Χριστέ μου, δώσ’ μου υπομονή και την πίστη των Αγίων… (2.10.2017)

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στη Θεία Λειτουργία της εορτής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, που τελέσθηκε στον ιερό ναό Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης της κοινότητας Μενίκου, της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου (2.10.2017).

ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ

Έτη πολλά και σε σας. Να είναι τα έτη όλων μας, κλήρου και λαού, έτη μετανοίας και όπως μου είπε ένας άνθρωπος  που πολύ τον σέβομαι και τώρα είναι σε ασθένεια και όταν επήγα να τον ιδώ, του είπα να παρακαλά να του δώσει ο Θεός υπομονές, πολλές υπομονές, δεν του είπα υπομονή αλλά του είπα υπομονές. 

Αυτός, όταν ήταν νέος, είχε πνευματικό πατέρα, έναν σύγχρονο άγιο και κάποτε ο πνευματικός του, θα γίνει εικόνα να την προσκυνούμε, τον γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ.  Μου απάντησε ο καλός μας παπάς ότι ο γέροντάς μας ο Σωφρόνιος, μας έλεγε. “Να λέτε μίαν προσευχή στη ζωή σας, μέχρι να βγει η ψυχή σας. Εκτός από το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, το Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς, σκέπε ημάς, να λέτε, Χριστέ μου, δώσ’ μου υπομονή και την πίστη των αγίων”. Και οι παλιές οι γιαγιάδες,  εδώ στο Μένικο και στο Ακάκι, έλεγαν “Ο πομονός, εσώθηκε”. Αυτό το, ο πομονός εσώθηκε, από πού το πήραν οι γιαγιάδες; Από το Ευαγγέλιο άκουαν το Ευαγγέλιο «ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται», και το σύμπτυξαν και το έκαμαν στα Κυπριακά. Ο πομονός, ο έχων υπομονή δηλαδή, εσώθηκε. 

Αλλά εδώ ο γέρο Σωφρόνιος, αυτός ο θεόπτης, ο σύγχρονος Μωυσής του εικοστού αιώνος, που δίδαξε όλη την άθεη Δυτική Ευρώπη, τι σημαίνει Ορθοδοξία, προσθέτει και κάτι που στην εποχή μας είναι πολύ απαραίτητο και να μη νομίσουμε ότι το έχουμε. Πρώτος εγώ που κάνω τον διδάσκαλο αλλά και σεις  “Χριστέ μου, δώσ’ μου υπομονή και την πίστη των αγίων”.

Θα μου πει κάποιος, μα Δεσπότη μου, για να ερχόμαστε λειτουργίες τόσες ώρες όρθιοι, κάμνουμε υπομονή και για να ερχόμαστε λειτουργία, μια πίστη την έχουμε. Ναι, αλλά μας επρόλαβαν γεγονότα δυνατά και έρχονται πιο δυνατά και πιο δύσκολα γεγονότα για όλο τον ντουνιά, για όλο τον κόσμο και γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται η υπομονή των αγίων και η πίστη των αγίων. 

Ένα παράδειγμα, είναι οι σημερινοί άγιοι. Η αγία Ιουστίνη, ξέρετε όλοι από τον βίο της, ότι ήταν η αιτία, ο υπηρέτης των δαιμόνων να γίνει πιστός Χριστιανός και στο τέλος μάλιστα και Αρχιερέας, επίσκοπος της Εκκλησίας. Και τα ‘φερε ο Θεός έτσι, που ο πρώην μάγος, ο υπηρέτης των δαιμόνων, έγινε Επίσκοπος, εξαιτίας της πίστεως της αγίας Ιουστίνης, επειδή δεν έπιαναν τα μάγια του πάνω σ’ αυτήν, γιατί είχε πίστη και προσευχή. Και τα δύο χρειάζονται και η πίστις και η προσευχή και να μην ξεχάσουμε τη νηστεία να μην την καταφρονούμε. Ο ίδιος ο Χριστός είπε «Τούτο το γένος των δαιμόνων δεν φεύγει ει μη, εν προσευχή και νηστεία». 

Όταν  εμεγάλωσαν,  ο άγιος τρόπον τινά ως αντίδωρο γι’ αυτό το μεγάλο καλό που του επρόσφερε η αγία Ιουστίνη να γίνει Χριστιανός δηλαδη και να κάψει τα μαγικά βιβλία και μετά να γίνει και Αρχιερέας, την χειροθέτησε διακόνισσα να υπηρετεί δηλαδή στις βαφτίσεις. 

