Ἄ ρχιζε πάντα ἀπ’ τὸ Θεὸ καὶ πάντα τελείωνε μαζί του

Β ίου τὸ κέρδος εἶν’ αὐτό: τὴ μέρα σου καλὰ νὰ τελειώνεις

Γ νώριζε ὅλα τὰ καλὰ ἔργα τῶν δικαίων

Δ εινὸν τὸ νὰ πεινάει κανείς, μὰ φοβερότερος ὁ πλοῦτος ὁ παράνομος

Ε ὐεργετεῖς; Μάθε λοιπὸν πὼς τὸ Θεὸ μιμεῖσαι.

Ζ ήτα ἀπ’ τὸ Θεὸ νὰ σοῦ εἶναι σπλαχνικός, σὰν ὅμως εὔσπλαχνος εἶσαι καὶ ἐσὺ

Ἡ σάρκα ἡ ἀνθρώπινη νὰ συγκρατεῖται πρέπει καὶ νὰ δαμάζεται γερὰ

Θ υμὸ χαλίνωνε, μὴ πέσεις ἔξω ἀπὸ τὴ λογικὴ

Ἲ σια ψηλὰ τὸ βλέμμα σου, στὴ γλώσσα νὰ ‘χεις μέτρο

Κ λειδὶ στ’ αὐτιὰ νὰ βρίσκεται, τὸ γέλιο σου νὰ ‘ναι σεμνὸ

Λ υχνάρι νὰ πορεύεται ἡ λογικὴ μπροστὰ ἀπὸ κάθε σου ἔργο

Μ ή σοῦ γλυστράει κάτω ἀπ’ ὅτι φαίνεται, ἐκεῖνο ποὺ ὑπάρχει

Ν ὰ ἐρευνᾶς τὰ πάντα μὲ τὸ νοῦ, ὅμως νὰ πράττεις ὅσα ἐπιτρέπονται

Ξ ένος πὼς εἶσαι, μάθε το καλά. Γι’ αὐτὸ τίμα τοὺς ξένους

Ὅ ταν στὴ γαλήνη ταξιδεύεις, τότε νὰ θυμᾶσαι τὴ φουρτούνα

Π άντα νὰ δέχεσαι εὐχάριστα, ὅσα ἀπὸ τὸ Θεὸ προέρχονται

Ρ αβδὶ νὰ σὲ χτυπᾶ τοῦ δίκαιου καλύτερα, παρὰ ὁ κακὸς νὰ σὲ τιμᾶ

Σ τὶς θύρες τῶν σοφῶν νὰ πηγαινοέρχεσαι, μακρυὰ ἀπ’ τὶς θύρες τῶν πλουσίων

Τ ὸ μικρό, μικρὸ δὲν εἶναι ὅταν σὲ κάτι μέγα ὁδηγεῖ

Ὕ βριν χαλίνωνε, μακρυὰ ἀπ’ τὴν ἔπαρση μέγας σοφὸς νὰ γίνεις

Φ υλάξου σὺ ἀπ’ τὸ πέσιμο, σὰν ὅμως ἄλλος πέσει, μὴ γελᾶς

Χ άρισμα τὸ νὰ σὲ φθονοῦν, αἶσχος καὶ μέγα, νὰ φθονεῖς ἐσὺ

Ψ υχὴ ποὺ στὸ Θεὸ προσφέρεται, εἶναι ἡ καλύτερη θυσία

Ὤ, ποιὸς θὰ τὰ φυλάξει ὅλα αὐτά; Αὐτὸς καὶ θὰ σωθεῖ!

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀρχὴν ἁπάντων καὶ τέλος ποιοῦ Θεόν.

Βίου τὸ κέρδος, ἐκβιοῦν καθ’ ἡμέραν.

Γίνωσκε πάντα τῶν καλῶν τὰ δράματα.

Δεινὸν πένεσθαι, χεῖρον δ’ εὐπορεῖν κακῶς.

Εὐεργετῶν νόμιζε μιμεῖσθαι Θεόν.

Ζήτει Θεοῦ σοι χρηστότητα χρηστὸς ὤν.

Ἡ σὰρξ κρατείσθω καὶ δαμαζέσθω καλῶς.

Θυμὸν χαλίνου, μὴ φρενῶν ἔξω πέσῃς.

Ἴστη μὲν ὄμμα, γλῶσσα δὲ στάθμην ἔχοι.

Κλεὶς ὠσὶ κείσθω, μηδὲ πορνεύοι γέλως.

Λύχνος βίου σοι παντὸς ἡγείσθω λόγος.

Μή σοι τὸ εἶναι τῷ δοκεῖν ὑπορρέοι.

Νόει τὰ πάντα, πρᾶσσε δ’ ἃ πράσσειν θέμις.

Ξένον σεαυτὸν ἴσθι, καὶ τίμα ξένους.

Ὅτ’ εὐπλοεῖς, μάλιστα μέμνησο ζάλης.

Πάντ’ εὐχαρίστως δεῖ δέχεσθαι τἀ ἐκ Θεοῦ.

Ῥάβδος δικαίου πλεῖον, ἢ τιμὴ κακοῦ.

Σοφῶν θύρας ἔκτριβε, πλουσίων δὲ μή.

Τὸ μικρὸν οὐ μικρόν, ὅταν ἐκφέρῃ μέγα.

Ὕβριν χαλίνου, καὶ μέγας ἔσῃ σοφός.

Φύλασσε σαυτόν, πτῶμα δ’ ἄλλου μὴ γέλα.

Χάρις φθονεῖσθαι, τὸ φθονεῖν δ΄ αἶσχος μέγα.

Ψυχὴ θύοιτο μάλλον ἢ τὸ πᾶν Θεῷ.

Ὢ, τίς φυλάξει ταῦτα καὶ σωθήσεται;

Πηγή: https://agiazoni.gr/slug-496/

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΛΓ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Τιμόθεον Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
2: 11-19

Τέκνον Τιμόθεε, πιστὸς ὁ λόγος· εἰ γὰρ συναπεθάνομεν, καὶ συζήσομεν· εἰ ὑπομένομεν, καὶ συμβασιλεύσομεν· εἰ ἀρνούμεθα, κἀκεῖνος ἀρνήσεται ἡμᾶς· εἰ ἀπιστοῦμεν, ἐκεῖνος πιστὸς μένει· ἀρνήσασθαι ἑαυτὸν οὐ δύναται. Ταῦτα ὑπομίμνησκε, διαμαρτυρόμενος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μὴ λογομαχεῖν εἰς οὐδὲν χρήσιμον, ἐπὶ καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων. Σπούδασον σεαυτὸν δόκιμον παραστῆσαι τῷ Θεῷ, ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Τὰς δὲ βεβήλους κενοφωνίας περιΐστασο· ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόψουσιν ἀσεβείας, καὶ ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν ἕξει· ὧν ἐστιν ῾Υμέναιος καὶ Φιλητός, οἵτινες περὶ τὴν ἀλήθείαν ἠστόχησαν, λέγοντες τὴν ἀνάστασιν ἤδη γεγονέναι, καὶ ἀνατρέπουσι τήν τινῶν πίστιν. Ὁ μέντοι στερεὸς θεμέλιος τοῦ Θεοῦ ἕστηκεν, ἔχων τὴν σφραγῖδα ταύτην· ἔγνω Κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ· καὶ ἀποστήτω ἀπὸ ἀδικίας πᾶς ὁ ὀνομάζων τὸ ὄνομα Κυρίου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ)
Πρὸς Κορινθίους Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
1: 8-11

