κοντά στα σπήλαια
Του Αγίου Γεωργίου Ρηγάτη
Που τόσο ερωτεύτηκες
Άγιε φίλε Γέροντα
Ευχή σου κάνω
Το τελευταίο
Της μετανοίας σου
Εκεί να εκπληρώσεις
Μετόχι του Πανάγιου Τάφου
Ακολουθώντας
Τους βηματισμούς του Χριστού
Και να σταυρώνεις
Δεσποτικά τους αιθέρες
Να παίρνουμε
Κι εμείς φως.

Γ. Ζυμπουλάκης

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα 
10: 32-38

Ἀδελφοί, ἀναμιμνήσκεσθε τὰς πρότερον ἡμέρας, ἐν αἷς φωτισθέντες πολλὴν ἄθλησιν ὑπεμείνατε παθημάτων, τοῦτο μὲν ὀνειδισμοῖς τε καὶ θλίψεσι θεατριζόμενοι, τοῦτο δὲ κοινωνοὶ τῶν οὕτως ἀναστρεφομένων γενηθέντες. καὶ γὰρ τοῖς δεσμοῖς μου συνεπαθήσατε καὶ τὴν ἁρπαγὴν τῶν ὑπαρχόντων ὑμῶν μετὰ χαρᾶς προσεδέξασθε, γινώσκοντες ἔχειν ἐν ἑαυτοῖς κρείττονα ὕπαρξιν ἐν οὐρανοῖς καὶ μένουσαν. Μὴ ἀποβάλητε οὖν τὴν παρρησίαν ὑμῶν, ἥτις ἔχει μισθαποδοσίαν μεγάλην. Ὑπομονῆς γὰρ ἔχετε χρείαν, ἵνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες κομίσησθε τὴν ἐπαγγελίαν. ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ. Ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
2: 14-17

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παράγων ὁ Ἰησοῦς εἶδε Λευῒν τὸν τοῦ Ἁλφαίου, καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακεῖσθαι αὐτὸν ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἦσαν γὰρ πολλοί, καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ. καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαίοι ἰδόντες αὐτὸν ἐσθίοντα μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἔλεγον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Τί ὅτι μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει καὶ πίνει; καὶ ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες· οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34). Αἴροντες τόν σταυρό, εὐαρεστοῦμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, Τόν ἀκολουθοῦμε.

Ἄν ἀκολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας, δέν μποροῦμε νά ἀκολουθοῦμε Ἐκεῖνον. Ὅποιος δέν ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του, δέν μπορεῖ νά Μέ ἀκολουθήσῃ (Ματθ. ι΄ 38). Ἄν ἀκολουθήσῃς τόν δικό σου νοῦ καί ὄχι τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ, ἄν ἀκολουθήσῃς τό θέλημά σου καί ὄχι τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στό ἅγιο Εὐαγγέλιο, ἡ ψυχή σου δέν εἶναι καθαρή, δέν εἶναι ἁγιασμένη, εἶναι χαμένη στήν ζούγκλα τῶν ψυχοφθόρων καί φρικτῶν πλανῶν. Διότι ἡ ἁμαρτία, τό κακό, κατόρθωσε νά χτίσῃ μέσα μας, δίπλα σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή πού ἐλάβαμε ἀπό τόν Θεό, τήν δική της ψυχή.

Ἄν ἡ ἁμαρτία μᾶς γίνῃ ἕξις, δημιουργεῖ μέσα μας τήν δική της ψυχή. Ἄν πράττομε τήν ἁμαρτία, ἐκείνη σταδιακά μορφώνεται στήν ψυχή μας. Κοντά σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός σοῦ ἔδωσε, ἐσύ φέρνεις ἕναν ξένο, ὁ ὁποῖος σέ αἰχμαλωτίζει. Αὐτός διαφεντεύει, ἐνῶ ὅ,τι θεϊκό εἶναι μέσα σου εἶναι σάν κοιμισμένο, σάν μουδιασμένο. Τό ἀπέρριψες, καί ἐκεῖνο δέν ζῆ μέσα σου, πεθαίνει.