Ύστερα όμως, όταν έγιναν οι διωγμοί, τους εσυνέλαβαν και αφού τους επροκάλεσαν πολλά βασανιστήρια και δεν εκατόρθωσαν οι δήμιοι και οι βασανιστές να λυγίσουν το φρόνημα ούτε του Κυπριανού του Αρχιερέως ούτε της Ιουστίνης της διακονίσσης, τι εσοφίστηκαν νομίζετε οι άνομοι διώκτες τους; Έκαμαν, λέει, μίαν μεγάλη φωτιά και απάνω στην φωτιά έβαλαν ένα μεγάλο τηγάνι και το εγέμισαν λάδι και η φωτιά από κάτω, έκαιε το λάδι. Είπαν στους αγίους  εάν πιστεύετε στον Χριστό σας, να ανεβείτε και να μπείτε μέσα στο τηγάνι το καυτό μέσα στο λάδι το καυτό. Και πρώτος ανέβηκε, για να δώσει παράδειγμα στη γυναίκα λέει, ο άγιος Κυπριανό και μπήκε εν μέσω του καιομένου τηγανιού και δεν εκαίετο αλλά μάλλον εδροσίζετο αφού άλλαξε η φύση του ελαίου με την δύναμη της προσευχής του, της νηστείας του, της πίστεως του, τόση πίστη απέκτησε. Όσην εμπιστοσύνη είχεν εις τους δαίμονες όταν ήταν μάγος, του εδόθηκε διπλάσια πίστις , από τον πόθο τον πολλή τον οποίον είχε, να γνωρίσει τον αληθινό Θεό τους αγίους Του και την Εκκλησία Του. 

Στη συνέχεια ήλθεν η σειρά της Ιουστίνης. Και η Ιουστίνη, λέει στον βίο, δειλίασε. Βλέπετε; μια αγία, που επροκάλεσε και ενίσχυσε τον Κυπριανό να γίνει Χριστιανός, όταν είδε την φωτιά να καίει, όταν είδε το ζεστό λάδι, εφοβήθει, ενώ προηγουμένως, της έκαμαν μαρτύρια και τα άντεξε με τη δύναμη της πίστεώς της και τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. 

Όταν είδε όμως  το λάδι το καιόμενο, προς στιγμής ως άνθρωπος εδειλίασε και έκαμε ένα βήμα πίσω. Την είδε ο Κυπριανός ο οπίος  αυτός έστεκε μέσα στο λάδι και της έκαμε νόημα, της ένεψε “Έλα νύφη του Χριστού”. Και αμέσως, λέει, και μόνο με το νόημα και μόνο που την αποκάλεσε νύφη  Χριστού, ανέβηκε και εισήλθε και αυτή μέσα στο καιόμενο λάδι. Όπου Επίσκοπός μου, εγώ ειμί. 

Είπα στους καλούς εδώ αγιογράφους, να ζωγραφίσουν το μαρτύριο των αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης και όταν καμιά φορά έχει λιγότερο κόσμο, προσέξετε το. Το βάλαμε έξω στον νάρθηκα και φαίνεται η στιγμή εκείνη, που ο άγιος είναι μέσα στο τηγάνι και καλεί την αγία να ανεβεί πάνω. 

Βλέπετε; Άμα μια αγία Ιουστίνη παρθένος, με τόση προσευχή και τόση νηστεία, που δεν μπορούσαν ούτε έξω από το σπίτι της, να πλησιάσουν οι δαιμονικές ενέργειες του τότε μάγου Κυπριανού και όμως, την ώρα του μαρτυρίου προς στιγμής ελύγισε. 

Γι’ αυτό και εμείς, που είμαστε ελεεινοί και αδύναμοι και νομίζομεν ότι έχομε πίστη πολλή και τις πλείστες φορές  έχουμε φτιάξει έναν είδωλο για το ποιοι είμαστε, ακόμα και στη θρησκευτική μας διάσταση και νομίζομε πολλά για τον εαυτό μας ας αναλογιστούμε αν μπορούμε να σταθούμε απέναντι σε έναν άρρωστο άνθρωπο και να τον διακονήσομε και μάλιστα στην ιδιοτροπία του. Μπορούμε να σταθούμε δίπλα από τους γέρους γονείς μας, όταν δεν θα έχουν τη δική τους λογική; μπορούμε να τους υπηρετήσουμε; 

Βλέπετε νομίζω ότι δεν μπορούμε και ευτυχώς υπάρχουν τα γηροκομεία για να καλύπτουν  την αδυναμία τη δική μας. Άρα μπορούμε λοιπόν εμείς, στην δύσκολη ώρα να εισέλθουμε σε έναν τηγάνι καιόμενο;

Γι’ αυτό, δεν ξέρουμε τι επιφυλάσσει η πρόνοια του Θεού για τον καθένα μας και δεν είναι ανάγκη να είναι καιόμενο τηγάνι. Μια ασθένεια, μπορεί να τηγανίσει την πίστη μας, μια προσφυγιά, μια πείνα, ένας σεισμός, μια θλίψις, η απουσία των αγαπημένων μας προσώπων, που μπορεί να τους αρπάξει ξαφνικά ο Θεός και να μείνομε μόνοι μας,  μια συκοφαντία, μια κατηγορία, ένας πόλεμος που έρχεται. Όλα αυτά ένα καιόμενο τηγάνι μπροστά μας είναι.

