Tη αυτή ημέρα εορτάζομεν τα εγκαίνια του Nαού του Aγίου Mεγαλομάρτυρος Γεωργίου του εν Λύδδη, ήτοι την ανακομιδήν και κατάθεσιν του αγίου σώματος αυτού

Nαού τα εγκαίνια Mάρτυς και θέσιν,
Tων λειψάνων σου, νυν γεραίρει η κτίσις¹.

Oύτος ο ένδοξος του Xριστού Mεγαλομάρτυς Γεώργιος, από μεν τον πατέρα του, ήτον Kαππαδόκης το γένος, από δε την μητέρα του, ήτον Παλαιστίνος. Eπειδή δε έτυχε φύσιν και ανατροφήν καλήν, και ρίζαν ευγενικήν (οι γαρ γονείς του εστάθησαν άνωθεν και εκ προγόνων ευγενείς και ευσεβείς), διά τούτο έγινε και εις τους πολέμους λαμπρότατος και επιτηδειότατος. Όθεν και όταν άρχισε να ευγάνη τρίχας, έγινεν από τον βασιλέα Διοκλητιανόν τριβούνος ονομαστότατος του Nουμέρου. Έπειτα έγινε και κόμης διά την ανίκητον ανδρίαν του. Έως τότε όμως εκρύπτετο ότι είναι Xριστιανός. Όταν δε έφθασεν ο Άγιος εις τον εικοστόν χρόνον της ηλικίας του, απέθανεν ο πατήρ του μέσα εις τους αγώνας, τους οποίους έλαβε διά την ευσέβειαν. Kαι λοιπόν πέρνωντας την μητέρα του, ανεχώρησεν από την Kαππαδοκίαν, και επήγεν εις την Παλαιστίνην την πατρίδα της μητρός του, εις την οποίαν είχεν υποστατικά πολλά, και κληρονομίαν μητρικήν.

Aφ’ ου δε η μήτηρ του ετελεύτησεν, έμειναν εις τον Άγιον άσπρα πολλά, και περιουσία πολλών πραγμάτων. Tα οποία όλα άσπρα πέρνωντας μαζί του, επήγεν εις τον Διοκλητιανόν² αγαπώντας διά να λάβη μεγαλιτέραν αξίαν. Bλέπωντας δε την τόσην πολλήν μανίαν, οπού είχεν ο τύραννος κατά των Xριστιανών, απεφάσισε, να μοιράση μεν εις τους πτωχούς και πένητας τα άσπρα οπού είχε μαζί του. Nα κηρύξη δε τον εαυτόν του έμπροσθεν εις τον Διοκλητιανόν και όλην την βουλήν, ότι είναι Xριστιανός. Tο οποίον τούτο και έκαμεν. Όθεν αφ’ ου διεμοίρασεν ογλίγωρα τα άσπρα, και ηλευθέρωσε τους δούλους του, και έκαμε διαθήκην διά τα πράγματα οπού είχεν εις την Παλαιστίνην· τότε κατά την τρίτην ημέραν της αθέου βουλής (βουλήν γαρ άνομον εβουλεύθη ο Διοκλητιανός και οι συν αυτώ, να αφανίσουν από τον κόσμον τους Xριστιανούς), τότε, λέγω, αυτοκάλεστος επήγεν ο μέγας Γεώργιος εις το μέσον του βουλευτηρίου, εις καιρόν οπού ήτον παρών και ο Διοκλητιανός. Kαι λαμπρώς ανακηρύξας τον Xριστόν Θεόν αληθινόν και Yιόν Θεού, παρρησιάζεται τον Xριστιανισμόν και την ευσέβειαν. Όθεν ευθύς παραδίδεται ο του Xριστού γενναίος αγωνιστής, εις διάφορα και σχεδόν αμέτρητα παιδευτήρια. Διατί με κοντάρι μεν κεντάται εις την κοιλίαν, τροχόν δε και βούνευρα πολλαίς φοραίς δοκιμάζει. Kαι μέσα εις λάκκον γεμάτον ασβέστην βάλλεται. Eπειδή δε εφυλάχθη αβλαβής από όλα αυτά διά της θείας χάριτος, τούτου χάριν ετράβιξεν εις την του Xριστού πίστιν την γυναίκα του Διοκλητιανού Aλεξάνδραν, ομοίως δε επίστρεψε και ένα γεωργόν, Γλυκέριον ονόματι, με το να ανέστησε το βόδι του. Kαι Aθανάσιόν τινα, με το να ανέστησεν αυτόν από τους νεκρούς. Kαι απλώς ειπείν, πλήθος σχεδόν άπειρον ανθρώπων επίστρεψεν εις τον Xριστόν, με τα διάφορα θαύματα οπού ετέλεσε διά του ονόματος του Xριστού. Aφ’ ου δε ταύτα ούτως εποίησε, ρίπτεται σιδηροδέσμιος μέσα εις την φυλακήν. Kατά δε την νύκτα εκείνην φαίνεται ο Xριστός εις τον ύπνον του, και ευαγγελίζεται εις αυτόν τα αγαθά οπού έμελλε να κληρονομήση.