Ἡ ἁμαρτία δημιουργεῖ μέσα μας δικό της κόσμο, δημιουργεῖ μέσα μας δική της φιλοσοφία, δική της ἀντίληψι γιά τόν κόσμο. Ἡ ἁμαρτία ἐπιδιώκει νά καταλάβῃ τήν θέσι τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή σου, τήν θέσι τοῦ Προσώπου τοῦ Θεοῦ. Αὐτό θέλει νά κάνῃ ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία στήν πραγματικότητα θέλει νά στερήσῃ τόν ἄνθρωπο ἀπό ἐκεῖνες τίς θεϊκές ὡραιότητες πού ἔχει στήν ψυχή του. Ναί, αὐτός ὁ διάβολος ἀγωνίζεται διά μέσου τῆς ἁμαρτίας νά δημιουργήσῃ μέσα σου καί μέσα μου τήν δική του εἰκόνα. Διότι ἡ ἁμαρτία πάντοτε ὁμοιάζει στόν διάβολο. Πάντοτε, ὅταν τήν ἐναγκαλιζώμαστε, τυπώνει σιγά-σιγά στήν ψυχή μας τήν δική του σκοτισμένη μορφή.

Ἔτσι, μέ τήν ἁμαρτία, μέ τήν ἕξι στήν ἁμαρτία, μορφώνεται μέσα μας ἕνα ἄλλο ἐγώ, μία ἄλλη ψυχή, ἕνας ἄλλος ἑαυτός, ἐκεῖνος ὁ ἑαυτός, τόν ὁποῖο ζητεῖ ὁ Κύριος νά ἀπαρνηθοῦμε: «οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω» (Ρωμ. ζ΄ 19). Τό κακό τό δημιουργήσαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ἐνῶ τό καλό εἶναι ἀπό τόν Θεό, λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α΄ Τιμ. δ΄ 4). Ἐγώ θέλω νά ζῶ σωστά, ἀλλά τήν δύναμι νά τό κάνω δέν τήν ἔχω. Δέν βρίσκω τήν δύναμι γι’ αὐτό, δέν βρίσκω τήν δύναμι μέσα μου.

Νά, τό σημερινό Εὐαγγέλιο μᾶς ἀποκαλύπτει τόν τρόπο, γιά νά πραγματοποιήσουμε στήν ζωή μας τό καλό πού ἐπιθυμοῦμε. Αὐτός εἶναι ἡ ἀπάρνησι τοῦ ἑαυτοῦ σου, τῆς ἁμαρτίας σου, αὐτῆς τῆς ἁμαρτωλῆς ψυχῆς πού δημιουργήθηκε, χτίστηκε, μορφώθηκε μέσα σου.

Μέ τήν νηστεία στήν πραγματικότητα ἀπωθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητα πού εἶναι μέσα μας. Ἀντικαθιστοῦμε σταδιακά τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, μέχρις ὅτου φθάσουμε στήν τελειότητα πού ἔφθασε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγῶ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20).

Νά τί σημαίνει «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν»: Σημαίνει νά ἀπαλείψουμε ὅλες τίς (κακές) μας ἐπιθυμίες, κάθετι ἀνθρώπινο, ἐφάμαρτο, καί νά τά ἀντικαταστήσουμε μέ τόν Χριστό. Νά ἀλλάξουν, νά γίνουν ὅλα Χριστός! «Ὅς γάρ ἐάν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι ἀπολέσει αὐτήν· ὅς δ᾽ ἄν ἀπολέσει τήν ψυχήν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καί τοῦ εὐαγγελίου, σώσει αὐτήν» (Μάρκ. η΄ 35). Ἐάν, βεβαίως, ἀπαρνηθοῦμε κάθε ἁμαρτία μας, κάθε πάθος μας· καί ἄν ξέρουμε, ἄν αἰσθανόμαστε καί ἄν θέλουμε νά γίνῃ ὁ Χριστός ψυχή μέσα στήν ψυχή μας, καρδιά μέσα στήν καρδιά μας, νά ἀντικαταστήσῃ τόν ἑαυτό μας, τό ἐγώ μας μέ τόν Ἑαυτό Του.

Αὐτή εἶναι ἡ μόνη ὁδός γιά νά φυλάξουμε ἐγώ καί ἐσύ καί κάθε ἄνθρωπος τήν ψυχή μας ἀπό τήν κόλαση, ἀπό τήν καταστροφή, ἀπό τόν διάβολο, ἀπό κάθε κακό, ἀπό τά αἰώνια βάσανα, νά βροῦμε μέσα μας ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, ἐκείνη τήν θεϊκή ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε. Θεοειδής ψυχή! –Ποῦ εἶναι ἄραγε; –Στόν Χριστό. Ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά μᾶς εἰπῇ: Νά, ἔτσι πρέπει νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ἐκεῖνος, ὁ Θεός, ἔγινε ἄνθρωπος. Ἐκεῖνος, ὁ Θεός, ἔδειξε στόν ἑαυτό Του τό Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ.

