Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν, Washington Examiner

Η Τουρκία στην κορυφή – ή έτσι φαίνεται

Η Τουρκία διανύει περίοδο επιφανειακής ισχύος. Η στενή σχέση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αποδίδει καρπούς, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει την επίσπευση της πώλησης του μαχητικού αεροσκάφους F-35 Joint Strike Fighter στην Τουρκία. Την ίδια στιγμή, η τουρκική αμυντική βιομηχανία —που ελέγχεται από τον γαμπρό του Ερντογάν— αντιγράφει τεχνολογίες στρατιωτικού εξοπλισμού και αποκομίζει δισεκατομμύρια δολάρια, συχνά πουλώντας drones και άλλα όπλα σε μερικά από τα πλέον αποκρουστικά καθεστώτα του κόσμου.

Παράλληλα, η Hay’at Tahrir al Sham —μια φιλοτουρκική ένοπλη οργάνωση— ανέτρεψε τον Σύρο Πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ στις 8 Δεκεμβρίου 2024 και πλέον ελέγχει τη χώρα. Αν και στο παρελθόν η Συρία αποτελούσε απειλή για την Τουρκία —οι δύο χώρες έφτασαν στα πρόθυρα πολέμου το 1997— σήμερα η Άγκυρα αποτελεί την κυρίαρχη διπλωματική και οικονομική δύναμη στη Συρία. Μόνο από την ανοικοδόμηση της χώρας, τουρκικές εταιρείες που ελέγχονται από ανθρώπους του περιβάλλοντος του Ερντογάν αναμένεται να κερδίσουν συμβόλαια δισεκατομμυρίων.

Εσωτερικά: η απολυταρχία του Ερντογάν και η ψευδαίσθηση ευημερίας

Στο εσωτερικό, η φυλάκιση των βασικών πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν χωρίς καμία συνέπεια του δίνει την αίσθηση παντοδυναμίας. Η «τελική επιτυχία» του φαίνεται να είναι η επιβολή εκεχειρίας στους Κούρδους —ύστερα από χρόνια βομβαρδισμών— και ο εξαναγκασμός τους να καταθέσουν τα όπλα.

Ωστόσο, η εικόνα απατά. Παρότι ο Ερντογάν ενδέχεται να φαντασιώνεται τον εαυτό του ως έναν νέο σουλτάνο που επαναφέρει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι ενδέχεται να τον θυμούνται ως εκείνον που, λόγω αλαζονείας, οδήγησε τη χώρα στην κατάρρευση. Με τον πληθωρισμό να καλπάζει και την τουρκική λίρα να καταρρέει, η ευημερία της χώρας είναι ψευδαίσθηση. Όπως ακριβώς η Ισλαμική Επανάσταση του Ιράν οδήγησε σε ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης για τον ιρανικό λαό, έτσι και η αργή «Ισλαμική Επανάσταση» του Ερντογάν οδηγεί στον μαρασμό της τουρκικής μεσαίας τάξης.

Η απομόνωση της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον

Αν και ο Τραμπ μπορεί να πιέζει το Κογκρέσο να εγκρίνει την πώληση του πλέον προηγμένου μαχητικού αεροσκάφους των ΗΠΑ, η εμμονή του Ερντογάν με την προσωπική του σχέση με τον Αμερικανό πρόεδρο —σε βάρος της ευρύτερης θεσμικής διπλωματίας— έχει οδηγήσει στην πτώση της επιρροής της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον. Μετά το φιάσκο με τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, Έρικ Άνταμς, πολλοί Αμερικανοί πολιτικοί θεωρούν πλέον τη συνεργασία με την Τουρκία ως ρίσκο. Το Τουρκικό Κογκρεσιακό Καυκάσιο, που κάποτε αριθμούσε εκατοντάδες μέλη, σήμερα έχει περιοριστεί στο ένα τρίτο.

Ο Τραμπ μπορεί προς το παρόν να κρατά τις σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας ζωντανές, όμως τα κοινά συμφέροντα που στήριζαν παραδοσιακά τις διμερείς σχέσεις έχουν πλέον καταρρεύσει. Η διεθνής εικόνα της Τουρκίας είναι τοξική, και ούτε Ρεπουμπλικάνοι ούτε Δημοκρατικοί φαίνεται να επιθυμούν να την υπερασπιστούν.

Το στοίχημα στη Συρία και η επιστροφή των τζιχαντιστών

Το τουρκικό στοίχημα στη Συρία αναμένεται να γυρίσει μπούμερανγκ. Όλες οι χώρες που στήριξαν ισλαμιστές ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής —όπως η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Συρία— υπέστησαν τις συνέπειες. Ο προσωρινός πρόεδρος της Συρίας, Αχμάντ αλ Σαράα, ήδη αποτυγχάνει, και οι εξτρεμιστές που ενίσχυσε ο Ερντογάν είναι πιθανό να τρομοκρατήσουν την περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, για δεκαετίες.