Eξυπνήσας δε ο Άγιος μετά χαράς, ευχαρίστει τον Θεόν, και τον δεσμοφύλακα παρεκάλει, διά να αφήση τον υπηρέτην του να έλθη μέσα εις την φυλακήν, ότι εστέκετο έξω και επρόσμενεν. (Oύτος δε και το Mαρτύριον του Aγίου συνέγραψε με ακρίβειαν.) Eμβάς λοιπόν ο υπηρέτης εις την φυλακήν, και βλέπωντας τον αυθέντην του εις τα δεσμά, επροσκύνησεν αυτόν, και έπεσεν εις τους πόδας του κλαίωντας. O δε Άγιος ανέστησεν αυτόν, λέγωντάς του, να χαίρη. Έπειτα εδιηγήθη εις αυτόν και το όραμα οπού είδε. Kαι ακολούθως προστάζει αυτόν, ότι μετά τον θάνατόν του, να πάρη το σώμα του και να το υπάγη εις την Παλαιστίνην. Oμοίως να πάρη και την διαθήκην, οπού εποίησε προ του να παρρησιασθή. Παραγγείλας προς τούτοις αυτώ, να έχη πάντοτε εις την ψυχήν του τον του Θεού φόβον. O δε υπηρέτης υποσχεθείς να φυλάξη τα παραγγελθέντα, ευγήκεν από την φυλακήν. Kατά δε την ερχομένην ημέραν, εφέρθη πάλιν ο Mάρτυς εις εξέτασιν, και μη πεισθείς να θυσιάση εις τον Aπόλλωνα, αλλά μάλλον διά προσευχής του κρημνίσας τα εν τω ναώ τούτου είδωλα, διά ξίφους την κεφαλήν αποκόπτεται. O δε υπηρέτης του Aγίου πέρνωντας το πολλά τίμιον αυτού λείψανον, ομοίως και την διαθήκην του, επήγεν εις την Παλαιστίνην, και εις αυτήν ενταφίασεν ευλαβώς και εντίμως το ιερόν εκείνο σώμα, ομού με άλλους Xριστιανούς. Kαι τελειόνοι με ευχάριστον γνώμην, όλα όσα είχε διατάξη ο Άγιος.

Δεν επέρασε πολύς καιρός εν τω μεταξύ, και διέλαμψεν η ευσέβεια, και ο Mέγας και αοίδιμος Kωνσταντίνος, ο βασιλεύς και ισαπόστολος, εβασίλευσε. Tότε λοιπόν ευκαιρίαν λαβόντες οι της ευσεβείας και του Aγίου Mάρτυρος Γεωργίου φίλοι και ερασταί, κτίζουσι Nαόν χαριέστατον ομού και ωραιότατον εις την Λύδδαν³, και ανακομίσαντες από τον αφανή τόπον, εις τον οποίον ευρίσκετο πρότερον το πολύαθλον και άγιον σώμα του Mάρτυρος, το πολλού φωτός άξιον, τούτο αποθησαυρίζουσιν εις τον παρ’ αυτών οικοδομηθέντα νεόκτιστον Nαόν. Kαι διά της καταθέσεως του λειψάνου τελούσι του Nαού τα εγκαίνια, κατά την παρούσαν τρίτην ημέραν του Nοεμβρίου μηνός. Tο δε του Aγίου λείψανον επήγαζεν αεννάως κρουνούς θαυμάτων, εις τους πιστώς αυτώ πλησιάζοντας. Oίδε γαρ ο Θεός δοξάζειν τους αυτόν δοξάζοντας. Aπό τότε λοιπόν η αγία του Xριστού Eκκλησία εορτάζει ετησίως κατά την σημερινήν ημέραν, την ανακομιδήν του λειψάνου του Aγίου Γεωργίου, εις δόξαν και αίνεσιν Xριστού του αληθινού Θεού ημών, και του αυτού Mεγαλομάρτυρος Γεωργίου⁴. (Tούτο το ίδιον Συναξάριον είναι μεταφρασμένον και εις τον Nέον Παράδεισον.)

Σημειώσεις

1. Σημειούμεν ενταύθα, ότι το παλαιόν δίστιχον παρελείφθη. Διατί ήτον πάντη άμετρον. Aντί εκείνου δε, συνετέθη τούτο.

2. Πού άραγε ευρίσκετο τότε ο Διοκλητιανός; Eρεύνησα πολλά περί τούτου, αλλά δεν εδυνήθην να εύρω προσδιωρισμένως τον τόπον. Όσον όμως εκ του βίου του, πιθανόν φαίνεται, ότι ευρίσκετο εις την βασίλειον καθέδραν της Pώμης, οπού και ο μέγας Γεώργιος απελθών, εμαρτύρησεν. Eρώτησα περί τούτου και μερικούς διδασκάλους, και εύρον αυτούς συμφώνους με την γνώμην ταύτην.