Ἐμεῖς εἴμαστε πλασμένοι κατ’ Εἰκόνα Θεοῦ. Ὀφείλουμε νά ζοῦμε σύμφωνα μέ αὐτήν. Τί εἶναι ὁ νοῦς μας; Εἰκόνα τοῦ νοῦ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ νοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ δική μας ὑποχρέωσις εἶναι νά κάνουμε τόν νοῦ μας ὅμοιο μέ τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή νά χριστοποιήσουμε ὅλο τόν νοῦ μας καί νά μποροῦμε νά ποῦμε μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο: «ἡμεῖς νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Α΄ Κορ. β΄ 16).

Ἀλλά μέχρι νά ταυτίσουμε τό θέλημά μας μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ, τό δικό μας θέλημα πάντα περιπλανιέται, εἶναι πάντα ἀδύνατο, πάντα σκοντάφτει καί βυθίζεται στήν ἁμαρτία. Ἐάν ἔχουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό ὡς τό αἰώνιο πρότυπό μας, τό αἰώνιο ὅραμά μας, τότε ταυτίζουμε τόν ἑαυτό μας μέ τό δικό Του θέλημα. Τότε λέμε: δέν θέλω νά γίνῃ τό θέλημά μου, ἀλλά τό δικό Σου (Κύριε).

Πάτερ ἡμῶν, γενηθήτω τό θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς. Ὅταν ἐμεῖς, τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, θέλουμε νά θεραπεύσουμε τό θέλημά μας ἀπό ὅλες τίς ἀδυναμίες, ἀπό ὅλες τίς ἀρρώστειες του, ἀπό ὅλο τόν θάνατό του, στήν πραγματικότητα θεραπεύουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό κάθε ἁμαρτία καί ἐξορίζουμε ἀπό τόν ἑαυτό μας κάθε τι ἐφάμαρτο. Ναί!

Ὅσο ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος ἐπιποθεῖ τόν Θεό, ὅσο στ’ ἀλήθεια ἀγωνίζεται νά ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του καί νά ἀκολουθῇ τόν Χριστό, νά σηκώνῃ τόν Σταυρό, νά σηκώνῃ τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τότε ἀληθινά λαμβάνει ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό τήν θεία δύναμι. Διότι, ὅπως ἔχει λεχθῆ, ὁ Σταυρός «ἡμῖν τοῖς σῳζομένοις δύναμις Θεοῦ ἐστι» (Α΄ Κορ. α΄ 18). Ἡμῖν, γιά μένα καί γιά σένα καί γιά κάθε ἄνθρωπο.

Ὅταν ἀποφασίσῃς νά βιάσῃς τόν ἑαυτό σου νά σηκώσῃς τόν σταυρό σου, νά! ἐσύ τήν ἴδια στιγμή λαμβάνεις θεία δύναμι. Αὐτή τήν δύναμι τήν δίνει ὁ Κύριος, γιά νά μπορέσῃς νά νικήσῃς κάθε ἁμαρτία μέσα σου, νά μπορέσῃς νά νικήσῃς κάθε κακό, κάθε κακή συνήθεια, νά μπορέσῃς νά παιδαγωγήσῃς τήν γλῶσσα σου νά μή λέγῃ ἄπρεπα λόγια, νά παιδαγωγήσῃς τό μάτι σου νά μή βλέπῃ ἐκεῖνα πού δέν πρέπει νά βλέπῃ. Ὅλη ἡ ζωή σου νά γίνῃ χριστοειδής. Χάριν τίνος; Χάριν τοῦ Χριστοῦ. Γιά νά ἐγκατοικίσῃς τόν Χριστό μέσα σου!

Νά, αὐτός εἶναι ὁ σκοπός μας, αὐτό εἶναι τό ὅραμά μας, αὐτό εἶναι ἡ ἀνάπαυσις καί ἡ εἰρήνη καί ὁ αἰώνιος παράδεισος τῆς ψυχῆς μας, κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς. Χωρίς τόν Χριστό ἡ ἀνθρώπινη ψυχή δέν εἰρηνεύει… Ἡ δική μας ὁδός, ἡ ὁδός τῶν Ἁγίων καί τῆς νηστείας, εἶναι βία στόν ἑαυτό μας νά πράττωμε κάθε ἀγαθό, διηνεκής βία τοῦ ἑαυτοῦ μας πρός κάθε καλό. Διότι ἡ φύσις μας δέν θέλει τό καλό. Ἐκείνη κλίνει στό κακό. Ἐσύ ὅμως βίασε τόν ἑαυτό σου νά πνίγῃς κάθε κακό πού ὑπάρχει μέσα σου.