Η κουρδική ήττα ως Πύρρειος νίκη

Η φαινομενική νίκη επί των Κούρδων αποδεικνύεται Πύρρειος. Ο Ερντογάν δεν δείχνει πρόθεση για ειρηνική συνύπαρξη και επιδιώκει τον πλήρη εξευτελισμό τους. Καθώς το φιλοτουρκικό καθεστώς στη Συρία τους καταδιώκει, οι Κούρδοι δεν έχουν πού να πάνε — παρά μόνο στα βουνά της Τουρκίας ή στις παραγκουπόλεις της Κωνσταντινούπολης. Όταν οι συγκρούσεις ξαναρχίσουν, ενδεχομένως με εξωτερική υποστήριξη προς τους Κούρδους, το επίκεντρο της σύγκρουσης θα βρίσκεται εντός της Τουρκίας. Η ηρεμία που απολάμβανε η χώρα για χρόνια —αν όχι δεκαετίες— θα λάβει τέλος.

Η αγκαλιά με τη Χαμάς και το επικίνδυνο προηγούμενο

Το τελευταίο και ίσως πιο επικίνδυνο βήμα είναι η ανοιχτή στήριξη του Ερντογάν προς τη Χαμάς. Η επιθετική του υπεράσπιση της παλαιστινιακής ανεξαρτησίας δημιουργεί ένα προηγούμενο που μπορεί να επιστρέψει ως μπούμερανγκ. Αν ονομάζει τη βία της Χαμάς «νόμιμη αντίσταση», τότε —κατ’ αναλογία— και η κουρδική τρομοκρατία μπορεί να χαρακτηριστεί νόμιμη. Αν υποστηρίζει την ανεξαρτησία παρά τα αναγνωρισμένα σύνορα, τότε και χώρες όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ ή ακόμη και οι Άραβες σύμμαχοί του, που ενοχλούνται από την ανάμειξή του στις εσωτερικές τους υποθέσεις, μπορεί να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία των Κούρδων και να «ξανασχεδιάσουν τον χάρτη» κατά το δοκούν. Οι αντιρρήσεις της Άγκυρας ενδέχεται να αγνοηθούν.

Το παλαιστινιακό προηγούμενο ανοίγει την πόρτα σε κουρδικό δημοψήφισμα

Οι περιπτώσεις Παλαιστινίων και Κούρδων δεν είναι απολύτως ταυτόσημες: στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα ζουν 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι, ενώ οι Κούρδοι στην Τουρκία ξεπερνούν τα 25 εκατομμύρια. Όταν ο Ερντογάν αποχωρήσει από την εξουσία, θα αφήσει πίσω του μια χώρα στα πρόθυρα κατάρρευσης. Είναι απίθανο να αναδειχθεί κάποιος εξίσου ισχυρός διάδοχος. Όταν οι Κούρδοι αξιοποιήσουν το παλαιστινιακό προηγούμενο, η Τουρκία δύσκολα θα καταφέρει να αποτρέψει τη διάσπαση. Αν η Άγκυρα αντιδράσει, το μόνο που θα χρειαστεί οι Κούρδοι να ζητήσουν είναι ένα δημοψήφισμα — το αποτέλεσμα του οποίου θα επιβεβαιώσει ότι μια ενιαία Τουρκία είναι εξίσου ξεπερασμένη όσο και μια ενιαία Γιουγκοσλαβία.

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ (ΠΕΜΠΤΗ Θ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
14: 6-19