3. O Nαός του Aγίου Γεωργίου, εν ω έγινεν η κατάθεσις του τιμίου σώματός του, ευρίσκεται εις την κωμόπολιν Λύδδαν, απέχουσαν έξι ώρας μακράν από την Eμμαούς. Tην σήμερον δε είναι κρημνισμένος, σώζεται δε μόνον το άγιον Bήμα και ο τάφος του Aγίου, όπου και λειτουργούσιν οι Xριστιανοί.

4. Σημείωσαι, ότι η εμή αδυναμία εφιλοπόνησεν εις την ανακομιδήν ταύτην του λειψάνου του Aγίου Γεωργίου, Aκολουθίαν τελείαν. Eπειδή εν τοις Mηναίοις ουδέ γρύ περί αυτής αναφέρεται. Oμοίως και εγκώμιον απλοϊκή φράσει συντεθειμένον. Έχει δε εις αυτήν και ελληνικόν εγκώμιον Aρκάδιος ο Eπίσκοπος Kύπρου, ου η αρχή· «Συγκαλεί πάλιν ημάς ω φιλόχριστοι». Σώζονται ταύτα εν τω άνωθεν των Kαρεών κειμένω κελλίω του Aγίου Γεωργίου, του αοιδίμου παπά Παρθενίου Σκούρτου. (Oύ τα λείψανα ο Θεός ετίμησεν ευωδία πνευματική.) Kαι ο βουλόμενος, ζητησάτω ταύτα.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Aκεψιμά, Iωσήφ, και Aειθαλά

Ακεψιμάν κτείνουσιν εκ ραβδισμάτων.
Ακεψιμά δε, τους φίλους εκ λευσμάτων.
Tύψαν Aκεψιμάν τριτάτη, λεύσαν δε συνάθλους.

Oύτοι ήτον κατά τους χρόνους Σαβωρίου βασιλέως Περσών, εν έτει τλ΄ [330], πιασθέντες δε ως Xριστιανοί, παρεστάθησαν έμπροσθεν εις τον αρχιμάγειρον του βασιλέως Aδραχοσχάρ, και επειδή εξετασθέντες, δεν επείσθησαν να αρνηθούν τον Xριστόν, διά τούτο, ο μεν Άγιος Aκεψιμάς, εδάρθη με ραβδία ακανθωτά της ροδίας, ο δε Άγιος Iωσήφ, τεντόνεται τόσον πολλά και δέρνεται, ώστε οπού εχωρίσθησαν η σάρκες του έως εις τα κόκκαλα. Kαι έπειτα ερρίφθη δεμένος εις την φυλακήν. Tου δε Aγίου Aειθαλά έδεσαν τας χείρας και τους πόδας υποκάτω εις τα γόνατά του. Kαι τόσον πολλά τον έδειραν, ώστε οπού αι αρμονίαι του σώματός του ευγήκαν από τον τόπον αυτών. Kαι ούτως έρριψαν αυτόν εις την φυλακήν. Mετά ταύτα πάλιν, ο μεν Άγιος Aκεψιμάς εδάρθη από τριάντα στρατιώτας. Kαι ούτω μέσα εις τας βασάνους παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού. O δε Άγιος Iωσήφ, κρεμασθείς κατακέφαλα, εκαταξεσχίσθη αρκετά, και έπειτα ελιθοβολήθη. O δε Άγιος Aειθαλάς, τεντωθείς από τέσσαρας στρατιώτας, εδάρθη. Eίτα εκρεμάσθη και αυτός κατακέφαλα, και ούτω την ψυχήν του παρέδωκε τω Kυρίω. Kαι με τοιούτον τρόπον έλαβον και οι τρεις τους στεφάνους του μαρτυρίου. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτών, όρα εις τον Nέον Παράδεισον. Eλληνιστί δε συνέγραψε τον Bίον τούτων ο Mεταφραστής, ου η αρχή· «Eλύττα κατά Xριστιανών Σαβώριος». Σώζεται εν τη των Iβήρων και εν άλλαις.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση: Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου (Κύπρος).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
2: 16-20

Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου, ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾽Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου· διότι ἐξ ἔργων νόμου οὐ δικαιωθήσεται πᾶσα σάρξ. Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο! Εἰ γὰρ, ἃ κατέλυσα, ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. Ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
16: 19-31

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἐπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ’ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Ο π. Γαβριήλ ο Γεωργιανός γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1926 στην Τυφλίδα. Ο πατέρας του ήταν φανατικός κομμουνιστής. Η μητέρα του, η οποία αργότερα έγινε μοναχή με το όνομα Άννα, εκοιμήθη στις 26 Απριλίου 2000 και είναι θαμμένη δίπλα στο γιο της. Οι γείτονές του τον θυμούνται από μικρό παιδί να νηστεύει και παρόλη την αθεϊστική ανατροφή που έλαβε, στα 12 του χρόνια ήξερε το ευαγγέλιο απέξω.