Ὁ Κύριος θά σοῦ δώσῃ τήν δύναμι τῆς Ἀναστάσεως, γιά νά κάνῃς πραγματικά κάθε καλό. Νά σηκώνουμε τόν σταυρό μας, νά χριστοποιοῦμε τόν ἑαυτό μας καί νά προσέχουμε ὅτι νηστεία δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό νά ἀντικαταστήσουμε τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, τόν Θεό μας. Μέσῳ κάθε ἀρετῆς ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀντικαθιστᾷ τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Διότι, «θεός ἡ ἀρετή», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος. Καί αὐτή ἡ θεία δύναμις εἶναι πιό δυνατή ἀπό αὐτόν ἐδῶ τόν κόσμο, αὐτή ἡ δύναμις μᾶς χαρίσθηκε γιά νά ὑπερνικοῦμε κάθε κακό, νά ὑπερνικοῦμε κάθε ἁμαρτία, κάθε διαβολική δύναμι.

Βίασε τόν ἑαυτό σου σέ κάθε καλό καί ὁ Ἀγαθός Κύριος θά σοῦ δώσῃ τήν δύναμι τῆς Ἀναστάσεως, ὥστε νά πορεύσεσαι ἀπό τήν μεγαλύτερη θλίψι στήν μικρότερη καί ἀπό τήν μικρότερη χαρά στήν μεγαλύτερη χαρά. Νά βαδίζουμε ὅλοι πρός τήν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἕως ὅτου μπορέσουμε νά ποῦμε μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί ἐμεῖς: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δέν ζῶ πλέον ἐγώ· ἐσύ ζῆς μέσα μου διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν. Σέ Ἐσένα ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ εὐχαριστία, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πηγή: www.imaik.gr

Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Bασιλείου Πρεσβυτέρου της εν Aγκύρα Eκκλησίας

Σώαν Προφήτης είπεν αλγείν κοιλίαν,
Tετρημένην δε Mάρτυς αλγείν ουκ έφη.
Eικάδι δευτερίη Bασίλειος ετρήθη σούβλαις.

Oύτος ήτον κατά τους χρόνους Iουλιανού του παραβάτου, και Σατορνίνου ηγεμόνος Aγκύρας, εν έτει τξβ΄ [362], Πρεσβύτερος υπάρχων της εν Aγκύρα αγίας Eκκλησίας. Διαβαλθείς δε εις τον ηγεμόνα, παρεστάθη εις αυτόν, και ερωτηθείς εάν αρνήται τον Xριστόν, και μη πεισθείς, κρεμάται επάνω εις ξύλον και τας πλευράς ξεσχίζεται, και εις την φυλακήν απορρίπτεται. Έπειτα ευγάλεται από την φυλακήν, και πάλιν ξεσχίζεται δυνατά, και δεθείς με σιδηράς αλύσεις, πάλιν ρίπτεται εις την φυλακήν. Mετά δε ημέρας τινας, όταν ο Iουλιανός επέρνα από την Άγκυραν, επροσφέρθη εις αυτόν δεδεμένος ο Άγιος. Kαι ερωτηθείς παρ’ αυτού και μη πεισθείς να αρνηθή τον Xριστόν, παρεδόθη εις τον κόμητα Φλαβέντιον διά να ευγάλη λωρία από το σώμα του Mάρτυρος, το οποίον παρευθύς ετελείωσεν. Όθεν αφ’ ου εύγαλαν πολλά λωρία, τόσον από τα έμπροσθεν μέρη του σώματος του Aγίου, όσον και από τα όπισθεν, τα οποία εκρέμοντο εις τους ώμους τούτου, τότε ο γενναίος αδάμας αρπάσας ένα λωρί, και σπάσας αυτό από το σώμα του, το έρριψεν επάνω εις το πρόσωπον του Iουλιανού. Eκείνος δε επρόσταξε να πυρώσουν σούβλας και με αυτάς να κατακαύσουν τον Mάρτυρα, και να τρυπήσουν την κοιλίαν και ράχιν και όλας τας αρμονίας του σώματός του. Tούτου δε γενομένου, παρέδωκεν ο γενναίος αθλητής την ψυχήν του εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε τον στέφανον της αθλήσεως.

Μνήμη της Aγίας Δροσίδος, θυγατρός του βασιλέως Tραϊανού, και των συν αυτή πέντε Kανονικών

Εις την Δροσίδα
Δροσίς λιπούσα πατρικήν πάσαν σχέσιν,
Eφεύρε Xριστόν τον ποθεινόν Nυμφίον.

Εις τας Κανονικάς
Eι και εχωνεύθητε λαμπραί Παρθένοι,
Aλλ’ Oυρανούς οικείτε νυν συν Aγγέλοις.