Ἀδελφοί, οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ὑπὲρ τῆς θλίψεως ἡμῶν τῆς γενομένης ἡμῖν ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ, ὅτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ἐβαρήθημεν ὑπὲρ δύναμιν, ὥστε ἐξαπορηθῆναι ἡμᾶς καὶ τοῦ ζῆν· ἀλλὰ αὐτοὶ ἐν ἑαυτοῖς τὸ ἀπόκριμα τοῦ θανάτου ἐσχήκαμεν, ἵνα μὴ πεποιθότες ὦμεν ἐφ᾿ ἑαυτοῖς, ἀλλ᾿ ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ ἐγείροντι τοὺς νεκρούς· ὃς ἐκ τηλικούτου θανάτου ἐρρύσατο ἡμᾶς καὶ ῥύεται, εἰς ὃν ἠλπίκαμεν ὅτι καὶ ἔτι ῥύσεται, συνυπουργούντων καὶ ὑμῶν ὑπὲρ ἡμῶν τῇ δεήσει, ἵνα ἐκ πολλῶν προσώπων τὸ εἰς ἡμᾶς χάρισμα διὰ πολλῶν εὐχαριστηθῇ ὑπὲρ ἡμῶν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΙΕ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
24: 1-13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰησοῦ ἐπιδεῖξαι αὐτῷ τὰς οἰκοδομὰς τοῦ ἱεροῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ βλέπετε ταῦτα πάντα; ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀφεθῇ ὧδε λίθος ἐπὶ λίθον ὃς οὐ καταλυθήσεται. Καθημένου δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ὄρους τῶν ἐλαιῶν προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ κατ’ ἰδίαν λέγοντες· Εἰπὲ ἡμῖν πότε ταῦτα ἔσται, καὶ τί τὸ σημεῖον τῆς σῆς παρουσίας καὶ τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ. πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες, ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσι. μελλήσετε δὲ ἀκούειν πολέμους καὶ ἀκοὰς πολέμων· ὁρᾶτε, μὴ θροεῖσθε· δεῖ γὰρ πάντα γενέσθαι, ἀλλ’ οὔπω ἐστὶ τὸ τέλος. ἐγερθήσεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους· πάντα δὲ ταῦτα ἀρχὴ ὠδίνων. τότε παραδώσουσιν ὑμᾶς εἰς θλῖψιν καὶ ἀποκτενοῦσιν ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων τῶν ἐθνῶν διὰ τὸ ὄνομά μου. καὶ τότε σκανδαλισθήσονται πολλοὶ καὶ ἀλλήλους παραδώσουσι καὶ μισήσουσιν ἀλλήλους. καὶ πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐγερθήσονται καὶ πλανήσουσι πολλούς, καὶ διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΘΕΟΣΗΜΕΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
10: 23-31

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· ὅταν διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἄλλην· ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ τελέσητε τὰς πόλεις τοῦ Ἰσραὴλ ἕως ἂν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Οὐκ ἔστι μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον οὐδὲ δοῦλος ὑπὲρ τὸν κύριον αὐτοῦ. ἀρκετὸν τῷ μαθητῇ ἵνα γένηται ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ, καὶ ὁ δοῦλος ὡς ὁ κύριος αὐτοῦ. εἰ τὸν οἰκοδεσπότην Βεελζεβοὺλ ἐκάλεσαν, πόσῳ μᾶλλον τοὺς οἰκιακοὺς αὐτοῦ; Μὴ οὖν φοβηθῆτε αὐτούς· οὐδὲν γάρ ἐστι κεκαλυμμένον ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτὸν ὃ οὐ γνωσθήσεται. ὃ λέγω ὑμῖν ἐν τῇ σκοτίᾳ, εἴπατε ἐν τῷ φωτί· καὶ ὃ εἰς τὸ οὖς ἀκούετε, κηρύξατε ἐπὶ τῶν δωμάτων. καὶ μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ. οὐχὶ δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖται; καὶ ἓν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται ἐπὶ τὴν γῆν ἄνευ τοῦ πατρὸς ὑμῶν. ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. μὴ οὖν φοβηθῆτε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε ὑμεῖς.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Η μαρτυρία ⁽¹⁾

Το πιο οδυνηρό μέρος της  δικής μου απομετάβασης ήταν να καταφέρω να συμφιλιωθώ με την πραγματικότητα. Με τη πραγματικότητα ότι δεν μπορεί ποτέ να ξεφύγω από το γυναικείο φύλο μου, όπως εσύ μου είχες υποσχεθεί. Με τη πραγματικότητα ότι καμία κοινωνική, ιατρική ή νομική μετάβαση δεν θα καταφέρει να αλλάξει το φύλο μου και να με κάνει άντρα. Με τη πραγματικότητα ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω το αδύνατο. Με τη πραγματικότητα ότι δεν θα γίνω ποτέ όλα όσα πίστευα ότι όφειλα να καταφέρω να γίνω.

Τώρα συνειδητοποιώ ότι ζούσα σε μια ψεύτικη πραγματικότητα, όπου οι άνθρωποι που όφειλαν να με βοηθήσουν με την ψυχική μου ασθένεια, μου έλεγαν ψέματα. Μου είπες ψέματα ότι η μετάβαση θα μείωνε τον πόνο μου. Μου είπες ψέματα ότι το να αλλάξω τον εαυτό μου ήταν η μόνη θεραπεία για τη δυσφορία φύλου που ένιωθα. Μου είπες ψέματα όταν υποστήριξες ότι η λύση είναι να αλλάξω το σώμα μου, ενώ το πρόβλημα ήταν στο μυαλό μου.

Αντιμετώπισες τη δυσφορία για το φύλο μου σαν να είναι η βασική αιτία των δυσκολιών μου, αντί να καταλάβεις πως ήταν ένα σύμπτωμα των υποκειμένων βασικών μου προβλημάτων. Με αντιμετώπισες σαν ένα αγόρι παγιδευμένο στο σώμα ενός κοριτσιού, αντί να καταλάβεις πως ήμουν ένα τραυματισμένο παιδί που κατακλυζόταν από τις συνέπειες της σεξουαλικής, σωματικής και συναισθηματικής κακοποίησης. Εστίασες στο κορίτσι που ήθελε να γίνει αγόρι και παραμέλησες να δεις το κορίτσι που οδηγούσε τον εαυτό της στη λιμοκτονία, αυτοτραυματιζόταν, ζούσε με τα φαντάσματα του παρελθόντος και έκανε συνεχώς απόπειρες αυτοκτονίας. Η κακή σου ιατρική πράξη αύξησε τη δυσφορία του φύλου μου και χειροτέρεψε το μίσος μου για το σώμα μου.

Το να μου λένε ότι θα μπορούσα να γίνω το αδύνατο με τρέλανε. Πίστεψα ότι αν έβαζα τα δυνατά μου θα μπορούσα να γίνω άντρας. Σκέφτηκα ότι αν πλάκωνα περισσότερο το στήθος μου θα μπορούσα να το εξαφανίσω. Σκέφτηκα ότι αν πεινούσα κι άλλο θα μπορούσα να κρύψω τις καμπύλες μου. Σκέφτηκα ότι αν άλλαζα και άλλο τη φωνή μου θα μπορούσα να καλύψω το φυσικό της ύψος. Νόμιζα ότι το να μην περνιέμαι για άντρας ήταν η τιμωρία μου γιατί δεν ήμουν αρκετά πειθαρχημένη. Νόμιζα ότι έφταιγα που ήμουν ακόμα άρρωστη, μετά από χρόνια, ενώ προσπαθούσα να αλλάξω την σταθερή μου πραγματικότητα.

Τώρα που έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος που επανήλθα στο φύλο μου, είμαι ακόμη αναγκασμένη να αγωνίζομαι με τις πληγές από τη μετάβασή μου, μια ψυχολογική παρέμβαση που κράτησε πεντέμισι χρόνια. Πληγώθηκα από τους θεραπευτές και τις επιπόλαιες αποφάσεις τους που παραβιάζουν τον Ιπποκράτειο όρκο, την υπόσχεση ότι καταρχήν δεν θα κάνουν κακό. Πρέπει να τα βγάλω πέρα με τις συνέπειες της αποτυχίας τους να κάνουν το σωστό: να μελετήσουν την έρευνα με έναν υγιή βαθμό σκεπτικισμού, και να αντιμετωπίζουν τους ασθενείς τους σύμφωνα με τα ηθικά και βιοηθικά πρότυπα. Αντιμετωπίζω την αποτυχία της κοινωνίας να με αποδεχτεί όπως είμαι, χωρίς να πρέπει να τροφοδοτώ την ψυχική μου ασθένεια επιβεβαιώνοντας τις αυταπάτες μου.