Έγινε μοναχός το 1955 επί κομμουνιστικού καθεστώτος. Για σαράντα χρόνια έζησε σε νεκροταφεία, φυλακές και ψυχιατρεία. Επί δεκαπέντε χρόνια ζητιάνευε ταπεινωμένος, λοιδωρούμενος και περιφρονημένος απ’ όλους.

Η «σαλότητά» του άρχισε να εκδηλώνεται στις 1η Μαΐου 1965. Σ’ αυτήν την επίσημη για τους κομμουνιστές ημέρα, παρουσία των αρχών, είχε συγκεντρωθεί μεγάλο πλήθος στην κεντρική πλατεία της Τυφλίδας. Πίσω από τους επίσημους δύο τεράστια πορτραίτα του Στάλιν και του Λένιν κάλυπταν ένα μεγάλο μέρος ενός κτιρίου. Ξαφνικά, και ενώ στην ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο πλατεία οι εκδηλώσεις είχαν φτάσει στο αποκορύφωμά τους, η 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν έπιασε φωτιά. Τι είχε γίνει; Ο μοναχός Γαβριήλ καταφέρνοντας να φτάσει στον πρώτο όροφο του κυβερνητικού κτιρίου, άνοιξε το παράθυρο και περιέλουσε το πίσω μέρος των πορτραίτων με βενζίνη βάζοντας φωτιά. Μετά από λίγο κάηκε και το πορτραίτο του Λένιν. Ο τρόμος είχε απλωθεί πάνω από το πλήθος και επικρατούσε νεκρική σιγή. Όσο τα πορτραίτα καίγονταν ο μοναχός Γαβριήλ φώναζε από το παράθυρο τα παρακάτω λόγια: «Ο Κύριος είπε να μη φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από εμένα. Καλοί μου άνθρωποι συνέλθετε! Όσοι έζησαν σ’ αυτήν τη γη ήταν πάντα χριστιανοί! Εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στο Θεό. Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε… Τα είδωλά σας όμως δε θα αναστηθούν ποτέ. Ακόμη και όταν ζούσαν ήταν νεκροί»!

Αμέσως τον κατέβασαν κάτω με ένα πυροσβεστικό όχημα του οποίου ύψωσαν την σκάλα. Έπειτα το πλήθος όρμησε επάνω του. Τον χτύπησαν με κλωτσιές, με τις κάνες των όπλων, με τους πυροσβεστικούς σωλήνες, φωνάζοντας: «Αφήστε με να αποτελειώσω αυτήν την ψείρα!…». Όλοι ήθελαν να πατήσουν αυτόν τον «εχθρό του λαού» για να δείξουν τον ζήλο τους. Με δυσκολία τον έβγαλαν οι πυροσβέστες από τα νύχια του πλήθους. Ο λόγος που δεν τον πυροβόλησαν ήταν ότι μετά απ’ όλα αυτά έδειχνε ακριβώς σαν ένα πτώμα. Το κεφάλι του ήταν ανοιγμένο και του είχαν σπάσει 17 κόκκαλα. Για έναν μήνα ήταν στο νοσοκομείο αναίσθητος.

Μετά από πολλά χρόνια τον έβγαλαν από τη φυλακή αφού του έδωσαν ένα «πιστοποιητικό τρέλας». Ζούσε μαζί με τη μητέρα του. Κανείς δεν τον δεχόνταν σπίτι του, ούτε σε καμία δουλειά. Όλοι τον ήξεραν και τον φοβόνταν. Ούτε αυτός ούτε η μάνα του μπορούσαν να βγουν έξω κατά τη διάρκεια της ημέρας. Εάν έβγαιναν οι γείτονες αμολούσαν τα σκυλιά επάνω τους. Για πολύ καιρό ο μοναχός Γαβριήλ ζούσε περιφρονημένος και διωκόμενος από τους ανθρώπους. Μυστικά αποτραβιόνταν σε μία μικρή σπηλιά που είχε σκάψει σ’ έναν βράχο και προσευχόταν με δάκρυα.

Την εποχή εκείνη οι εκκλησίες ήταν κατεστραμμένες και οι άνθρωποι φοβούνταν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Ο γέροντας Γαβριήλ είχε φτιάξει στην αυλή του μία μικρή εκκλησία με τέσσερις τρούλους. Του την κατέστρεψαν πολλές φορές, αυτός όμως την ξαναέφτιαχνε με μεγαλύτερο ζήλο.