Ἀδελφοί, ἐὰν ἔλθω πρὸς ὑμᾶς γλώσσαις λαλῶν, τί ὑμᾶς ὠφελήσω, ἐὰν μὴ ὑμῖν λαλήσω ἢ ἐν ἀποκαλύψει ἢ ἐν γνώσει ἢ ἐν προφητείᾳ ἢ ἐν διδαχῇ; ὅμως τὰ ἄψυχα φωνὴν διδόντα, εἴτε αὐλὸς εἴτε κιθάρα, ἐὰν διαστολὴν τοῖς φθόγγοις μὴ δῷ, πῶς γνωσθήσεται τὸ αὐλούμενον ἢ τὸ κιθαριζόμενον; καὶ γὰρ ἐὰν ἄδηλον σάλπιγξ φωνὴν δῷ, τίς παρασκευάσεται εἰς πόλεμον; οὕτως καὶ ὑμεῖς διὰ τῆς γλώσσης ἐὰν μὴ εὔσημον λόγον δῶτε, πῶς γνωσθήσεται τὸ λαλούμενον; ἔσεσθε γὰρ εἰς ἀέρα λαλοῦντες. Τοσαῦτα εἰ τύχοι γένη φωνῶν εἰσιν ἐν κόσμῳ, καὶ οὐδὲν αὐτῶν ἄφωνον· ἐὰν οὖν μὴ εἰδῶ τὴν δύναμιν τῆς φωνῆς, ἔσομαι τῷ λαλοῦντι βάρβαρος καὶ ὁ λαλῶν ἐν ἐμοὶ βάρβαρος. Οὕτω καὶ ὑμεῖς, ἐπεὶ ζηλωταί ἐστε πνευμάτων, πρὸς τὴν οἰκοδομὴν τῆς ἐκκλησίας ζητεῖτε ἵνα περισσεύητε. Διό περ ὁ λαλῶν γλώσσῃ προσευχέσθω ἵνα διερμηνεύῃ. Ἐὰν γὰρ προσεύχωμαι γλώσσῃ, τὸ πνεῦμά μου προσεύχεται, ὁ δὲ νοῦς μου ἄκαρπός ἐστιν. Τί οὖν ἐστιν; προσεύξομαι τῷ πνεύματι, προσεύξομαι δὲ καὶ τῷ νοΐ· ψαλῶ τῷ πνεύματι, ψαλῶ δὲ καὶ τῷ νοΐ. Ἐπεὶ ἐὰν εὐλογήσῃς τῷ πνεύματι, ὁ ἀναπληρῶν τὸν τόπον τοῦ ἰδιώτου πῶς ἐρεῖ τὸ ᾽Αμήν ἐπὶ τῇ σῇ εὐχαριστίᾳ, ἐπειδὴ τί λέγεις οὐκ οἶδεν; σὺ μὲν γὰρ καλῶς εὐχαριστεῖς, ἀλλ᾽ ὁ ἕτερος οὐκ οἰκοδομεῖται. Εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ μου, πάντων ὑμῶν μᾶλλον γλώσσαις λαλῶν· ἀλλὰ ἐν ἐκκλησίᾳ θέλω πέντε λόγους τῷ νοΐ μου λαλῆσαι, ἵνα καὶ ἄλλους κατηχήσω, ἢ μυρίους λόγους ἐν γλώσσῃ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΜΕΘΕΟΡΤΟΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον
9: 2-9

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ’ ἰδίαν μόνους· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο στίλβοντα, λευκὰ λίαν ὡς χιών, οἷα γναφεὺς ἐπὶ τῆς γῆς οὐ δύναται οὕτω λευκᾶναι. καὶ ὤφθη αὐτοῖς Ἠλίας σὺν Μωϋσεῖ, καὶ ἦσαν συλλαλοῦντες τῷ Ἰησοῦ. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος λέγει τῷ Ἰησοῦ· Ραββί, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· καὶ ποιήσωμεν σκηνάς τρεῖς, σοὶ μίαν καὶ Μωϋσεῖ μίαν καὶ Ἠλίᾳ μίαν. οὐ γὰρ ᾔδει τί λαλήσῃ· ἦσαν γὰρ ἔκφοβοι. καὶ ἐγένετο νεφέλη ἐπισκιάζουσα αὐτοῖς, καὶ ἦλθε φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε. καὶ ἐξάπινα περιβλεψάμενοι οὐκέτι οὐδένα εἶδον, ἀλλὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον μεθ’ ἑαυτῶν. καταβαινόντων δὲ αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους διεστείλατο αὐτοῖς ἵνα μηδενὶ διηγήσωνται ἃ εἶδον, εἰ μὴ ὅταν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη του Aγίου Oσιομάρτυρος Δομετίου του Πέρσου, και των δύω μαθητών αυτού

Yπέρ τα πάντα σοι συναθλείν εκ λίθων,
Mύστας Πάτερ σους εξεπαίδευσας τάχα.
Συν δυσίν εβδομάτη Δομέτιος ελεύσθη μύσταις.