Ο πόνος μου είναι προϊόν της ανεντιμότητας και της έλλειψης ηθικού θάρρους. Προήλθε γιατί δεν υπήρξε κριτική σκέψη, κοινή λογική και η υπευθυνότητα να αμφισβητηθούν οι καινοτόμες «θεραπείες». Ο πόνος μου είναι υποπροϊόν του πειράματος «επιβεβαίωσης φύλου». Είναι αποτέλεσμα του ότι σε εμένα, σε ένα παιδί του οποίου η ασθένεια πότιζε κάθε του απόφαση, δόθηκε η εξουσία να επιλέξω να προχωρήσω σε σοβαρές ψυχολογικές και ιατρικές παρεμβάσεις έχοντας την  πλήρη ενθάρρυνση των επαγγελματιών, όλα στο όνομα της «ενημερωμένης συγκατάθεσης ανηλίκου». Ο πόνος μου είναι το υποπροϊόν της κλεμμένης παιδικής ηλικίας από τις θεραπείες που κάνουν πως είναι μια προσωρινή και αναστρέψιμη παύση (της εφηβείας). Είναι το αποτέλεσμα των χαμένων ευκαιριών και της περιφρόνησης των αναπτυξιακών σταθμών που δεν κρίθηκαν αρκετά σημαντικοί για να ληφθούν υπόψη.

Έχασα χρόνια αλλάζοντας τον εαυτό μου για να ανακουφίσω τη δυσφορία μου, όταν δεν υπήρχε τίποτα να αλλάξει πέρα ​​από το πώς σκεφτόμουν για τον εαυτό μου. Έχασα χρόνια σκεπτόμενη ότι κάτι πολύ σοβαρό δεν πήγαινε καλά με εμένα, με το να είμαι γυναίκα και να είμαι αυτό που είμαι, σαν να υπάρχουν πράγματα που αποκλείονται από τη γυναικεία φύση. Έχασα χρόνια νομίζοντας ότι ήμουν πολύ μυώδης και όχι αρκετά θηλυκή για να μου επιτρέπεται να είμαι γυναίκα, λες και το έμφυτο και αμετάβλητο φύλο μου ήταν κάτι που έπρεπε να μου δοθεί ως επιβράβευση. Έχασα χρόνια σκεπτόμενη ότι δεν θα μπορούσα να υπάρχω ως ο εαυτός μου, όπως ήμουν.

Γνωρίζω ότι το θέμα της «επιβεβαίωσης του φύλου» δεν έχει να κάνει με έναν ζωντανό γιο ή μια νεκρή κόρη, αλλά είναι θέμα να ανακαλύψεις και να αποδεχθείς την πραγματικότητα. Ξέρω ότι η αποδοχή του φύλου μου, αυτή ήταν η θεραπεία για τη δυσφορία μου. Ξέρω ότι έχασα χρόνια ζώντας ένα ψέμα.

Για μια διαδικασία που φιλοδοξούσε να είναι δραστική στις επιβεβαιώσεις της, κανένας άνθρωπος δεν μου συνταγογράφησε τις λέξεις που είχα μεγαλύτερη ανάγκη να ακούσω: «Είσαι αρκετή όπως είσαι, είσαι αποδεκτή όπως είσαι».

Τα τραγικά παρασκήνια της δραστηριότητας του WPATH («World Professional Association of Transgender Health», «Παγκόσμια Επαγγελματική Ένωση για την Υγεία των Διαφυλικών)

Η ιστορία ψυχολογικής κακοποίησης του πονεμένου κοριτσιού δεν εκπλήσσει, ούτε είναι η μοναδική. Είναι μία μόνο από τις πολλές των απογοητευμένων αλλά και ηρωικών detrantitioners, των νέων που στην αρχή πίστεψαν αφελώς πως τα ψυχολογικά τους προβλήματα οφείλονταν στο ότι «γεννήθηκαν σε λάθος σώμα»,  αλλά κατόπιν κατάλαβαν και βρήκαν τη δύναμη να επανέλθουν στην φύση τους. Την κύρια ευθύνη για αυτή τη παραπλάνηση φέρουν οι ακτιβιστές του φύλου και οι φίλοι τους θεραπευτές που διαμορφώνουν τις θέσεις του «επίσημου», επιστημονικού (υποτίθεται) φορέα προώθησης της ΛΟΑΤΚΙ+ υγείας, του WPATH. Ο WPATH, «World Professional Association of Transgender Health» δηλ. η «Παγκόσμια Επαγγελματική Ένωση για την Υγεία των Διαφυλικών», είναι ένας εξαιρετικά αμφισβητούμενος οργανισμός που υπαγορεύει τις οδηγίες υγείας για τα άτομα με ιδιαιτερότητες στην αντίληψη του φύλου και τη σεξουαλικότητα, αλλά όπως όλα δείχνουν αυτές βασίζονται στην ιδεολογική κατεύθυνση και όχι στην επιστημονική επιβεβαίωση.

Υπάρχει πλήθος καταγγελιών και μαρτυριών που τον αφορούν, ας αναφέρουμε κάποιες.  Πέρυσι, στις 4 Μαρτίου του 2024 διέρρευσαν κάποιες εσωτερικές συνομιλίες, κάποια αρχεία του WPATH. Τα εν λόγω αρχεία περιλαμβάνουν κατά λέξη κουβέντες των μελών του.⁽²⁾

Αυτά τα αρχεία αποδεικνύουν ότι ο WPATH δεν είναι ούτε επιστημονικός ούτε ιατρικός οργανισμός. Στην πραγματικότητα, ο WPATH είναι η άγρια ​​δύση της δυτικής ιατρικής, διότι είναι οι ακτιβιστές που καθοδηγούν τους συνεργαζόμενους χειρουργούς υψηλής ειδίκευσης, που αναζητούν πρωτόκολλα για τις χειρουργικές επεμβάσεις που προτίθενται να πραγματοποιήσουν. Προφανώς τα εγκεκριμένα πρωτόκολλα και οι πολιτικές για τις μη αναστρέψιμες χειρουργικές επεμβάσεις είναι επιφυλακτικά και υποστηρίζουν την κανονικότητα.

Από το 2007 περίπου, όταν η «Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association», μετατράπηκε σε “World Professional Association of Transgender Health” ή WPATH ή «Παγκόσμια Επαγγελματική Ένωση για την Υγεία των Διαφυλικών», οι ακτιβιστές διαμορφώνουν τις πολιτικές και τις αποφάσεις  της WPATH. Οι ενδιαφερόμενοι κλινικοί γιατροί αποθαρρύνονται να δείξουν οποιαδήποτε επιφύλαξη στην κλινική τους πράξη. Ένας ακτιβιστής κλινικός γιατρός αποκάλυψε πως «Τα τελευταία 15 χρόνια δυστυχώς αναγκάστηκα να αρνηθώ να γράψω μόνο μία συστατική επιστολή, (για την αλλαγή φύλου εννοεί) κυρίως  γιατί το άτομο που αξιολογήθηκε ήταν σε ενεργό ψύχωση και είχε παραισθήσεις κατά τη διάρκεια της συνεδρίας αξιολόγησης. Εκτός από αυτό όλοι οι υπόλοιποι πήραν την επιστολή αξιολόγησης, την έγκριση του ασφαλιστικού τους φορές, και ζουν (πιθανώς) ευτυχισμένοι για πάντα.» (Η λέξη “πιθανώς” έχει μεγάλο βάρος σε αυτήν την πρόταση…)

Ο συγκεκριμένος θεραπευτής φύλου από την Καλιφόρνια αποκάλυψε επίσης πως: «Έχω επιπλέον παρέμβει προς υποστήριξη (της μετάβασης εννοεί) ατόμων που έχουν διαγνωστεί με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, PTSD, αστέγων που κατάφεραν να υποβληθούν τουλάχιστον σε ορχεκτομή…». Έχουν φτάσει στην ιατρική του φύλου στο σημείο να υποβάλλονται οι άστεγοι με ψυχικές διαταραχές σε χειρουργικές επεμβάσεις, ακόμη και όταν έχουν ελάχιστες πιθανότητες να καταφέρουν να αναρρώσουν μετά το χειρουργείο.