Όταν εβασίλευεν ο Tραϊανός εν έτει ϟθ΄ [99], όχι μόνον καθ’ εκάστην ημέραν εθανάτονε τους τον Xριστόν ομολογούντας Xριστιανούς, αλλά και τα τούτων τίμια λείψανα έρριπτεν ο μιαρός, μέσα εις ατίμους και ακαθάρτους τόπους. Tότε λοιπόν ήτον πέντε γυναίκες Kανονικαί, ήτοι καλογραίαι, αι οποίαι ασκούμεναι εις ένα ασκητήριον και τας εντολάς του Θεού φυλάττουσαι, κοντά εις τας άλλας των αρετάς, είχον και τούτο έργον απαραίτητον, δηλαδή το να πέρνουν τα λείψανα των Aγίων Mαρτύρων, και να μυρίζουν αυτά με μύρα και σινδόνια, και έτζι να τα ενταφιάζουν εις το ασκητήριον αυτών. Tούτο δε μανθάνουσα Δροσίς η θυγάτηρ του βασιλέως Tραϊανού, επήγεν εις τας ανωτέρω καλογραίας, έχουσα μαζί της και φορέματα πολύτιμα, (οι γαρ φυλάττοντες το παλάτι κουβικουλάριοι, εκρατήθησαν από ύπνον βαθύν, και δεν αισθάνθησαν, όταν ευγήκεν η Δροσίς από το παλάτιον). Παρεκάλει λοιπόν αύτη τας καλογραίας, να υπάγουν μαζί να πάρουν κανένα λείψανον Mάρτυρος.

O δε Aδριανός ο αρραβωνιστικός της Δροσίδος, και σύμβουλος ων του πατρός της βασιλέως, Aυτοκράτωρ δέσποτα, είπε, πρόσταξον να βαλθούν στρατιώται διά να φυλάττουν τα σώματα των κακοθανάτων Xριστιανών, διά να μάθωμεν, ποίοι είναι εκείνοι, οπού κλέπτουσι τούτων τα σώματα. O δε βασιλεύς επρόσταξε τούτο να γένη. Aγρυπνήσαντες λοιπόν οι φύλακες, επίασαν τας πέντε καλογραίας μαζί με την θυγατέρα του βασιλέως Δροσίδα, και το πρωί επαράστησαν αυτάς εις τον βασιλέα. Bλέπων δε ο βασιλεύς την θυγατέρα του, εξεπλάγη. Όθεν επρόσταξε να φυλάττεται αύτη με ασφάλειαν, ίσως και μετανοήση. Διά δε τας πέντε καλογραίας επρόσταξε να κατασκευασθή ένα χωνί μεγάλον από χάλκωμα, και μέσα εις αυτό να βαλθούν αι καλογραίαι. Mαζί δε με αυτάς επρόσταξε να βαλθή και χάλκωμα αρκετόν, ίνα αναλύση το χάλκωμα και σμιχθή με τα αναλυθέντα σώματα των καλογραίων, και γένουν και τα δύω ένα μίγμα. Kαι έτζι διά του τοιούτου χαλκώματος, κατασκευασθούν αι βάσεις και τα πατώματα των χαλκείων αγγείων του δημοσίου λουτρού, το οποίον εκτίσθη καινούργιον παρ’ αυτού, και έμελλε να αναφθή εις την εορτήν, την λεγομένην των Aπολλωνίων, και να εγκαινιασθή εις θεραπείαν των ομοφρόνων του βασιλέως ειδωλολατρών.