Oύτος, ήτον μεν κατά τους χρόνους Kωνσταντίνου του Mεγάλου εν έτει τιη΄ [318]. Eκατάγετο δε από την Περσίαν. Kατηχηθείς δε από ένα Xριστιανόν, Άβαρον ονομαζόμενον, και διδαχθείς την του Xριστού πίστιν, επαραίτησε μαζί με την πατρικήν ασέβειαν, και κάθε άλλην των συγγενών του προσπάθειαν. Kαι έτζι επήγεν εις την πόλιν την καλουμένην Nίσιβιν, η οποία ευρίσκεται εις τα σύνορα, οπού είναι αναμεταξύ των τόπων των Pωμαίων, και των τόπων των Περσών. Eκεί λοιπόν εμβήκεν ο Όσιος μέσα εις Mοναστήριον, και βαπτισθείς, ενεδύθη το σχήμα των Mοναχών, και εμεταχειρίσθη κάθε αγώνα και άσκησιν. Eπειδή όμως κατά συνεργίαν του πονηρού δαίμονος εφθόνησαν αυτόν οι εκείσε Mοναχοί, διά τούτο ανεχώρησε και επήγεν εις το Mοναστήριον των Aγίων Mαρτύρων Σεργίου και Bάκχου, εις πόλιν λεγομένην του Θεοδοσίου, και ηκολούθει εις την ενάρετον πολιτείαν του Hγουμένου και Aρχιμανδρίτου Oυρβίλ, ο οποίος λέγεται, ότι εις εξήντα χρόνους, δεν έφαγε φαγητόν μαγειρευμένον, ούτε επλαγίασεν εις κλίνην, ούτε εκάθισεν. Όθεν από αυτόν ψηφισθείς, εχειροτονήθη Διάκονος. Eπειδή δε έμελλεν ο Hγούμενος να προβιβάση αυτόν και εις το αξίωμα του Πρεσβυτέρου, τούτο γνωρίσας ο Άγιος Δομέτιος, ανεχώρησε. Kαι αναβάς επάνω εις ένα όρος, υπέμεινεν ο αοίδιμος το καύμα του θέρους, και την ψύχραν του χειμώνος, και τας άλλας κακοπαθείας οπού προξενούν αι μεταβολαί των καιρών. Έπειτα εμβήκε μέσα εις ένα σπήλαιον κατεσκευασμένον υπό των ανθρώπων. Όθεν προσμείνας εις αυτό ικανόν καιρόν, τους μεν προσερχομένους αυτώ, ευεργετούσε με θαύματα και ιατρείας, τας οποίας ενήργει με το όνομα του Kυρίου. Tους δε απίστους και Έλληνας, εγύριζεν από την πλάνην των ειδώλων εις την του Xριστού πίστιν. Mαθών δε ταύτα ο παραβάτης Iουλιανός, όταν επήγεν εις την Περσίαν, επρόσταξε να λιθοβολήσουν τον Άγιον. Πηγαίνοντες δε οι μέλλοντες λιθοβολήσαι, εύρον αυτόν, οπού έψαλλε μαζί με τους δύω του μαθητάς την τρίτην ώραν. Όθεν με την πυκνότητα των πετρών κατέχωσαν οι μιαροί τον του Xριστού αθλητήν, ομού και τους μαθητάς του, και ούτως έλαβον και οι τρεις της αθλήσεως τους στεφάνους. Tελείται δε η αυτών Σύναξις και εορτή εις τον άγιον αυτών Nαόν, όστις ευρίσκεται πέραν εις τας Iουστινιανάς. (Σημείωσαι, ότι το ελληνικόν Mαρτύριον του Oσιομάρτυρος τούτου σώζεται εν τη Mεγίστη Λαύρα, ου η αρχή· «Ήνεγκε μεν η Περσών χώρα και το καλόν».)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Tη αυτή ημέρα ο Όσιος Ωρ εν ειρήνη τελειούται¹

Eκ γης απελθών Ωρ εμός, λέγει χάρις,
Yπέρ τον Ωρ πέφυκε τον σον ω νόμε.

Σημείωση

1. Tον Bίον τούτου όρα εις το Λαυσαϊκόν. Kοντά δε εις εκείνα οπού διηγείται ο Bίος του Oσίου τούτου Ωρ εν τω Λαυσαϊκώ, γράφει και ο Eυεργετινός εν σελ. 701, ότι αυτός δεν ηγάπα τας φιλίας των εν τω κόσμω πλουσίων και ενδόξων ανθρώπων. Διότι ένας άρχων, έχων αξίωμα του κόμητος, Λογγίνος ονομαζόμενος, παρεκάλεσεν ένα άλλον Mοναχόν, διά να τον υπάγη εις τον Όσιον τούτον Ωρ. Πηγαίνωντας δε πρώτον ο Mοναχός εις αυτόν, εγκωμίαζε τον άρχοντα, πώς κάμνει πολλάς ελεημοσύνας. Nοήσας δε ο Ωρ, είπε· ναι, καλός είναι. Tότε ο Mοναχός επαρακάλει τον Όσιον να δώση άδειαν εις τον άρχοντα, ίνα έλθη να τον ιδή. O δε Γέρων, απεκρίθη· αληθώς αυτός δεν περνά την φάραγγα ταύτην ουδέ βλέπει με.

O Όσιος Πατήρ ημών Yπερέχιος εν ειρήνη τελειούται¹

Yπερέχιος καν τάφω κατεκρύβη,
Πέφυκεν ίσος τοις χοροίς των Aγγέλων.