Τα αρχεία που διέρρευσαν, της WPATH, αποκαλύπτουν πως οι κλινικοί τους συνεργάτες εργάζονται με «πελάτες που προσδιορίζονται ως μη δυαδικοί ή ως ευνούχοι και ζητούν άτυπες χειρουργικές επεμβάσεις, για να διαμορφώσουν σώματα που είτε δεν υπάρχουν στη φύση, είτε πρόκειται για τις πρώτες στο είδος τους επεμβάσεις, επομένως υπάρχουν λίγα παραδείγματα που θα εξασφαλίσουν τα αποτελέσματα»

Αυτές οι «μη τυπικές» επεμβάσεις, όπως οι «μαστεκτομές χωρίς να υπάρχουν θηλές, τα «καθόλου γεννητικά όργανα», η κολποπλαστική με διατήρηση και αρρένων μερών», δεν έχουν καμία βάση για να υποστηριχθούν. Κανείς δεν έχει ιδέα για τη μακροπρόθεσμη πρόγνωση ενός άρρενα που διατηρεί μέρος από τα γεννητικά του όργανα και προσθέτει και έναν νεοκόλπο.

Με βάση τα διαρρεύσαντα αρχεία της WPATH, οι θεραπείες μπορούν να χαρακτηρισθούν άνετα ως «Ψευδοεπιστημονικά χειρουργικά και ορμονικά πειράματα σε παιδιά, εφήβους και ευάλωτους ενήλικες» και αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο. Ο WPATH είναι ένας περιθωριακός οργανισμός που ξεκίνησε το 1978 ως μια χαλαρή σχέση κλινικών γιατρών και ακτιβιστών που κατέληξε να αυτοπροσδιορίζεται ως η κορυφαία αρχή για την ιατρική μετάβαση. Για πολλά χρόνια κανείς δεν αμφισβητούσε τη θέση τους. Ξαφνικά, μετά από ένα καταιγισμό κοινωνικών κινημάτων, ο WPATH βρέθηκε στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου.

Ίσως η πιο κραυγαλέα πτυχή όσων έγιναν γνωστά από τις διαρροές είναι η αποκάλυψη ότι οι κλινικοί γιατροί του WPATH γνωρίζουν την καρκινογόνο δράση της τεστοστερόνης και συζητούν για ασθενείς που φαίνεται να έχουν πεθάνει ως συνέπεια της ορμονικής «θεραπείας» που έλαβαν.

Γνωρίζουν επίσης καλά τη λύπη και το μετάνιωμα που εκδηλώνουν οι νέοι που προχωρούν σε ιατρική μετάβαση. Ο Dr. Daniel Metzger, Καναδός ενδοκρινολόγος, επεσήμανε ότι «Κάποιοι από τους Ολλανδούς ερευνητές έδωσαν στοιχεία για νεαρούς ενήλικες που είχαν μετανιώσει, είχαν «αναπαραγωγική» θλίψη, και δεν νομίζω ότι κάτι από αυτά μας εκπλήσσει ».

Αυτοί οι νέοι, που έχουν πλέον μέσο όρο ηλικίας τα 32 χρόνια, έχουν μετανιώσει για τη στείρωσή τους. Στην κλινική μου πρακτική δουλεύω συχνά με άτομα που αντιμετωπίζουν υπογονιμότητα. Η ηλικία που εκδηλώνεται η λύπη για τη στειρότητα αυξάνεται στα τέλη της δεκαετίας των τριάντα και είναι συνήθως πιο έντονη γύρω στις αρχές της δεκαετίας των σαράντα, συνεπώς ο τεράστιος αντίκτυπος της υπογονιμότητάς τους δεν έχει ακόμη ξεδιπλωθεί.

Δυστυχώς ο WPATH αποποιείται την ευθύνη για τη ζημιά που εκείνος προκάλεσε και διαχειρίζεται. Τα παιδιά όμως ζητούν να έχουν απογόνους: Αρκετά ομολογούν: « Μόλις βρήκα αυτόν τον υπέροχο σύντροφο και τώρα θέλω παιδιά…»

Η έλλειψη ικανοποιητικής σεξουαλικής λειτουργικότητας είναι επίσης μια σημαντική πηγή αγωνίας, καθώς αυτοί οι νέοι άνθρωποι διαπιστώνουν εκ των υστέρων ότι η έλλειψη σεξουαλικής λειτουργίας την οποία παρουσιάζουν μετά τις «θεραπείες» βλάπτει την ικανότητά τους να δημιουργήσουν μακροχρόνιες στενές σχέσεις.

Τα αρχεία του WPATH αποκαλύπτουν πως το σύνθημα πρέπει να είναι: «Προτού αγοράσεις, πρόσεξε». Οι καταναλωτές της ιατρικής φύλου πιστεύουν ότι οι κλινικοί γιατροί γνωρίζουν τι κάνουν. Αλλά δεν είναι έτσι.  Λειτουργούν χωρίς τεκμηριωμένη επιστημονική βάση και τα αρχεία που διέρρευσαν δείχνουν ότι είναι εν γνώσει τους ότι η δουλειά τους βλάπτει παιδιά, εφήβους και τα ευάλωτα άτομα.

Το γράμμα του απελπισμένου κοριτσιού ήταν η έκφραση ενός απλού σχετικά προβλήματος που για άλλους έχει πολύ μεγαλύτερη πολυπλοκότητα. Ας γίνει αφορμή σοβαρού προβληματισμού για όλους του θιασώτες των ανεύθυνων θεωριών και πράξεων. Όπως δείχνουν τα στοιχεία, οι υποθέσεις επιλογής και επέμβασης στο φύλο είναι ένα εκτυλισσόμενο ιατρικό σκάνδαλο καταστροφικών διαστάσεων. Οι πραγματικές ζωές βλάπτονται και οι ηγέτες του WPATH οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα παιδιά, οι γονείς τους και οι ψυχικά ασθενείς έχουν καταλάβει και πια δεν συναινούν.