Γι’ αυτό, μέχρι τέλους της ζωής μας να λέμε Χριστέ μου, δώσ’ μου υπομονή και την πίστη των αγίων γιατί η πίστη που κληρονομήσαμε από τους παππούδες μας και τις γιαγιάδες μας θα αποδειχθεί ότι  είναι λίγη.

Όταν το είπα αυτό σε κάποιον που ήλθε να εξομολογηθεί στην Ευρύχου, δεν το κατάλαβε και για να του το εξηγήσω του είπα: “Γιε μου εσύ, ήλθες από τη Λευκωσία στην Ευρύχου. Ήλθες με αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο σου για να ‘ρθει, χρειάζεται βενζίνη. Ας υποθέσουμε ότι εσύ έβαλες βενζίνη, αλλά η βενζίνη σου φτάνει μέχρι την μέση της διαδρομής και  δεν σε φέρνει το αυτοκίνητο, με τη λίγη βενζίνη που έχει, μέχρι την Ευρύχου.Έτσι θα πάθουμε, εάν δεν προσευχόμαστε από τώρα, να μας δώσει ο Θεός υπομονές και την πίστη των αγίων. Την πίστη του αγίου Κυπριανού, την πίστη της αγίας Ιουστίνης και όλων των αγίων”. 

Έτσι, θα έχει η αποθήκη μας βενζίνη Ορθόδοξη για να μπορεί να κινηθεί το σώμα μας και η ψυχή μας και όχι απλά να επιβιώσει. Ο στόχος δεν είναι αυτός διότι, και η επιβίωση του σώματος και η υγεία και η αγάπη στα παιδιά μας και στους γονείς μας και στην οικογένεια μας και στις σπουδές μας και στην καριέρα μας, εις την τέχνη μας, είναι κι αυτή πολλές φορές έναν είδωλο. Ο μόνος στόχος που ερχόμαστε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στις Λειτουργίες, είναι να καθαρίσομε την καρδία μας και τον νου μας «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου», μόνοι μας όμως, δεν μπορούμε επειδή θέλομε την βοήθεια των αγίων. 

Γι’ αυτό επαναλαμβάνω, συνεχώς να ζητούμε τες υπομονές των αγίων και την πίστη των αγίων. Χθες το βράδυ φεύγοντας από τον εσπερινό είδα ένα καλό παιδί, και σκέφτηκα αυτός πόσο θα αντέξει στες δύσκολες ώρες και είπα Χριστέ μου φώτησέ τον να σου ζητά  να έχει υπομονές και την πίστη των αγίων και άκουσα μέσα μου αυτός, μόνον υπομονές θέλει αφού είχε τόση πίστη η γιαγιά του, που θα έχει αποθέματα αλλά, πόσοι είχαν γιαγιά σαν αυτόν.  Γι’ αυτό, εάν στο σπίτι μας, έχουμε κανέναν άνθρωπο της προσευχής, της νηστείας, της υπομονής, ή αν επέρασε κανένας από τη γενιά μας, να τον επικαλούμαστε, να προσευχόμαστε σ’ αυτόν γιατί έχει δύναμην ο άνθρωπος του Θεού και μετά την κοίμηση του και μας δίδει, αυτό που πολλές φορές δεν μπορούμε μόνοι μας να αποκτήσομε. 

Αλλά πάνω απ’ όλα, επαναλαμβάνω εχομε δύναμη και ισχύν οι Ορθόδοξοι τους αγίους μας. Γι’ αυτό τρέχουμε στα προσκυνήματά τους, γι’ αυτό τρέχουμε να προσκυνήσουμε τις εικόνες τους, γι’ αυτό απόψε θα έλθουμε και πάλι εδώ για να κάμομε την παράκληση των αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης και τους χαιρετισμούς τους, όσοι μπορείτε αυτά να τα τρέχετε. Αλλά πάνω απ’ όλα, είπαμε να έχομε προσευχή, να έχομε νηστεία και να έχομε πίστην Ορθόδοξον, ανόθευτον και τακτική συμμετοχή εις την Θείαν Κοινωνία και η ψυχή μας θα είναι γεμάτη δεν θα την εγκαταλείψει ποτέ το Πνεύμα το Άγιον, που είναι η βενζίνη της ψυχής μας. 

Έτη πολλά, ευλογημένα σε όλους.