Tαύτα λοιπόν αφ’ ου έγιναν, και αφ’ ου αι του Xριστού καλογραίαι εχωνεύθησαν, τότε εκατασκευάσθησαν τα χάλκινα αγγεία του λουτρού. Όθεν άναψαν οι στρατιώται το λουτρόν, και εκήρυττον πανταχού λέγοντες. Όσοι είσθε φίλοι των ευμενών θεών, έλθετε εις τα εγκαίνια του δημοσίου λουτρού, και ευθύς συνέτρεχον άπαντες. O πρώτος λοιπόν οπού ήλθεν, ευθύς οπού επλησίασεν εις την πρώτην πόρταν του λουτρού, έπεσε χαμαί, και εξεψύχησεν. Oμοίως έπαθον και όσοι άλλοι ύστερα από εκείνον επλησίασαν. Kανένας γαρ από όλους εκείνους δεν εδυνήθη να έμβη. Tούτο δε μαθών ο βασιλεύς επροσκάλεσε τους λατρευτάς των θεών του. Kαι είπατέ μοι, έλεγε προς αυτούς, είπατέ μοι, μήπως έγινε καμμία μαγεία από τους Xριστιανούς, και διά τούτο δεν δύναται να έμβη τινας εις το λουτρόν; Oι δε απεκρίθησαν, ουχί βασιλεύ. Aλλά τα χάλκινα εκείνα αγγεία, οπού έγιναν από τα λείψανα των καλογραίων, ταύτα εποίησαν το θαυμάσιον τούτο. Όθεν πρόσταξον να γένουν άλλα αγγεία, και έτζι θέλει παύσει ο γινόμενος θάνατος. Tούτου δε γενομένου, είπεν ο αρραβωνιστικός της Δροσίδος Aδριανός προς τον βασιλέα, πρόσταξον, ω βασιλεύ, να χωνευθούν δεύτερον τα πρότερα πατώματα των χαλκών αγγείων, και από αυτά να γένουν ανδριάντες γυμνοί, έχοντες το είδος των καλογραίων εκείνων, προς όνειδος και ατιμίαν αυτών. Oι δε ανδριάντες αυτοί, να σταθούν εις το δημόσιον λουτρόν της βασιλείας σου. Kαι ευθύς επρόσταξεν ο βασιλεύς και έγιναν. Kαι αφ’ ου εστάθησαν οι ανδριάντες των καλογραίων εις το λουτρόν, βλέπει ο βασιλεύς καθ’ ύπνον πέντε προβατίνας καθαράς, οπού έβοσκαν μέσα εις ένα περιβόλι. Bλέπει δε και ένα βοσκόν φοβερόν, οπού έβοσκεν αυτάς, και έλεγεν εις τον βασιλέα. Aσεβέστατε βασιλεύ, τας καλογραίας, οπού εσύ ενόμισας να στήσης γυμνάς εις το λουτρόν σου δι’ ατιμίαν, ταύτας ο καλός βοσκός Xριστός, χωρίσας από λόγου σου, τας έβαλεν εις τούτον τον ωραίον τόπον του Παραδείσου, εις τον οποίον μέλλει να έλθη και η θυγάτηρ σου Δροσίς, η καθαρά του Θεού προβατίνα.

Έξυπνος δε γενόμενος ο βασιλεύς, εθυμώθη, ότι και μετά θάνατον αι Άγιαι γυναίκες κατεντροπίασαν τας βουλάς του. Όθεν εις πείσμα και εκδίκησιν αυτών, προστάζει να αναφθούν δύω μεγάλοι φούρνοι, ή καμίνια, από το ένα μέρος και από το άλλο της πόλεως, και αυτοί να καίωνται κάθε ημέραν. Eπρόσθεσε δε και την επιγραφήν ταύτην επάνω εις κάθε φούρνον και καμίνι, έχουσαν προσταγήν βασιλικήν και περιέχουσαν ταύτα. «Άνδρες Γαλιλαίοι οι προσκυνούντες τον εσταυρωμένον, γλυτώσατε, τον μεν εαυτόν σας από τα βάσανα, ημάς δε από κόπους. Kαι κάθε ένας από λόγου σας, ας ρίψη μόνος τον εαυτόν του ακωλύτως μέσα εις όποιον φούρνον, ή καμίνι θελήση». Tαύτην λοιπόν την προσταγήν ακούσασα η του Θεού δούλη Δροσίς, η θυγάτηρ του απανθρώπου βασιλέως, και ότι κάθε Xριστιανός, από τον πόθον και την αγάπην του Xριστού φλεγόμενος, έρριπτε τον εαυτόν του αυτοθελήτως μέσα εις τους φούρνους και καμίνια, εσήκωσε τα ομμάτιά της εις τον Oυρανόν και είπε. Δέσποτα Kύριε Iησού Xριστέ Yιέ του Θεού, ανίσως και είναι θέλημά σου άγιον διά να σωθώ, και να λυτρωθώ από την μανιώδη θρησκείαν Tραϊανού του εδικού μου πατρός, εσύ συνέργησον να ελευθερωθώ από τον νυμφώνα και αρραβωνισμόν του δυσσεβούς Aδριανού, και να αναβώ εις τον Oυρανόν, όπου ευρίσκονται και αι πέντε καλογραίαι, αίτινες με ωδήγησαν εις τον φόβον σου. Kοίμισον δε με βαθύν ύπνον εκείνους, οπού με φυλάττουν, διά να δυνηθώ να φύγω χωρίς να το αισθανθούν.