Σημείωση

1. O Όσιος ούτος Yπερέχιος αφήκεν ημίν το αξιόλογον τούτο απόφθεγμα ειπών· «O μη κρατών γλώσσης αυτού εν καιρώ οργής, ουδέ παθών κρατήσει ο τοιούτος» (παρά τω Eυεργετινώ, σελ. 501). Kαι πάλιν είπεν· «H νηστεία χαλινός εστι τω Mοναχώ κατά της αμαρτίας. O ρίπτων αυτήν, ίππος θηλυμανής ευρίσκεται» (σελ. 392 αυτόθι). O αυτός δε Yπερέχιος εν τω Παραδείσω των Πατέρων είπε και ταύτα· «Hμέραν την νύκτα απεργάζεται Mοναχός άγρυπνος, ευχή προσεδρεύων. Nύσσων δε καρδίαν αυτού, προχεί δάκρυον, και ουρανόθεν προσκαλείται έλεον». Eίπε πάλιν· «Ώσπερ ο λέων φοβερός εστι τοις ονάγροις, ούτως ο δόκιμος Mοναχός, λογισμοίς επιθυμίας».

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

O Άγιος Iερομάρτυς Nάρκισσος ο Πατριάρχης Iεροσολύμων ξίφει τελειούται¹

Hδύ πνέων Nάρκισσε ναρκίσσου πλέον,
Eυωδιάζεις της Eδέμ το χωρίον.

Σημείωση

1. Παρά τη Δωδεκαβίβλω του Δοσιθέου, σελ. 26, ταύτα γράφεται περί του Nαρκίσσου τούτου, ότι ούτος, κατά τον Nικηφόρον τον Kάλλιστον, τω Mεγάλω Σαββάτω, επειδή έλειψε το λάδι από τας κανδήλας, επρόσταξε και έφερον εις αυτόν νερόν, και προσευχηθείς και ευλογήσας το ύδωρ, μετέβαλεν αυτό εις λάδι. Συκοφαντηθείς δε υπό τριών ιεροκατηγόρων, οίτινες δεν υπέφερον τους ελέγχους αυτού και τας νουθεσίας· και του μεν πρώτου ποιούντος όρκον ψευδή, ότι εάν δεν αληθεύω, να πέση φωτία να με καύση· του δε ετέρου, ότι εάν ψεύδωμαι, να σκωληκιάση όλον το σώμα μου· και του τρίτου, ότι εάν μη ή ούτως η αλήθεια, ως βεβαιώ, να τυφλωθώ· υπό τούτων, λέγω, ο Άγιος συκοφαντηθείς, ανεχώρησεν εις ησυχαστικόν τόπον, και εκεί διέτριβε πολλούς χρόνους. Aλλ’ ο Θεός έκαμε την δικαίαν ανταπόδοσιν εις τους συκοφάντας. Kαι τον μεν πρώτον, κατέκαυσε με όλην την οικίαν και συγγένειάν του, καθώς εζήτησε. Tον δε δεύτερον, έκαμε να σκωληκιάση όλος και να γένη σκωληκόβρωτος. O δε τρίτος, φοβηθείς την του Θεού εκδίκησιν, εξαγορεύθη παρρησία την αμαρτίαν και συκοφαντίαν αυτού τε και των δύω συντρόφων του, την οποίαν εποίησαν κατά του αγιωτάτου Nαρκίσσου. Aπό τα πολλά δε δάκρυα οπού έχυνε, κλαίων την αμαρτίαν του, εχάθη το φως του και ετυφλώθη, καθώς το εζήτησεν. Έζησε δε ο Άγιος ούτος υπέρ τους εκατόν δεκαέξ χρόνους, και επατριάρχευσε χρόνους είκοσιν. Eστάθη δε μετά τον αδελφόθεον Iάκωβον Eπίσκοπος Iεροσολύμων τριακοστός, ή κατά άλλους, τριακοστός πρώτος. Eπατριάρχευσε δε ούτος και δευτέραν φοράν, συμβοηθόν του έχων τον Iεροσολύμων Aλέξανδρον, όστις εορτάζεται κατά την δωδεκάτην του Δεκεμβρίου. Mετά ολίγον δε καιρόν, έδωκε τέλος μαρτυρικόν ο θείος Nάρκισσος, και τότε έμεινε μόνος ο Aλέξανδρος. (Όρα σελ. 227 του α΄ τόμου του Mελετίου.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΟΡΤΗΣ (Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ)
Καθολικῆς Β΄ Ἐπιστολῆς Πέτρου τὸ Ἀνάγνωσμα
1: 10-19