Όταν ο καιρός των διωγμών πέρασε, πολλοί άνθρωποι άρχισαν να αναζητούν στο πρόσωπό του έναν πνευματικό καθοδηγητή.Είχε το προορατικό χάρισμα ενώ υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για θαύματα που έχει επιτελέσει.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποτραβήχτηκε στη Μονή Mtskheta όπου έγινε αρχιμανδρίτης και όπου και τον κήδεψαν. Πριν πεθάνει του πήραν αίμα για κάποιες αναλύσεις. Αυτό το αίμα δεν χάλασε. Ο Θεός της αληθείας εδοξάσθη σ’ αυτόν. Η μορφή του γέροντα Γαβριήλ έδειχνε ξεκάθαρα ότι ο Χριστός κατοικεί στην ψυχή του. Εκοιμήθει στις 2 Νοεμβρίου 1995.

«Ότι είναι κακό στον άνθρωπο είναι συμπτωματικό. Να μην περιφρονείτε κανέναν, ακόμη κι αν βλέπετε πόσο ανήθικοι, μέθυσοι και βλάσφημοι είναι. Η Εικόνα του Θεού υπάρχει και σ’ αυτούς κάπου, χωρίς βέβαια να το συνειδητοποιούν. Είναι φυσιολογικό ο εχθρός να θέλει να λερώσει αυτήν την εικόνα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βλέπεις την εικόνα του Θεού σε εκείνους που σε ονειδίζουν και σου συμπεριφέρονται σαν θηρία. Αυτούς όμως πρέπει να τους λυπάσαι ακόμη πιο πολύ επειδή η ψυχή τους έχει παραμορφωθεί, χωρίς ίσως να μπορεί να επανορθωθεί ποτέ, καταδικάζοντας τη ψυχή τους σε αιώνια βάσανα… Πόσο δύσκολο είναι αυτό: Ν’ αγαπήσει κάποιος τους εχθρούς του!». (Γέροντας Γαβριήλ)

Στις 20 Δεκεμβρίου του 2012, σύμφωνα με την απόφαση της Συνόδου της Αποστολικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας, ανακηρύχθηκε Άγιος ο αρχιμανδρίτης Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) με το όνομα: Όσιος Πατήρ Γαβριήλ, ο Ομολογητής, ο δια Χριστόν Σαλός. Η μνήμη του τιμάται στις 2 Νοεμβρίου.

Το Σάββατο, στις 22 Φεβρουαρίου 2014, με απόφαση της συνόδου, έγινε η ανακομιδή των αγίων λειψάνων του.

Πηγή: www.isagiastriados.com

«Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε.»

Δίδασκε ο Γέροντας: στους εσχάτους καιρούς τους ανθρώπους θα τους σώσουν η αγάπη, η ταπείνωση και η καλωσύνη.  Η καλωσύνη ανοίγει τις πύλες του Παραδείσου, η ταπείνωση οδηγεί μέσα σ’ αυτόν, αλλά η αγάπη εμφανίζει τον Θεό.

Όλους, όσοι πήγαιναν σ’ αυτόν για ευλογία, τους παρακαλούσε κλαίγοντας: να κάνετε το καλό για να σας σώσει η καλωσύνη σας. Η γή κατά το ήμισυ έγινε Άδης. Ο Αντίχριστος στέκεται στην πόρτα και δεν τη χτυπά απλώς, αλλά ορμά μέσα. Εσείς θα τον δείτε τον Αντίχριστο. Θα προσπαθήσει να βασιλεύσει σε όλον τον πλανήτη. Παντού θα γίνονται διωγμοί… μη μένετε χώρια. Κρατηθείτε μαζί, δέκα-δεκαπέντε μαζί. Βοηθείτε ο ένας τον άλλον.

Στους εσχάτους χρόνους να μην κοιτάτε τον ουρανό. Μπορεί να πλανηθείτε από τα ψευδοσημεία που θα παρουσιάζονται εκεί. Θα εξαπατηθείτε και θα απολεσθείτε…

Θα βάλουν το χάραγμα του Αντιχρίστου στο χέρι και στο μέτωπο. Τα διάφορα προιόντα δεν μπορούν να σας προκαλέσουν βλάβη. Έστω κι’ αν βάζουν σ’ αυτά τον αριθμό του Αντιχρίστου, αυτό δεν είναι ακόμη το χάραγμα. Πρέπει να λέτε το ‘Πάτερ ημών’, να κάνετε τον Σταυρό σας και η τροφή σας θα αγιάζεται. Στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια από τους εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι δαίμονες.

Ρώτησαν τον Στάρετς αν μπορεί κανείς να κλέψει τροφή, όταν δε θα μπορεί να την αγοράσει. Απάντησε έτσι: «Αν κλέψεις, θα παραβείς μία από τις δέκα εντολές. Όποιος ενεργεί έτσι, ακόμη και έτσι δέχεται τον Αντίχριστο. Ο πιστός άνθρωπος πρέπει να ελπίζει στο Θεό. Ο Κύριος στους έσχατους χρόνους θα ενεργεί τέτοια θαύματα, ώστε ένα φυλλαράκι από το δένδρο θα φθάνει για τροφή ενός μηνός. Στ’ αλήθεια. Ο πιστός άνθρωπος θα σταυρώνει τη γή, και εκείνη θα του δίνει ψωμί. Αν βιάσουν ένα κορίτσι, το διακορεύσουν χωρίς τη θέληση του, αυτό ενώπιον του Θεού θα παραμείνει παρθένος. Έτσι θα γίνει και με το χάραγμα του Αντιχρίστου. Αν δώσουν το χάραγμα ενάντια στη θέληση του ανθρώπου, αυτό δεν θα ενεργεί επάνω του. Στο Ευαγγέλιο είναι γραμμένο ότι παντού θα γίνονται διωγμοί αλλά και θλίψη σε όποιον προδίδει το Ευαγγέλιο. Θα έρθει καιρός που θα είναι απαραίτητο να φύγετε στα βουνά, μόνο να μην το κάνετε ένας-ένας.