Πηγές

mumdadandkids.rg

genspekt.org/to-the-gender-affirming-people-who-lied-to-me

genspekt.org/the-wpath-files-revealed

Όταν έχουμε κάποια αναπηρία, αν κάνουμε υπομονή και δεν γκρινιάζουμε,
τότε έχουμε μεγαλύτερο μισθό. Γιατί όλοι οι ανάπηροι αποταμιεύουν.
Ένας κουφός έχει τσέκ στο Ταμιευτήριο του Θεού από το κουφό αυτί,
ένας τυφλός από το τυφλό μάτι, ένας κουτσός από το κουτσό πόδι.
Είναι μεγάλη υπόθεση! Αν κάνουν και λίγο αγώνα κατά των ψυχικών παθών,
θα έχουν να λάβουν και στεφάνια από τον Θεό.
Βλέπεις, οι ανάπηροι πολέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν και παράσημα.
Όποιος έχει ομορφιά, λεβεντιά, υγεία, και δεν αγωνίζεται
να κόψη τα ελαττώματά του, θα του πη ο Θεός:
«Απήλαυσες στην ζωή σου τα αγαθά σου, την λεβεντιά σου!
Τί σού χρωστώ τώρα; Τίποτε». Ενώ όποιος έχει μια αναπηρία – είτε έτσι γεννήθηκε,
είτε την κληρονόμησε από τους γονείς του, είτε την απέκτησε αργότερα -,
πρέπει να χαίρεται, γιατί έχει να λάβη στην άλλη ζωή.
Όταν μάλιστα δεν έχει φταίξει, θα έχει καθαρό ουράνιο μισθό, χωρίς κρατήσεις.
Δεν είναι μικρό πράγμα μια ολόκληρη ζωή να μην μπορεί κάποιος λ.χ.
να απλώσει το πόδι του, να μην μπορεί να καθήσει,
να μην μπορεί να κάνει μετάνοιες κ.λπ.
Στην άλλη ζωή ο Θεός θα του πή: «Έλα, παιδί μου, κάθησε πια αιώνια άνετα
σ’ αυτήν την πολυθρόνα». Γι’ αυτό λέω, χίλιες φορές να είχα γεννηθή
καθυστερημένος διανοητικά, τυφλός, κουφός, γιατί θα είχα να λάβω τότε από τον Θεό.
Οι ανάπηροι, εάν δεν γογγύζουν, αλλά δοξολογούν ταπεινά τον Θεό
και ζουν κοντά Του, θα έχουν την καλύτερη θέση στον Παράδεισο.
Ο Θεός θα τους κατατάξη με τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες,
που έδωσαν για την αγάπη του Χριστού τα χέρια και τα πόδια τους,
και τώρα στον Παράδεισο φιλούν με ευλάβεια συνέχεια τα πόδια και τα χέρια του Χριστού.
-Και όταν, Γέροντα, κάποιος είναι λ.χ. κουφός και γκρινιάρης;
-Και τα μικρά παιδιά γκρινιάζουν. Ο Θεός σε πολλά δεν δίνει σημασία.
Βλέπετε, οι καλοί γονείς αγαπούν όλα τα παιδιά τους εξίσου,
αλλά δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα αδύνατα ή τα ανάπηρα.
Το ίδιο κάνει και ο Θεός, ο Καλός μας Πατέρας, για τα παιδιά Του
που είναι αδύνατα σωματικά ή πνευματικά, αρκεί αυτά να έχουν αγαθή
διάθεση και να Του δίνουν το δικαίωμα να επεμβαίνη στην ζωή τους.

(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, σελ. 236-237)

Πηγή: sostis.gr

Ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Νεόφυτος ὁ ἔγκλειστος γεννήθηκε κατὰ τὸ ἔτος 1134 στὸ χωριὸ Λεύκαρα τῆς ἐπαρχίας Λάρνακος ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ πτωχοὺς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι ὀνομάζονταν Ἀθανάσιος καὶ Εὐδοξία. Σὲ ἡλικία 17 ἐτῶν ὁ Νεόφυτος ἀρραβωνιάσθηκε ἀκούσια ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, καὶ διαφεύγοντας κρυφὰ ἀπὸ τὸ χωριό του πῆγε στὴν περίφημη Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στὸν Κουτζοβένδη, καθὼς ποθοῦσε ἀπὸ παιδὶ τὸν μοναχικὸ βίο. Ἀφοῦ τὸν ἀνακάλυψαν ἐκεῖ μετὰ ἀπὸ λίγο οἱ γονεῖς του, τὸν ἐπανέφεραν στὸ σπίτι τους, μὲ σκοπὸ νὰ τὸν νυμφεύσουν στὴ συνέχεια. Ἀλλὰ ἀφοῦ μετὰ ἀπὸ πολλὲς προσπάθειες ἀκύρωσε τὶς γαμήλιες συμφωνίες ποὺ ἐνήργησαν οἱ γονεῖς του, καὶ πάλιν διαφεύγει κρυφὰ ἀπὸ τὸ χωριό του ὁ Νεόφυτος, ὡς τετρωμένος ἀπὸ θεῖο ἔρωτα, καὶ μεταβαίνει γιὰ δεύτερη φορὰ στὴν ὡς ἄνω Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἐκεῖ κείρεται μοναχὸς καὶ γιὰ πέντε ἔτη ὑπηρετεῖ στὰ ἀμπέλια τῆς μονῆς, καὶ στὴ συνέχεια γιὰ δύο ἔτη ἀναλαμβάνει τὸ διακόνημα τοῦ παρεκκλησιάρχη, ὁπόταν καὶ ἐκμανθάνει «τὰ πρῶτα τῶν γραμμάτων στοιχεῖα», καὶ ἀποστηθίζει μὲ πολὺ πόθο τὸ ἱερὸ Ψαλτήριο.

Κατόπιν ἀπέρχεται στὴν Παλαιστίνη, γιὰ προσκύνημα τῶν Ἁγίων Τόπων, ὅπου παραμένει γιὰ ἕξι μῆνες. Ἐπειδή, οἰκονομίᾳ Θεοῦ, δὲν βρῆκε κατάλληλο τόπο γιὰ ἀναχωρητικὴ ζωή, ἐπιστρέφει καὶ πάλι στὴν Μονὴ τοῦ Χρυσοστόμου στὴν Κύπρο. Ἀλλά, ἐκκαιόμενος ἀπὸ τὸν ἔρωτα τῆς ἡσυχαστικὴ ζωῆς, μεταβαίνει μέχρι καὶ τὴν Πάφο, ἔχοντας σκοπὸ νὰ ἀναχωρήσει ἀπὸ ἐκεῖ γιὰ τὸ ὄρος Λάτρος τῆς Βιθυνίας στὴν Μικρὰ Ἀσία, γιὰ νὰ ἀσκητέψει ἐκεῖ. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ βυζαντινοὶ φύλακες στὴν Πάφο τὸν ἐξέλαβαν σὰν φυγάδα γιὰ κάποια ἐγκληματικὴ πράξη, τὸν φυλάκισαν γιὰ λίγο στὸ φρούριο τῆς πόλης, ἀπὸ ὅπου ἀπελευθερώθηκε μὲ τὴν συνέργεια εὐσεβῶν γνωρίμων του χριστιανῶν.

Τότε ὁ ὅσιος ἀντιλήφθηκε ὅτι δὲν ἦταν θέλημα Θεοῦ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν Κύπρο, γι’ αὐτὸ καὶ ἀπῆλθε σὲ ἕνα ὄρος βόρεια τῆς Πάφου, ὅπου σὲ ἀπόκρημνη πλευρὰ λαξεύει τὸ ἀσκητικό του σπήλαιο, ποὺ καὶ σήμερα σώζεται, δίπλα ἀπὸ τὴν περίφημη Μονὴ στὸ ὄνομά του. Στὸ σπήλαιο αὐτὸ ἐγκλείστηκε τὸ ἔτος 1159, σὲ ἡλικία 25 ἐτῶν, τὸ ὁποῖο καὶ ἀφιέρωσε στὸν τίμιο Σταυρό, προφανῶς ἀπὸ ἀναμνήσεις τῆς Μονῆς Σταυροβουνίου, ποὺ βρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὴ γενέτειρα του, τὰ Λεύκαρα. Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὴ συνέχεια στὰ ἔργα του ὑπογράφει ὡς «Νεόφυτος μοναχὸς καὶ ἔγκλειστος ὁ Τιμιοσταυρίτης».

Κατὰ τὸ ἔτος 1167 συνέγραψε τὴν πρώτη Τυπικὴν Διαθήκην του, τὴν ὁποία διόρθωσε καὶ συμπλήρωσε κατὰ τὸ 1214. Σὲ ἡλικία 36 ἐτῶν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Πάφου Βασίλειο Κίνναμο, καὶ ἵδρυσε Μονή, δεχόμενος ἀρχικὰ μόνον δέκα ἀδελφούς. Περὶ τὸ 1198, γιὰ νὰ μὴν διαταράσσεται ἡ θεόγνωστος ἡσυχία του, λάξεψε τὴν Ἀνωτέραν Ἐγκλείστραν ἢ Νέαν Σιών, σὲ ὕψος 18 ὀργυιὲς ψηλότερα ἀπὸ τὴν πρώτη. Ὅταν δὲ πλησίαζε νὰ ἀποπερατώσει τὸ ἔργο αὐτό, στὶς 24 Ἰανουαρίου, σώθηκε θαυματουργικὰ ἀπὸ τὴν πτώση μεγάλου βράχου ποὺ ἀποσπάστηκε καὶ παρ᾽ ὀλίγο θὰ τὸν συνέτριβε. Τότε παρακάλεσε τὸν ἀδελφό του Ἰωάννη μοναχό, ἡγούμενο τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου Κουτζοβένδη, καὶ συνέθεσε τὴν ἀκολουθία τῆς Θεοσημείας, ὡς εὐχαριστία πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία γιὰ τὴν σωστική τους ἐπέμβαση.