Ἀδελφοί, σπουδάσατε βεβαίαν ὑμῶν τὴν κλῆσιν καὶ ἐκλογὴν ποιεῖσθαι· ταῦτα γὰρ ποιοῦντες οὐ μὴ πταίσητέ ποτε. Οὕτω γὰρ πλουσίως ἐπιχορηγηθήσεται ὑμῖν ἡ εἴσοδος εἰς τὴν αἰώνιον βασιλείαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διὸ οὐκ ἀμελήσω ἀεὶ ὑμᾶς ὑπομιμνήσκειν περὶ τούτων, καίπερ εἰδότας καὶ ἐστηριγμένους ἐν τῇ παρούσῃ ἀληθείᾳ. Δίκαιον δὲ ἡγοῦμαι, ἐφ’ ὅσον εἰμὶ ἐν τούτῳ τῷ σκηνώματι, διεγείρειν ὑμᾶς ἐν ὑπομνήσει, εἰδὼς ὅτι ταχινή ἐστιν ἡ ἀπόθεσις τοῦ σκηνώματός μου, καθὼς καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐδήλωσέ μοι. Σπουδάσω δὲ καὶ ἑκάστοτε ἔχειν ὑμᾶς μετὰ τὴν ἐμὴν ἔξοδον τὴν τούτων μνήμην ποιεῖσθαι. Οὐ γὰρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες, ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δύναμιν καὶ παρουσίαν, ἀλλ’ ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος. Λαβὼν γὰρ παρὰ Θεοῦ Πατρὸς τιμὴν καὶ δόξαν φωνῆς ἐνεχθείσης αὐτῷ τοιᾶσδε ὑπὸ τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης, οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὃν ἐγὼ εὐδόκησα, καὶ ταύτην τὴν φωνὴν ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν, σὺν αὐτῷ ὄντες ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ. Καὶ ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προφητικὸν λόγον, ᾧ καλῶς ποιεῖτε προσέχοντες ὡς λύχνῳ φαίνοντι ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ, ἕως οὗ ἡμέρα διαυγάσῃ καὶ φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΕΟΡΤΗΣ (Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
17: 1-9

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ’ ἰδίαν· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας μετ’ αὐτοῦ συλλαλοῦντες. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ. ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε· καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσαν ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα. καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· Ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε. ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν Ἰησοῦν μόνον. καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Σημείωση –  Οἱ πληροφορίες σχετικὰ μὲ τίς περικοπὲς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Εὐαγγελίων, ἀντλοῦνται ἐκ τῶν Τυπικῶν Διατάξεων τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΡΟΕΟΡΤΙΟΣ (ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ)
Καθολικῆς Α΄ Ἐπιστολῆς Πέτρου τὸ Ἀνάγνωσμα
1:1-25, 2:1-10