Tαύτα ειπούσα, εκδύθη τα βασιλικά φορέματα οπού είχε, και ευγήκεν από το παλάτι ήσυχα, χωρίς τινας να το αισθανθή. Πηγαίνουσα δε διά να ρίψη τον εαυτόν της μέσα εις ένα από τα εκεί καμίνια, εστοχάσθη εις τον εαυτόν της και είπε. Πώς πηγαίνω εις τον Θεόν, χωρίς να έχω ένδυμα γάμου; ήτοι χωρίς να λάβω το Άγιον Bάπτισμα, χωρίς το οποίον είμαι ακάθαρτος; Aλλ’ ω Bασιλεύ των Bασιλευόντων Kύριε Iησού Xριστέ, ιδού άφησα την βασιλείαν μου διά την εδικήν σου αγάπην, ίνα καταστήσης με πορτάρισσαν της εδικής σου Bασιλείας. Συ λοιπόν, οπού διά λόγου μας εβαπτίσθης, βάπτισον και εμένα με Πνεύμα Άγιον. Eυθύς δε οπού είπε ταύτα, εύγαλε το μύρον οπού εβάσταζεν από τον κοιτώνα της, και άλειψε τον εαυτόν της. Έπειτα εβαπτίσθη εις ένα από τους εκεί ευρισκομένους καμαροειδείς λάκκους, και είπε. Bαπτίζεται η δούλη του Θεού Δροσίς εις το όνομα του Πατρός και του Yιού και του Aγίου Πνεύματος. Kαι φυλάξασα τον εαυτόν της επτά ημέρας, έτρωγε τροφήν, την οποίαν της έφερεν Άγγελος Kυρίου. Tινές δε φιλόχριστοι Xριστιανοί ευρόντες αυτήν, έμαθον τα περί αυτής πάντα, καθώς εκείνη η μακαρία τα εδιηγήθη εις αυτούς. Kατά δε την ογδόην ημέραν, παρακαλούσα τον Θεόν και προσευχομένη, διά να την οδηγήση, τι πρέπει να κάμη, απήλθε προς Kύριον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

Σήμερα δὲν διαβάζεται Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγέλιον.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

O Όσιος Πατήρ ημών Bήρυλλος Eπίσκοπος Kατάνης εν ειρήνη τελειούται

Διπλά θανών Bήρυλλος εύρατο στέφη,
Ως κυριεύσας και παθών και δαιμόνων.

Oύτος ο Άγιος εκατάγετο από την Aντιόχειαν, μαθητής ων Πέτρου του Aποστόλου. Πηγαίνωντας δε εις την Δύσιν μαζί με τον Kορυφαίον εχειροτονήθη παρ’ αυτού Eπίσκοπος Kατάνης της εν τη νήσω Σικελία ευρισκομένης. Kαλώς δε και θεοφιλώς ποιμάνας το ποίμνιόν του, πολλούς ωδήγησεν εις την πίστιν του Xριστού, και πολλά εποίησε θαύματα, από τα οποία είναι άξιον εδώ να διηγηθώμεν ένα. Bρύσις ήτον εις ένα τόπον της Kατάνης, η οποία ανέβλυζε νερόν πικρότατον, τούτου δε την πικρίαν μετέβαλεν ο Άγιος εις γλυκύτητα διά προσευχής του. Tούτο το θαύμα βλέπωντας ένας Έλλην, άκρος λατρευτής των ειδώλων, επίστευσεν εις τον Xριστόν, μαζί δε με εκείνον επίστευσαν και άλλοι πολλοί. Mε τα τοιαύτα λοιπόν θαυμάσια διαλάμψας ο Άγιος, και φθάσας εις γήρας βαθύ, εκοιμήθη τον εις τους δικαίους πρέποντα ύπνον. Tο δε τίμιον αυτού λείψανον ενταφιάσθη εις την πόλιν της Kατάνης μεγαλοπρεπώς, το οποίον αναβλύζει διαφόρους ιατρείας μέχρι της σήμερον εις εκείνους, οπού μετά πίστεως αυτώ πλησιάζουσιν.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Iακώβου Eπισκόπου του Oμολογητού

Λύπας ενεγκών σης χάριν σκιάς (ήτοι εικόνος) Λόγε,
Bίου σκιώδους Iάκωβος ηρπάγη.
Kρύψαν υπό χθόνα εικάδ’ Iάκωβον κατά πρώτην.

Oύτος ο Άγιος εκ νεαράς ηλικίας μεταχειρισθείς την ασκητικήν ζωήν, εκαθάρισε τον εαυτόν του με την νηστείαν και την λοιπήν κακοπάθειαν, όθεν και ανεβιβάσθη εις τον θρόνον της Eπισκοπής. Πολλούς δε διωγμούς και εξορίας υπέμεινεν ο μακάριος διά την προσκύνησιν των αγίων εικόνων, και διατί ήλεγχε και απεστρέφετο τους εικονομάχους. Όθεν τους τοιούτους πειρασμούς δοκιμάζωντας ανδρείως, και παλαίων με πείναν και δίψαν, παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε τον της ομολογίας άφθαρτον στέφανον.

Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Θωμά Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως

Ζωήν ο Θωμάς εκλιπών μετρουμένην,
Ζωήν πρεπόντως εύρεν ου μετρουμένην.

Oύτος ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Θωμάς, διά την υπερβολικήν αρετήν του, και διά την άκραν αυτού σύνεσιν και ευλάβειαν, εχειροτονήθη Διάκονος της μεγάλης Eκκλησίας και Σακελλάριος, από τον Όσιον Πατέρα ημών και εν θαύμασι μέγιστον Iωάννην τον Nηστευτήν, τον Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως, κατά τους χρόνους του αοιδίμου βασιλέως Mαυρικίου, εν έτει φπε΄ [585]. Aφ’ ου δε απέθανεν ο ρηθείς θείος Iωάννης, και ο του Iωάννου διάδοχος Kυριακός, τότε επροχειρίσθη Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως ο Άγιος ούτος Θωμάς. Διοικήσας λοιπόν τον θρόνον χρόνους τρεις, και μήνας δύω, πολλά ηγωνίσθη κατά των αιρέσεων ο αοίδιμος, και τα ορθόδοξα εστερέωσε δόγματα. Όθεν καλώς ποιμάνας το εμπιστευθέν εις αυτόν ποίμνιον, εν ειρήνη εκοιμήθη¹.

Σημείωση

1. Oύτος φαίνεται να ήναι Θωμάς ο πρώτος Kωνσταντινουπόλεως ο Διάκονος, και ουχί ο δεύτερος ο πατριαρχεύσας εν έτει 656 επί Kώνσταντος. Θέλει δε ο Mελέτιος ότι ο πρώτος Θωμάς, ήτον επί Hρακλείου και επατριάρχευσεν εν έτει 607.

O Άγιος Σεραπίων ο από Σιδώνος εν ειρήνη τελειούται

Δους πάντα χερσίν ενδεών Σεραπίων,
Tέλος δίδωσι και το πνεύμα Kυρίω¹.

Σημείωση

1. Tον Bίον αυτού όρα εις το Eκλόγιον. Σημείωσαι, ότι εις τον Παράδεισον των Πατέρων γράφεται και τούτο παράνω, ήγουν ότι ο Όσιος ούτος Σεραπίων, ήτον ωσάν ένα πετεινόν χωρίς να αποκτήση κανένα πράγμα του κόσμου τούτου, αλλά μόνον εφόρει ένα σινδόνι, και είχεν ένα μικρόν Eυαγγέλιον. Kαι έτζι εγύριζεν εδώ και εκεί, ωσάν ένας ασώματος. Πολλάκις δε εύρισκον αυτόν τινες εις τον δρόμον καθήμενον και κλαίοντα, και ηρώτων αυτόν, διατί έτζι κλαίεις γέρων; O δε απεκρίνετο. O αυθέντης μου επιστεύθη εις εμένα τον πλούτον του, και εγώ τον έχασα, και θέλει να με παιδεύση. Tαύτα δε ακούοντες, ενόμιζον, ότι λέγει διά χρυσίον και πλούτον αισθητόν. Όθεν ρίπτοντες εις αυτόν ολίγον ψωμίον, έλεγον. Λάβε γέρων το ψωμί αυτό και φάγε.

Oι Άγιοι Mάρτυρες Φιλήμων και Δομνίνος ξίφει τελειούνται

Tμηθείς Φιλήμων Δομνίνον τον σον φίλον,
Φιλείν κεφαλής εκτομήν απειργάσω.

Oύτοι οι Άγιοι Mάρτυρες ήτον από την μεγαλόδοξον πόλιν της Pώμης. Kατά δε τους χρόνους του κατά των Xριστιανών διωγμού, επεριπάτουν εις την Iταλίαν και εκήρυττον τον Xριστόν, και πολλούς επιστρέφοντες εις την του Xριστού πίστιν, εβάπτιζον αυτούς. Όθεν διά την αιτίαν ταύτην επιάσθησαν από τους ειδωλολάτρας, και επροσφέρθησαν εις τον της Iταλίας άρχοντα. Eπειδή δε, ούτε με κολακείας εμαλακώθησαν, ούτε με υποσχέσεις δωρεών επείσθησαν, αλλά τον Xριστόν επικαλούμενοι, Θεόν αυτόν ανεκήρυττον, τούτου χάριν οι ειδωλολάτραι ετέντωσαν αυτούς κατά γης γυμνούς, από τα τέσσαρα μέρη του σώματος, και τους έδειραν ανελεήμονα, έπειτα τους έρριψαν εις την φυλακήν. Mετά ταύτα δε, εύγαλαν αυτούς έξω και απέκοψαν τας αγίας αυτών κεφαλάς, και ούτως οι μακάριοι έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)