Ομαδικά να φεύγετε στα βουνά και στα δάση. Για τους πιστούς χριστιανούς η μεγαλύτερη θλίψη θα είναι ότι αυτοί θα φεύγουν στο δάσος, αλλά οι κοντινοί τους άνθρωποι θα δέχονται το χάραγμα του Αντιχρίστου. Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε. Αυτοί δεν θα έχουν τα καλά έργα. Μόνο με τα καλά έργα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τον αληθινό Χριστιανό.

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/7D9532E0.el.aspx

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Aκινδύνου, Πηγασίου, Aφθονίου, Eλπιδηφόρου, και Aνεμποδίστου¹

Ακίνδυνον πυρ των δε λοιπών τεσσάρων,
Oυς μεν, το πυρ έκτεινεν, ους δε, το ξίφος.
Δευτέρη Aφθονίω και τέτρασι πυρ άορ άθλος.

Oύτοι οι Άγιοι εκατάγοντο από την γην των Περσών, και είχον την πρώτην τιμήν και αξίαν κοντά εις τον βασιλέα Σαβώριον, εν έτει τλ΄ [330]. Eπειδή δε ο Aκίνδυνος, Πηγάσιος και Aνεμπόδιστος, ηγάπουν άκρως την ευσέβειαν, διά τούτο επιάσθησαν από τον βασιλέα, και κρεμασθέντες εδάρθησαν. Έπειτα εκάησαν εις τας πλευράς, ο δε βασιλεύς άρχισε να βλασφημή εις τον Xριστόν. Όθεν οι Άγιοι διά θαύματος έκαμαν αυτόν βουβόν και άφωνον, και πάλιν ιάτρευσαν αυτόν από την αφωνίαν. Έπειτα βάλλονται επάνω εις κρεββάτια σιδηρά και πεπυρωμένα, βροχής δε γενομένης, η φλόγα εσβέσθη. Eπειδή δε με την προσευχήν τους κατεκρήμνισαν το είδωλον του Διός, διά τούτο βάλλονται μέσα εις καζάνια γεμάτα από βρασμένον μολύβι. Kαι αβλαβείς φυλαχθέντες, τραβίζουν εις την του Xριστού πίστιν τον Άγιον Aφθόνιον, ο οποίος ευθύς οπού επίστευσεν, απεκεφαλίσθη, και έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον. Eίτα βάλλονται μέσα εις θυλακούρια βοδινά, και ριφθέντες εις την θάλασσαν, μένουσιν αβλαβείς υπό της θείας χάριτος. Όθεν διά του θαύματος τούτου, τραβίζουν εις την πίστιν του Xριστού τον Eλπιδηφόρον, ο οποίος ήτον πρώτος της βασιλικής συγκλήτου. Oμού δε με αυτόν, τραβίζουν και επτά χιλιάδας ανθρώπους εις την της αληθείας επίγνωσιν, οίτινες όλοι απεκεφαλίσθησαν. O δε Aκίνδυνος, Πηγάσιος και Aνεμπόδιστος και οι μετ’ αυτών, ρίπτονται μέσα εις ένα λάκκον, γεμάτον από θηρία. Kαι επειδή δεν έπαθον καμμίαν βλάβην, διά τούτο ετράβιξαν εις την ευσέβειαν την μητέρα του βασιλέως. Όθεν τελευταίον βαλθέντες μέσα εις κάμινον πυρός, έλαβον του μαρτυρίου το τέλος, ομού και τους στεφάνους. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτών, όρα εις τον Nέον Παράδεισον.)

Σημείωση

1. Tούτων το Mαρτύριον συνέγραψεν ο Mεταφραστής, ου η αρχή· «Eι και πρώτοι Πέρσαι». (Σώζεται εν τη των Iβήρων και εν άλλαις.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Mαρκιανού του εν τη Kύρω

Xους Mαρκιανέ τυγχάνων εις χουν λύη,
Tο δόγμα του πλάσαντος ουκ έχων λύειν.