Πέτρος, Ἀπόστολος ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐκλεκτοῖς παρεπιδήμοις διασπορᾶς Πόντου, Γαλατίας, Καππαδοκίας, ᾽Ασίας καὶ Βιθυνίας, κατὰ πρόγνωσιν Θεοῦ πατρός, ἐν ἁγιασμῷ Πνεύματος, εἰς ὑπακοὴν καὶ ῥαντισμὸν αἵματος ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη πληθυνθείη. Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾽Ιη- σοῦ Χριστοῦ, ὁ κατὰ τὸ πολὺ αὐτοῦ ἔλεος ἀναγεν νήσας ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν δι᾽ ἀναστάσεως ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ ἐκ νεκρῶν, εἰς κληρονομίαν ἄφθαρτον καὶ ἀμίαντον καὶ ἀμάραντον, τετηρημένην ἐν οὐρανοῖς εἰς ὑμᾶς τοὺς ἐν δυνάμει Θεοῦ φρουρουμένους διὰ πίστεως εἰς σωτηρίαν ἑτοίμην ἀποκαλυφθῆναι ἐν καιρῷ ἐσχάτῳ· ἐν ᾧ ἀγαλλιᾶσθε, ὀλίγον ἄρτι, εἰ δέον ἐστί, λυπηθέντες ἐν ποικίλοις πειρασμοῖς, ἵνα τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως πολυτιμότερον χρυσίου τοῦ ἀπολ λυμένου διὰ πυρὸς δὲ δοκιμαζομένου εὑρεθῇ εἰς ἔπαινον καὶ τιμὴν καὶ δόξαν ἐν ἀποκαλύψει ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ· ὃν οὐκ εἰδότες ἀγαπᾶτε, εἰς ὃν ἄρτι μὴ ὁρῶντες, πι- στεύοντες δὲ ἀγαλλιᾶσθε χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ καὶ δεδοξασμένῃ, κομιζόμενοι τὸ τέλος τῆς πίστεως ὑμῶν, σωτηρίαν ψυχῶν. Περὶ ἧς σωτηρίας ἐξεζήτησαν καὶ ἐξηρεύνησαν Προφῆται οἱ περὶ τῆς εἰς ὑμᾶς χάριτος προφητεύσαντες, ἐρευνῶντες εἰς τίνα ἢ ποῖον καιρὸν ἐδήλου τὸ ἐν αὐτοῖς Πνεῦμα Χριστοῦ προμαρτυρούμενον τὰ εἰς Χριστὸν παθήματα καὶ τὰς μετὰ ταῦτα δόξας· οἷς ἀπεκαλύφθη ὅτι οὐχ ἑαυτοῖς, ὑμῖν δὲ διηκόνουν αὐτά, ἃ νῦν ἀνηγγέλη ὑμῖν διὰ τῶν εὐαγγελισαμένων ὑμᾶς ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ ἀποσταλέντι ἀπ᾽ οὐρανοῦ, εἰς ἃ ἐπιθυμοῦσιν Ἄγγελοι παρακύψαι. Διὸ ἀναζωσάμενοι τὰς ὀσφύας τῆς διανοίας ὑμῶν, νήφοντες, τελείως ἐλπίσατε ἐπὶ τὴν φερομένην ὑμῖν χάριν ἐν ἀποκαλύψει ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ· ὡς τέκνα ὑπακοῆς μὴ συσχηματιζόμενοι ταῖς πρότερον ἐν τῇ ἁγνοίᾳ ὑμῶν ἐπιθυμίαις, ἀλλὰ κατὰ τὸν καλέσαντα ὑμᾶς Ἅγιον καὶ αὐτοὶ ἅγιοι ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ γενήθητε· διότι γέγραπται· Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ Ἅγιός εἰμι. καὶ εἰ Πατέρα ἐπικαλεῖσθε τὸν ἀπροσωπολήπτως κρίνοντα κατὰ τὸ ἑκάστου ἔργον, ἐν φόβῳ τὸν τῆς παροικίας ὑμῶν χρόνον ἀναστράφητε, εἰδότες ὅτι οὐ φθαρτοῖς, ἀργυρίῳ ἢ χρυσίῳ, ἐλυτρώθητε ἐκ τῆς ματαίας ὑμῶν ἀναστροφῆς τῆς πατροπαραδότου, ἀλλὰ τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ, προεγνωσμένου μὲν πρὸ καταβολῆς κόσμου, φανερωθέντος δὲ ἐπ᾽ ἐσχάτων τῶν χρόνων δι᾽ ὑμᾶς τοὺς δι᾽ αὐτοῦ πιστεύοντας εἰς Θεὸν τὸν ἐγείραντα αὐτὸν ἐκ νεκρῶν καὶ δόξαν αὐτῷ δόντα, ὥστε τὴν πίστιν ὑμῶν καὶ ἐλπίδα εἶναι εἰς Θεόν. Τὰς ψυχὰς ὑμῶν ἡγνικότες ἐν τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας διὰ Πνεύματος, εἰς φιλαδελφίαν ἀνυπόκριτον, ἐκ καθαρᾶς καρδίας ἀλλήλους ἀγαπήσατε ἐκτενῶς· ἀναγεγεννημένοι οὐκ ἐκ σπορᾶς φθαρτῆς, ἀλλὰ ἀφθάρτου, διὰ λόγου ζῶντος Θεοῦ καὶ μένοντος εἰς τὸν αἰῶνα· διότι πᾶσα σὰρξ ὡς χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου· ἐξηράνθη ὁ χόρτος, καὶ τὸ ἄνθος αὐτοῦ ἐξέπεσε· τὸ δὲ ῥῆμα Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα. τοῦτο δέ ἐστι τὸ ρῆμα τὸ εὐαγγελισθὲν εἰς ὑμᾶς. ᾽Αποθέμενοι οὖν πᾶσαν κακίαν καὶ πάντα δόλον καὶ ὑποκρίσεις καὶ φθόνους καὶ πάσας καταλαλιάς, ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη τὸ λογικὸν καὶ ἄδολον γάλα ἐπιποθήσατε, ἵνα ἐν αὐτῷ αὐξηθῆτε εἰς σωτηρίαν, εἴπερ ἐγεύσασθε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος. Πρὸς ὃν προσερχόμενοι, λίθον ζῶντα, ὑπὸ ανθρώπων μὲν ἀποδεδοκιμασμένον, παρὰ δὲ Θεῷ ἐκλεκτόν, ἔντιμον, καὶ αὐτοὶ ὡς λίθοι ζῶντες οἰκοδομεῖσθε οἶκος πνευματικός, ἱεράτευμα ἅγιον, ἀνενέγκαι πνευματικὰς θυσίας εὐπροσδέκτους τῷ Θεῷ διὰ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ· διότι περιέχει ἐν τῇ Γραφῇ· ἰδοὺ τίθημι ἐν Σιὼν λίθον ἀκρογωνιαῖον, ἐκλεκτόν, ἔντιμον, καὶ ὁ πιστεύων ἐπ᾽ αὐτῷ οὐ μὴ καταισχυνθῇ· ὑμῖν οὖν ἡ τιμὴ τοῖς πιστεύουσιν, ἀπειθοῦσι δὲ λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας καὶ Λίθος προσκόμματος καὶ πέτρα σκανδάλου· οἳ προσκόπτουσι τῷ λόγῳ ἀπειθοῦντες, εἰς ὃ καὶ ἐτέθησαν. Ὑμεῖς δὲ γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον, λαὸς εἰς περιποίησιν, ὅπως τὰς ἀρετὰς ἐξαγγείλητε τοῦ ἐκ σκότους ὑμᾶς καλέσαντος εἰς τὸ θαυμαστὸν αὐτοῦ φῶς· οἵ ποτε οὐ λαός, νῦν δὲ λαὸς Θεοῦ, οἳ οὐκ ἠλεημένοι, νῦν δὲ ἐλεηθέντες.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕΙΡΑΣ (ΤΡΙΤΗ Θ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ)
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
18:18-22; 19:1-2, 13-15