Τὸν ἔγκλειστο βίο του ὁ θεοφόρος Νεόφυτος διῆλθε μὲ αὐστηρότατη ἄσκηση καὶ ὑψηλότατη πνευματικὴ θεωρία, καταξιωθεὶς μεγάλων χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Παρὰ τὴ μικρὴ κατὰ κόσμον μόρφωσή του, ὁ ὅσιος Νεόφυτος, μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιμόνη μελέτη τῶν Γραφῶν καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ τὴν πλούσια ἔλλαμψη τῆς θείας χάριτος, ἀναδείχθηκε σημαίνων ἱερὸς συγγραφέας, ἔχοντας συγγράψει 16 ὁλόκληρα ἔργα, ποὺ δυστυχῶς σήμερα δὲν σώζονται στὸ σύνολό τους. Μὲ τὰ ἔργα του αὐτὰ ἑρμηνεύει κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἰδιαίτερα τὸ ἱερὸ Ψαλτήριο, ἐγκωμιάζει δεσποτικὲς καὶ θεομητορικὲς ἑορτὲς καθὼς καὶ πλείστους ὅσους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ κατηχεῖ τοὺς μοναχοὺς τῆς συνοδίας του.

Κατὰ τὸ ἔτος 1183 κάλεσε τὸν περίφημο ζωγράφο Θεόδωρο Ἀψευδῆ, ὁ ὁποῖος καὶ ἁγιογράφησε τὶς καὶ σήμερα σωζόμενες στὴν Ἐγκλείστρα θαυμάσιας τέχνης τοιχογραφίες.

Ὁ ἅγιος Νεόφυτος κοιμήθηκε εἰρηνικὰ κατὰ τὴν 12η Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1219 καὶ τάφηκε σὲ λάρνακα, τὴν ὁποία ὁ ἴδιος εἶχε λαξεύσει ἐντὸς τοῦ βράχου τῆς πρώτης Ἐγκλείστρας του.

Ἡ Μονὴ τοῦ Ἁγίου αὐξήθηκε σὲ ἀριθμὸ μοναχῶν ἐνῷ ὁ Ἅγιος ἀκόμη ζοῦσε, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν κοίμηση του, καὶ ἐπεκτάθηκε κατὰ καιροὺς καὶ κτηριακά, λαμβάνοντας μὲ Σιγιλλιώδη Πατριαρχικὰ Γράμματα τὸ προνόμιο τοῦ Σταυροπηγίου.

Ὁ τάφος τοῦ ὁσίου, ποὺ λησμονήθηκε ἀπὸ τοὺς μεταγενέστερους, ἀνασκάφηκε μὲ θεία πρόνοια κατὰ τὸ ἔτος 1750 ἀπὸ ἕνα μοναχὸ ποὺ ἀναζητοῦσε θησαυρό, ὁπόταν καὶ ἔγινε ἡ ἐκταφὴ καὶ ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν του λειψάνων στὸ καθολικὸ τῆς Μονῆς, ὅπου καὶ σήμερα φυλάσσονται τὰ πλεῖστα ἀπὸ αὐτά, μάλιστα ἡ ἱερά του κάρα, ἡ ὁποία ἐκπέμπει ἄρρητη εὐωδία.

Ἡ μνήμη του τελεῖται τρεῖς φορὲς τὸν χρόνο, δηλαδὴ στὶς 12 Ἀπριλίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του, στὶς 28 Σεπτεμβρίου, ἡμέρα τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν του λειψάνων, καὶ στὶς 24 Ἰανουαρίου, ἡμέρα τῆς θαυμαστῆς ἐκ θανάτου διάσωσης του, ἤτοι τῆς Θεοσημείας.

Πρόσφατα, μὲ τὴ μέριμνα τῆς ἱερᾶς βασιλικῆς καὶ σταυροπηγιακῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου, ἔχει ὁλοκληρωθεῖ ἀπὸ ἐπιστημονικὸ ἐπιτελεῖο ἡ κριτικὴ ἔκδοση τῶν σωζομένων ἔργων τοῦ ὁσίου.

Μνήμη της Oσίας μητρός ημών Ξένης και των αυτής δύω θεραπαινίδων

Εις την Ξένην
Aποξενούται τούδε του βίου Ξένη,
Ου ζώσα και πριν ως αληθώς ην ξένη.

Εις τας δύο θεραπαινίδας
Θνήσκουσιν άμφω της Ξένης αι δουλίδες,
Ου των εκείνης αρετών ούσαι ξέναι.

Ουρανού εις ξενίην Ξένη εικάδι ήλθε τετάρτη.

H μακαρία αύτη και αοίδιμος Ξένη ήτον από την μεγαλόδοξον πόλιν της Ρώμης, καταγομένη από γένος τίμιον και επαινετόν. Όταν δε οι γονείς της Aγίας ηθέλησαν να υπανδρεύσουν αυτήν, και ήδη όλα τα του γάμου ετοιμάσθησαν, τότε η Αγία πέρνουσα δύω δουλεύτρας, ευγήκεν από την νυμφικήν κάμαραν, και εμβαίνουσα εις καΐκι, ανεχώρησε, και αλλάξασα διαφόρους τόπους, επήγεν εις την πόλιν Μύλασσαν, η οποία είναι κάστρον σκληρόν, Mεσσί κοινώς ονομαζόμενον, και ευρισκόμενον εις την εν τη Aσία Καρίαν, με θρόνον Eπισκόπου τετιμημένη υπό τον Σταυρουπόλεως. Μάλλον δε εις την πόλιν ταύτην κατεστάθη η Oσία παρά του θεσπεσίου Παύλου του Μοναχού και Πρεσβυτέρου, ο οποίος κατά την νήσον Κω¹, φανείς θεόθεν εις αυτήν, την ωδήγησεν εις τα κρείττω και την κατά Χριστόν ζωήν.

Eκεί λοιπόν εις την πόλιν Μύλασσαν, κατασκευάσασα η μακαρία ένα μικρόν ναόν, εις όνομα του Aγίου Στεφάνου του Πρωτομάρτυρος, πολλήν άσκησιν εμεταχειρίζετο, ομού με τας δύω δουλεύτρας της, και με άλλας τινας ολίγας παρθένους, οπού εσυνάχθησαν εκεί. Όθεν διά μέσου της αποχής όλων των ηδονών των αισθήσεων, ανεβίβασε τον εαυτόν της η τρισολβία, εις μίαν ουράνιον πολιτείαν. Καλώς ουν διαπεράσασα την ζωήν της, ύστερα αφ’ ου εκοιμήθη οσίως και μακαρίως, έλαβεν από τον Θεόν τοιαύτην μαρτυρίαν. Διότι κατά το μεσημέριον της ημέρας, του ηλίου καθαρώς λάμποντος, εφάνη σταυρός εις τον ουρανόν διά μέσου αστέρων σχηματιζόμενος. Tον φαινόμενον δε εκείνον αστεροειδή σταυρόν, έκλεισεν εις το μέσον ένας χορός επτά αστέρων, οπού ήτον τριγύρω. Eβλέπετο δε ο σταυρός και ο χορός των αστέρων, ότι εσυνώδευαν τον νεκροκράββατον της Oσίας. Όταν γαρ εκείνος εφέρετο, τότε συνεφέροντο και αυτά, και όταν εκείνος έστεκε, τότε εστέκοντο και αυτά. Ώστε οπού εφαίνετο, ότι αυτά ήτον ένας στέφανος της μακαρίας Ξένης, όστις εδόθη εις αυτήν παρά Θεού, αντί διά την πολυχρόνιον νηστείαν, χαμευνίαν και αγρυπνίαν και παρθενίαν της. Και τούτο είναι φανερόν. Διατί όταν το άγιον λείψανον της Oσίας εκρύφθη εις την γην και δεν εφαίνετο, τότε και ο σταυρός εκείνος και ο χορός των αστέρων, έγινεν αφανής και αόρατος. Eφανερώθησαν δε τα κατά την Oσίαν πράγματα από μίαν δουλεύτραν της, η οποία, όταν ετελεύτα η Oσία, εδιηγήθη ποία ήτον, και ποίαν πατρίδα είχε, και εκ ποίου επισήμου γένους εκατάγετο. Και πως πρότερον μεν ωνομάζετο υπό των γονέων της Eυσεβία, ύστερον δε αυτή ωνόμασε τον εαυτόν της Ξένην, θέλουσα να κρυφθή από τους ανθρώπους διά ταπείνωσιν. (Τον κατά πλάτος Βίον αυτής όρα εις το Eκλόγιον².)