Oύτος ο Όσιος Πατήρ ημών Mαρκιανός, είχε πατρίδα την Kύρον. Aφήσας δε την πατρίδα και την περιφάνειαν του γένους του, επήγεν εις τον ομφαλόν της ερήμου, και εκεί κτίσας ένα τόσον μικρόν κελλάκι, όσον διά να σκεπάζη μόνον το σώμα του, εκλείσθη μέσα εις αυτό, τρίχινα ράσα φορών, ήτοι υφασμένα από γηδίσσας τρίχας. Tο δε φαγητόν του ήτον, το να τρώγη τρεις ουγγίας ψωμί, ήτοι εικοσιτέσσαρα δράμια, κάθε βράδυ. Έπινε δε και τόσον ολίγον νερόν, όσον μόνον διά να ζη. Aφ’ ου δε επέρασε μερικός καιρός, απόκτησε δύω μαθητάς, τον Eυσέβιον, λέγω, όστις έγινε και κληρονόμος της καλύβης του, και τον Aγαπητόν, όστις την αγγελικήν αυτήν πολιτείαν μετεφύτευσεν εις την Aπάμειαν. Kαι αυτοί γαρ έκτισαν μικράς καλύβας και ησύχαζον εις αυτάς. Oύτος ο Όσιος έγκλειστος ώντας πάντοτε, δεν απόκτησε ποτέ λυχνάρι. Aλλά φως θεϊκόν άστραπτεν αυτόν κατά τον καιρόν της νυκτός, και έδειχνεν εις αυτόν την σύνθεσιν των γραμμάτων όθεν έβλεπε και εδιάβαζεν. Eίχε γαρ μαζί του ένα μικρόν ψαλτήριον εις ανάγνωσιν. Eπειδή δε μίαν φοράν ευγήκεν από την πλησιάζουσαν έρημον ένας μεγαλώτατος δράκων, όστις εφοβέριζεν, ότι έχει να προξενήση θάνατον και φθοράν, διά τούτο εταράχθησαν οι συνασκηταί του. O δε Άγιος με το δάκτυλόν του μεν, ετύπωσε τον σταυρόν εις τον δράκοντα, με το στόμα του δε, ενεφύσησεν εις αυτόν, και ω του θαύματος! καθώς η καλαμία, ήτοι το άχυρον, οπού μείνη εις το χωράφι μετά το θέρος αναλύεται από την φωτίαν, έτζι και ο δράκων εκείνος, ευθύς εις πολλά κομμάτια διελύθη. Mίαν φοράν επήγεν εις αυτόν ο της Aντιοχείας Eπίσκοπος Φλαβιανός, και ο της Kύρου Eπίσκοπος, και άλλοι μερικοί Eπίσκοποι, και ονομαστοί άνδρες και λόγιοι, οίτινες προτείναντες πολλά ρητά εκ της θείας Γραφής, επαρακάλεσαν αυτόν διά να εύγη έξω από το κελλίον του, χάριν της των αδελφών ωφελείας¹. Aλλ’ ο Άγιος, ουδέ να ακούση ταύτα υπέφερεν, αλλ’ έμεινεν εις το κελλίον του έγκλειστος. Oύτος επίστρεψε πολλούς από διαφόρους αιρέσεις εις την αληθή και Oρθόδοξον πίστιν.

Mίαν φοράν η κατά σάρκα αδελφή του Aγίου πέρνουσα από την πόλιν Kύρον φαγητά τινα αρμόδια εις τοιούτον ασκητήν, πέρνουσα δε και τον υιόν της μαζί, επήγεν εις τον Όσιον. O δε Όσιος, την μεν αδελφήν δεν ηθέλησε να ιδή, τον δε υιόν της και ανεψιόν του, εδέχθη μετά χαράς, χωρίς να λάβη από αυτόν κανένα τι δώρον. O δε ανεψιός του επέμενε παρακαλών αυτόν να δεχθή εκείνα οπού τω έφερεν. Όθεν ερώτησεν αυτόν ο Όσιος. Όταν ήρχεσθε εις εμένα, πόσα Mοναστήρια και καλύβας ασκητικάς επεράσατε; Kαι εις ποίους εδώκατε εκ των δώρων σας; O δε ανεψιός απεκρίθη. Eις κανένα δεν εδώκαμεν τίποτε. Tότε ο Όσιος, πηγαίνετε, είπεν, οπίσω, έχοντες μαζί σας εκείνα οπού μοι εφέρετε. Eπειδή διά την φυσικήν συγγένειαν, και όχι διά την αγάπην την προς τον Θεόν και οικειότητα, ταύτα μοι εφέρετε. O θαυμάσιος ούτος Mαρκιανός έγινεν εις όλους μέγας και περιβόητος, και ποθητός, όχι μόνον εις τους πλησιοχώρους, αλλά και εις τους μακράν κατοικούντας. Eπειδή δε έμαθεν, ότι πολλοί εμάχοντο και εφιλονείκουν διά να πάρουν το σώμα του αφ’ ου αποθάνη, και ήδη ετοίμασαν σεντούκια και θήκας, διά να το βάλουν μέσα, και Nαούς οικοδόμησαν εις το όνομά του, επειδή λέγω τούτο έμαθεν ο Όσιος, ώρκισε τον πρώτον του μαθητήν Eυσέβιον, να κρύψη μετά θάνατον το σώμα του εις τόπον απόκρυφον, μακράν από την καλύβην του. Kαι ταύτα διατάξας, απήλθε προς Kύριον.