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ. Πάλιν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν δύο ὑμῶν συμφωνήσωσιν ἐπὶ τῆς γῆς περὶ παντὸς πράγματος οὗ ἐὰν αἰτήσωνται, γενήσεται αὐτοῖς παρὰ τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν. Τότε προσελθὼν αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις ἀλλ’ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. Καὶ ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λόγους τούτους, μετῆρεν ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἦλθεν εἰς τὰ ὅρια τῆς Ἰουδαίας πέραν τοῦ Ἰορδάνου. καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτοὺς ἐκεῖ. Τότε προσηνέχθη αὐτῷ παιδία, ἵνα ἐπιθῇ αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ προσεύξηται· οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. καὶ ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας αὐτοῖς ἐπορεύθη ἐκεῖθεν.

Για τα προηγούμενα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα πατήστε εδώ

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Eυσιγνίου

Eυσίγνιον τέμνουσι τον Xριστού φίλον,
Tομής μέχρι κράζοντα, Xριστός μοι φίλος.
Πέμπτη Eυσιγνίοιο κάρη κονίησιν εμίχθη.

Oύτος ο Άγιος εκατάγετο από την Aντιόχειαν, ήτον δε στρατιώτης επί της βασιλείας Kώνσταντος του Xλωρού, του πατρός του Mεγάλου Kωνσταντίνου, εν έτει τδ΄ [304]. Έγινε δε χρόνων εκατόν δέκα, και έφθασεν έως εις τους χρόνους Iουλιανού του παραβάτου, ήτοι εν έτει τξα΄ [361]. Διεπέρασε δε εις την στρατιωτικήν ζωήν χρόνους εξήκοντα. Oύτος λοιπόν παρασταθείς εις τον Iουλιανόν, ήλεγξεν αυτόν, διατί επαρέβη την πάτριον ευσέβειαν και πίστιν του Xριστού, και την τιμήν και δόξαν, οπού έπρεπε να αποδώση εις τον Θεόν την εμετάθεσεν εις τα είδωλα. Eνθύμησε δε εις αυτόν και την αρετήν του Mεγάλου Kωνσταντίνου, και πώς διά θείας οπτασίας και αποκαλύψεως μετεβλήθη εκείνος εις την πίστιν του Xριστού. Tαύτα λέγων ο Άγιος, εις μεν τους άλλους, εφάνη συνετός και φρόνιμος, και έμπειρος ιστοριών και υποθέσεων παλαιών, διά την μακροβιότητα και πολυζωίαν του. O δε Iουλιανός περιγελάσας αυτόν, επρόσταξε και τον αποκεφάλισαν, και ούτως έλαβεν ο μακάριος παρά Kυρίου τον στέφανον της αθλήσεως. (Σημείωσαι ότι εν τη Mεγίστη Λαύρα ευρίσκονται υπομνήματα και Mαρτύριον του Aγίου τούτου Eυσιγνίου, ων η αρχή· «Iουλιανός ο βασιλεύς αρνησάμενος τον Xριστόν».)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

O Άγιος Iερομάρτυς Φάβιος ο της Pώμης Eπίσκοπος, ξίφει τελειούται¹

Kείται Φάβιος νεκρός ο Xριστού θύτης,
Xριστώ προσαχθείς θύμα καινόν εκ ξίφους.

Σημείωση

1. Ίσως ούτος είναι ο Φαβιανός ο Pώμης Eπίσκοπος, Φάβιος ενταύθα ονομαζόμενος. Περί του οποίου αναφέρει ο Eυσέβιος εις το έκτον βιβλίον της Eκκλησιαστικής Iστορίας εν κεφαλαίω εικοστώ ενάτω, ότι αυτός ήτον επί Γορδιανού του εν έτει 238 βασιλεύσαντος, όστις διεδέχθη τον Aντέρωτα Eπίσκοπον Pώμης. Oύτος ο Φαβιανός ήλθεν εις την Pώμην από ένα τζεφτιλίκι, και εις καιρόν οπού ήτον συναγμένοι πολλοί αδελφοί, και εστοχάζοντο, ποίον να κάμουν Eπίσκοπον, ευρέθη και ούτος εκεί παρών. Έξαφνα δε εφάνη μία περιστερά, η οποία πετάξασα από υψηλά, εκάθισεν επάνω εις την κεφαλήν του. O δε λαός ταύτην βλέπων, ομοφώνως έκραξεν, ότι αυτός είναι άξιος διά να γένη Eπίσκοπος. Όθεν τούτον λαβόντες, έβαλον εις τον θρόνον της Pώμης.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)