Σημειώσεις

1. Eν δε τω τετυπωμένω Συναξαριστή και τοις Μηναίοις γράφεται, ότι εφάνη ο Μοναχός Παύλος τη Oσία εις την Aλεξάνδρειαν.

2. O ελληνικός Βίος αυτής ευρίσκεται εν τη Λαύρα, εν τη των Ιβήρων και εν άλλαις, ου η αρχή· «O καινός και ξένος της θαυμαστής Ξένης βίος».

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη των Aγίων Μαρτύρων Παύλου, Παυσιρίου, και Θεοδοτίωνος των αυταδέλφων

Εις τον Παύλον και Παυσίριον
Παυσίριον και Παύλον άμφω συγγόνους,
Ποτάμιος ρους και συνάθλους δεικνύει.

Εις τον Θεοδοτίωνα
Ιδού τράχηλος, ελθέτω δη το ξίφος,
Θεόν ποθών έκραζε Θεοδοτίων.

Oύτοι ήτον κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των βασιλέων, και Aρειανού ηγεμονεύοντος εν Κλεοπατρίδι, τη εν Αιγύπτω ευρισκομένη, ήτις τώρα ονομάζεται Σουβέζ, εν έτει σϟ΄ [290]. Ήτον δε και οι τρεις, αδελφοί κατά σάρκα. Και ο μεν Παύλος και Παυσίριος, έγιναν Μοναχοί εκ νεαράς ηλικίας. O δε Θεοδοτίων, ήτον εις τα βουνά μαζί με τους κλέπτας. Πιασθέντες δε από τον ηγεμόνα, ο μεν Παύλος, όταν ήτον χρόνων τριανταεπτά, ο δε Παυσίριος, όταν ήτον χρόνων εικοσιπέντε, ωμολόγησαν παρρησία την του Xριστού πίστιν. Τότε ο αδελφός αυτών Θεοδοτίων, μαθών πως επιάσθησαν, άφησε τα βουνά και τους κλέπτας, και επήγε διά να τους ιδή και να τους αποχαιρετίση. Βλέπωντας δε αυτούς, πως εκρίνοντο από τον ηγεμόνα, να πλησιάση μεν κοντά, δεν ετόλμησε. Πηγαίνωντας δε εις ένα παράμερον τόπον, εσυλλογίζετο ποίαν άρα γε κληρονομίαν και δόξαν έχουν να απολαύσουν οι αδελφοί του. Όθεν θερμανθείς την καρδίαν υπό της θείας χάριτος, εγύρισε, και παρασταθείς ενώπιον του ηγεμόνος, ωμολόγησε και αυτός τον εαυτόν του Χριστιανόν, και πηδήσας κατ’ επάνω του ηγεμόνος, εκρήμνισεν αυτόν από τον θρόνον του. Ευθύς λοιπόν διαπερνούσι καρφία πυρωμένα εις τας πλευράς του και εις την κοιλίαν του, έπειτα αποκεφαλίζουσιν αυτόν. Και ούτω λαμβάνει ο αοίδιμος του μαρτυρίου τον στέφανον. O δε Παύλος και Παυσίριος ριφθέντες εις ποταμόν, έλαβον τέλος του μαρτυρίου των.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Ὁμιλία, σὺν Θεῷ ἁγίῳ, εἰς τὸ Εὐαγγέλιον τῆς ΙΕ´ Κυριακῆς τοῦ Λουκᾶ (Τοῦ Ζακχαίου)

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

«Ἦλθε γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι τὸ ἀπολωλός»

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ποὺ μόλις ἀκούσαμε, ἀγαπητοὶ ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί, μᾶς ἐξιστορεῖ ἕνα φαινομενικὰ ἁπλὸ γεγονὸς ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ κρύβει ὅμως μεγάλο πνευματικὸ βάθος. Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς διηγεῖται τὴ συνάντηση τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ μὲ τὸν πλούσιο ἀρχιτελώνη Ζακχαῖο.

Κάποτε ὁ Κύριος, περιοδεύοντας τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριὰ τῆς Παλαιστίνης, κηρύσσοντας τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ θεραπεύοντας τοὺς ἀσθενεῖς, διερχόταν μέσα ἀπὸ τὴ μεγαλούπολη Ἰεριχὼ μὲ τοὺς μαθητές Του. Ἐκεῖ διέμενε ὁ Ζακχαῖος, ποὺ ἦταν ὁ ἐπικεφαλὴς τῶν τελωνῶν τῆς πόλης, δηλαδὴ τῶν φοροεισπρακτόρων, καὶ ποὺ ἦταν πολὺ πλούσιος, πιθανώτατα λόγῳ τοῦ ἐπαγγέλματός του.

Οἱ τελῶνες τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ὅπως βεβαίως καὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, ἦταν ὀνομαστοὶ γιὰ τὶς ἀδικίες ποὺ διέπρατταν κατὰ τὴν εἴσπραξη τῶν φόρων, καταδυναστεύοντας τὸν πτωχὸ λαό. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ ὄνομα τελώνης ἦταν συνώνυμο τοῦ ἄδικος, πλεονέκτης, φιλάργυρος, τελικὰ ἄνθρωπος ἁμαρτωλός. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἔννοια χρησιμοποιεῖται συχνὰ τὸ ὄνομα τῶν τελωνῶν στὸ Εὐαγγέλιο, ὡς τὸ κατεξοχὴν χαρακτηριστικὸ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἔκδοτου στὰ πάθη. Ἂς θυμηθοῦμε ἐδῶ, λόγου χάριν, τὸ λόγιο τοῦ Χριστοῦ, «οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 21, 31)  —δηλαδὴ ὅσοι ἀπ᾿ αὐτοὺς μετανοοῦν—, καθὼς καὶ τὴν περίφημη παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου. Ὁ Ζακχαῖος λοιπὸν ὄχι ἁπλῶς τελώνης, ἀλλὰ ἀρχιτελώνης. Καί, ὅπως φάνηκε ὕστερα, θὰ εἶχε πράξει πάμπολλες ἀδικίες καὶ καταχρήσεις διαμέσου τοῦ ἀξιώματός του.

Ἀλλά, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀναπαυόταν, δὲν ἡσύχαζε. Ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεως, σὰν σπαθὶ κοφτερό, τὸν ἔλεγχε, τὸν κεντοῦσε· ἡ φωνὴ τούτη, ποὺ ἔβαλε μέσα μας ὁ Δημιουργὸς Κύριος ὡς ὁδηγὸ γιὰ τὴ σωτηρία μας, ἐὰν βέβαια τὴ διατηροῦμε καθαρὴ καὶ τὴν ὑπακούομε στὰ πλαίσια τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Καί, ὅπως ἀποφθέγγεται θεόπνευστα γιὰ τὸ θέμα τοῦτο ὁ ὅσιος Μᾶρκος ὁ ἀσκητής: «Ζητῶν θεραπείαν, ἐπιμέλησαι τῆς συνειδήσεως, καὶ ὅσα σοι λέγει ποίησον καὶ εὑρήσεις τὴν ὠφέλειαν» (Κεφάλαια περὶ πνευματικοῦ Νόμου). Ἔψαχνε λοιπὸν γιὰ λύτρωση ὁ Ζακχαῖος, ἔψαχνε γιὰ λυτρωτή: «καὶ ἐζήτει τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν». Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ θέλει «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», εἶχε ἰδεῖ κάποια καλὰ στὴ ζωή του, κάποια καλὴ διάθεση καὶ προαίρεση, καὶ τοῦ ἐνέβαλε στὴν ψυχὴ τὴν καλὴ ἀνησυχία γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἄρχισε νὰ ἀπεργάζεται τὸ μυστήριο τῆς μετάνοιας μέσα του.