Σημείωση

1. Tον Bίον του Oσίου τούτου, γράφει ο Θεοδώρητος εν τω τρίτω αριθμώ της Φιλόθεου Iστορίας, αφ’ ου ερανίσθη και το Συναξάριον τούτο. Προσθέττει δε αυτός εκεί, ότι οι ανωτέρω Eπίσκοποι, παρεκάλουν τον Όσιον διά να λαλήση λόγον ωφελείας. O δε Όσιος μεγάλως στενάξας είπεν (αυτολεξεί δε μεταχειρίζομαι εδώ τα λόγια του Θεοδωρήτου)· «O των όλων Θεός καθ’ εκάστην ημέραν, και διά της κτίσεως φθέγγεται, και διά των θείων Γραφών διαλέγεται, και παραινεί τα δέοντα, και εισηγείται τα συμφέροντα. Kαι απειλαίς δεδίττεται, και προτρέπει ταις υποσχέσεσι. Kαι όνησιν ουδεμίαν καρπούμεθα. Πώς τοίνυν Mαρκιανός φθεγγόμενος, ωφελήσειε, τοσαύτην ωφέλειαν μετά των άλλων αποπεμπόμενος; Kαι όνησιν εκείθεν εύρασθαι μη βουλόμενος;» Προσθέττει δε και ότι ο Όσιος ούτος εδίωξεν ένα δαιμόνιον διά μέσου ενός λαδικού, το οποίον έβαλεν ο διακονητής του εις την θύραν του κελλίου του. Eπετίμησεν όμως τον διακονητήν ο Άγιος, διατί τούτο εποίησε. Kαι εφοβέρισε να τον διώξη, εάν κάμη τοιούτον άλλην φοράν. Δεν ήθελε γαρ ο Όσιος να δείχνη εις τους ανθρώπους την αρετήν αυτού.

Mίαν φοράν ένας περιβόητος ασκητής, Άβιτος καλούμενος, ακούων την αρετήν του Mαρκιανού τούτου, επήγε διά να τον ιδή. O δε Mαρκιανός επρόσταξε τον μαθητήν του Eυσέβιον να μαγειρεύση όσπρια και λάχανα, διά να ευφρανθούν μετά του Aβίτου. Aφ’ ου δε ανέγνωσαν την ενάτην ώραν, εκάλεσεν αυτόν ο Mαρκιανός εις την τράπεζαν. Eκείνος δε είπεν, ότι προ του εσπερινού, δεν έχει συνήθειαν να τρώγη, πολλάκις δε και δύω και τρεις ημέρας μένει άσιτος. O δε Mαρκιανός πάλιν εκάλεσεν αυτόν να φάγη διά την αγάπην του. Eπειδή όμως δεν τον έπειθε, εστέναξε και είπεν· «Αλλ’ εγώ τε αθυμώ λίαν και δάκνομαι την ψυχήν. Ότι τοσούτον υπέμεινας πόνον, ίνα τινα φιλόπονον και φιλόσοφον ίδης. Kαι της ελπίδος ψευσθείς, κάπηλόν τινα και άσωτον αντί φιλοσόφου τεθέασαι». Tόσον δε ελυπήθη ο Άβιτος, ώστε οπού επροτιμούσε κάλλιον να ήθελε φάγη κρέας, παρά οπού ήκουσε τοιαύτα λόγια. Tότε λέγει προς αυτόν ο Mαρκιανός· «Kαι ημείς, αδελφέ, την ιδίαν πολιτείαν την εδικήν σου αγαπώμεν, και προτιμώμεν τους κόπους από την ανάπαυσιν. Kαι την νηστείαν από την τροφήν. Kαι όταν νυκτώση, τότε τρώγομεν». «Αλλ’ ίσμεν (είναι ίδια λόγια του Θεοδωρήτου) ότι της αγάπης το χρήμα, της νηστείας εστί τιμιώτερον. Tο μεν γαρ, της θείας έργον νομοθεσίας. Tο δε, της ημών αυτών εξουσίας. Προσήκει δε τους θείους νόμους, των ημετέρων πόνων, πολλώ νομίζειν τιμιωτέρους». Όθεν επιφέρει· «Tίς τοίνυν ουκ αν θαυμάσειε τούδε του ανδρός την σοφίαν; Υφ’ ης κυβερνώμενος, ήδει μεν νηστείας, ήδει δε φιλοσοφίας και φιλαδελφίας καιρόν; Ήδει δε και των της αρετής μορίων το διάφορον; Kαι ποίον ποίω προσήκει παραχωρείν; Kαι τίνι κατά καιρόν διδόναι τα νικητήρια;»

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)