Θέλει λοιπὸν ὁ Ζακχαῖος νὰ ἰδεῖ, νὰ συναντήσει τὸν Χριστό, γιατὶ εἶχε ἀσφαλῶς ἀκούσει γιὰ τὴ θαυμαστὴ διδασκαλία Του καὶ τὰ ἐξαίσια θαύματα ποὺ ἐνεργοῦσε, καὶ ὅτι πολλοὶ τὸν εἶχαν πιστεύσει ὡς τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία. Θέλει, ἀλλὰ ὁ ὄχλος τὸν ἐμποδίζει, γιατὶ «τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν». Ἦταν κοντούλης στὸ ἀνάστημα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τρέχει μπροστὰ καὶ βγαίνει πάνω σὲ μιὰ μουριά, γιατὶ ἀπ᾿ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο θὰ διερχόταν ὁ Κύριος. Τοῦτο ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς εἰπεῖ: Αἰσθανόμαστε συχνὰ δίψα πνευματική, ἀναζητοῦμε τὴ λύτρωση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ πάθη, ἀλλὰ ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικὲς ἀναστολὲς μᾶς ἐμποδίζουν. Ἡ ντροπή, ὁ κοινωνικὸς περίγυρος, τὰ σχόλια τῶν ἄλλων, ὁ ὄχλος. Μὰ ἐδῶ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, χρειάζεται ἀγώνας καὶ βία πνευματική. Χρειάζεται ὑπέρβαση τοῦ παλαιοῦ ἑαυτοῦ μας, χρειάζεται ταπείνωση. Ὁ Ζακχαῖος, ἀπὸ τοὺς ἐπισημότερους ἄνδρες τῆς πόλης του, δὲν ντράπηκε, ἀλλ᾿ ἔτρεξε μπροστὰ καὶ βγῆκε πάνω σ᾿ ἕνα δένδρο, γιὰ νὰ ἀντικρύσει τὸ πρόσωπο τοῦ Λυτρωτῆ. Κι ἐμεῖς, πρέπει νὰ παραμερίσουμε ὅποια ἐμπόδια -ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ- μᾶς φράζουν τὸν δρόμο πρὸς τὸν Χριστό.

Καὶ ὁ πόθος τοῦ Ζακχαίου ἐκπληρώθηκε. Γιατὶ ὁ παντογνώστης Χριστός, ποὺ περίμενε τὸν Ζακχαῖο νὰ ἐκδηλώσει τὸν πνευματικό του τοῦτο πόθο, τὸν ἀτενίζει μὲ θεϊκὴ εὐσπλαχνία καὶ ἀγάπη, καὶ τὸν καλεῖ νὰ κατέλθει καὶ νὰ Τὸν φιλοξενήσει στὸ σπίτι του. Ὢ μέγιστης εὐλογίας, ποὺ ἀξιώθηκε ὁ Ζακχαῖος! Γιατὶ ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ποὺ φιλοξένησε τὸν Δεσπότη στὸ σπίτι του, ἔγινε ὄντως πλούσιος, δεχόμενος τὸν Παντοδύναμο καὶ Πολυέλεο Θεό, τὸν Λυτρωτή του.

Καί, βλέπετε, καὶ πάλιν ὁ ὄχλος, ὅλοι οἱ συμπολίτες του, ἀντὶ νὰ χαροῦν τὴ σωτηρία τοῦ πρώην ἁμαρτωλοῦ, γογγύζουν. Γογγύζουν, γιατί νὰ μπεῖ στὸ σπίτι τέτοιου ὀνομαστοῦ ἁμαρτωλοῦ ὁ ἅγιος Διδάσκαλος. Μὰ ὁ καρδιογνώστης Ἰησοῦς ἤξερε τί ἔκανε. Καὶ φάνηκε ἀμέσως στὴ συνέχεια ἡ θαυμαστὴ μεταβολὴ στὴ ζωὴ τοῦ Ζακχαίου, ἡ ἀληθινή του μετάνοια: «Κύριε», εἶπε στὸν Χριστό, «νά, δίδω τὰ μισὰ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά μου στοὺς πτωχούς, καὶ ὅποιον ἀδίκησα, θὰ τὸν ἀποζημιώσω τετραπλάσια». Βλέπετε, ἀδελφοί, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ μετάνοια, ἡ ἔμπρακτη. Ὁ Ζακχαῖος, ὄχι μόνο ἀλλάζει νοοτροπία, φρόνημα, ἀλλὰ καὶ ἐμπράκτως ἐπανορθώνει τὰ σφάλματά του παρρησίᾳ καὶ μπροστὰ σὲ ὅλους. Καὶ ὁ Κύριος δημόσια ἐξαγγέλλει τὴ συγχώρησή του καὶ τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων στὸ σπίτι του, βλέποντας αὐτὴ τὴν τόσο γνήσια μετάνοια. Γιατὶ Αὐτὸς «ἦλθε νὰ ζητήσει καὶ νὰ σώσει τὸ ἀπολωλός», κάθε δηλαδὴ χαμένο πρόβατο ἀπὸ τὴν ποίμνη του, κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ὁ διάβολος καὶ τὰ πάθη τὸν ὁδήγησαν μακρυά Του.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ συνάντησή μας μὲ τὸν Θεὸ δὲν εἶναι κάτι τὸ αὐτονόητο, λόγῳ τῆς χριστιανικῆς μας ἰδιότητας. Χρειάζεται ἰσόβιο ἀγώνα. Ὁ ἀγώνας γιὰ μετάνοια θὰ ἰσχύει ὅσο ζοῦμε καὶ ἀναπνέουμε, γιατὶ κάθε μέρα καὶ ὥρα σφάλλουμε καὶ ἁμαρτάνουμε καὶ δὲν ἐφαρμόζουμε ὅπως πρέπει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀγώνας αὐτὸς εἶναι «ἀτέλεστη τελειότητα», κατὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ποτὲ δὲν τελειώνει. Κι ἐμεῖς χρειάζεται νὰ ἔχουμε, νὰ δείχνουμε ἀληθινὴ μετάνοια. Νὰ προστρέχουμε, ὅποτε νοιώθουμε τὴν ἀνάγκη, στὸ σωτήριο λουτρὸ τῆς ψυχῆς, τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως. Νὰ διορθώνουμε τὴ ζωή, τὸ φρόνημά μας. Νὰ ζοῦμε μὲ ταπείνωση, ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ τὸν κάθε πλησίον μας. Νὰ μετέχουμε ἐνσυνείδητα στὴ Θεία Εὐχαριστία, στὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου μας. Νὰ προσευχόμαστε μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα. Καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι πὼς ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι μακρόθυμος καὶ ἐλεήμων, θὰ μᾶς βοηθήσει καὶ προσωπικά, ἀλλὰ καὶ τὴν πατρίδα καὶ τὸ γένος μας. Γιατὶ τούτη ἡ κρίση, ποὺ διερχόμαστε, προέρχεται ἀπὸ τὴν πνευματική μας κρίση. Τὴν ἐπέτρεψε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀκριβῶς γιὰ νὰ μετανοήσουμε ὅλοι καὶ νὰ διορθωθοῦμε. Κι ἂν ζοῦμε ἔτσι, μὲ εἰλικρινὴ μετάνοια, θὰ ἀξιωθοῦμε καὶ τούτη τὴ ζωὴ νὰ διέλθουμε μὲ εἰρήνη καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ ἀξιωθοῦμε καὶ ἐκείνης τῆς ἀληθινῆς ζωῆς, κατὰ τὴν ἀψευδὴ ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου, στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν!